Μας έφαγε η “αποκέντρωση”! Η Περιφέρεια Θεσσαλίας είναι αρμόδια για την αδειοδότηση, την τήρηση των κανόνων ασφαλείας, τις επί μέρους άδειες κι ένα σωρό άλλες λεπτομέρειες και διαδικασίες που απαιτούνται για την σωστή λειτουργία των Βιομηχανιών.
Η “πρόοδος”, φαγώθηκε και πέτυχε να δημιουργήσουμε ένα σωρό εξουσίες μέσα στην κεντρική εξουσία.
Παλιότερα, υπήρχαν οι Νομάρχες, τους οποίους διόριζε η εκάστοτε κυβέρνηση. Μετά, ζηλέψαμε τους “κουτόφραγκους” και αποκτήσαμε αιρετούς Νομάρχες, νομαρχιακούς συμβούλους, μετακλητούς στις Νομαρχίες και άλλα τινά.
Ύστερα, σκεφθήκαμε ότι πρέπει να φτιάξουμε “Περιφέρειες”. Κι έτσι αποκτήσαμε περιφερειάρχες, αντιπεριφερειάρχες, εντεταλμένους περιφερειακούς συμβούλους. Άλλο που δεν θέλαν οι κυβερνήσεις, να ξεφορτωθούν την “λάντζα”. Αλλά η “λάντζα” έχει και τα “καλά” της.
Έτσι, εκτός από την κεντρική κυβέρνηση (υπουργούς, υφυπουργούς, γραμματείς, παρατρεχάμενους, μετακλητούς και αμετάκλητους) αποκτήσαμε κι άλλους στρατούς, οι οποίοι είναι επίσης κομματικοί, αφού κομματικές είναι και οι Περιφερειακές (όπως ήταν και οι Νομαρχιακές) εκλογές.
Κι ύστερα, θυμηθήκαμε τον Καποδίστρια (μόνο για κακό του τον θυμόμαστε) και κλείσαμε τους μικρούς Δήμους και τις τόσο απαραίτητες Κοινότητες και φτιάξαμε Δήμους υδροκέφαλους, αλλά με δημάρχους και αντιδημάρχους επί μισθώ, πλέον.
Όχι όπως ήταν παλιότερα, που το “αξίωμα” σήμαινε καταξίωση και αναγνώριση κοινωνική, αλλά δεν είχε μισθό κάθε μήνα!
Δεν μας έφτανε, όμως, ο “Καποδίστριας”, βρήκαμε και τον “Καλλικράτη” και φτιάξαμε ακόμη πιο υδροκέφαλους και δυσκολοκυβέρνητους Δήμους. Έτσι, εκτός από τους πανίσχυρους Περιφερειάρχες και αντιπεριφερειάρχες, φτιάξαμε και δημάρχους με μεγάλο μισθό, αλλά και αντιδημάρχους, οι οποίοι πληρώνονται μια χαρά, αλλά έχουν και επάγγελμα (δεν υπάρχει ασυμβίβαστο) . Επαγγελματίες, λοιπόν, πολιτικοί αλλά και δήμαρχοι, περιφερειάρχες και οι “αντ’ αυτών”.
Κι άντε τώρα να βρεις “τίς πταίει” στα Τρίκαλα. Ενώ παλιότερα, μπορούσες να ζητήσεις ευθύνες από την κυβέρνηση, μιας και οι κυβερνήσεις διόριζαν και έπαυαν Νομάρχες (δεν υπήρχαν αντινομάρχες τότε).
Παλιότερα, λοιπόν, η εκλογή ως δημοτικός σύμβουλος, δεν εξασφάλιζε κανένα οικονομικό όφελος, αλλά σε καταξίωνε στην τοπική κοινωνία και το επάγγελμα που ασκούσες αποκτούσε κάποια στίλβη.
Τώρα, βλέπω δημοτικούς συμβούλους που πάνε στο γραφείο με “σπορτέξ”, πάνε στο γραφείο με το φανελάκι και την βερμούδα, πάνε σε επίσημες εκδηλωσεις ντυμένοι λες και πάνε για μπάνιο ή για βόλτα στην λαϊκή αγορά.
Όλα έχουν την σημασία τους. Ο κατακερματισμός των αρμοδιοτήτων, τα λογής-λογής αξιώματα, οι κατακερματισμένες “αρμοδιότητες” και “ευθύνες”, θα φέρουν και δυστυχήματα, θα φέρουν και τραγωδίες.
Ο λαός είναι πάνσοφος. “Όπου λαλούν πολλοί κοκκόροι, αργεί να ξημερώσει”. Και καμιά φορά, δεν ξημερώνει ποτέ!
