Είναι πολύ ωραίο το παιχνίδι της επικοινωνίας που παίζει με μεγάλη επιτυχία ο Πρωθυπουργός, το επιτελείο του και τι ωραία που βάζουν στο παιχνίδι και όλους τους δημοσιογράφους.
Είτε «καλοταϊσμένα» ΜΜΕ της λίστας Πέτσα, είτε ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, ασχολούμαστε με το διάγγελμα… (γιατί θέλει διάγγελμα η έναρξη διαλόγου για την αναθεώρηση του συντάγματος εν μέσω ομαλής δημοκρατικής λειτουργίας του κοινοβουλίου…) που προανήγγειλε την αναθεώρηση που σχεδιάζει ο Πρωθυπουργός.
Βεβαίως η προσωπική μου γνώμη είναι ο Πρωθυπουργός πολύ σωστά, για να ξεστριμωχτεί από τις πέντε νεκρές γυναίκες και τη συζήτηση για τα μέτρα ασφαλείας που απαιτούνται μαζί με τους ελέγχους στις βιομηχανίες και γενικότερα στους τόπους δουλειάς αλλά και για να πασπαλίζει το προεκλογικό του αφήγημα περί σταθερότητας σύρει τους πολιτικούς του αντιπάλους σε μια συζήτηση που, πιστεύει ότι, θα τον βγάλει στον αφρό.
Εις τον αφρό όχι της θάλασσας που λέει η παλαιά καντάδα αλλά της επικαιρότητας και των πολιτικών πρωτοβουλιών.
Έτσι ζητάει συναίνεση με 180 τώρα για να μπορεί να κάνει ό,τι θελει είτε ο ίδιος είτε όποιος κερδίσει τις επόμενες εκλογές με 151.
Άρα; Όποιος συναινέσει τώρα να αλλάξουν τα «χ» άρθρα δεν θα έχει λόγο στο περιεχόμενο των αναθεωρήσεων αφού το έργο θα το στήσει όποια κυβέρνηση έχει την απλή δεδηλωμένη των 151 εδρών.
Άρα κάθε παιχνίδι θέλει δύο, σαν το τάγκο για να το ευχαριστηθείς…
Θυμάμαι με πόσο δέος είχα αντιμετωπίσει το Σύνταγμα στο μάθημα του Συνταγματικού δικαίου με τον αείμνηστο καθηγητή Γιώργο Παπαδημητρίου στο πολιτικό της νομικής που μπήκα τον προηγούμενο αιώνα. Ο καθηγητής, ο δάσκαλος μας εμφύσησε αυτό τον σεβασμό στο κείμενο που αποτελεί το απάβγασμα μιας δημοκρατικής διαδικασίας.
Σήμερα που όλα υποβαθμίζονται στο «ύψος» των λίγων, «λίγο» έχει γίνει και το Σύνταγμα – απορώ δηλαδή γιατί το γράφω με κεφαλαίο το Σ, μάλλον είναι η κεκτημένη ταχύτητα δέους απέναντι του…
Αντί να «ψηλώνουμε» πολιτικά και να αναβαθμίζουμε τη δημοκρατία την μειώνουμε στα μέτρα του κάθε κυβερνήτη, του περαστικού από την πολιτική ζωή του τόπου.
Το Σύνταγμα και η συζήτηση από τον Πρωθυπουργό μόνο τους δικούς σκοπούς εξυπηρετεί και ελπίζω τα κόμματα να μην πέσουν στην άριστη – για όσκαρ – επικοινωνιακή παγίδα που στήνει ο κ. Μητσοτάκης.
Το Σύνταγμα είναι ίσως το τελευταίο αποκούμπι των πολιτών, του περιβάλλοντος, της δημοκρατίας. Χάσαμε την Δικαιοσύνη που έχει περιπέσει σε μια άθλια πρακτική που ευνοεί τους ισχυρούς. Ας μη χάσουμε και το Σύνταγμα.
Αν και τελικά αν παραδεχτούμε ότι είμαστε «χαμένοι» μπορεί και ν’ αρχίσουμε να αγωνιζόμαστε να το ξεπεράσουμε…
Γιάννης Καφάτος
