Η Εκκλησία τιμά και ευχαριστεί τον απερχόμενο Σύλλογο Γονέων & Κηδεμόνων Δημοτικού Σχολείου Πλατέος
Με βαθιά συγκίνηση και ειλικρινή τιμή, η ενορία Γεννήσεως της Θεοτόκου Πλατέος απευθύνεται στον απερχόμενο Σύλλογο Γονέων του Δημοτικού Σχολείου Πλατέος, έναν Σύλλογο που υπηρέτησε με ήθος, συνέπεια και γνήσια αγάπη.
Η παρουσία και η δράση σας δεν υπήρξαν μια απλή διοικητική περίοδος, αλλά μια έμπρακτη μαρτυρία αγάπης και ευθύνης.
Με σεμνότητα, συνέπεια και διακριτικότητα δείξατε ότι ο Σύλλογος Γονέων μπορεί να είναι όχι απλώς όργανο συνεργασίας του σχολείου αλλά ζωντανό κύτταρο κοινωνίας.
Στην πορεία της ζωής ενός τόπου υπάρχουν στιγμές που δεν καταγράφονται απλώς στα πρακτικά ενός απολογισμού. Χαράσσονται στη συνείδηση μιας ολόκληρης κοινωνίας. Δεν μετριούνται όλα με αριθμούς, αποφάσεις ή έργα. Υπάρχει μια μέτρηση πιο αληθινή από την ανθρώπινη: αυτή που κρίνει η ιστορία και ευλογεί ο Θεός. Εκεί γράφτηκε η δική σας διαδρομή.
Η προσφορά σας δεν ήταν μηχανική πράξη διοίκησης, ήταν διακονία.
Η διακονία, κατά τον λόγο του Κυρίου, είναι η υψηλότερη μορφή αγάπης: «Ὁ δε θέλων εἶναι πρῶτος, ἔσται πάντων διάκονος»
(Μκ. 10:44).
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από έναν θεσμό και απλώς εκτελούν καθήκοντα όμως υπάρχουν και εκείνοι που αφήνουν πίσω τους ευλογία. Σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκετε.
Σε όλη τη διάρκεια της συνεργασίας μας δεν βιώσαμε απλώς μία «καλή συνεννόηση». Ζήσαμε μια πραγματική κοινωνία σχέσης, του Σχολείου, της Οικογένειας και της Εκκλησίας.
Πρόκειται για τρεις δρόμους που συναντιούνται στον ίδιο προορισμό: τον άνθρωπο! Το σχολείο μορφώνει τον νου. Η οικογένεια καλλιεργεί τον χαρακτήρα. Η Εκκλησία φωτίζει το νόημα της ζωής. Και όταν αυτά τα τρία συνεργάζονται, τότε χτίζεται πολιτισμός με πνευματικό βάθος.
Μαζί υπερασπιστήκαμε την αξία της οικογένειας, την ιερότητα του παιδιού και την ανάγκη να παραμείνει ο τόπος μας ζωντανός, δυνατός και ενωμένος. Μαζί υπηρετήσαμε αυτό που αξίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: τον άνθρωπο και τα παιδιά του τόπου μας.
Το κοινό μας έργο δεν ήταν περιστασιακό. Υπήρξε πολύπλευρο και ουσιαστικό, γιατί ακούμπησε όλες τις πλευρές της κοινωνίας μας:
Υπηρετήσαμε την Παιδεία και στηρίξαμε το σχολείο ως χώρο παιδείας και προκοπής.
Κοινωνικά, σταθήκαμε δίπλα σε οικογένειες με διακριτικότητα και αληθινό ενδιαφέρον.
Πνευματικά, εργαστήκαμε για τον εσωτερικό άνθρωπο, όχι μόνο για το εξωτερικό έργο.
Πολιτιστικά, υπερασπιστήκαμε την παράδοση και την ταυτότητα του τόπου μας.
Ανθρωπιστικά, κάναμε πράξη την αλληλεγγύη χωρίς θόρυβο.
Κοινοτικά, ενώσαμε ανθρώπους, φέρνοντας κοντά καρδιές και όχι απλώς συνεργασίες.
Και εκεί φάνηκε ο αληθινός χαρακτήρας αυτής της συμπόρευσης: ήθος, αξιοπρέπεια, συνέπεια.
Ανάμεσα σε όλα και στον κοινό αγώνα ξεχωριστή και ιδιαίτερη θέση είχε η στήριξή σας προς το κατηχητικό έργο της ενορίας μας.
Όχι ως «εκκλησιαστική δραστηριότητα», αλλά ως παιδαγωγική και πνευματική ανάγκη του τόπου. Γιατί το κατηχητικό δεν είναι απλή συνάντηση. Στο κατηχητικό δεν μιλάμε στα παιδιά για τον Θεό αλλά τα βοηθάμε να τον συναντήσουν.
