Τι ωραίο που είναι όταν βλέπουμε δύο συντρόφους που λειτουργούν εξαιρετικά μαζί. Μοιράζονται τις υποχρεώσεις, οργανώνουν το σπίτι, φροντίζουν τα παιδιά, συνεννοούνται για τα οικονομικά, θυμούνται ποιος πρέπει να πάει πού και ποια εκκρεμότητα πρέπει να τακτοποιηθεί μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Αν τους παρατηρούσε κάποιος απ’ έξω, πιθανότατα θα έλεγε ότι πρόκειται για μια πολύ καλά οργανωμένη ομάδα…
Μερικές φορές, όμως, οι ίδιοι οι άνθρωποι μέσα σε αυτή την ομάδα αρχίζουν να αισθάνονται ότι κάτι έχει χαθεί. Και μάλιστα χωρίς να έχει συμβεί απαραίτητα κάποιος μεγάλος καβγάς, ούτε καν να υπάρχει μια συγκεκριμένη στιγμή στην οποία μπορούν να επιστρέψουν και να πουν «από εδώ ξεκίνησε». Η σχέση εξακολουθεί να λειτουργεί, η καθημερινότητα προχωρά και οι δύο άνθρωποι μπορεί να νοιάζονται βαθιά ο ένας για τον άλλον.
Παρ’ όλα αυτά, κάπου ανάμεσα σε όλα όσα πρέπει να γίνουν, η προσωπική τους συνάντηση έχει αρχίσει να γίνεται όλο και πιο σπάνια.
Οι συζητήσεις περιστρέφονται κυρίως γύρω από πρακτικά ζητήματα. Ποιος θα πάρει τα παιδιά, τι θα μαγειρέψουμε αύριο, πότε πρέπει να πληρωθεί ένας λογαριασμός, τι ώρα θα επιστρέψεις, τι έχουμε να κάνουμε το Σαββατοκύριακο. Είναι μια επικοινωνία απαραίτητη για να λειτουργήσει η κοινή ζωή, όμως δεν είναι η μόνη επικοινωνία που χρειάζεται μια σχέση.
Κάποτε αυτοί οι δύο άνθρωποι μιλούσαν και για άλλα πράγματα…
Για όσα σκέφτονταν, για όσα φοβούνταν, για κάτι που τους συνέβη μέσα στη μέρα και ήθελαν να το μοιραστούν. Μπορεί να έμεναν με τις ώρες σε μια κουβέντα που δεν οδηγούσε πουθενά συγκεκριμένα ή να αναζητούσαν αφορμές για να βρεθούν μαζί. Με τα χρόνια, πολλά από αυτά υποχωρούν φυσιολογικά. Η ζωή αποκτά περισσότερες απαιτήσεις, η σχέση γίνεται πιο οικεία και η ένταση των πρώτων χρόνων δίνει τη θέση της σε μια διαφορετική μορφή δεσμού.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν μαζί με την ένταση χαθεί και η περιέργεια για τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Είναι εύκολο ύστερα από χρόνια να πιστέψουμε ότι τον γνωρίζουμε. Ξέρουμε πώς σκέφτεται, τι θα απαντήσει, τι του αρέσει και τι τον ενοχλεί. Αυτή η βεβαιότητα προσφέρει ασφάλεια, μπορεί όμως να μας κάνει να ξεχνάμε κάτι βασικό: ο άνθρωπος με τον οποίο ζούμε εξακολουθεί να αλλάζει. Οι εμπειρίες τον μετακινούν, οι ηλικίες φέρνουν διαφορετικές ανάγκες, κάποια όνειρα εγκαταλείπονται και άλλα εμφανίζονται. Ακόμη και πράγματα που κάποτε θεωρούσε σημαντικά μπορεί σήμερα να τα βλέπει διαφορετικά. Αν πάψουμε να ενδιαφερόμαστε γι’ αυτές τις αλλαγές, υπάρχει περίπτωση να συνεχίσουμε να ζούμε δίπλα σε μια παλιότερη εκδοχή του συντρόφου μας, χωρίς να γνωρίζουμε αρκετά εκείνον που βρίσκεται σήμερα απέναντί μας.
