Το Μάρτιο του 1997 η Νέα Δημοκρατία κλήθηκε-με πρωτόγνωρη για τα τότε δεδομένα της διαδικασία- σε μια κρίσιμη συνεδριακή ψηφοφορία για την εκλογή νέου αρχηγού που θα την έβγαζε από μια πολυετή κρίση εσωστρέφειας και συνεπακόλουθης πολυετούς- με μικρό διάλειμμα- παραμονής στην Αντιπολίτευση, να απαντήσει σε ένα καθοριστικό δίλημμα: στο νέο, μορφωμένο, δυναμικό και έχοντα όνομα βαρύ σαν ιστορία, όχι, όμως, και εμπειρία διοίκησης και διαχείρισης εξουσίας, Κώστα Αλ. Καραμανλή αντιπαρατάχθηκε ο Γιώργος Σουφλιάς: ένας απλός άνθρωπος, αυτό που την εποχή εκείνη ονομαζόταν «ένας από εμάς», τέκνο αγροτοκτηνοτροφικής οικογένειας που γεννήθηκε στα χρόνια της Κατοχής σε κάποιο χωριό του Θεσσαλικού κάμπου, σπούδασε με όλες εκείνες τις δυσκολίες που σπούδαζαν τα παιδιά της Περιφέρειας του greek dream της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Εργάστηκε στο αντικείμενό του, ανέβηκε στην αυγή της Μεταπολίτευσης και με συνέπεια και υπομονή όλα τα σκαλιά της κομματικής ιεραρχίας και που μετά από 23-τότε- χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας ως βουλευτής Λάρισας και επιτυχημένης θητείας σε «καυτά» υπουργεία, όπως τα Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας και Εσωτερικών έφτασε να διεκδικεί την ηγεσία της ΝΔ. Το κομματικό σώμα έδειξε ότι δεν είχε κανένα δίλημμα: ο Καραμανλής εξελέγη με το σαρωτικό 70% και ο Γιώργος Σουφλιάς βρέθηκε ακόμα και εκτός κόμματος για μερικά χρόνια να περπατά τη δική του πολιτική έρημο, με αξιοπρέπεια χωρίς να αποστασιοποιηθεί ή να βλάψει την παράταξη. Αργότερα άκουσε από το στόμα του αδιαμφισβήτητου πλέον Κώστα Καραμανλή- στα χρονικά πρόθυρα της δικής του εκλογής στην πρωθυπουργία- το «Γιώργο, καλώς ήρθες στο σπίτι σου»!
Η μη εκλογή του στην ηγεσία της ΝΔ έδειξε στον ίδιο το όριο που έθετε η τότε ισορροπία στο εσωτερικό της παράταξης, καθώς, χωρίς να του λείπει τίποτα σε σύγκριση με τον τότε αντίπαλό του, συνεθλίβη σε ηγετικό επίπεδο. Παρέμεινε, έτσι, ένα κορυφαίο, ηγετικό, εργατικό και αποτελεσματικό στέλεχος στο οποίο ελάχιστα αρνητικά θα μπορούσε ακόμα και ο πιο αυστηρός κριτής του να του καταλογίσει. Η θητεία του στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Δημοσίων Έργων που ακολούθησε στο διάστημα 2004-2009, όταν και ολοκληρώθηκαν τα ολυμπιακά έργα, χωρίς να εκτεθεί η χώρα, αλλά κι εκτέλεση του τεράστιου έργου των νέων αυτοκινητόδρομων, δεν αρκούσε τελικά για να του δοθεί το χρίσμα του «πρώτου». Θα μπορούσε, ίσως, να τον παρηγορεί η πρώτη θέση δημοφιλίας που του απέδωσαν προς τη δύση της καριέρας του οι πολίτες στις δημοσκοπήσεις του 2004-2007 και ο σεβασμός με τον οποίο τον αντιμετώπισαν ο ιδρυτής Κων/νος Καραμανλής και δύο ηγέτες και πρωθυπουργοί της παράταξης, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και ο Κώστας Καραμανλής.
Με την ιδιότητα του νεαρού συνέδρου, τότε, προερχόμενου από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, που υπέγραψε και στήριξε την υποψηφιότητά του το 1997 και του νεότερου ηλικιακά μέλους του ιδιαίτερου γραφείου του στο ΥΠΕΧΩΔΕ το 2004-2007 θα κρατώ πάντα με σεβασμό στη μνήμη μου όλα εκείνα που έμαθα δίπλα του για το πώς λειτουργεί η δημόσια διοίκηση και η πολιτική κυρίως τι χρειάζεται, ώστε να έχεις αποτέλεσμα στη δουλειά σου, το πώς μπορείς να είσαι σκληρά εργατικός και άτεγκτος, αλλά και δίκαιος ταυτόχρονα .
Αποχαιρετώ τον Γιώργο Σουφλιά ως έναν άνθρωπο που τίμησε και τιμήθηκε από την παράταξη και τη δημόσια ζωή όσο λίγοι και εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.
