Δεν υπάρχει άνθρωπος που έχω μιλήσει τις τελευταίες ημέρες, που να μην υποστηρίζει την άποψη ότι όλοι όσοι εμπλέκονται -είτε λίγο είτε πολύ– στον βούρκο του ΟΠΕΚΕΠΕ, πρέπει να είναι εκτός ψηφοδελτίων στις προσεχείς εκλογές. Γιατί, όταν η πολιτική βυθίζεται, συμπαρασύρει μαζί της και την εμπιστοσύνη των πολιτών. Μπορεί κανένας εκ των βουλευτών και υπουργών να αποκόμισε οικονομικό όφελος, μα αποκόμισε …ψήφους. Η παρανομία, μικρή ή μεγάλη, είναι παρανομία. Κι όταν αυτή τη διαπράττουν βουλευτές για ίδιο συμφέρον (ψήφοι), τότε η παρανομία, εκτός του πολιτικού βάρους, φορτώνεται και με ηθικό.
Ας μη ξεχνάμε ότι αυτοί οι βουλευτές (του βούρκου ΟΠΕΚΕΠΕ) ακολούθησαν τον Μητσοτάκη κι άλλους συναδέλφους τους και μέσω αυτών κέρδισαν κι εκείνοι την εμπιστοσύνη της ελληνικής κοινωνίας, επειδή ο πρωθυπουργός δημιούργησε την προσδοκία μιας Ελλάδας που προχωρά στη θεραπεία τόσων και τόσων παθογενειών. Κι αυτοί τον «πούλησαν», όπως «πούλησαν» συναδέλφους τους κι όσους τους εμπιστεύθηκαν. Είναι σοβαρή παθογένεια το ρουσφέτι, ανηθικότητα και καρκίνωμα. Κι οι «οπεκεπέδες» συνέχισαν τον …«μαυρογιαλουρισμό»… σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις πιο σκοτεινές σελίδες του μεταπολιτευτικού κράτους. Συνέχισαν τις σκοτεινές μεθόδους που υποσχέθηκαν να αλλάξουν. Άρα, έδρασαν εναντίον συναδέλφων τους, εναντίον της κοινωνίας και του δικαίου και τελικά παρήγαγαν ηθική απαξία.
Συνεπώς, ακόμη κι αν κάποιοι εμπλέκονται σε ελάχιστο βαθμό, πρέπει να πάνε σπίτια τους. Η ανοχή στη «μικρή παρατυπία» είναι το πρώτο βήμα προς τη μεγάλη διαφθορά. Δεν μπορεί να είναι βουλευτές όσοι γίνονται ζωντανά παραδείγματα πολιτικής φαυλότητας, που καταδεικνύει ότι αυτή η χώρα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.
Οι ήττες του ΣΥΡΙΖΑ, η ουσιαστική απαξίωση του ΠαΣοΚ κι οι συνεχείς νίκες του Μητσοτάκη έδειχναν ότι η ελληνική κοινωνία είχε συνειδητοποιήσει πλήρως ότι πρέπει να αλλάξει, για να προχωρήσει μπροστά η Ελλάδα. Δυστυχώς όμως, σημαντικό μέρος της κοινωνίας προσπαθεί με πλάγια μέσα να προσπεράσει την άλλη. Κι υπάρχουν βουλευτές που στηρίζουν και υποστηρίζουν αυτή την κοινωνία της ήσσονος προσπάθειας και της αναξιοκρατίας. Ε, ας πάνε σπίτια τους.
Είναι και κάτι ακόμη. Έχω υποστηρίξει επανειλημμένως ότι σημαντικό μέρος της ΝΔ και του πολιτικού της προσωπικού ΔΕΝ μπορεί να συμπορευθεί με τον Μητσοτάκη. Είναι εκείνοι από την «παλαιοδεξιά» που ισχυρίζονται ότι δήθεν η ΝΔ έχει χάσει τη … φυσιογνωμία της. Όμως αποδεικνύεται τελικά, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών – «οπεκεπέδων», έχουν πολιτική καταγωγή τη «Λαϊκή Δεξιά» που κατά τα άλλα μέμφεται τον…Μητσοτάκη. Αυτή τη «Λαϊκή Δεξιά» που κατηγορούσε κάποτε τα ρουσφέτια του ΠαΣοΚ και τελικά, συν τω χρόνω, φόρεσε πράσινη φορεσιά που ξέβαψε σε βαθύ μπλε… αποδεικνύοντας ότι οι παθογένειες δεν έχουν χρώμα, αλλά ρίζες βαθιές και ανθεκτικές.
Για σκεφτείτε: Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 στήθηκαν παράδρομοι, παρακάμψεις κι οτιδήποτε μπορούσε να στηρίξει τη διασπάθιση δισεκατομμυρίων ευρωπαϊκού χρήματος, με …πονηρά τετράποδα, επιδοτήσεις όλων των κιλών και λοιπά παρόμοια…Δηλαδή, ένα άτυπο σύστημα «επινοητικής επιδότησης» που λειτούργησε εις βάρος της πραγματικής παραγωγής. Γέμισε Καγιέν και βίλες η αγροτική Ελλάδα κι υπήρχαν βουλευτές που η πελατεία τους ήταν τέτοια. Οι οποίοι έστησαν νομοθετικά μια τερατώδη γραφειοκρατία σοβιετικού τύπου, για να μπορούν εκείνοι να μεσολαβούν και να είναι χρήσιμοι. Μέρος της κοινωνίας και πολιτικοί εξαντλούσαν την ευφυΐα ή την κουτοπονηριά τους για να εφευρίσκουν τρόπους και μεθόδους… ΟΠΕΚΕΠΕ…Ξεχνάμε άραγε ότι στην περίοδο της κυβέρνησης Παπαδήμου κι αργότερα στη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου , η αναλογία ρουσφετιών ήταν 40 -40-20%;
Μα αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται και δη μετά την παρέλευση του πρώτου τετάρτου του 21ου αιώνα. Μπορεί αυτή η νοοτροπία να αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του dna ενός σημαντικού αριθμού συμπατριωτών μας, αλλά δεν μπορούμε συνεχώς να πυροβολούμε τα πόδια μας. Γιατί κάθε τέτοια πρακτική δεν είναι απλώς μια «παρασπονδία», αλλά ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της αξιοπιστίας της πολιτικής. Η ζημιά που γίνεται δεν μετριέται…
Δεν γίνεται πια να έχουμε ένα κράτος που πρέπει να μεσολαβεί ένας βουλευτής, για κάνουμε τη δουλειά μας και να μας αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια και σεβασμό.
Κι αν κάτι οφείλει να μείνει ως ελάχιστο συμπέρασμα, είναι ότι χωρίς ρήξη με αυτές τις πρακτικές, καμία μεταρρύθμιση δεν μπορεί να σταθεί όρθια. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από άλλους επιτήδειους, έχει ανάγκη από κανόνες που εφαρμόζονται και από πολιτικούς που τους υπηρετούν.
Όσοι δεν θέλουν να συμμορφωθούν, ας πάνε σπίτια τους.