Η απόσταση στις μακροχρόνιες σχέσεις συχνά δημιουργείται έτσι, μέσα από μικρές καθημερινές παραλείψεις που από μόνες τους μοιάζουν ασήμαντες. Μια κουβέντα που αφήσαμε για άλλη φορά, ένα άγγιγμα που έγινε μηχανικό, ένα βράδυ που καθίσαμε στον ίδιο καναπέ κοιτάζοντας δύο διαφορετικές οθόνες. Τίποτε από αυτά δεν καταστρέφει μια σχέση. Όταν όμως η επαφή αναβάλλεται συνεχώς, οι δύο άνθρωποι μπορεί κάποια στιγμή να ανακαλύψουν ότι ξέρουν πολύ καλά πώς να διαχειρίζονται τη ζωή τους μαζί, αλλά δεν θυμούνται πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσαν πραγματικά κοντά.
Σε αυτό το σημείο συχνά εμφανίζεται η ιδέα ότι χρειάζεται να κάνουμε κάτι μεγάλο για να ξαναβρούμε τη σχέση. Ένα ταξίδι, ένα ρομαντικό Σαββατοκύριακο, μια σημαντική αλλαγή στην καθημερινότητα. Όλα αυτά μπορούν ασφαλώς να βοηθήσουν, η οικειότητα όμως συνήθως δεν χάνεται μέσα σε μια μεγάλη στιγμή και μάλλον δεν επιστρέφει μόνο μέσα από μία τέτοια.
Περισσότερο χτίζεται ξανά στις μικρές συναντήσεις.
- Στο ενδιαφέρον να ρωτήσουμε «πώς είσαι;» και να έχουμε πραγματικά χρόνο να ακούσουμε την απάντηση.
- Στο να θυμηθούμε κάτι που αρέσει στον άλλον και να το κάνουμε χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
- Σε μια αγκαλιά που διαρκεί λίγο περισσότερο, σε ένα κοινό γέλιο, σε μια έξοδο οι δυο μας όπου θα προσπαθήσουμε για λίγο να μη μιλήσουμε αποκλειστικά για τα παιδιά και τις εκκρεμότητες.
Ακόμη σημαντικότερο είναι ίσως να θυμηθούμε ότι η συντροφικότητα χρειάζεται χώρο. Αν περιμένουμε να περισσέψει χρόνος αφού ολοκληρωθούν όλες οι υποχρεώσεις, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην περισσέψει ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάτι που πρέπει να γίνει, ένα μήνυμα που πρέπει να απαντηθεί ή μια δουλειά που θα μπορούσαμε να τελειώσουμε.
Ποιό είναι λοιπόν ένα από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά μιας σχέσης που αντέχει στον χρόνο;
Οι δύο άνθρωποι μαθαίνουν να λειτουργούν ως συνεργάτες, ως γονείς, ως συνοδοιπόροι στις πρακτικές δυσκολίες της ζωής, χωρίς να ξεχνούν εντελώς εκείνο το πρώτο και πιο προσωπικό κομμάτι της ιστορίας τους: ότι πριν από όλα αυτά υπήρξαν δύο άνθρωποι που ενδιαφέρθηκαν ο ένας για τον άλλον.
Και τους αξίζει, κάθε τόσο, να αφήνουν για λίγο κάτω όλα όσα διαχειρίζονται μαζί και να ξανακοιτάζουν ποιον έχουν απέναντί τους. Γιατί πίσω από τον άνθρωπο που θυμήθηκε να πληρώσει τον λογαριασμό, πήγε το παιδί στο φροντιστήριο και αγόρασε όσα έλειπαν από το σπίτι, εξακολουθεί να βρίσκεται ο σύντροφος που κάποτε θελήσαμε τόσο πολύ να γνωρίσουμε.
Και πιθανότατα έχει ακόμη πράγματα να μας πει!
