Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι συμμαχίες σαν εκείνες των τριών του …καπνεργοστασίου δεν συγκροτούνται συμπτωματικά ή ευκαιριακά, και δη μέσα σε ένα ή δυο βράδια. Δεν γεννιούνται στο φως, ζυμώνονται στο ημίφως, εκεί όπου η πολιτική συναντά την προσωπική πικρία. Συγκροτούνται με συγκεκριμένες συνθήκες, πολλές φορές μάλιστα με κριτήρια άλλα από την πολιτική. Όπως προσωπικούς λόγους ή την ανάγκη εκδίκησης, εκείνο το παλιό, ανομολόγητο δηλητήριο που ζητά διέξοδο.
Έτσι και η τριάδα του «χθες» απέναντι στον Μητσοτάκη. Βενιζέλος, Καραμανλής, Σαμαράς αναδεικνύονται κορυφαίοι του αντιμητσοτακικού club. Τρεις πολιτικοί, τρεις διαδρομές, ένα κοινό πάθος: να μη γραφτεί η ιστορία χωρίς αυτούς – ή, χειρότερα, εναντίον τους.
Ο Βενιζέλος και το Βάρος της Φιλοδοξίας
Τώρα που μπήκε στο παιχνίδι κι ο Βενιζέλος, το club ενισχύεται σημαντικά. Μπορεί ο πρώην πρόεδρος του ΠαΣοΚ και συγκυβερνήτης του Σαμαρά να διακατέχεται από προσωπική εμπάθεια επειδή δεν έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά αυτό δεν φτάνει στο ακροτελεύτιο χωριό της Ελλάδας. Η φιλοδοξία, όταν μένει ανεκπλήρωτη, μετατρέπεται σε θόρυβο, κακόηχο ή όχι.
Ο Βενιζέλος σίγουρα αποτελεί πιο ισχυρή προσωπικότητα από τους άλλους δύο. Μπορεί να του καταλογίζονται τρία κορυφαία δεινά που άφησε στον δημόσιο βίο (ΕΝΦΙΑ, Άρθρο 86 και «κούρεμα» ομολόγων που πλήγωσε χιλιάδες Έλληνες), αλλά ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι είναι ικανός κι επιδέξιος. Ένα πολιτικό μυαλό κοφτερό σαν λεπίδα – που όμως συχνά στρέφεται εναντίον του ίδιου του κατόχου του.
Υστεροφημία: Το Κρυφό Κίνητρο
Οι τρεις, λοιπόν, ομνύουν στην πτώση Μητσοτάκη. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους, αλλά αυτό έχει μικρή σημασία. Σημασία έχει η προσδοκία. Σημασία έχει ο στόχος. Και κυρίως, η υστεροφημία. Άνθρωποι που πιστεύουν ακράδαντα ότι η Ελλάδα κι η ιστορία τους χρωστά .
Ο Βενιζέλος, με τα σημαντικά χαρίσματα, ήθελε πάντα να διαδραματίσει πρώτο ρόλο στην πολιτική. Προσπάθησε, αλλά δεν του βγήκε, λόγω της αλαζονείας και της αυτοκαταστροφικής κουλτούρας που τον διακατέχει. Έχασε ακόμη κι από τον Γιώργο Παπανδρέου και τελικά μένει –μέχρι στιγμής– στην ιστορία ως… συγκυβερνήτης του Σαμαρά. Ένα τέλος φτωχό για κάποιον που φιλοδοξούσε να πρωταγωνιστήσει στην πρώτη πράξη.
Σαμαράς και Καραμανλής: Το Παρελθόν που Επιμένει
Ο Σαμαράς υπήρξε ο αρχικός εκφραστής του αντιμνημονιακού μετώπου, έφτασε τη ΝΔ στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας της και τελικά συγκυβέρνησε επιτυχημένα με τον Βενιζέλο. Χρεώνεται την πτώση της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και τη διάσπαση της ΝΔ. Ένας πολιτικός που έμαθε να επιβιώνει μέσα από τις ρωγμές που ο ίδιος άνοιξε.
Ο Καραμανλής είναι ο πρωθυπουργός της χρεοκοπίας. Παρ’ ότι εξελέγη δις, ουσιαστικά δεν κυβέρνησε ποτέ. Θεωρεί τη ΝΔ κτήμα του, ως κληρονόμος της καραμανλικής παράδοσης, αν και απέχει παρασάγγας από το πολιτικό βάθος κι ανάστημα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Σιωπή δεκαπέντε ετών και ξαφνικά αγωνία – μια αγωνία όψιμη, σχεδόν ενοχική, που διαψεύδεται σε κάθε ευκαιρία.
ΜΜΕ, Ρεύματα και Τείχη
Όλοι τους, με την έντονη προβολή από τα ΜΜΕ των ολιγαρχών, «σκάβουν» τον Μητσοτάκη και κάθε προσπάθεια για την Ελλάδα του μέλλοντος. Δεν χτίζουν κάτι νέο, απλώς προσπαθούν να γκρεμίσουν ό,τι δεν τους ανήκει. Αγνοούν ή αρνούνται ότι οι ίδιοι αποτελούν παρελθόν και σηκώνουν τείχη απέναντι σε κάθε μεταρρύθμιση.
Ειδικά ο Βενιζέλος, με το γινάτι του, αρνείται τη Συνταγματική Αναθεώρηση, την αλλαγή του άρθρου 86, την αλλαγή του άρθρου 16. Σαν να θέλει να παγώσει τον χρόνο στο σημείο που ο ίδιος είχε ρόλο.
Το βέβαιο είναι, ότι η πολιτική δεν είναι μόνο ρεαλισμός και μνήμη, είναι και χρονισμός. Κι όποιος μένει πίσω, δεν παρασύρει το μέλλον – απλώς το κοιτά να περνά.
Πού θα πάει αυτή η ιστορία των τριών του νέου club; Ουδείς γνωρίζει. Αλλά, ένα είναι βέβαιο: η ιστορία δεν συγκινείται από παράπονα, γινάτια και τίτλους ιδιοκτησίας. Γράφεται μόνο με απτά έργα και δη απ’ όσους αντέχουν και μπορούν να προχωρούν.
