Μέσα σε δυο ημέρες, στη χώρα μας, είχαμε δυο θλιβερά δυστυχήματα με 12 φέρετρα και δεκάδες ανθρώπους των οικογενειών των νεκρών, με αγιάτρευτες πληγές στις ψυχές τους. Μιλάμε για κορυφαία δράματα, για ζωές που δεν θα ξαναγυρίσουν, όσο κι αν τις «αναλύσουν» οι τηλεοπτικοί μαυρογιαλούροι του πένθους.
Τόσο στη μια, όσο και στην άλλη περίπτωση, είναι σαφές ότι υπάρχουν κορυφαίες ευθύνες. Μα αυτές θα τις βρει η έρευνα — όχι τα πάνελ των αδαών που βαφτίζουν την άγνοια «ρεπορτάζ» και την υστερία «ενημέρωση».
Σκέφτομαι πόσο κυνικά παρουσιάζουν τα γεγονότα τα ΜΜΕ. Είδαν αίμα κι έτρεξαν. Αίμα και συναίσθημα. Η δημοσιογραφία πέθανε πρώτη, πριν ακόμα μετρηθούν οι νεκροί. Με κορώνες τρόμου που αλλοιώνουν την πραγματικότητα και τη μετατρέπουν σε παιγνίδι εντυπώσεων. Κάτι σαν πλειστηριασμό πένθους. Κάθε κανάλι διαλαλεί την πραμάτεια του: «Εδώ ο …καλός θάνατος, εδώ ο πόνος και η θλίψη!»
Σαν τηλεοπτικοί νεκροθάφτες που συναγωνίζονται ποιος θα σκάψει βαθύτερα στο τραύμα. Και να και μουσικές που μεγεθύνουν το δράμα… λες και χωρίς ηχητικό χαλί ο πόνος δεν πουλάει.
Σκέφτομαι, ότι τα ίδια γίνονται και στα σήριαλ που βλέπουμε μα και στα βιβλία που διαβάζουμε σε επίπεδο μυθιστορημάτων. Σενάρια με ανείπωτα δάκρυα. Συγγραφείς και «συγγραφείς» περιφέρουν τον ναρκισσισμό τους και πουλάνε στους αναγνώστες ελπίδα… πόνου! Λένε μάλιστα σε συνεντεύξεις τους γεμάτοι χαρά, ότι οι αναγνώστες … θα κλάψουν με ό,τι διαβάσουν. Φόνοι, θάνατοι, ίντριγκα! Και κακία… Η συγκίνηση, η κλειδαρότρυπα ως προϊόντα και το δάκρυ ως πιστοποιητικό ποιότητας. Φαίνεται ότι έχουν πέραση τα φεστιβάλ πόνου, είτε είναι σπαραξικάρδιες νουβέλες (δήθεν μέσα από τη ζωή) είτε τηλεοπτικά θρίλερ που ξεπερνούν την έννοια του ανοσιουργήματος. Ο πόνος έγινε είδος lifestyle και ο θάνατος περιεχόμενο prime time.
Σκέφτομαι ακόμη, ότι υπάρχουν αγύρτες που εκμεταλλεύονται πλήρως τον άνθρωπο και τα συναισθήματά του. Ειδικά όταν πρόκειται περί θανάτου για τον οποίο κάποιοι ευθύνονται, προκειμένου να τον δικάσουν. Όχι για δικαιοσύνη, αλλά για τηλεοπτική καταδίκη με διαφημιστικά διαλείμματα. Πολύ περισσότερο αν ο ένοχος βαπτιστεί… καπιταλιστής από την ημέτερη Αριστερά, που έχει τεράστια διείσδυση στα ΜΜΕ και δη επιτελικά. Ιδεολογική ιεροτελεστία πάνω σε φέρετρα, με πολιτική καθαρότητα και ηθική ανωτερότητα εισαγόμενη.
Ναι, δυο φοβερά δυστυχήματα μέσα σε δυο ημέρες. Κι οι ύαινες των ΜΜΕ δεν το βουλώνουν. Λένε ανοησίες συνήθως και αφηγούνται τον θάνατο. Δεν ενημερώνουν — μαστουρώνουν το κοινό με φόβο. Θανατολάγνοι που ξεπερνούν τα όρια της ενημέρωσης και σε κάθε κανάλι δημιουργούν έναν επιτάφιο στολισμένο με φόβο και δάκρυα. Κανένα όριο, καμία ντροπή, καμία παύση για σεβασμό. Εκμεταλλευτές του συναισθήματος και της ανθρώπινης σκέψης, ότι μπορεί να… μου είχε συμβεί κι εμένα ή στο παιδί μου… Εμπόριο τρόμου με ανθρώπινα ανταλλακτικά.
Ας συνεχίσουν λοιπόν. Ας στήνουν κάμερες πάνω στα ερείπια, ας μετρούν δάκρυα με τηλεθέαση, ας ντύνουν τον θάνατο με γραφικά και μουσική υπόκρουση. Ας παριστάνουν τους ηθικούς. Όλοι ξέρουμε πια, ότι τα ΜΜΕ δεν πενθούν. Δεν θυμώνουν. Δεν ζητούν δικαιοσύνη, απλά τρέφονται… Κι όταν τελειώσει αυτό το αίμα, θα περιμένουν το επόμενο.
Ήσυχα. Υπομονετικά. Σαν όρνια που ονομάζουν τη σήψη «ρεπορτάζ»…κι είναι ικανά να μπουν ακόμη και μέσα σε τάφους…
