Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μερίδα φίλων, οι ψηφοφόροι και τα στελέχη του ΠαΣοΚ, ζουν ένα τριήμερο ονείρωξης και … σοσιαλιστικής (λέμε τώρα) ανάτασης! Συνέδριο γαρ. Άλλωστε, είναι όμορφο πράγμα να ζουν οι άνθρωποι με τις αναμνήσεις τους, ειδικά αν αυτές περικλείονται σε λευκώματα … τύπου… περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις…
Το συνέδριο της Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται ότι τελικά γίνεται για έναν λόγο: Να αποφασίσουν αν θα συνεργαστούν ή όχι με τη ΝΔ!! Κι αδιαφορούν προκλητικά κι αντιδημοκρατικά αν η κοινωνία αποφασίσει το αντίθετο δια της ψήφου της. Η ζωή κι η κοινωνία το αποφασίζει αυτό, όχι ο Ανδρουλάκης, ο Δούκας, ο Γερουλάνος, ο Σκανδαλίδης, ο Χριστοδουλάκης, ο Δουδωνής κι οι άλλοι… Το ΠαΣοΚ είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Μόνο εξ αυτού είναι αδιανόητο το σύρσιμο Ανδρουλάκη από τον Δούκα και τους άλλους, σ’ αυτή την κατεύθυνση. Ούτε ζούμε σε εποχές που κάποιοι αλάλαζαν με το σύνθημα… «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά»… Ούτε η πλειοψηφία της κοινωνίας είναι οπαδοί του μπάχαλου, όπως πολλοί φίλοι του δημάρχου Αθηναίων…
Πολλοί λοιπόν, θα περίμεναν από το συνέδριο αυτό, να δρομολογηθούν σοβαρές και ρεαλιστικές προτάσεις. Μα τελικά είναι συνέδριο για να αποφασίσουν ότι θα αφήσουν τη χώρα ακυβέρνητη, αν απαιτηθεί συνεργασία με τη ΝΔ. Είναι, επίσης ένα συνέδριο που θα ξαναπούν, ότι πρέπει να φύγει ο …Μητσοτάκης.
Μιλάνε μάλιστα για ηθικό αγώνα! Ποιοι, οι ομόσταβλοι του Άκη…
Όμως, είναι και κάτι ακόμη: αυτό το συνέδριο δεν είναι του ΠαΣοΚ. Ή δεν είναι μόνο του ΠαΣοΚ, αλλά των ΠαΣοΚ και ΚΙΝΑΛ. Το οποίο, ΚΙΝΑΛ, όπως αναφέρουν κακές γλώσσες από τη Χαριλάου Τρικούπη , χρηματοδοτείται ακόμη! Καλό θα είναι να το μάθουμε επισήμως αυτό.
Στο βήμα του συνεδρίου τώρα, ο λόγος επιχείρησε να ντυθεί με τα ρούχα της προοπτικής. Υποσχέσεις για στέγη, για δικαιοσύνη, για μια κοινωνία πιο δίκαιη. Εκθέσεις ιδεών εφήβων. Μα οι υποσχέσεις αυτές έμοιαζαν να αιωρούνται εκτός τόπου και χρόνου, σαν να μην αγγίζουν την πολυπλοκότητα ενός κόσμου που αλλάζει καθημερινά, μιας οικονομίας που πιέζεται από τα γεγονότα, μιας καθημερινότητας που δεν λύνεται με συνθήματα. Η στεγαστική κρίση δεν είναι ένα κουμπί που πατιέται — είναι ένας κόμπος που σφίγγει αργά και λύνεται ακόμη πιο αργά.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε χειροκροτήματα και επαναλαμβανόμενες ιαχές, αναδύεται το βασικό ερώτημα: είναι αυτό ένα σχέδιο διακυβέρνησης ή μια προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης; Διότι όταν η κύρια συγκολλητική ουσία είναι η αντίθεση σε κάποιον άλλον, τότε η ταυτότητα παραμένει ατελής, σχεδόν δανεική.
Τα τραπέζια των συζητήσεων, παρά τον θόρυβο και τη φαινομενική ζωντάνια, δεν κατάφεραν να συλλάβουν το παρόν. Οι μεγάλες προκλήσεις της εποχής έμειναν στο περιθώριο, σαν ανεπιθύμητοι επισκέπτες σε μια γιορτή που προτιμά να κοιτάζει πίσω. Η τεχνολογία, η νέα γενιά, οι μεταβαλλόμενες δεξιότητες — όλα όσα καθορίζουν το αύριο — απουσίαζαν σχεδόν επιδεικτικά.
Και έτσι, το αφήγημα επιστρέφει ξανά στο γνώριμο καταφύγιο: την ήττα του αντιπάλου, του …Μητσοτάκη. Όχι ως αποτέλεσμα σύγκρουσης δύο ολοκληρωμένων σχεδίων, αλλά ως αυτοσκοπός. Όμως η πολιτική, όταν περιορίζεται σε αυτό, χάνει τη δημιουργική της διάσταση και μετατρέπεται σε διαχείριση εντυπώσεων.
Στο τέλος της ημέρας, το συνέδριο αυτό μοιάζει να επιβεβαιώνει κάτι βαθύτερο: ότι το ΠαΣοΚ δεν παλεύει με τους πολιτικούς του αντιπάλους, αλλά, πρωτίστως, με τον ίδιο του τον εαυτό. Με την αδυναμία του να ζει στη νέα εποχή, με τη σκιά του, με την ανάγκη να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς μια ανάμνηση που επιμένει.
Και ίσως εκεί να βρίσκεται η πραγματική πρόκληση. Όχι στο αν θα συνεργαστεί ή όχι με τη ΝΔ. Αλλά στο αν μπορεί να πείσει ότι ανήκει στο παρόν — και όχι σε μια περασμένη εποχή, που απλώς είναι ανάμνηση.
