Διαβάσατε φαντάζομαι τα αναλυτικά ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκαν για το έντονο προχθεσινό επεισόδιο ανάμεσα στην ΕΛΑΣ και το ΠαΣοΚ. Μιλάμε για ισχυρές -αν όχι άγριες «πολεμικές εχθροπραξίες», με ανακοινώσεις και αιχμηρές αναφορές.
Ουσιαστικά ο Τσίπρας ανέφερε ότι το ΠαΣοΚ είναι δέσμιο των τραπεζών κι ότι αυξήθηκαν τα χρέη του κι ο Ανδρουλάκης του απάντησε … πες μας ποιος σε χρηματοδοτεί! Η Χαριλάου Τρικούπη μάλιστα, αναφέρθηκε στα διπλά βιβλία του ΣΥΡΙΖΑ για τα οποία είχε κάνει λόγο ο Κασσελάκης κι αναρωτήθηκε αν ο Τσίπρας είναι τόσο πλούσιος, ώστε να καλύπτει τα έξοδα ενός κόμματος με εργαζόμενους, γραφεία, περιοδείες, ψηφιακές καμπάνιες, εκδηλώσεις με τηλεοπτική κάλυψη εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ…
Τι συνέβη λοιπόν και ακούστηκαν δημοσίως όλα αυτά;
Για πολλούς που δεν παρακολουθούν στενά τα πολιτικά δρώμενα και δη τα πολιτικά παρασκήνια, αυτή η ανοικτή κήρυξη «πολέμου» ήταν κάτι ως κεραυνός εν αιθρία. Για όσους όμως αναζητούν τι συμβαίνει πίσω από τις λέξεις των ρεπορτάζ, ήταν αναμενόμενο.
Οι ολιγάρχες που απεργάζονται την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, είχαν εδώ και καιρό ξεκινήσει μια διαδικασία προσέγγισης των δυο κομμάτων. Πολλοί είναι εκείνοι που είχαν αναλάβει ρόλους διαμεσολαβητή, μα το έργο δεν έβγαινε, δεν βγαίνει. Όσο τουλάχιστον είναι πρόεδρος του ΠαΣοΚ ο Ανδρουλάκης.
Όμως, κατά τα φαινόμενα κι όχι τι λέγεται δημοσίως, ούτε ο Τσίπρας είναι θετικός σε μια ολοκληρωτική συμπόρευση, αφού θα χάσει μέρος της εξουσίας του. Έτσι, αποφεύγει δεσμευτικές συμφωνίες και προτιμά να προβαίνει σε προσωπικά «παιγνίδια» με πρόσωπα, όπως κάνει με τους πρώην συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι κάνουν ουρά για να τους δει και να τους πάρει στο κόμμα του. Ως άτομα, όχι ως κόμμα…
Βεβαίως, αυτή η τακτική του Τσίπρα, δεν σημαίνει ότι δεν ευνοεί τη συστηματική πλαγιοκόπηση του ΠαΣοΚ και την προσπάθεια για συνεχή φθορά του. Εξ ου και κάποιες μεταγραφές που έγιναν κι ίσως συνεχίζουν να γίνονται…
Από την πλευρά του, ο ανθυποψήφιος του Ανδρουλάκη για την ηγεσία του ΠαΣοΚ, δεν έχει πάψει στιγμή να χαριεντίζεται με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Χάρης Δούκας, πιο πολύ συμπεριφέρεται ως στέλεχος της ΕΛΑΣ, παρά του ΠαΣοΚ. Με την πρωτοφανή ανοχή του Ανδρουλάκη.
Όσοι γνωρίζουν ισχυρίζονται, ότι οι ολιγάρχες που επιθυμούν να ελέγξουν και καθορίσουν το παιγνίδι, ενώ σχεδίαζαν προσεγγίσεις και…κοινά μέτωπα εναντίον του Μητσοτάκη, βρέθηκαν μπροστά σε «πόλεμο». Αιφνιδιάστηκαν; Ποιος ξέρει…
Εκείνο που φαίνεται αυτή τη στιγμή, είναι ότι η ηγεσία του ΠαΣοΚ κατηγορεί τον Τσίπρα ως … «μπροστινό συμφερόντων», την ίδια ώρα που κορυφαίο του στέλεχος -Χάρης Δούκας- τον βλέπει ως συνομιλητή του σήμερα και της επόμενης ημέρας. Μιλάμε για αντίφαση, για θολό τοπίο. Από τη μια ο Τσίπρας επιλέγει τη σύγκρουση με το ΠαΣοΚ (από την ΕΛΑΣ ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες) κι από την άλλη ο Ανδρουλάκης απαντά και τον αποδομεί, την ώρα που ο Δούκας εμφανίζεται στο πλάι του! Χωρίς επιπτώσεις.
Τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι το βάρος της ηγεσίας το σηκώνουν όσοι δεν φοβούνται να αποφασίσουν για το μέλλον κι ότι ηγέτης είναι εκείνος που τολμά να παίρνει μεγάλες αποφάσεις όταν όλοι οι άλλοι διστάζουν, ο Ανδρουλάκης εξακολουθεί και διστάζει στο ζήτημα του Δούκα. Έχει έναν Δούρειο Ίππο στη Χαριλάου Τρικούπη κι οφείλει, αργά ή γρήγορα να λάβει θέση.
Κι εδώ που τα λέμε, εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν δίκιο να εμφανίζονται απογοητευμένοι. Έφτασαν στο σημείο να ταυτιστούν ακόμη και με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου για να πέσει ο Μητσοτάκης, να μιλάνε για…ξυλόλια, για …χαμένα βαγόνια και λοιπά τοξικά και τελικά… επιλέχτηκε και στηρίζεται ο Τσίπρας… Στερνή μου γνώση…
Προφανώς, κάτι γνωρίζουν και μιλάνε για… μπροστινό… Καλό θα ήταν να μάθει κι η κοινωνία… Για να έχουν αξία τα βόλια.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι μάσκες πέφτουν νωρίτερα απ’ όσο υπολόγιζαν πολλοί. Και όταν οι συγκρούσεις γίνονται δημόσιες, συνήθως σημαίνει ότι στο παρασκήνιο μαίνεται ο πόλεμος ή κι ότι έχει ήδη κριθεί ένα μεγάλο μέρος της παρτίδας…
Το παρακολουθούμε και σε ζωντανή μετάδοση από τα γνωστά ΜΜΕ της ολιγαρχίας…
