Σήμερα, Πέμπτη, στις 14:00 λήγει η προθεσμία υποβολής των ηλεκτρονικών αιτήσεων για χορήγηση μετεγγραφής/μετακίνησης των φοιτητών Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΕΙ) και Ανωτάτων Εκκλησιαστικών Ακαδημιών (ΑΕΑ).
Υπενθυμίζεται από το υπουργείο Παιδείας, ότι οι ενδιαφερόμενοι/-ες θα πρέπει να επισκεφθούν τις ειδικές εφαρμογές στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://transfer.it.minedu.gov.gr προκειμένου να υποβάλουν ηλεκτρονικά την αίτησή τους.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι η εν λόγω προθεσμία αφορά τις περιπτώσεις φοιτητών που έχουν αδέλφια προπτυχιακούς φοιτητές, φοιτητές που εντάσσονται σε ειδικές κατηγορίες (μοριοδοτούμενα οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια, κατηγορίες ειδικού ποσοστού, όπως πχ. σοβαρές παθήσεις), καθώς επίσης και τις περιπτώσεις κατ’ Εξαίρεση Μετεγγραφών για φοιτητές/τριες που επικαλούνται τεκμηριωμένα ιδιαίτερα σοβαρούς και εξαιρετικούς λόγους.
Για την είσοδό τους στην αντίστοιχη ηλεκτρονική εφαρμογή, οι αιτούντες θα πρέπει να χρησιμοποιήσουν το όνομα χρήστη (username) και τον κωδικό (password) που τους χορηγήθηκε από τη γραμματεία της Σχολής ή του Τμήματός τους για τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες του Ιδρύματος στο οποίο φοιτούν. Από το υπουργείο Παιδείας επισημαίνεται ότι η κατοχή Αριθμού Φορολογικού Μητρώου (ΑΦΜ) είναι υποχρεωτική όπου απαιτείται πιστοποιητικό οικογενειακής κατάστασης, προκειμένου να γίνει αυτεπάγγελτη αναζήτηση του από τις αρμόδιες υπηρεσίες των ΑΕΙ στο πλαίσιο ελέγχου των δικαιολογητικών.
Η Οδηγία για την υποχρεωτική δημοσίευση Εκθέσεων Βιώσιμης Ανάπτυξης (CSRD) τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 2023, θέτοντας το 2024 ως το πρώτο έτος δημοσίευσης των Εκθέσεων αυτών. Η έναρξη της εφαρμογής της Οδηγίας CSRD, όπως επισημαίνει η Κατερίνα Κατσούλη, Principal, ESG & Sustainability services, Grant Thornton, αφορά στις μεγάλες εισηγμένες στο χρηματιστήριο Αθηνών εταιρείες, με περισσότερους από 500 εργαζόμενους (γνωστές και ως οντότητες «Κύμα 1»).
Οι εταιρείες αυτές έχουν στην πλειοψηφία τους ήδη συντάξει και δημοσιεύσει την πρώτη Έκθεση Βιωσιμότητας για τα οικονομικά έτη που αρχίζουν την 1η Ιανουαρίου 2024, σύμφωνα με τα Ευρωπαϊκά Πρότυπα Αναφοράς για την Βιωσιμότητα (EFRAG-ESRS).
Μετά από διαμαρτυρίες επιχειρήσεων και φορέων στη Γερμανία και τη Γαλλία για υπερβολικές υποχρεώσεις προς τις εταιρείες, στα τέλη Φεβρουαρίου δημοσιεύθηκε η πρόταση Omnibus της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την απλούστευση των εταιρικών υποχρεώσεων που εισήγαγε η οδηγία CSRD, και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων.
Την 1η Απριλίου 2025, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε το αίτημα για αντιμετώπιση της πρότασης Omnibus με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Την 3η Απριλίου ψηφίστηκε και εγκρίθηκε από Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η σχετική Οδηγία «stop the clock» της CSRD και η παράταση της εφαρμογής της κατά δύο χρόνια αργότερα (για τις Εταιρείες που θα ακολουθούσαν).
Ειδικότερα, η οδηγία, όπως τονίζει η κ. Κατσούλη, αυτή ανέβαλε:
τις απαιτήσεις της CSRD για τις μεγάλες οντότητες που δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει την υποβολή εκθέσεων, καθώς και τις ΜΜΕ (Κύμα 2 και Κύμα 3 αντίστοιχα), κατά δύο έτη – από το 2025 έως το 2027 ή από το 2026 έως το 2028 ανάλογα με την αρχική ημερομηνία υποβολής αίτησης, και
την προθεσμία μεταφοράς στο εθνικό δίκαιο και την πρώτη φάση εφαρμογής της CSDDD κατά ένα έτος – από τον Ιούλιο του 2027 έως τον Ιούλιο του 2028.
Ωστόσο, στην Οδηγία «stop the clock» του περασμένου Απριλίου δεν γινόταν αναφορά στο πως θα εξελίσσονταν οι υποχρεώσεις των εταιρειών που ήταν στο Κύμα 1 για τα επόμενα χρόνια. Προκειμένου να καλυφθεί το κενό αυτό, στις 11 Ιουλίου 2025 εγκρίθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή η κατ’ εξουσιοδότηση πράξη «γρήγορης επιδιόρθωσης – quick-fix», η οποία στοχεύει στην ελάφρυνση των υποχρεώσεων για τις οντότητες αναφοράς του «πρώτου κύματος».
Tι ακριβώς φέρνει η κατ’ εξουσιοδότηση πράξη «γρήγορης επιδιόρθωσης – quick-fix:
Σύμφωνα με τα ισχύοντα πρότυπα ESRS, οι εταιρείες που υπέβαλλαν εκθέσεις για το οικονομικό έτος 2024 μπορούσαν να παραλείψουν πληροφορίες σχετικά, μεταξύ άλλων, με τις αναμενόμενες οικονομικές επιπτώσεις ορισμένων κινδύνων που σχετίζονται με τη βιωσιμότητα. Η οδηγία «quick-fix»του Ιουλίου, επιτρέπει στις Εταιρείες του «πρώτου κύματος» να παραλείψουν τις ίδιες πληροφορίες και για τα οικονομικά έτη 2025 και 2026.
Αυτό σημαίνει ότι οι εταιρείες του πρώτου κύματος δεν θα χρειάζεται να αναφέρουν πρόσθετες πληροφορίες σε σύγκριση με το οικονομικό έτος 2024. Επιπλέον, για τα οικονομικά έτη 2025 και 2026, οι εταιρείες του πρώτου κύματος με περισσότερους από 750 υπαλλήλους θα επωφεληθούν από τις περισσότερες από τις ίδιες διατάξεις σταδιακής εφαρμογής που ισχύουν επί του παρόντος για εταιρείες με έως 750 υπαλλήλους.
