Το σκηνικό σε κάθε χωριό, σε κάθε ραχούλα, στο προαύλιο όλων των εκκλησιών της Ελλάδας. Το ίδιο κι απαράλαχτο κάθε χρόνο.
Τραπέζια σχεδόν κολλημένα το ένα στο άλλο, χάρτινα τραπεζομάντηλα που επάνω γράφουν «well come», πλαστικές καρέκλες από τη βιοτεχνία «Γυφτόπουλος ΙΚΕ» και δίπλα σούβλες. Αρνιά, προβατίνες και γουρουνοπούλες που στάζουν στα κάρβουνα τα λίπη τους και τεμαχίζονται ασταμάτητα για να γεμίσουν τα πλαστικά πιάτα και τις κοιλιές αδηφάγων δίποδων θηλαστικών. Κοκορέτσια, κοντοσούβλια, λουκάνικα. Η χαρά της χοληστερίνης, η ηδονή του τριγλυκερίδιου…
Στο βάθος η εξέδρα που θα ανέβει η αοιδός. Τα στήθη και τα πόδια της της θα γίνουν η … χαρά της σοδειάς…
Κι ο πάγκος με τα ποπ κορν και τους λουκουμάδες… Κι οι μικροπωλητές με τα μαϊμού ρόλεξ και τις χρυσές αλυσίδες. Που είναι τόσο χρυσές, όσο Έλληνας είναι ο Ουόκαπ…
Δίπλα, το χωράφι του Μήτρακα, που στο πανηγύρι γίνεται πάρκινγκ των Αθηναίων, αλλά και των αγροτικών. Και νάσου τα λεοπάρ, να και τα φορέματα με σχισίματα μέχρι το… μνι της κοπελιάς! Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου! Να και τα λαμέ, να και τα δωδεκάποντα, να κι οι γόβες στιλέτα, φόβος και τρόμος των απανταχού κατσαρίδων.
Καλή του ώρα του Κωστόπουλου, που ξεβλάχεψε τους Έλληνες…
Πανηγύρι 2026, με το αλκοόλ να ρέει άφθονο και τα σκυλοδημοτικά στη διαπασών. Εκατοντάδες άνθρωποι διονυσιασμένοι, άδουν … «άι σαπέρ, άι σαπέρ, δεν χωράμε στο τρακτέρ»…
Κι αντιλαλεί η μικροφωνική και φτάνει τσιρίζοντας με echo από την Ορεστιάδα ως τη Γαύδο. Κι ύστερα άλλο: «Γλυκέ μου φαλάκρα, για σένα φτάνω στα άκρα»… Κι άλλο: «Έρωτά μου τοκογλύφε, από το γλύφε γλύφε γλύφε»…
Έκσταση, με την ένταση της μουσικής (λέμε τώρα) ν’ αποτελεί την κορυφαία απόδειξη, ότι το πανηγύρι της Κάτω Παναγιάς είναι πιο πετυχημένο από της Δώθε Παναγιάς. Όχι τίποτα άλλο, αλλά υπάρχουν και τα τοπικά κοινωνικά ντεσού για το γκολ στον ανταγωνισμό.
Και δώστου, που λέτε, το αλκοόλ να ρέει άφθονο. Κανονικό ή πειραγμένο, κυρίως το δεύτερο… Δεν γαμιέται, ούτως ή άλλως όλοι θα είναι ντίρλα σε λίγο. Στίφτες, πίτα… Με άφθονο λίπος στα πουκάμισα και στα λεοπάρ…
Έτσι είναι, έτσι θα είναι μέχρι το πρωί… Και δώσου σκυλονησιώτικα και σκυλοδημοτικά. Τσάμικα, καλαματιανά, μπάλοι κι άμπαλοι… Ζεϊμπέκικα, τσιφτετέλια με ζαλισμένα και μεθυσμένα σπρωξίδια… Και κάποιους λαβωμένους από θανατηφόρες πιτσιρίκες… Εξ ου και το άσμα … «αγαπώ, αγαπώ μια πιτσιρίκα» έγινε ύμνος. Η χαρά του ξαναμμένου. Κι αν η τύχη βοηθήσει κι επάνω στον χορό …απελευθερωθεί κανένα βυζί από τη φυλακή του σουτιέν, γίνεται ο χαμός που χοροπηδάει
στους ρυθμούς «Που τσ’ ανάβουν τσι φωτιές και πηδάνε οι μικρές;»
Κι η τσίκνα… Σύννεφα μέχρι τα ουράνια, που μπορεί να τα δει η Πολιτική Προστασία και να ηχήσει το 112.
Ελλάδα 2026. Πανηγύρια, αγάπες μας. Ψυχές παλλόμενες πιο πολύ απ’ τα κορμιά.. Γλέντια και των γονέων… «Μη γκρινιάζει και σταμάτα, θα σου πάρω σοκολάτα»… «Θέλω το κορμί σου και να νιώσω την αφή σου, γδύσου»!!! Πολιτισμός!
Ουφ!
Α, μη κάνετε το λάθος να ζητήσετε απόδειξη για οτιδήποτε… Συνεννοηθήκαμε; Και του χρόνου!
