Ομιλία Παύλου Χρηστίδη, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής στην Ολομέλεια της Βουλής
Είμαι εδώ για να ενώσω τη φωνή μου με όσους και όσες συναδέλφους τοποθετήθηκαν για τον θρήνο της πατρίδας μας, για τους 12 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους με τόσο άδικο και απρόσμενο τρόπο, για επτά νέους ανθρώπους που πήγαν για την αγάπη τους, για τον ΠΑΟΚ, ένα πολύ μεγάλο ταξίδι και για τις πέντε γυναίκες, οι οποίες πήγαν βράδυ για δουλειά και δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω στην οικογένειά τους. Και αυτό είναι κάτι το οποίο νομίζω ότι κανένας από εμάς δεν μπορεί να το ξεπεράσει.
Είμαι στην πολύ δύσκολη θέση να πρέπει να αναφερθώ σε ζητήματα υγείας και ασφάλειας στους χώρους εργασίας, τα οποία τα έχουμε συζητήσει, σε αυτήν εδώ την αίθουσα, και μάλιστα πάρα πολύ πρόσφατα σε Επιτροπές αλλά και στην Ολομέλεια. Και οφείλουμε να θυμόμαστε ότι τα ζητήματα αυτά δεν μπορεί να τα λαμβάνουμε υπόψιν μας μόνο κάθε φορά που ένας συνάνθρωπός μας χάνεται εν ώρα εργασίας.
Είναι ένα ζήτημα το οποίο για όλους μας, ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης, κομματικής τοποθέτησης, πρέπει να βρίσκεται διαρκώς ψηλά στην ατζέντα μας. Τα ζητήματα εργασίας αφορούν ανθρώπους που είναι παντού γύρω μας. Είμαστε εμείς οι ίδιοι, είναι τα παιδιά μας, είναι τα εγγόνια μας, είναι τα αδέρφια μας, είναι οι γονείς μας. Και ένα ζήτημα τέτοιο πρέπει να το έχουμε πάντοτε στο μυαλό μας όταν λέμε μεγαλοστομίες συζητώντας νομοσχέδια σε αυτήν εδώ τη Βουλή.
Ξέρετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι τα ζητήματα υγείας και ασφάλειας στην εργασία, το ΠΑΣΟΚ, σε όλα τα τελευταία νομοσχέδια τα οποία έφερε η κυρία Κεραμέως, τα έχει βάλει. Γιατί καταλαβαίνουμε πολύ καλά τι σημαίνει να έχεις λίγες εκατοντάδες εργαζόμενους στην Επιθεώρηση Εργασίας και να πρέπει ένας εργαζόμενος να ελέγχει 10.000 εργαζόμενους στην καθημερινότητα. Τι να προλάβει ένας εργαζόμενος της Επιθεώρησης Εργασίας να πρωτοκάνει; Με ποια δυνατότητα; Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, οι οποίοι δεν προέρχονται από τη δική μας παράταξη, έχουν βγει και έχουν πει τόσες φορές στις Επιτροπές της Βουλής ότι είναι υποστελεχωμένοι.
Δεν μιλάμε εδώ για πράσινους, κόκκινους και μπλε πολίτες. Εδώ μιλάμε για ανθρώπινες ζωές. Χάσαμε πέντε γυναίκες, κάτω από αυτές τις τραγικές συνθήκες, βλέπω και το πόρισμα της Πυροσβεστικής και θα ανοίξει μια πολύ μεγάλη κουβέντα, η οποία δεν θέλουμε να δικαιώνει κανέναν. Ούτε εμάς που λέγαμε από την αρχή ότι η ανεξαρτητοποίηση της Επιθεώρησης Εργασίας δεν θα βοηθήσει ούτε και οποιονδήποτε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης που σας προειδοποιούσαν ξανά και ξανά και ξανά.