Αυτή η γρήγορη λύση, αναφέρει η κ. Κατσούλη, ήταν απαραίτητη επειδή οι εταιρείες του πρώτου κύματος δεν συμπεριλήφθηκαν στην οδηγία «Stop-the-clock» του Φεβρουαρίου, η οποία ανέβαλε κατά δύο χρόνια τις απαιτήσεις υποβολής εκθέσεων βιωσιμότητας για τις εταιρείες που υποβάλλουν εκθέσεις από το οικονομικό έτος 2025 και 2026 (οι λεγόμενες εταιρείες του «δεύτερου κύματος» και του «τρίτου κύματος»).
Εν τω μεταξύ, η ΕΕ ανέθεσε την ευρύτερη αναθεώρηση των Ευρωπαϊκών Προτύπων Υποβολής Εκθέσεων Βιωσιμότητας (ESRS), με στόχο τη σημαντική μείωση του αριθμού των απαιτήσεων που περιλαμβάνονται σε αυτά, καθώς και την αποσαφήνιση διατάξεων που θεωρούνται ασαφείς όπως και τη βελτίωση της συνοχής με άλλα νομοθετικά κείμενα. Η αναθεώρηση αυτή αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί έως τα τέλη του 2026.
Η υποχρέωση υποβολής εκθέσεων βιωσιμότητας στην Ευρώπη, αναφέρει η κ. Κατσούλη, συνεχίζει να εξελίσσεται με γοργούς ρυθμούς, με συνεχείς ενημερώσεις και διευκρινίσεις να διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο οι εταιρείες θα προετοιμάζονται για τη σχετική συμμόρφωση.
Οι εκθέσεις βιωσιμότητας που απαιτεί η CSRD (και ο νόμος 5164/2024 στην Ελλάδα), μαζί με τις πρακτικές διαχείρισης των επιπτώσεων που υποστηρίζει, έχουν ως στόχο να ενισχύσουν τη μακροπρόθεσμη οικονομική απόδοση των επιχειρήσεων. Η ευρεία εφαρμογή αυτών των πρακτικών που εισήγαγε η CSRD συνιστά βασικό μοχλό ανθεκτικότητας και ανάπτυξης σε όλη την ευρωπαϊκή οικονομία.
Οι αμερικανικές και συμμαχικές δυνάμεις άρχισαν να μειώνουν την παρουσία τους στο Ιράκ, ανακοίνωσε την Τετάρτη το Πεντάγωνο, μειώνοντας το προσωπικό μιας αποστολής που άρχισε πριν από δέκα και πλέον χρόνια για την καταπολέμηση της τζιχαντιστικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.
Έπειτα από μήνες συζητήσεων, η Ουάσινγκτον και η Βαγδάτη συμφώνησαν πέρυσι σε ένα χρονοδιάγραμμα σταδιακής αποχώρησης από το Ιράκ των στρατευμάτων του διεθνούς συνασπισμού, που συγκροτήθηκε το 2014 για να βοηθήσει τις τοπικές δυνάμεις να ανακτήσουν εδάφη που καταλήφθηκαν από το ΙΚ στη χώρα αυτή και τη γειτονική Συρία.
Ο συνασπισμός έπρεπε να αφήσει τις βάσεις στο έδαφος του ομοσπονδιακού Ιράκ έως τον Σεπτέμβριο του 2025 και στο αυτόνομο Κουρδιστάν, στο βόρειο τμήμα της χώρας, έως τον Σεπτέμβριο του 2026.
“Η μείωση αυτή αντανακλά την κοινή μας επιτυχία στην καταπολέμηση του ΙΚ και σηματοδοτεί μια προσπάθεια για την επίτευξη διαρκούς συνεργασίας για την ασφάλεια μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράκ”, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Σον Πάρνελ.
“Η αμερικανική κυβέρνηση θα συνεχίσει να συντονίζεται στενά με την ιρακινή κυβέρνηση και τα μέλη του συνασπισμού για να διασφαλίσει μια υπεύθυνη μετάβαση”, πρόσθεσε.
Υψηλόβαθμος αξιωματούχος του υπουργείου Άμυνας δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες “προχωρούσαν στη μετάβαση” και ότι τελικά θα υπήρχαν “τουλάχιστον 2.000 (Αμερικανοί) στρατιώτες στο Ιράκ συνολικά, μια “πλειονότητα μεταξύ αυτών” έπρεπε να έχει τη βάση της στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα του ιρακινού Κουρδιστάν.
“Δεν υπάρχει πολύ απλά ανάγκη για Αμερικανούς στρατιώτες στο ομοσπονδιακό Ιράκ για να διεξάγουν μια αποστολή εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Το Ιράκ είναι απόλυτα ικανό να το πράξει μόνο του”, πρόσθεσε ο αξιωματούχος που ζήτησε να μην κατονομαστεί.
Τα στρατεύματα στο Ερμπίλ θα “επικεντρωθούν στη Συρία”, πρόσθεσε και διευκρίνισε ότι ο διεθνής συνασπισμός αναμένεται να συνεχίσει τις επιχειρήσεις του για έναν χρόνο στη χώρα αυτή, από το ιρακινό Κουρδιστάν.
Ο αξιωματούχος σημείωσε ότι ο αριθμός των Αμερικανών στρατιωτών στη Συρία έχει “μειωθεί” και ότι δεν είναι πλέον 2.000 αλλά ανέρχεται ακόμη σε “περισσότερους από 900”, χωρίς να διευκρινίσει.
Η κατάληψη μεγάλων εκτάσεων του Ιράκ και της Συρίας από το Ισλαμικό Κράτος από το 2014 προκάλεσε την παρέμβαση αυτού του συνασπισμού.
Η ήττα του Ισλαμικού Κράτους κηρύχθηκε το 2017 στο Ιράκ και το 2019 στη Συρία, αλλά ο συνασπισμός παρέμεινε στις δύο χώρες για να καταπολεμήσει τους πυρήνες τζιχαντιστών που συνεχίζουν να κάνουν εκεί επιθέσεις.
Σχεδόν 50 ευρωπαίοι ηγέτες έχουν προσκληθεί σήμερα στη συνεδρίαση της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας στην Κοπεγχάγη, που θα είναι επικεντρωμένη στον πόλεμο στην Ουκρανία και στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι θα συμμετάσχει σ’ αυτή την έβδομη σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας, η οποία πραγματοποιείται μετά τη συνάντηση των 27 ηγετών της ΕΕ που διεξήχθη χθες, Τετάρτη, επίσης στην Κοπεγχάγη.
