Η ανακοίνωση της Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων δεν ήταν απλώς αυστηρή, ήταν καταπέλτης. Μια θεσμική κραυγή αγωνίας απέναντι σε ένα φαινόμενο που έχει ξεπεράσει κάθε όριο πολιτικής αντιπαράθεσης και έχει διολισθήσει σε ωμό, απροκάλυπτο εκβιασμό προς τη Δικαιοσύνη. Όταν οι ίδιοι οι δικαστές μιλούν για «σοβαρά αυτόφωρα κακουργήματα και πλημμελήματα», δεν πρόκειται για ρητορική υπερβολή, πρόκειται για θεσμική διάγνωση μιας επικίνδυνης εκτροπής.
Κι όμως, απέναντι σε αυτή την ηχηρή παρέμβαση, η Ζωή Κωνσταντοπούλου και η Μαρία Καρυστιανού συνεχίζουν ακάθεκτες. Με μια επιμονή σχεδόν εμμονική, στήνουν ένα σκηνικό έντασης, κραυγών και θεσμικής απαξίωσης, σαν να πρόκειται για πολιτικό τους φυσικό χώρο. Δεν αναζητούν τη δικαιοσύνη, επιδιώκουν να τη χειραγωγήσουν! Δεν υπηρετούν την αλήθεια, τη στραγγαλίζουν μέσα σε έναν κυκεώνα εντυπώσεων.
Η στάση τους αποπνέει έναν ιδιότυπο αυταρχισμό μεταμφιεσμένο σε δήθεν αγωνιστικότητα. Με φρασεολογία που θυμίζει περισσότερο λαϊκό δικαστήριο παρά υπεύθυνο δημόσιο λόγο, επιχειρούν να σύρουν τη Δικαιοσύνη στο επίπεδο της πολιτικής τους σκοπιμότητας. Είναι η ίδια λογική που θέλει τη θεσμική τάξη να υποτάσσεται στις κραυγές του δρόμου, την ψυχραιμία να εκλαμβάνεται ως αδυναμία και τη διαδικασία ως εμπόδιο.
Και εδώ ακριβώς αναδεικνύεται το πραγματικό τους άγχος: η δίκη. Όχι ως διαδικασία απόδοσης ευθυνών, αλλά ως απειλή. Διότι η δίκη φέρνει στοιχεία, φέρνει ονόματα, φέρνει ευθύνες – και κυρίως απογυμνώνει αφηγήματα. Όλα όσα καλλιεργήθηκαν επί χρόνια μέσα σε ένα τοξικό περιβάλλον υπαινιγμών, ψεύτικων στοιχείων και συναισθηματικής χειραγώγησης, κινδυνεύουν να καταρρεύσουν μέσα σε λίγες συνεδριάσεις μιας αίθουσας. Και τότε, το αφήγημα θα αποδειχθεί αυτό που είναι: ένα εύθραυστο οικοδόμημα πολιτικής εκμετάλλευσης. Γι’ αυτό και η μεθοδευμένη προσπάθεια καθυστέρησης. Γι’ αυτό και η ένταση. Γι’ αυτό και η διαρκής υπονόμευση.
Στο ίδιο αυτό θέατρο έντασης, εμφανίζεται και ο Πάνος Ρούτσι. Η προσωπική τραγωδία δεν αμφισβητείται. Όμως η μετατροπή της σε διαρκή δημόσια καταγγελία κατά της ίδιας της χώρας που τον φιλοξενεί και των θεσμών της, συνιστά μια επικίνδυνη εκτροπή. Ο πόνος δεν είναι άδεια για ασυδοσία. Δεν δίνει το δικαίωμα να λοιδορούνται συλλήβδην θεσμοί και κοινωνία. Όταν η οδύνη μετατρέπεται σε μοχλό οργής χωρίς όρια, παύει να ενώνει και αρχίζει να διαβρώνει.
Το σύνολο αυτής της εικόνας θυμίζει περισσότερο οργανωμένη επιχείρηση πίεσης παρά αυθόρμητη κοινωνική αντίδραση. Ένα μείγμα θεατρινισμού, πολιτικής φιλοδοξίας και επιθετικής ρητορικής που επιχειρεί να επιβληθεί πάνω σε θεσμούς που, ευτυχώς, ακόμη αντιστέκονται.
Η Δικαιοσύνη δεν είναι πεδίο για προσωπικές στρατηγικές, ούτε σκηνή για πολιτικές καριέρες. Και όσο κάποιοι επιμένουν να τη μετατρέπουν σε τέτοια, τόσο θα αποκαλύπτονται – όχι ως υπερασπιστές της αλήθειας, αλλά ως θορυβώδεις υπονομευτές της.