Η κυβέρνηση και δια του κυβερνητικού εκπροσώπου έρχεται και επικαλείται στοιχεία της Επιθεώρησης Εργασίας. Να πούμε όμως αλήθειες μεταξύ μας. Αλήθειες για το ποιοι καταγράφονται από τους εργαζόμενους.
Καταγράφονται οι αγρότες όταν έχουν ένα ατύχημα, εάν το τρακτέρ πλακώσει έναν αγρότη, καταγράφεται ως εργατικό ατύχημα; Όχι, είναι η απάντηση.
Καταγράφονται τα ατυχήματα στα σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις; Όχι, είναι η απάντηση.
Καταγράφονται τα ατυχήματα σε όσους δουλεύουν με μπλοκάκι; Όχι, είναι η απάντηση.
Καταγράφονται τα ατυχήματα που αφορούν τους ανασφάλιστους, όσους είναι με μαύρη εργασία; Όχι, είναι η απάντηση.
Και αυτή ακριβώς την ανάγκη να καταγράψουμε το πρόβλημα είναι αυτό στο οποίο πρέπει να συμφωνήσουμε. Να δούμε τα δεδομένα. Εδώ δεν μπορεί να τσακωνόμαστε για αριθμούς και να ξεχνάμε ότι μιλάμε για ανθρώπους. Εδώ πρέπει να δούμε ότι μιλάμε για ανθρώπινες ζωές και αυτό είναι κάτι το οποίο πρέπει να το λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας.
Και να λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας ότι στην πατρίδα μας, τα τελευταία πέντε χρόνια, δεν καταγράφονται θάνατοι από επαγγελματικές ασθένειες. Εμείς και η Πορτογαλία δεν καταγράφουμε θανάτους από επαγγελματικές ασθένειες, κάτι το οποίο είναι υποχρέωση του κράτους, μιλάμε για συνανθρώπους μας. Μιλάμε για αυτούς οι οποίοι πηγαίνουν κάθε μέρα στη δουλειά τους. Το γνωρίζετε ότι αν κάποιος χάσει τη ζωή του από παθολογικά αίτια μέσα στη δουλειά του, δεν καταγράφεται αυτό ως εργατικό; Αυτά είναι τα ζητήματα τα οποία πρέπει να δούμε. Γιατί καμιά ζωή δεν μπορεί να είναι αόρατη και κανένας θάνατος δεν μπορεί να ξεπερνιέται με την έννοια μιας κομματικής αντιπαράθεσης χωρίς ευθύνη και καμία εργασία δεν μπορεί να γίνεται χωρίς να υπάρχει η απαραίτητη ασφάλεια.
Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι τα μεγάλα λόγια και την αλαζονεία, την ύβρη, την πληρώνουν οι απλοί πολίτες. Και την πληρώνουν πολύ ακριβά. Και 48 να είναι οι νεκροί, είναι 48 άνθρωποι, τους οποίους θα έπρεπε να τους έχουμε ανάμεσά μας και όχι να τους πενθούν οι οικογένειές τους. Γιατί πρέπει να μετράμε κάθε άνθρωπο, το πρωί ή το βράδυ που φεύγει από το σπίτι του για να πάει στη δουλειά του, ώστε να μπορεί να γυρίσει. Να κάνουμε ό, τι περνάει από το χέρι μας για να μπορεί να γυρίσει ασφαλής στο σπίτι του, στα αγαπημένα του πρόσωπα, στην οικογένειά του, στους δικούς του ανθρώπους. Αυτή είναι η υποχρέωση ενός ευνομούμενου κράτους που έχει αρχή, μέση και τέλος. Έχει κανόνες, έχει ελεγκτικούς μηχανισμούς, έχει νόμους, ελέγχουν τους πάντες και αντιμετωπίζουν τα προβλήματα στον χώρο εργασίας. Αυτό το τόσο απλό που όπως φαίνεται και προκύπτει, δυστυχώς δεν έγινε ούτε στη συγκεκριμένη επιχείρηση, αυτό είναι το οποίο μας πονάει