Ο Ζελένσκι θα εκφωνήσει ομιλία στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα και θα δώσει επίσης συνέντευξη Τύπου με την πρωθυπουργό της Δανίας Μέτε Φρεντέρικσεν, ανακοινώθηκε από τη δανική κυβέρνηση.
Ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν πρότεινε τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, ώστε να προωθηθούν ο διάλογος και η συνεργασία μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών πέραν των συνόρων της ΕΕ και χωρίς τα τελετουργικά των επίσημων επισκέψεων.
Τα θέματα που θα απασχολήσουν τους ηγέτες περιλαμβάνουν το πώς θα ενισχυθεί η Ουκρανία, την κατάσταση της ασφάλειας στην Ευρώπη και το πώς θα γίνει η ήπειρος πιο ασφαλής.
Κατά τις συνομιλίες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια αναμένεται επίσης να εξετασθεί το ζήτημα της οικονομικής ασφάλειας, το λαθρεμπόριο ναρκωτικών και η μετανάστευση.
Στους 47 προσκεκλημένους περιλαμβάνονται όλοι οι αρχηγοί κρατών ή κυβερνήσεων της ΕΕ, καθώς και οι ηγέτες χωρών εκτός του συνασπισμού, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Μολδαβία, η Ουκρανία, η Ελβετία και η Γεωργία. Η Ρωσία και η Λευκορωσία δεν προσκαλούνται στις συναντήσεις.
Επιπλέον επικεφαλής οργανισμών σημαντικών για την Ευρώπη, όπως ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, έχουν προσκληθεί επίσης.
Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας συναντήθηκαν για πρώτη φορά τον Οκτώβριο 2022 στην Πράγα και η προηγούμενη συνάντησή τους ήταν το Μάιο 2025 στα Τίρανα.
Συμμετοχή Κυρ. Μητσοτάκη
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται στην Κοπεγχάγη, και σήμερα Πέμπτη θα λάβει μέρος στην 7η Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας.
Σταθερά ή μειωμένα τιμολόγια ρεύματος σε σχέση με τον Σεπτέμβριο θα ισχύσουν τον Οκτώβριο για την πλειονότητα των καταναλωτών καθώς οι προμηθευτές που έχουν τα μεγαλύτερα μερίδια αγοράς απορρόφησαν τις αυξήσεις στις χονδρικές τιμές της ενέργειας. Αρκετές εταιρείες με μικρότερα μερίδια προχώρησαν σε αυξήσεις, ακολουθώντας την διακύμανση της τιμής χονδρικής τον Σεπτέμβριο η οποία αυξήθηκε κατά 27%, στα 92,77 ευρώ ανά μεγαβατώρα από 73,15 τον Αύγουστο.
Υπενθυμίζεται ότι η ΔΕΗ που έχει το μεγαλύτερο μερίδιο προχώρησε σε “πάγωμα” του “πράσινου” οικιακού τιμολογίου στο επίπεδο του Σεπτεμβρίου, δηλαδή στα 0,129 ευρώ/kWh για κατανάλωση μέχρι 500 κιλοβατώρες το μήνα, 0,153 ευρώ για υψηλότερη κατανάλωση και 0,11481 για τις ώρες μειωμένης χρέωσης (το παλιό “νυχτερινό”).
Σε όλες τις περιπτώσεις πάντως, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ρυθμιστικής Αρχής, τα τιμολόγια του Οκτωβρίου είναι χαμηλότερα από εκείνα του Αυγούστου σε ποσοστό από 2 έως 17%.
Σε σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα, αξίζει να σημειωθεί, διαμορφώνονται τα μπλε (σταθερά) τιμολόγια πολλών προμηθευτών, με αρκετές περιπτώσεις κάτω από τα 10 σεντς ανά κιλοβατώρα. Στα μπλε τιμολόγια στρέφεται η πλειονότητα των καταναλωτών κατά την ανανέωση των συμβολαίων τους, καθώς εκτός από χαμηλότερες χρεώσεις (σε πολλές περιπτώσεις), εξασφαλίζουν και προστασία από ενδεχόμενες ανατιμήσεις τους επόμενους μήνες.
Το σύνολο των τιμολογίων από όλους τους προμηθευτές έχουν αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της Ρυθμιστικής Αρχής, https://energycost.gr.
Τα παιδιά και οι έφηβοι έχουν διπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν μακροχρόνια Covid (long Covid) έπειτα από δεύτερη μόλυνση με Covid-19, σε σύγκριση με όσους έχουν μολυνθεί μία φορά, όπως διαπιστώνει έρευνα σε περισσότερα από 465.000 παιδιά και έφηβους στις ΗΠΑ.
Μεταξύ των παθήσεων που σχετίζονται με τη long Covid στα παιδιά και τους έφηβους, η μυοκαρδίτιδα ήταν η πιο συχνή, με τον κίνδυνο να τριπλασιάζεται έπειτα από τη δεύτερη λοίμωξη Covid. Οι θρόμβοι αίματος ήταν δύο φορές πιο πιθανό να εμφανιστούν στα παιδιά έπειτα από δεύτερη λοίμωξη. Επιπλέον, τα παιδιά διέτρεχαν αυξημένο κίνδυνο και για άλλες παθήσεις, όπως βλάβη στα νεφρά, ακανόνιστους καρδιακούς παλμούς, πονοκέφαλο, κοιλιακό πόνο και σοβαρή κόπωση.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο κίνδυνος για μακροχρόνια Covid ήταν αυξημένος ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο, την εθνικότητα ή από το αν ήταν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι. Οι ερευνητές σημειώνουν ότι αυτός ο αυξημένος κίνδυνος υπογραμμίζει τη σημασία της πρόληψης των μολύνσεων Covid-19, μέσω εμβολιασμού και άλλων προστατευτικών μέτρων, όπως η χρήση μάσκας και η κοινωνική αποστασιοποίηση.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Lancet Infectious Diseases», αποτελεί μέρος της πρωτοβουλίας «Recover», που χρηματοδοτείται από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ (NIH) και στο οποίο συμμετέχουν 40 παιδιατρικά νοσοκομεία και ιδρύματα υγείας των ΗΠΑ, με στόχο να μελετηθούν οι μακροχρόνιες επιπτώσεις της Covid-19.