Εκεί το παιδί δεν μαθαίνει απλώς, ωριμάζει κι ελευθερώνεται.Είναι χώρος πνευματικής αναπνοής, καλλιέργειας ψυχής, συνάντησης με αξίες που δεν φθείρονται με τον χρόνο: πίστη, αλήθεια, σεβασμός, ανθρωπιά.
Δεν στηρίξατε απλώς τη συνεργασία με την Εκκλησία, τιμήσατε το παιδί. Και «ὅ,τι ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, ἐμοί ἐποιήσατε» (Ματθ. 25:40). Γι’ αυτό και ο τρόπος με τον οποίο στηρίξατε την ενορία δεν ήταν μια κίνηση «ευγένειας» αλλά πλήρης συνείδηση ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη και πνευματική στήριξη.
Παιδί που μαθαίνει αγάπη, μαθαίνει Θεό. Παιδί που μαθαίνει προσευχή, μαθαίνει δύναμη. Παιδί που μαθαίνει να στέκεται όρθιο μπροστά στις δυσκολίες, μαθαίνει ελπίδα.
Ανάμεσα όμως σε όσα συνδέουν τη συνεργασία μας, υπάρχει μία πράξη που θα μείνει αιώνια γραμμένη στην ιστορία της ενορίας μας και στη μνήμη του τόπου: η προσφορά σας για την αγιογράφηση του Ἀναπεσόντος στον Ιερό Ναό μας.
Η προσφορά αυτή δεν είναι υλική,είναι πνευματική. Δεν τιμά την Εκκλησία μόνο, τιμά και εσάς που την προσφέρατε. Γιατί γράφτηκε όχι σε λίθους ανθρώπινους, αλλά «ἐν ταῖς καρδίαις» (Β΄ Κορ. 3:3).
Ο Ἀναπεσών είναι ένα κήρυγμα σιωπηλής θεολογίας. Είναι ο Χριστός Παιδί, ο «Μικρός Εμμανουήλ», ο Θεός που έγινε άνθρωπος «δι’ ἡμᾶς καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν».
Είναι ένα αποτύπωμα που θα υπενθυμίζει σε όλους ότι η ενότητα είναι δρόμος Θεού και ότι η αγάπη γράφει ιστορία.
Και γι’ αυτό αφήνετε πίσω σας έργο που δεν τελειώνει με τη λήξη μιας θητείας.
Από σήμερα και για πάντα, κάθε άνθρωπος που εισέρχεται στον Ναό θα βλέπει αυτή την αγιογραφία και θα γνωρίζει ότι κάποτε υπήρξαν άνθρωποι που εργάστηκαν με αγάπη ανιδιοτελή και ενότητα καρδιάς.
Αυτό είναι έργο που δεν καταγράφεται σε πίνακες απολογισμών, αλλά χαράσσεται στον άγραφο νόμο του Θεού και στη ζώσα μνήμη της Εκκλησίας.
Σας ευχαριστούμε.
Η ευγνωμοσύνη είναι μνήμη ευλογημένη.
Γιατί υπήρξατε συνεργάτες πράξεων και όχι λόγων. Επιλέξατε την ανηφόρα της ευθύνης αντί για την άνεση της αδιαφορίας. Φερθήκατε με ευγένεια ψυχής, με ταπεινότητα και αληθινό ενδιαφέρον για τον τόπο. Και κυρίως: δείξατε στα παιδιά μας τον δρόμο της προσφοράς, όχι με συμβουλές, αλλά με το παράδειγμα! Και το παράδειγμα είναι ο ισχυρότερος δάσκαλος!
Ευχόμαστε οι επόμενοι που θα αναλάβουν να βαδίσουν στο δικό σας αποτύπωμα και να συνεχίσουν αυτό που με τόση αγάπη θεμελιώσατε: μια κοινωνία που δεν φοβάται τη συνεργασία, μια παιδεία που δεν αρνείται την πίστη και μια Εκκλησία που δεν αποσύρεται από τον άνθρωπο.
Κι όπως μας δίδαξε ο Χριστός: όταν η Παιδεία, Οικογένεια και Εκκλησία συνεργάζονται, τότε καρποφορεί ο άνθρωπος, δυναμώνει η κοινωνία και ο Θεός ευλογεί τον τόπο.
Ευχόμαστε στη νέα διοίκηση φώτιση, ενότητα και καρποφορία στο έργο της.
Με την ελπίδα να συνεχίσουν πάνω στο θεμέλιο που εσείς αφήνετε. Το θεμέλιο αυτό έχει τρία ονόματα:
Πίστη, Παιδεία,Αγάπη.
Εκ μέρους του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου
Πρωτοπρεσβύτερος Χρήστος Μιχαηλίδης
