Η συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος που άνοιξε ο πρωθυπουργός, ουσιαστικά αποτελεί φυγή προς το μέλλον. Είναι μια συνειδητή πολιτική επιλογή που κοιτά πέρα από τον εκλογικό κύκλο και τις μικροκομματικές ισορροπίες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το Σύνταγμα, όπως όλα τα Συντάγματα του κόσμου, πρέπει να εναρμονίζονται στην εκάστοτε εποχή και να διορθώνονται τα παρωχημένα άρθρα ή και θεσμοί που έχουν αποδειχτεί δυσλειτουργικοί.
Στη χώρα μας, η Αριστερή αντιπολίτευση έχει «τορπιλίσει» πολλές φορές το μέλλον. Φωτεινό παράδειγμα το άρθρο 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, που είχαν όλες οι χώρες της υφηλίου, εκτός από τη χώρα μας. Ένα άρθρο-σύμβολο ιδεολογικής αγκύλωσης, που στέρησε ευκαιρίες από χιλιάδες νέους και ενίσχυσε την εκπαιδευτική μετανάστευση. Στην προηγούμενη αναθεώρηση, είχε συμφωνήσει για την αναθεώρηση αυτού του άρθρου ακόμη κι ο Γιώργος Παπανδρέου, που τελικά έκανε πίσω από την αρνητική ένταση του Βενιζέλου και λοιπών κρατιστών του ΠαΣοΚ.
Η αλήθεια είναι ότι ούτε τώρα προβλέπεται ότι θ’ ακολουθήσει η αντιπολίτευση και θα υπερψηφίσει τις απαιτούμενες αλλαγές και τομές που επιτάσσουν οι καιροί. Μάλλον θα πετάξουν πάλι τη μπάλα στην εξέδρα. Η τακτική της άρνησης χωρίς αντιπρόταση παραμένει το βασικό πολιτικό τους εργαλείο.
Επί της ουσίας τώρα, το ισχύον Σύνταγμα ισχύει από το 1975 και σ’ αυτό περιέχεται αρκετή «μούχλα», παρά τις 4 αναθεωρήσεις που έγιναν (1986, 2001, 2008 και 2019). Κι είναι αλήθεια ότι ακόμη και μ’ αυτές, ΔΕΝ έχουν γίνει τομές. Πρόκειται περισσότερο για διορθωτικές παρεμβάσεις παρά γενναίες θεσμικές αλλαγές που θα απελευθέρωναν δυνάμεις της κοινωνίας.
Η Συνταγματική αναφορά περί ευθύνης υπουργών, είναι μια ντροπιαστική αναφορά. Πρέπει ν’ αλλάξει, χθες. Η αξιολόγηση στο δημόσιο πρέπει να έχει Συνταγματική επιταγή. Όχι ως τιμωρητικό εργαλείο, αλλά ως μηχανισμός βελτίωσης και λογοδοσίας. Ο αριθμός των 300 βουλευτών είναι υπερβολικά μεγάλος για μια χώρα σαν τη δική και παρ’ ότι το υπάρχον Σύνταγμα προβλέπει ότι μπορεί να εκλέγονται από 200 έως 300 βουλευτές, αυτό πρέπει να επαναδιατυπωθεί με πρόβλεψη προς τα κάτω. Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων είναι πια ακατανόητη, αφού τίποτα δεν είναι ίδιο με την εποχή που καθιερώθηκε, περισσότερο από έναν αιώνα. Το ίδιο κι ο τρόπος ανάδειξης της ηγεσίας της Δικαιοσύνης.
Το βέβαιο είναι ότι πολύ δύσκολα η παρούσα Βουλή θα συγκεντρώσει 180 ψήφους στην επόμενη, ώστε να αλλάξει το περιεχόμενο των αναθεωρητέων διατάξεων με απλή πλειοψηφία μετά από τις εκλογές. Βλέπετε, τα περί …προοδευτικότητας της Αριστεράς αποτελούν έναν από τους μεγαλύτερους μύθους της πολιτικής ζωής της Ελλάδας. Όμως, όπως και να το κάνουμε, η συζήτηση που ανοίγει για το Σύνταγμα, δείχνει μια εικόνα από το μέλλον. Και μόνο το άνοιγμα αυτής της συζήτησης αποτελεί πολιτικό κεφάλαιο.
Πρέπει να πούμε κι αυτό. Φρονώ ότι η μεγάλη «σφαγή» με την Αριστερά (του ΠαΣοΚ συμπεριλαμβανομένου), θα γίνει για τα «μάτια» της μονιμότητας των δημοσίων τομέων. Παρ’ ότι αποτελεί μια χρόνια παθογένεια, αποτελεί ταμπού για την Αριστερά, που κουτοπόνηρα ΔΕΝ κατανοεί ότι δεν χρειάζονται πια προστασία οι δημόσιοι υπάλληλοι, αφού δεν βρισκόμαστε στα… 1911, που σε κάθε αλλαγή κυβέρνησης έφευγαν οι «άλλοι» για να έρθουν «τα δικά μας παιδιά». Και οι «άλλοι» μαζεύονταν και έκλαιγαν στην πλατεία Κλαυθμώνος, που έγινε συνώνυμη του κλαυθμού τους.
Σήμερα, δεν χρειάζεται η μονιμότητα αφού υπάρχουν ισχυρότατα φίλτρα προστασίας των εργαζομένων. Άλλωστε η κατάργηση της μονιμότητας δεν σημαίνει απόλυση. Σημαίνει αξιολόγηση, κινητικότητα και επιβράβευση των ικανών. Μα το ΠαΣοΚ «λέει» όχι, το ίδιο κι ο ΣΥΡΙΖΑ, η «Νέα Αριστερά» και το ΚΚΕ. Και θα «παίξουν» το μπιλιάρδο του λαϊκισμού, αφού η αλλαγή του Συνταγματικού άρθρου ενδιαφέρει εκατοντάδες χιλιάδες ενδιαφερόμενους. Κι είναι απολύτως υποκριτική η στάση τους, που από τη μια αναγνωρίζουν πόσο προβληματικό είναι το δημόσιο, αλλά θεωρούν ότι αυτό θα διορθωθεί ΜΟΝΟ με …επιμορφώσεις και …καταπολέμηση της αναξιοκρατίας!!! Τίνι τρόπω άραγε;
Η πρωτοβουλία του πρωθυπουργού για την αναθεώρηση του Συντάγματος αποδεικνύει πολιτικό θάρρος και στρατηγική σκέψη. Δεν χαϊδεύει αυτιά, δεν επενδύει στον φόβο, αλλά ανοίγει δύσκολα θέματα που καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να αγγίξει σοβαρά επί δεκαετίες. Μακάρι δε, η διαδικασία της Συνταγματικής Αναθεώρησης να εξοβελίσει την τοξικότητα, τον λαϊκισμό, τον στενό κομματισμό κι εν πολλοίς τις αναχρονιστικές ιδεοληψίες…
Αντίθετα, η αντιπολίτευση επιμένει να λειτουργεί ως θεματοφύλακας της ακινησίας, εγκλωβισμένη σε ιδεοληψίες και φοβικά σύνδρομα. Η ιστορία, όμως, δεν γράφεται από όσους λένε μονίμως «όχι», αλλά από εκείνους που τολμούν να αλλάξουν όσα δεν λειτουργούν. Και αυτή τη φορά, το μέλλον δείχνει ποιος πραγματικά τολμά και ποιος ζει στο παρελθόν… και τη στείρα κομματική περιχαράκωση που διακρίνει το πολιτικό μας σύστημα».