Τα αρχεία υγείας που μελετήθηκαν στην παρούσα έρευνα αφορούν στην περίοδο από την 1η Ιανουαρίου 2022 έως τις 13 Οκτωβρίου 2023, όταν η Όμικρον ήταν η κυρίαρχη παραλλαγή. Στο μέλλον οι ερευνητές σχεδιάζουν να μελετήσουν δεδομένα για παιδιατρικούς ασθενείς που καλύπτουν μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα και να εξετάσουν εάν οι νεότερες παραλλαγές της Covid αλλάζουν τον κίνδυνο εμφάνισης μακροχρόνιας Covid.
Οι περισσότεροι ιδιοκτήτες αυτοκινήτων έχουν αντιληφθεί ότι οι μπαταρίες πρώτης τοποθέτησης αντέχουν περισσότερο σε σχέση με τις καινούργιες του εμπορίου. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που συμβαίνει αυτό.
Ένας βασικός λόγος είναι ότι οι εργοστασιακές μπαταρίες αντέχουν συνήθως περισσότερο επειδή είναι απόλυτα συμβατές με το μοντέλο, αλλά και γιατί έχουν πολύ κοντινή ημερομηνία παραγωγής. Η μπαταρία που τοποθετείται στο εργοστάσιο είναι απόλυτα προσαρμοσμένη στο ηλεκτρικό σύστημα, ενώ δεν έχει καθίσει στην αποθήκη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Σε αντίθεση με τις μπαταρίες του εμπορίου που μπορεί να βρίσκονται στο ράφι του καταστήματος για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Στο εργοστάσιο, η πρώτη φόρτιση της μπαταρίας γίνεται με εργαστηριακούς φορτιστές, οι οποίοι φορτίζουν ομοιόμορφα όλα τα στοιχεία της μπαταρίας με αργό τρόπο και σε καμιά περίπτερη ελάχιστα.
Πολλές εργοστασιακές μπαταρίες είναι κατασκευασμένες σε συνεργασία με μεγάλους προμηθευτές (π.χ. Varta, Exide, Yuasa) οι οποίοι χρησιμοποιούν ανώτερα υλικά. Αυτό το κάνουν οι αυτοκινητοβιομηχανίες κυρίως για να μην έχουν να ασχοληθούν με θέματα που έχουν τις μπαταρίες μέσα στα έτη της εγγύησης.
Επίσης, τα πρώτα χρόνια το αυτοκίνητο είναι καινούργιο με μικρές απώλειες σε όλο το σύστημα φόρτισης, ενώ όσο περνούν τα χρόνια υπάρχει η φυσιολογική φθορά των εξαρτημάτων και του κυκλώματος. Μετά από χρόνια, μικρές φθορές (π.χ. πιο ψηλή διαρροή ρεύματος όταν σβήνει το αυτοκίνητο, παραπάνω ηλεκτρονικά φορτία, πιο συχνές μικρές διαδρομές) κουράζουν την μπαταρία.
Όταν έρθει η ώρα αλλαγής, η νέα μπαταρία σπάνια ικανοποιεί αυτές τις προϋποθέσεις. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που οι μπαταρίες αντικατάστασης δεν κρατούν το ίδιο χρονικό διάστημα.
Από την άλλη υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να κάνει ο οδηγός για να αυξήσει τη διάρκεια ζωής της μπαταρίας αντικατάστασης στο αυτοκίνητο. Ο οδηγός θα πρέπει να επιλέξει επώνυμες μάρκες, καθώς οι μη επώνυμες συνήθως και για θέμα κόστους χρησιμοποιούν χαμηλότερης ποιότητας υλικά. Η ημερομηνία παραγωγής θα πρέπει να είναι κοντινή, ενώ πάντα θα πρέπει ο οδηγός να χρησιμοποιεί τον σωστό τύπο μπαταρίας για το όχημα (EFB ή AGM αν έχει το αυτοκίνητο start-stop) και όχι μια οποιοδήποπτε μπαταρία.
Από την άλλη θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι μικρές αποστάσεις δεν επιτρέπουν το δυναμό να φορτίσει πλήρως τη μπαταρία. Το αυτοκίνητο πρέπει μέσα στην εβδομάδα να κάνει και μεγαλύτερες διαδρομές. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μένουν ανοικτά το ραδιόφωνο, τα φώτα ή άλλες συσκευές χωρίς αναμμένη μηχανή. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που, μετά από μια τέτοια ενέργεια και όταν η μπαταρία δεν είναι καλή, μπορεί να μην υπάρξει εκκίνηση του κινητήρα.
Οι καθαροί πόλοι και η σωστή στερέωση αποτελεί άλλον έναν παράγοντα, αφού η οξείδωση στους πόλους αυξάνει την αντίσταση. Επίσης είναι πολύ άσχημο για την μπαταρία να κουράζεται μετά από πολλές προσπάθειες εκκινήσεων. Σε αυτή την περίπτωση καλό είναι να υπάρξει βοήθεια από άλλη πηγή ενέργειας (booster).
Αν το αυτοκίνητο μένει ακίνητο για καιρό, θα πρέπει η μπαταρία να φορτίζεται μία φορά τον μήνα με έναν αυτόματο φορτιστή. Έτσι αποφεύγεται η βαθιά αποφόρτιση που μειώνει δραματικά τη ζωή της μπαταρίας.
Η κακή φόρτιση φθείρει γρήγορα τη μπαταρία. Αν το δυναμό δεν είναι σε καλή κατάσταση μια επίσκεψη στο συνεργείο θα λύσει το πρόβλημα. Τέλος, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της μπαταρίας είναι η θερμότητα η οποία καταστρέφει τα στοιχεία πιο γρήγορα από το κρύο. Το χειμώνα, απλά η μπαταρία θα πρέπει να είναι πλήρως φορτισμένη, αφού οι χαμηλές θερμοκρασίες παγώνουν τα στοιχεία και σε περίπτωση που δεν είναι σε καλή κατάσταση ή έχει χαμηλή ενέργεια, δεν μπορεί να εκκινήσει τον κινητήρα.
Ο όρος «Ισλαμικό ΝΑΤΟ» εμφανίζεται κάθε φορά που κράτη με μουσουλμανική πλειοψηφία, εξετάζουν στενότερο συντονισμό ασφάλειας—ιδίως όταν θερμαίνονται οι σχέσεις Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, όπως έγινε πριν από λίγες ημέρες. Είναι ένας θολός όρος. Δεν υπάρχει επίσημη, δεσμευτική συμμαχία με ρήτρα αμοιβαίας άμυνας τύπου Άρθρου 5, ενιαία διοίκηση και ολοκληρωμένες δυνάμεις όπως του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, ο όρος συνήθως αναφέρεται σε πιο χαλαρές πρωτοβουλίες—κυρίως στον Ισλαμικό Συνασπισμό για την Καταπολέμηση της Τρομοκρατίας (IMCTC), που ιδρύθηκε το 2015 από τη Σαουδική Αραβία—και στην επαναλαμβανόμενη ιδέα ότι ενδέχεται κάποτε να συγκροτηθεί ένα αμυντικό μπλοκ του μουσουλμανικού κόσμου.
