Τα 74 χρόνια ζωής έκλεισε η Αυγή που κάθε Κυριακή και καθημερινά με την ιστοσελίδα της, παραμένει, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, στις επάλξεις.
Για την υπεράσπιση “των λαϊκών συμφερόντων, της Δημοκρατίας, της Ειρήνης και της προκοπής του τόπου”, όπως σημείωνε χαρακτηριστικά, στις 24 Αυγούστου του 1952, το πρωτοσέλιδο του πρώτου φύλλου της εβδομαδιαίας Αυγής. Ένα εκδοτικό εγχείρημα στους δύσκολους για την Αριστερά και τους ανθρώπους της μετεμφυλιακούς και ψυχροπολεμικούς καιρούς. Ήταν η εποχή που Δεξιά, παλάτι και παρακράτος έβαζαν με αντιδημοκρατικό και βίαιο τρόπο τη σφραγίδα τους στη χώρα σε βάρος του λαϊκού κινήματος, των αναγκών της κοινωνίας, της εθνικής ανεξαρτησίας.
Εβδομήντα τέσσερα χρόνια μετά, τα ίδια διακυβεύματα παραμένουν επίκαιρα με μια Δεξιά κυβέρνηση, με στυλοβάτες υπουργούς προερχόμενους από την Ακροδεξιά, να εφαρμόζει, σε συνθήκες βαθιάς σήψης και διαφθοράς, νεοφιλελεύθερες πολιτικές – από την επιβολή εργασιακού Μεσαίωνα ως την ιδιωτικοποίηση, κατά παράβαση του Συντάγματος, της ανώτατης εκπαίδευσης, την εμπορευματοποίηση της υγείας, του πολιτισμού, του νερού. Υπονομεύοντας παράλληλα το κράτος δικαίου και την ελευθερία του Τύπου. “Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια” για την εφημερίδα που η ύπαρξή της έχει συνδεθεί άρρηκτα με την Ιστορία, τις διώξεις και τους αγώνες της ανανεωτικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς. Με τους αγώνες κατά κάθε απόπειρας χειραγώγησης της ενημέρωσης. Τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη. Τους αγώνες για τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του. Τους αγώνες για να πάψει η Μεσόγειος να είναι νεκροταφείο ψυχών. Τους αγώνες για το περιβάλλον σε μια συγκυρία που οι πολίτες της Ευρώπης βιώνουν την κλιματική κρίση και την υπερθέρμανση του πλανήτη – θέματα που πραγματεύομαι κάθε Κυριακή στη στήλη “Πράσινα και Αριστερά”, ένα τιμητικό μετερίζι που κρατώ από τον Μάιο του 2020.
Αυτοί οι αγώνες της Αυγής του σήμερα, φέρνουν πάνω τους τη σφραγίδα εκείνων που προηγήθηκαν. Και στους οποίους πρωταγωνίστησαν από την πρώτη στιγμή της έκδοσής της, άνθρωποι του Τύπου, διανοητές, αγωνιστές όπως ο Μανώλης Γλέζος, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Γρηγόρης Γιάνναρος, ο Λευτέρης Βουτσάς, ο Κώστας Φιλίνης, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης, ο Βασίλης Κωνσταντινίδης, ο Δημήτρης Αλεξόπουλος, ο Άγγελος Ελεφάντης, ο Φίλιππος Ηλιού, ο Κώστας Κάρης… Κάποιους τους γνώρισα μέσα από τις ιστορικές σελίδες της εφημερίδας. Άλλοι, όπως ο Μανώλης Γλέζος ή ο Άγγελος Ελεφάντης με τίμησαν με τη φιλία τους. Όλοι τους άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην εφημερίδα μας. Που είναι κάτι παραπάνω από ένα έντυπο ή μια ιστοσελίδα.
Γιατί η Αυγή είναι η ιστορία και η ψυχή της προοδευτικής παράταξης, πυξίδα σε καιρούς εικονικής πραγματικότητας, “εναλλακτικών γεγονότων” και deep fake news. Ένας τόπος όπου η Αριστερά συναντά τον πολιτισμό, τη σκέψη και την αμφισβήτηση· όπου οι βεβαιότητες δοκιμάζονται και οι νέες ιδέες βρίσκουν χώρο να γεννηθούν. Γιατί η αληθινή παράδοση της ΑΥΓΗΣ δεν είναι η ακινησία ούτε οι αγκυλώσεις. Είναι η πίστη στο πνεύμα μιας Αριστεράς που αναζητά, αμφισβητεί, εξελίσσεται και ξανακοιτάζει τον κόσμο με τα μάτια στραμμένα πάντοτε στον άνθρωπο.
Κι ίσως γι’ αυτό, ύστερα από 74 χρόνια, το όνομά της εξακολουθεί να κουβαλά τον ίδιο συμβολισμό, το φως που έρχεται ύστερα από τη νύχτα. Είναι η υπόσχεση πως ακόμη και στους πιο δύσκολους καιρούς υπάρχει ένας καινούργιος ορίζοντας που αξίζει να αναζητήσουμε.
Η ΑΥΓΗ κουβάλησε στις λέξεις της τις ήττες και τις νίκες μιας ολόκληρης Αριστεράς, τους διωγμούς, τις εξορίες, τις μικρές και μεγάλες κατακτήσεις· κι έγινε το χαρτί πάνω στο οποίο γράφτηκε, με πόνο και ελπίδα, η αδιάκοπη πίστη πως κανένας αγώνας για ελευθερία, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη δεν πηγαίνει πραγματικά χαμένος.
Η ανάρτηση στα social εδώ: https://www.facebook.com/
