Υπάρχουν κάποιοι πολιτικοί που συστηματικά αντιπαρατίθενται με μη πολιτικά επιχειρήματα και πολλές φορές επιχειρούν κτυπήματα κάτω από τη ζώνη στους πολιτικούς τους αντιπάλους. Βλέπουμε κατ’ επανάληψη τέτοιους στους τηλεοπτικούς -κυρίως- δέκτες. Ειδικά όταν δεν διαθέτουν ή τους τελειώνουν τα πολιτικά επιχειρήματα και ξεκινούν τις προσωπικές επιθέσεις. Και όταν, ακόμη κι αυτές δεν αρκούν, επιστρατεύονται τα υπονοούμενα, η χυδαιότητα και ο σεξισμός.
Αυτό ακριβώς συνέβη με τον ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη, που μετά από συνεχείς κομματικές μεταπηδήσεις, βρήκε στέγη στη Χαριλάου Τρικούπη.
Σε τηλεοπτική αντιπαράθεση με την Αλεξάνδρα Σδούκου, ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ επέλεξε να της πει ότι, την εποχή που εκείνος βρισκόταν στη ΔΕΠΑ, εκείνη «χαριεντιζόταν με υπουργούς»!!!! Μια φράση «ντροπή»! Χυδαιότητα! Μια φράση πέραν κάθε πολιτικού επιχειρήματος. Δεν είναι κριτική. Δεν είναι αντιπαράθεση. Είναι προσωπικός υπαινιγμός με σαφή σεξιστική χροιά. Είναι κτύπημα κάτω από τη ζώνη σε μια γυναίκα.
Και μάλιστα απέναντι σε μια γυναίκα που έχει κάθε δικαίωμα να βρίσκεται στην πολιτική, να διαφωνεί, να ασκεί κριτική και να απαντά σε πολιτικούς αντιπάλους χωρίς να χρειάζεται να απολογείται για το αν κάποιος άνδρας αποφασίζει να αφήσει υπονοούμενα για τις σχέσεις της με υπουργούς.
Η Αλεξάνδρα Σδούκου είναι μητέρα τριών παιδιών. Αυτό, ασφαλώς, δεν την καθιστά υπεράνω πολιτικής κριτικής, ούτε της δημιουργεί πέπλο ασφαλείας από αυτή. Αλλά κάνει ακόμη πιο εξοργιστικό το γεγονός ότι ο Φαραντούρης επιχείρησε να την πλήξει μ’ αυτόν τον τρόπο, αντί ν’ αντιπαρατεθεί μαζί της πολιτικά κι επί της ουσίας.
Και εδώ υπάρχει ένα μεγαλύτερο πρόβλημα: το ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη σιωπή. Όταν ένας ευρωβουλευτής του κόμματός του χρησιμοποιεί τέτοιον λόγο απέναντι σε μια γυναίκα, το ερώτημα είναι απλό: ποια είναι η θέση της ηγεσίας; Είναι αυτός ο πολιτικός πολιτισμός που θεωρεί αποδεκτό το ΠΑΣΟΚ; Είναι αυτό το επίπεδο δημόσιου διαλόγου που θέλει να εκπροσωπεί;
Γιατί η σιωπή, όταν τέτοιες συμπεριφορές μένουν αναπάντητες, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι πολιτική στάση.
Πρέπει ν’ αναρωτηθούμε και κάτι ακόμη: η στάση Φαραντούρη κι η γροθιά κάτω από τη μέση στη Σδούκου, είναι άραγε συνυφασμένη με την πολιτική ασυνέπεια του; Από την πολιτική του πότε εδώ και πότε εκεί; ΔΕΠΑ (επί Κώστα Καραμανλή) και φλερτ με τη ΝΔ, μετά ΣΥΡΙΖΑ, εκλογή του ως ευρωβουλευτής μέσω Κουμουνδούρου και μετά με την έδρα υπό μάλης στον Κασσελάκη! Κι όταν το κόμμα Κασσελάκη έδειξε ότι δεν έχει ζωή, ήρθε η μεταπήδηση -με την έδρα φυσικά- στο ΠαΣοΚ.
Η πολιτική ηθική λέει ότι όταν κάποιος αλλάζει πολιτικές στέγες, το ελάχιστο που οφείλει να διατηρεί σταθερό είναι το πολιτικό ήθος και ο στοιχειώδης σεβασμός στον αντίπαλο.
Ο Φαραντούρης μπορεί να διαφωνεί με τη Σδούκου όσο θέλει. Μπορεί να καταγγείλει την κυβέρνηση, τη Νέα Δημοκρατία, τους υπουργούς, τα πάντα. Αυτό λέγεται πολιτική.
Το να αφήνει όμως υπονοούμενα για το πώς μια γυναίκα «χαριεντιζόταν με υπουργούς» δεν είναι πολιτική. Είναι η παλιά, χυδαία μέθοδος της προσωπικής απαξίωσης μιας γυναίκας όταν δεν έχεις —ή δεν θέλεις να χρησιμοποιήσεις— πολιτικό επιχείρημα.
Και γι’ αυτό το θέμα δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Αφορά και τον Νίκο Ανδρουλάκη.
Γιατί κάποια στιγμή ένα κόμμα πρέπει να αποφασίζει αν οι λέξεις «πολιτικός πολιτισμός», «σεβασμός» και «ισότητα» είναι πραγματικές αρχές ή απλώς ωραίες λέξεις για τις ομιλίες.
Η μπάλα πλέον βρίσκεται στο γήπεδο του ΠΑΣΟΚ. Και η σιωπή δεν αρκεί.