Γράφει ο Βαγγέλης Χωραφάς
ΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΣΕΣ ΔΟΜΕΣ
Ένα σύμφωνο συλλογικής άμυνας ανάμεσα σε κράτη με μουσουλμανική πλειοψηφία δεν είναι νέο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, διάφορες περιφερειακές συμπράξεις προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν εξωτερικές απειλές και να σταθεροποιήσουν τις τοπικές τάξεις πραγμάτων. Το Σύμφωνο της Βαγδάτης (αργότερα CENTO) συνένωσε την Τουρκία, το Ιράκ (προσωρινά), το Ιράν, το Πακιστάν και το Ηνωμένο Βασίλειο από το 1955 έως το 1979. Παρότι δεν ήταν «ισλαμικό» ως προς τη σύλληψη ή τη σύνθεση, αποτέλεσε προηγούμενο για δομές ασφάλειας που περιλάμβαναν κράτη με μουσουλμανική πλειοψηφία. Στον Κόλπο, η δημιουργία του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) το 1981—και του στρατιωτικού βραχίονα του, της Δύναμης Ασπίδα της Χερσονήσου—πρόσφερε ένα στενότερο, υπο-περιφερειακό μοντέλο κοινής άμυνας, με μικτά αποτελέσματα. Παράλληλα, ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας (OIC), που ιδρύθηκε το 1969, παρείχε πολιτικό συντονισμό μεταξύ 50+ κρατών αλλά δεν εξελίχθηκε ποτέ σε αμυντικό σύμφωνο.
Τη δεκαετία του 1990 και του 2000, οι συζητήσεις για ένα «Ισλαμικό ΝΑΤΟ» αυξομειώθηκαν με τις περιφερειακές κρίσεις: τους Πολέμους του Κόλπου, το Αφγανιστάν, την τρομοκρατία και τις συζητήσεις για τη διάδοση πυρηνικών. Μελέτες δεξαμενών σκέψης και δημοσιογραφικά κείμενα κατά καιρούς, πρότειναν ένα μπλοκ ασφάλειας του μουσουλμανικού κόσμου, ικανό να αντιμετωπίζει την τρομοκρατία, να εξισορροπεί περιφερειακούς αντιπάλους και να μειώνει την εξάρτηση από εξωτερικές δυνάμεις.
Ο IMCTC είναι η πιο απτή πρωτοβουλία που συχνά χαρακτηρίζεται «Ισλαμικό ΝΑΤΟ». Ανακοινώθηκε από τη Σαουδική Αραβία το 2015 με αρχικά 34 μέλη (σήμερα πάνω από 40) και στοχεύει στον συντονισμό της αντιτρομοκρατίας σε τέσσερις πυλώνες: ιδεολογία, επικοινωνία, καταπολέμηση της τρομοκρατικής χρηματοδότησης και στρατιωτικό συντονισμό. Ο διορισμός του πρώην αρχηγού του Πακιστανικού Στρατού, στρατηγού Ραχίλ Σαρίφ, ως πρώτου στρατιωτικού διοικητή του συνασπισμού, προσέδωσε αξιοπιστία και τροφοδότησε τη ρητορική περί «Ισλαμικού ΝΑΤΟ». Ωστόσο, οι διαφορές από το ΝΑΤΟ είναι θεμελιώδεις.
Ο IMCTC επικεντρώνεται στον συντονισμό κατά της τρομοκρατίας, όχι στη συλλογική άμυνα έναντι κρατών. Δεν διαθέτει συνθήκη αμοιβαίας άμυνας, κυρωμένες υποχρεώσεις ή ρήτρα «επίθεση εναντίον ενός ισοδυναμεί με επίθεση εναντίον όλων».
Δεν υπάρχει μόνιμη στρατιωτική δύναμη, τυποποιημένο δόγμα μεταξύ των μελών ή κεντρικός σχεδιασμός αντίστοιχος του Allied Command Operations του ΝΑΤΟ.
Παράλληλα, μεγάλες περιφερειακές αντιπαλότητες—ιδίως το ρήγμα Σαουδικής Αραβίας–Ιράν—σημαίνουν ότι ορισμένα καίρια κράτη μένουν εκτός, ενώ οι αντιλήψεις περί απειλής διαφέρουν σημαντικά μεταξύ των μελών.
Η ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΠΑΚΙΣΤΑΝ–ΣΑΟΥΔΙΚΗΣ ΑΡΑΒΙΑΣ
Όταν οι αναλυτές περιγράφουν τη σύσφιγξη των σχέσεων Πακιστάν–Σαουδικής Αραβίας ως «αφετηρία» για ένα Ισλαμικό ΝΑΤΟ, υποδεικνύουν έναν συνδυασμό που θυμίζει τη «χρηματοδότηση συν το στρατιωτικό βάρος» που παρατηρείται σε ορισμένες συμμαχίες. Η Σαουδική Αραβία προσφέρει πόρους, ικανότητα να λειτουργεί ως παράγοντας σύγκλησης και προηγμένο εξοπλισμό.Το Πακιστάν προσφέρει έναν μεγάλο, δοκιμασμένο στρατό, αξιόπιστα επαγγελματικά εκπαιδευτικά ιδρύματα και ιστορία ανάπτυξης εκπαιδευτών και στρατευμάτων στον Κόλπο. Πακιστανοί αξιωματικοί, έχουν διαδραματίσει σημαντικούς ρόλους στους κύκλους ασφάλειας της Σαουδικής Αραβίας και τα δύο κράτη διεξάγουν κοινές ασκήσεις επί δεκαετίες.
Αυτός ο «πυρήνας», όπως υποστηρίζεται, θα μπορούσε να προσελκύσει ευρύτερη συμμετοχή. Το πολιτικό βάρος και τα οικονομικά κίνητρα του Ριάντ μπορούν να προσελκύσουν αραβικούς εταίρους, οι δε δεσμοί του Ισλαμαμπάντ εκτείνονται σε μη αραβικά κράτη όπως η Τουρκία και η Μαλαισία και δημιουργούν γέφυρες προς μεγάλες δυνάμεις, όπως η Κίνα. Από εκεί και πέρα υπάρχει ένα λογικό άλμα που μεταμορφώνει αυτόν τον κόμβο συντονισμού, σε κάτιδιαφορετικό, όπως είναι ένα «Ισλαμικό ΝΑΤΟ», παρότι δεν υφίσταται συνθήκη ή ενιαία διοίκηση.
