Εκεί στην Κουμουνδούρου, όσοι απέμειναν, δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο τους λόγους που έχουν λάβει οριστικό διαζύγιο με τη λογική.
Τη στιγμή που προσπαθούν να διασωθούν από τη λαίλαπα Τσίπρα, εκεί που βλέπουν βουλευτές και λοιπούς συντρόφους τους να πιάνουν στασίδι για να τους δει ο μέγας πατερούλης και να τους κάνει ελασίτες, εκεί που φυτοζωούν δημοσκοπικά, πάνε και ψηφίζουν ως πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής ομάδας τους, το πιο ακατάλληλο πρόσωπο. Τη Ρένα Δούρου, που είναι ταυτισμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο με μεγάλες καταστροφές. Σαν να αποφάσισαν πως, αφού άρχισε η βύθιση, δεν υπάρχει λόγος να ψάχνουν για σωσίβιο. Με την ευχή να μη τύχει στραβή στη βάρδια της.
Θα πει κάποιος: Μα ανάμεσα σε Πολάκη και Δούρου, επέλεξαν το «πιο ευπρεπές». Όμως, πιο πολύ επέλεξαν σαν τους επιβάτες του Τιτανικού στην πιθανή ερώτηση…ποια καρέκλα θέλουν να πάρουν μαζί τους…
Εξ ου και θα εξαφανιστούν από προσώπου γης. Προς τέρψη της λογικής και της ιστορίας. Κι ας διακινούν κάποιοι την άποψη ότι πρέπει να σωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για να «κοντύνει» ο Τσίπρας και το κόμμα του.
Είναι σαφές, ότι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάποια ελπίδα να διασωθεί, αυτή θα είχε το όνομα Πολάκης! Ο οποίος με τη ριζοσπαστικότητά του, τον τραχύ και λαϊκίστικο λόγο του και την αντίθεσή του με τον Τσίπρα -ειδικά τώρα που έγιναν… οχτροί- είχε μια μικρή πιθανότητα να βγάλει το κάρο προς το όριο του 3%… Όχι επειδή θα έφερνε νέους ψηφοφόρους, αλλά επειδή τουλάχιστον θα υπήρχε κάποιος να κάνει θόρυβο μέχρι να σβήσουν τα φώτα.
Μα αυτό είναι υποκειμενική εκτίμηση. Η ουσία είναι ότι όσοι έχουν μείνει στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να βιώσουν μαζί το τέλος του. Να χαθεί η καπνιά, η μουντζαλιά που δημιουργήθηκε στην πολιτική ζωή του τόπου εδώ και 15-16 χρόνια. Δεν υπάρχει πλέον λόγος ύπαρξης του ΣΥΡΙΖΑ, είτε με Δούρου, είτε με Πολάκη, είτε με όποιον νάναι… Κι αυτοί που έμειναν, έμειναν επειδή γνωρίζουν ότι δεν τους θέλει ο Τσίπρας, επειδή κουβαλάνε σκελετούς…
Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα αποτελεί το τίποτα. Φλερτάρει με το μηδέν. Αν συνεχίσει έτσι, στις επόμενες δημοσκοπήσεις θα χρειάζεται… μεγεθυντικός φακός για να εντοπιστεί. Κι οι κάλπες, τούς οφείλουν το μηδέν.
Γέμισαν την Ελλάδα επαναστατικά μανιφέστα, ηρωοποίησαν όσους σήκωσαν τα όπλα εναντίον της πατρίδας, διέλυσαν τη Μεσαία τάξη με ιδεολογική μανία, έκαναν γέροντες να κλαίνε έξω από κλειστές τράπεζες! Είπαν ανείπωτα ψέματα, νόμιζαν ότι τα οράματά τους από τον περασμένο αιώνα θ’ αντικαταστήσουν τον ορθολογισμό, διέλυσαν ό,τι ήταν όρθιο στην Παιδεία, καθήλωσαν στο έδαφος χωρίς ανταλλακτικά και καύσιμα πολεμικά αεροπλάνα και πλοία, γέμισαν την Ελλάδα ανθρώπους που λίγοι είχαν την ιδιότητα του πρόσφυγα κι οι περισσότεροι… λιάζονταν… Υποθήκευσαν για έναν αιώνα τη δημόσια περιουσία, άλλαξαν τους κανόνες της δημοκρατίας στο δημοψήφισμα χωρίς υπαρκτό ερώτημα, έσπασαν τους αρμούς της Δικαιοσύνης και κρέμασαν στα μανταλάκια με ψευδομάρτυρες τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Ένα Αριστερό μόρφωμα, Σταλινοδογματικό, αντιευρωπαϊκό, σφόδρα φιλορωσικό και φιλοϊσλαμιστικό. Ένα κόμμα επιτομή της τοξικότητας που κατακρεουργούσε ότι στεκόταν απέναντί του. Και τόσα άλλα.
Γιατί να επιβιώσει ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν;
Άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία της Αριστεράς κι οι βουλευτές της Κουμουνδούρου, έχουν πάρει τον δρόμο προς την Αμαλίας, όπου το νέο στρατηγείο του Τσίπρα. Κι εκεί οι ίδιοι άνθρωποι είναι, που ήταν παλιά στην άλλη γειτονιά, μα με άλλη φορεσιά.
Μα αυτοί προς το παρόν, δεν απασχολούν την ιστορία. Αλλά αυτή δεν τους ξεχνά, έχει «μανίκια» περίσσευμα για όλους…
Να τελειώνουμε λοιπόν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Να μείνει εκτός Βουλής, να μπει στα χρονοντούλαπα της ιστορίας. Και να συντελέσει – αυτό θα είναι η θεία δίκη – στη νέα αυτοδυναμία του Μητσοτάκη. Είτε η Κουμουνδούρου λάβει 1 είτε 2,95%…
