Διάβασα με προσοχή τη δημοσκόπηση της Interview.
Στην εκτίμηση εκλογικού αποτελέσματος, η ΝΔ εξασφαλίζει 32,4% κι ακολουθούν το ΠΑΣΟΚ με 14,9%, το ΚΚΕ με 7,3%, η Πλεύση Ελευθερίας με 7,3%, η Ελληνική Λύση με 7%, το ΜέΡΑ25 με 4,5%, η Φωνή Λογικής με 4,2%, ο ΣΥΡΙΖΑ με 4,1%, το Κίνημα Δημοκρατίας με 3,3%, η Νίκη με 1,8%, η Νέα Αριστερά με 1,3% και άλλο με 11,9%. Δηλαδή, αναμφισβήτητη ηγεμονία της ΝΔ ή πιο σωστά του Μητσοτάκη.
Πάμε παρακάτω. Στην ερώτηση «πόσο πιθανό είναι να αλλάζατε την επιλογή σας υπέρ ενός κόμματος υπό τη Μαρία Καρυστιανού, το 14,5% απαντά πολύ πιθανό, το 9,6% αρκετά πιθανό, το 12,5% λίγο πιθανό, το 61,9% καθόλου πιθανό και 1,5 ΔΞ/ ΔΑ.
Προσέξτε κι αυτό: Στην ερώτηση «πόσο πιθανό είναι να αλλάζατε την επιλογή σας υπέρ ενός κόμματος υπό τον Αλέξη Τσίπρα, το 10,1% απαντά πολύ πιθανό, το 3,9% αρκετά πιθανό, το 11% λίγο πιθανό, το 74,6% καθόλου πιθανό και 0,4 ΔΞ/ΔΑ.
Άρα, στον επαναπροσδιορισμό της πρόθεσης ψήφου, υπό το σενάριο καθόδου κομμάτων υπό τη Μαρία Καρυστιανού και τον Αλέξη Τσίπρα στη βάση της επεξεργασίας των απαντήσεων μόνον όσων απαντούν ότι είναι πολύ πιθανό να ψηφίσουν Καρυστιανού ή Τσίπρα, τα ποσοστά διαμορφώνονται ως εξής:
H Μαρία Καρυστιανού με 14,5%, το ΠΑΣΟΚ με 10,5%, ο Αλέξης Τσίπρας με 10%.
Αποτυπώνεται δηλαδή μια πραγματικότητα, όπου η Καρυστιανού με το μονοθεματικό κόμμα των Τεμπών, ο Τσίπρας και το ΠαΣοΚ αποτελούν τα τρία κόμματα μετά τη ΝΔ.
Κι αυτό το ποσοστό ΔΕΝ είναι το καλύτερο για τα δυο νεότευκτα κόμματα, αφού πάντα ένα πρωτοεμφανιζόμενο πρόσωπο ή κόμμα, λαμβάνει πιο υψηλό δημοσκοπικό ποσοστό, απ’ ότι συμβαίνει τελικά όταν καθίσει ο αχός. Το έχουμε δει πολλές φορές αυτό. Το είχαμε δει με τον Τρίτση κάποτε (παρ’ ότι ακόμη οι δημοσκοπήσεις ήταν σε εμβρυακή ηλικία), το είχαμε δει με τον Σαμαρά, τον Καρατζαφέρη, τον Λεβέντη, τον Βαρουφάκη, τη Ντόρα, τόσους και τόσους. Κυρίως όμως το είχαμε δει με την περίπτωση του Δημήτρη Αβραμόπουλου, ο οποίος στον δρόμο προς την ίδρυση του ΚΕΠ απολάμβανε ποσοστά άνω του 20% κι επί 24ώρου τον κυνηγούσαν οι κάμερες για μια λέξη του! Τελικά δεν έφτασε καν στις εκλογές. Η πολιτική, άλλωστε, είναι γεμάτη από ηγέτες του «σχεδόν» και κόμματα που έμειναν για πάντα στο «λίγο πριν».
Σήμερα, με βάση την έρευνα της Interview που «συζητάμε» η Καρυστιανού ξεκινά με οροφή το 14,5% και ο Τσίπρας με το 10%. Προς τα πάνω δύσκολα θα πάνε, προς τα κάτω εύκολα.
Αν με δυο χρόνια υπερπληροφόρησης και ..ηρωισμού της Μαρίας Καρυστιανού, έχει οροφή το 14,5%, τότε σημαίνει ότι μεγάλα τμήματα της κοινωνίας ΔΕΝ «έχουν τσιμπήσει». Αν με τόση προβολή της «Ιθάκης» και της επανόδου του Τσίπρα με νέο κόμμα, βρίσκεται στο 10%, τότε… μαύρη είν’ η νύχτα στα βουνά.
Κι αν για την Καρυστιανού αποτελεί όφελος όποιο ποσοστό κι αν λάβει, για τον Τσίπρα το 10% με καθοδική πρόβλεψη, αποτελεί καταστροφή. Κάτι σαν … «λεβεντόπαιδο Αρίστο φτιάξ το μαγαζί και κλείστο»… Γιατί, η επιστροφή, όταν δεν συνοδεύεται από προσδοκία, μοιάζει περισσότερο με επίσκεψη στο παρελθόν παρά με άνοιγμα στο μέλλον.
Η δημοσκόπηση αυτή, ακολουθούν οσονούπω κι άλλες (με τις πληροφορίες να κάνουν λόγο για παρόμοια σχετικά αποτελέσματα) δείχνει και κάτι ακόμη. Ότι κατά πάσα πιθανότητα οι επόμενες εκλογές θα είναι μια τεράστια μάχη για τη δεύτερη θέση. Με τα δεδομένα της στιγμής να δείχνουν ότι δύσκολα θα μπορεί να τη «σημαδέψει» ο Τσίπρας. Μπορούν όμως να μονομαχήσουν Καρυστιανού κι Ανδρουλάκης…
Όμως, έχουμε δρόμο ακόμη μέχρι τις εκλογές. Πολλά μπορούν να συμβούν, περισσότερα να στηθούν. Η πραγματικότητα λοιπόν είναι ότι ο νέος… «μεσσίας», είτε έρχεται ντυμένος με το παλτό της οργής είτε φορώντας τη χλαμύδα μιας δεύτερης ευκαιρίας, εξακολουθεί να σκοντάφτει στην ίδια πραγματικότητα. Η μεν δεν λέει τίποτα κι ο δε έχει πει πολλά ψέματα και δεν του χαρίζεται τίποτα πια. Αν κάτι δείχνουν οι αριθμοί, είναι πως η εποχή των μεγάλων εφόδων τελείωσε. Όσοι επιχειρούν επιστροφή ή παρθενική είσοδο στην πολιτική σκηνή, δεν ξεκινούν πια από το όνειρο αλλά από το ταβάνι. Και αυτό το ταβάνι, όσο κι αν το θεωρούσαν υψηλό κι υποσχόμενο, είναι χαμηλό κι αδυσώπητα πραγματιστικό.
Μέχρι τις κάλπες, είπαμε, πολλά μπορούν να συμβούν. Αλλά, ένα πράγμα δύσκολα αλλάζει: η κοινωνία έχει μάθει πια να χειροκροτεί λιγότερο και να μετρά περισσότερο. Κι όχι φυσικά, μέσα από το διαδίκτυο …