Κατά καιρούς, αναφορές υπονοούν ότι το Πακιστάν ίσως επεκτείνει ντε φάκτο τη πυρηνική «ομπρέλα» του στη Σαουδική Αραβία. Στην πράξη, η εκτεταμένη αποτροπή απαιτεί σαφείς δηλώσεις, κοινό σχεδιασμό και αξιόπιστες δομές διοίκησης και ελέγχου—τίποτε από αυτά δεν έχει ανακοινωθεί ή υπονοηθεί επίσημα. Το Πακιστάν βρίσκεται υπό αυστηρή διεθνή επιτήρηση για τη μη διάδοση των πυρηνικών.Η ασφάλεια της Σαουδικής Αραβίας στηρίζεται παραδοσιακά στη συνεργασία με τις ΗΠΑ και στην ενίσχυση συμβατικών και αντιαεροπορικών/αντιπυραυλικών δυνατοτήτων. Και το Ισλαμαμπάντ και το Ριάντ κρατούν το θέμα σε απόσταση. Αν και μια σοβαρή κρίση θα μπορούσε να δημιουργήσει πίεση για έκτακτες διευθετήσεις, τα σημερινά δεδομένα δείχνουν προς τη κατεύθυνση μιας συμβατικής συνεργασίας και όχι προς μια πυρηνική εγγύηση.
Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΜΙΑΣ ΙΔΕΑΣ
Παρά τα εμπόδια, η έλξη της ιδέας για «Ισλαμικό ΝΑΤΟ» εμμένει για αρκετούς λόγους.
Υπάρχουν κοινές απειλές ασφάλειας. Διασυνοριακή τρομοκρατία, διάδοση πυραύλων και drones, θαλάσσια ασφάλεια σε σημεία πνιγμού όπως η Ερυθρά Θάλασσα και αστάθεια από εμφυλίους δημιουργούν κίνητρα για συντονισμό.
Έντονη είναι επίσης η επιθυμία στρατηγικής αυτονομίας. Πολλά κράτη του μουσουλμανικού κόσμου επιδιώκουν να μειώσουν την υπερεξάρτηση από μια μεγάλη δύναμη, κυρίως τις ΗΠΑ, χτίζοντας ενδοπεριφερειακές λύσεις.Μια συλλογική δομή ασφάλειας, ριζωμένη σε κοινή ταυτότητα, μπορεί να κινητοποιήσει πολιτική στήριξη και να εκπέμψει αποφασιστικότητα, ακόμη κι αν οι επιχειρησιακές δυνατότητες είναι μέτριες. Κοινή εκπαίδευση, εφοδιαστική και προμήθειες μπορούν να μειώσουν το κόστος, να προάγουν τη διαλειτουργικότητα και να επαγγελματοποιήσουν δυνάμεις.
Υπάρχουν όμως και περιορισμοί. Η μετατροπή αυτών των κινήτρων σε θεσμό ανάλογο του ΝΑΤΟ είναι δύσκολη για δομικούς λόγους:
Ο βασικός παράγοντας είναι οι διαφορετικές αντιλήψεις περί απειλής. Δεν βλέπουν όλα τα μέλη τους ίδιους δρώντες ή ζητήματα ως πρωτεύοντες κινδύνους. Για ορισμένους κυριαρχεί η τρομοκρατία· για άλλους, κρατικοί αντίπαλοι ή συνοριακές διενέξεις. Ο ανταγωνισμός Σαουδικής Αραβίας–Ιράν διχάζει το τοπίο. Κάθε συνασπισμός που εκλαμβάνεται ως «αντι-Ιράν» θα δυσκολευτεί να αποκτήσει ευρεία νομιμοποίηση στον μουσουλμανικό κόσμο.
Υπάρχουν επίσης διαφορετικά πολιτικά συστήματα και νομικές κουλτούρες. Μοναρχίες, δημοκρατίες και υβριδικά καθεστώτα διαφέρουν στις σχέσεις πολιτικής–στρατιωτικής εξουσίας και στους μηχανισμούς συναίνεσης για πόλεμο. Οι δεσμευτικές συνθήκες είναι δυσκολότερο να διαπραγματευτούν και να κυρωθούν.Κοινή γνώμη, δημοσιονομικά όρια και εσωτερικές προτεραιότητες ασφάλειας συχνά υπερισχύουν μιας φιλόδοξης εξωτερικής δέσμευσης.
Το ίδιο ισχύει και για τη διαλειτουργικότητας. Γλώσσες, δόγματα, πρότυπα εκπαίδευσης και εξοπλισμοί είναι ετερογενή. Η συνοχή του ΝΑΤΟ εδράζεται σε δεκαετίες τυποποίησης—επικοινωνιών, διαμετρημάτων, τακτικών, κανόνων εμπλοκής—που λείπουν σε μεγάλη κλίμακα από τον μουσουλμανικό κόσμο.Πολλά εν δυνάμει μέλη βασίζονται σε εξωτερικούς εταίρους (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) για οπλικά συστήματα, εκπαίδευση και εγγυήσεις ασφάλειας. Η στοίχιση κάτω από μία ομπρέλα περιπλέκει αυτές τις σχέσεις.
Αν ένα «Ισλαμικό ΝΑΤΟ» με την αυστηρή έννοια είναι σχετικά απίθανο στο κοντινό μέλλον, υπάρχουν πιο εφικτά βήματα που μπορούν να εμβαθύνουν τη συνεργασία και να αποδώσουν πρακτικά οφέλη.
Διεύρυνση κοινών ασκήσεων και στρατιωτικών σχολών, εναρμόνιση προμηθειών σε επιλεγμένουςτομείς, κέντρα σύντηξης πληροφοριών, θαλάσσιες ομάδες δράσης, σώματα ανθρωπιστικής βοήθειας και σταθεροποίησης, συμφωνίες για συνεργασία, αμοιβαίας υποστήριξη εφοδιασμού και περιορισμένες ρήτρες συλλογικής άμυνας για συγκεκριμένα ενδεχόμενα, δημιουργούν σκελετό χωρίς υπερβολικές δεσμεύσεις.
ΌΡΑΜΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η Δύναμη Ασπίδα της Χερσονήσου του GCC παραμένει το πιο ώριμο—έστω περιορισμένο—μοντέλο συλλογικής άμυνας στον αραβικό κόσμο. Η ενίσχυση της ενσωμάτωσης αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας, της εναρμόνισης προμηθειών και των δομών κοινής διοίκησης θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο που άλλοι θα μιμηθούν ή θα συνδεθούν. Κράτη με μουσουλμανική πλειοψηφία εκτός αραβικού κόσμου—Πακιστάν, Τουρκία, Μαλαισία, Ινδονησία—εισφέρουν βιομηχανική ικανότητα, ανθρώπινο δυναμικό και γεωγραφική ποικιλία που θα μπορούσε να διευρύνει τέτοιες προσπάθειες. Ωστόσο, οι ιδιαίτερες στρατηγικές τους προτεραιότητες (π.χ. η εστίαση του Πακιστάν στα σύνορα με την Ινδία, οι δεσμεύσεις της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ και η περιφερειακή της ατζέντα σε Συρία, Λιβύη, Σομαλία, η αδέσμευτη στάση της Ινδονησίας) περιορίζουν το βάθος των εξωτερικών δεσμεύσεων που θα αναλάβουν.
Ο όρος «Ισλαμικό ΝΑΤΟ» επιβιώνει ως μεταφορά επειδή συμπυκνώνει την πολυπλοκότητα σε μια εύκολα κατανοητή ιστορία: κοινή ταυτότητα, κοινές απειλές και η ισχύς της ενότητας.
Τονίζει επίσης δύο στοιχεία που αναδεικνύει η δημοσιότητα που κυριαρχεί στη σύγχρονη εποχή—αίσθηση δυναμικής και αναγνωρίσιμα πρότυπα. Το ΝΑΤΟ είναι, εκτός από συμμαχία και «brandname».Το «Ισλαμικό ΝΑΤΟ» δανείζεται αυτήν την αναγνωρησιμότητα, για να περιγράψει κάτι πολύ λιγότερο τυπικό, αλλά αξιοσημείωτο. Ωστόσο, αυτή η μεταφορά μπορεί να είναι παραπλανητική όταν υπονοεί μόνιμο στρατό, αυτόματη αμοιβαία άμυνα, ή συνεκτικό στρατηγικό όραμα. Τίποτε από αυτά δεν υφίσταται, σε αυτή τη φάση.
Ένα «Ισλαμικό ΝΑΤΟ» με την αυστηρή, νατοϊκή έννοια είναι απίθανο βραχυπρόθεσμα έως μεσοπρόθεσμα. Η πιο χειροπιαστή εκδοχή της ιδέας—ο IMCTC—παραμένει πλαίσιο συντονισμού κατά της τρομοκρατίας χωρίς δεσμευτικές ρήτρες αμοιβαίας άμυνας ή ολοκληρωμένη διοίκηση. Η σύγκλιση Πακιστάν–Σαουδικής Αραβίας έχει σημασία επειδή συνδυάζει πόρους και στρατιωτικό βάρος και μπορεί να ωθήσει ευρύτερη συνεργασία. ‘Όμως ακόμη και αυτός ο πυρήνας σκοντάφτει σε γεωπολιτικούς, νομικούς και διαλειτουργικούς περιορισμούς.
Το πιο ρεαλιστικό μέλλον είναι μάλλον σταδιακό: οικοδόμηση διαλειτουργικότητας μέσω εκπαίδευσης και ασκήσεων, συντονισμός πληροφοριών και χρηματοδότησης κατά της τρομοκρατίας, σύγκλιση προμηθειών σε επιλεγμένους τομείς, ενίσχυση θαλάσσιας ασφάλειας και ανάπτυξη ταχέως ανταποκρινόμενων ανθρωπιστικών δυνατοτήτων. Μια τέτοια διαδικασία δεν θα παράξει ένα κλώνο του ΝΑΤΟ, αλλά θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πυκνότερο πλέγμα συνεργασίας ασφάλειας σε τμήματα του μουσουλμανικού κόσμου—ουσιαστικό, χρήσιμο και, κυρίως, επιτεύξιμο χωρίς το πολιτικό και νομικό άλμα μιας πλήρους συλλογικής άμυνας.
Οι ελβετικοί παγετώνες, που έχουν επηρεαστεί σοβαρά από την υπερθέρμανση του πλανήτη, έχουν χάσει το ένα τέταρτο του όγκου τους σε διάστημα μόλις δέκα ετών, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε σήμερα και οποία εγείρει ανησυχίες για την επιτάχυνση της τήξης τους.
Το 2025 το ελβετικό δίκτυο Glamos που παρακολουθεί τους παγετώνες παρατήρησε για μία ακόμη χρονιά «σημαντικό λιώσιμο» των πάγων στους παγετώνες, κοντά στο ρεκόρ του 2022.
Ο χειμώνας με τις χαμηλές χιονοπτώσεις και τα κύματα καύσωνα του Ιουνίου και του Αυγούστου οδήγησαν στην απώλεια του 3% του όγκου των παγετώνων, σύμφωνα με μετρήσεις που ελήφθησαν από περίπου είκοσι παγετώνες, μέσω των οποίων εκτιμήθηκαν οι συνέπειες για το σύνολο των 1.400 παγετωνικών σχηματισμών στην Ελβετία.
Αυτή είναι η τέταρτη μεγαλύτερη μείωση από τότε που ξεκίνησαν οι μετρήσεις μετά το 2022, το 2023 και το 2003.
“Εδώ και περίπου 20 χρόνια, όλοι οι ελβετικοί παγετώνες χάνουν πάγο και ο ρυθμός (…) επιταχύνεται”, δήλωσε ο Ματίας Χους, διευθυντής του Glamos.
Οι ελβετικοί παγετώνες, οι οποίοι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην υδροηλεκτρική ενέργεια και την παροχή πόσιμου νερού, έχασαν το ένα τέταρτο (24%) του όγκου τους κατά τη δεκαετία 2015-2025, σε σύγκριση με 17% κατά την περίοδο 2010-2020, 14% κατά την περίοδο 2000-2010 και 10% κατά την περίοδο 1990-2000, αναφέρει η έκθεση.
Η Ελβετία επηρεάζεται ιδιαίτερα από την υπερθέρμανση του πλανήτη, η οποία στη χώρα είναι «διπλάσια από τον παγκόσμιο μέσο όρο», σύμφωνα με την Ελβετική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μετεωρολογίας και Κλιματολογίας.
