Είδα το τρομερό πλάνο του βαν που διαλύεται στη μετωπική σύγκρουση με το κόκκινο φορτηγό που ερχόταν από το αντίθετο ρεύμα.
Πένθος. Για την Αλεξάνδεια Ημαθίας και των άλλων περιοχών που θρηνούν τους ανθρώπους που πήγαιναν να ζήσουν τη χαρά του ματς με την ομάδα τους.
Πένθος και ερωτήματα.
Γιατί δεν μπήκε στο ρεύμα κυκλοφορίας του το βαν μετά την προσπέραση και καρφώθηκε στο φορτηγό;
Γιατί;
Ένα «γιατί» που θα βαραίνει για πάντα τους συγγενείς
Το σοκ της τραγωδίας είναι μεγάλο. Είμαστε θεατές τραγωδιών. Δώδεκα άνθρωποι σε δύο μέρες.
Οι πέντε εργάτριες που εξαϋλώθηκαν μέσα στις φλόγες της βιομηχανίας μπισκότων που δε είναι ποτέ πια γλυκά στο στόμα κανενός, χθες. Και σήμερα τα 7 παιδιά που πήγαιναν να χαρούν.
Έχει παγώσει το αίμα μας.
Πού να ρίξεις τις ευθύνες. Πότε θα μπορούμε να είμαστε ήσυχοι ότι πάμε στις δουλειές μας και γυρίζουμε με ασφάλεια ή εμπιστευόμαστε τις ζωές μας σε έναν οδηγό για να μας μεταφέρει κάπου.
Και για τις πέντε εργάτριες μπορείς να πεις πολλά για τους ελέγχους, την Επιθεώρηση εργασίας, τα μέτρα προστασίας, τις καταγγελίες του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων, την κυβέρνηση, το υπουργείο Εργασίας, τον τρόπο υπολογισμού των απωλειών από εργατικά δυστυχήματα. Και πρέπει να ειπωθούν και να απαντηθούν!
Για τα παιδιά που πάνε να δουν ένα ματσάκι και χάνονται τι να πεις;
Παραμένουμε σοκαρισμένοι από τις τραγωδίες που δε μπορούμε να προβλέψουμε. Παραμένουμε οργισμένοι για ό,τι θα μπορούσε να έχει γίνει και δεν γίνεται για διάφορους πολιτικάντικους λόγους.
Και σκύβουμε με δέος απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων που θρηνούν και δεν έχουν απαντήσεις για να απαλύνουν τον ανείπωτο πόνο τους.
Γιάννης Καφάτος