Εξάλλου στην Ελβετία, όπου σχεδόν 50 κορυφές βρίσκονται σε υψόμετρο μεγαλύτερο των 4.000 μέτρων, οι παγετώνες θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη διάρκεια ζωής από ό,τι στην Αυστρία, όπου οι κορυφές των βουνών βρισκόνται σε υψόμετρο 3.800 μέτρων, επεσήμανε ο διευθυντής της Παγκόσμιας Υπηρεσίας Παρακολούθησης Παγετώνων (WGMS) Μίχαελ Ζεμπ.
Όμως, αν οι εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα παγκοσμίως παραμείνουν στα τρέχοντα επίπεδα, σχεδόν όλοι οι παγετώνες της Ελβετίας —που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ του όγκου των αλπικών παγετώνων που απομένουν— θα έχουν λιώσει μέχρι το τέλος του αιώνα, προειδοποίησε ο Χους.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, περισσότεροι από 1.100 ελβετικοί παγετώνες έχουν εξαφανιστεί, σύμφωνα με το Glamos.
Χιόνι τον Ιούλιο
Η σταδιακή υποχώρηση των αλπικών παγετώνων μειώνει τα αποθέματα γλυκού νερού της Ευρώπης. Παράλληλα “αποσταθεροποιεί το βουνό, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε γεγονότα όπως η κατάρρευση βράχων και πάγου. Αυτό προκάλεσε την καταστροφή του χωριού Μπλάτεν τον περασμένο Μάιο”, εξήγησε ο Χους.
Μέχρι το τέλος του 2025, ο όγκος του πάγου στους ελβετικούς παγετώνες αναμένεται να φτάσει τα 45,1 κυβικά χιλιόμετρα, 30 κυβικά χιλιόμετρα λιγότερα από ό,τι το 2000, σύμφωνα με την έκθεση. Η επιφάνειά τους εκτιμάται στα 755 τετραγωνικά χιλιόμετρα, σημειώνοντας μείωση 30% κατά την ίδια περίοδο.
Φέτος, ο δεύτερος θερμότερος Ιούνιος που έχει καταγραφεί ποτέ στην Ελβετία οδήγησε στο λιώσιμο του χιονιού ακόμη και στα μεγαλύτερα υψόμετρα. Ο Αύγουστος έφερε ένα ακόμη κύμα καύσωνα. Ωστόσο, το λιώσιμο των πάγων το φετινό καλοκαίρι ήταν μόνο κατά 15% μεγαλύτερο από τον μέσο όρο της περιόδου 2010-2020, η χαμηλότερη τιμή των τελευταίων τεσσάρων ετών.
Σύμφωνα με το Glamos, οι χαμηλές θερμοκρασίες τον Ιούλιο, που έφεραν φρέσκο χιόνι σε υψόμετρο άνω των 2.500 μέτρων, «βοήθησαν να αποφευχθούν τα χειρότερα» φέτος.
Τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών που ήρθαν στο φως ως είθισται κάθε χρόνο.
Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Γιάννης Καφάτος
Μιλάμε για ένα αίσχος που απλώς μας επιβεβαιώνει ότι μέσα στη βουλή κάτι ζάμπλουτοι τύποι αποφασίζουν, νομοθετούν και διαφεντεύουν τις τύχες του λαού με την μικρότερη αγοραστική δύναμη (σε σχέση με τα μιστά, που έλεγε και η Σαπφώ Νοταρά) στην Ευρώπη.
Λαϊκισμός; Γιατί δεν είναι λαϊκισμός ότι 56% του εισοδήματος των πιο χαμηλά αμειβομένων ευρωπαίων – ημών των γενναίων Ελλήνων – πάει σε στέγαση και φαγητό;
Το πρόβλημα με τους λεφτάδες δεν είναι τα λεφτά τους. Το πρόβλημα είναι ποτέ δεν έχει ελεγχθεί το πόθεν.
Το πρόβλημα με τους λεφτάδες πολιτικούς δεν είναι τα λεφτά τους. Είναι η πολιτική τους.
Το πρόβλημα με τους λεφτάδες πολιτικούς είναι οι αποφάσεις τους. Όπως η φασούλα με το 13ωρο που όλη η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί να μας πείσει «τι καλά που είναι να δουλεύεις 13 ώρες στον ίδιο εργοδότη» (μην σε τρώνε οι δρόμοι να πηγαίνεις αλλού να δουλέψεις μετά την κανονική σου δουλειά…)
Το πρόβλημα με τους λεφτάδες που αποφασίζουν τις τύχες μας είναι ότι δεν καταλαβαίνουν ότι ο εργαζόμενος δε θέλει πιο πολλές ώρες στο ίδιο αφεντικό. Θέλει το οκταωρό του, την ασφάλειά του, την σωστή αμοιβή του, τα δώρα του, την περίθαλψή του.
Οι λεφτάδες πολιτικοί έχουν ξεχάσει ότι ο άνθρωπος χρειάζεται και ελεύθερο χρόνο για να ζήσει, να κάνει οικογένεια, παιδιά – αν το επιθυμεί – όνειρα!
Η γελοιότητα του ξεφωνήματος των πολιτικών λόγω «Πόθεν έσχες» θα μπορούσε να λείπει αλλά όχι να κουκουλώνεται. Το «πόθεν», που πάει να πει «από πού» (τα βρήκες παλικάρι μου και παλικαροπούλα μου) είναι το σημαντικό.
Από πού; Πώς;
Πώς μας δουλεύει το σύστημα να ξεστρατίζουμε από τις ανάγκες μας και να ασχολούμαστε με τα ομόλογα και τα εισοδήματα που αποτελούνται από πολλά «μωβ» που έλεγε και η Ντάλια του «παρά πέντε»!
Και οι δημοσιογράφοι, που κράζουμε ή υμνούμε; Και δη αυτοί που νταλαβερίζονται με το δημόσιο δεν έπρεπε να βγάζουν φόρα παρτίδα το πόθεν και το έσχες τους;
Και κάθε πρόσωπο που πληρώνεται από το δημόσιο; Πώς σου ακούγεται;
(ξέρω ξέρω, με ξεφωνίζουν ήδη κάποιοι ως λαϊκιστή και δεν ξέρω ‘γώ τι άλλο. Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί από εμάς είμαστε έξαλλοι όχι γιατί υπάρχουν πλούσιοι. Προσωπικά δεν είμαι καθόλου μισαλλόδοξος. Με εξοργίζει όμως ότι νομοθετούν για το πώς θα διαχειριστούμε τη φτώχεια και την ανέχεια μας τύποι που δεν έχουν καμία επαφή με την άγρια καθημερινότητα που μας τσακίζει!)
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
