Ιστορίες δεύτερης ευκαιρίας για ζώα που δοκιμάστηκαν σκληρά από τη ζωή, γεννιούνται καθημερινά σ΄ένα μικρό εργαστήριο στο Ίλιον. Αναπηρικά αμαξίδια, φτιαγμένα με επιμονή, τεχνική γνώση και κυρίως αγάπη, χαρίζουν ξανά κίνηση και αξιοπρέπεια σε ζωάκια που άλλοτε θεωρούνταν «χαμένες υποθέσεις». Πίσω από κάθε κατασκευή βρίσκεται ένας άνθρωπος που επέλεξε να μετατρέψει την ευαισθησία του σε πράξη, αποδεικνύοντας ότι η καινοτομία μπορεί να έχει ψυχή.
Ο ιδρυτής της Plus2feet, Βασίλης Τζιγκούρας, πτυχιούχος μηχανουργός και κατασκευαστής αναπηρικών αμαξιδίων και προϊόντων αποκατάστασης για ζωάκια με κινητικές δυσκολίες, μιλά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, μέσα από το εργαστήριο που ίδρυσε πριν από 10 χρόνια στο Ίλιον.
«Ξεκίνησα το πρώτο αμαξίδιο για ζώα, το 2015. Από πριν το ‘μαγείρευα’ στο μυαλό μου, σχεδίαζα κάποια μοντέλα, καθώς μέχρι τότε δεν υπήρχε αναπηρικό αμαξίδιο για ζώα στην Ελλάδα. Έπαιρνα συμβουλές από κάποιους φίλους κτηνιάτρους, αφού έβλεπα ότι δεν υπήρχε αυτή η ιδιότητα στη χώρα. Μελετούσα από το διαδίκτυο και μάλιστα είχα εμπνευστεί και από βίντεο υδραυλικών από τη Λατινική Αμερική, οι οποίοι έφτιαχναν αμαξίδια με σωλήνες ύδρευσης κτλ. Η σπίθα ήταν αυτή, καθώς εκτός από μηχανουργός είχα εργαστεί και ως υδραυλικός για κάποια χρόνια», εξηγεί ο κ. Τζιγκούρας.
«Αποφάσισα έτσι λοιπόν να αφήσω τη δουλειά στην οποία εργαζόμουν -γιατί έβλεπα ότι δεν με γέμιζε- και με ό,τι οικονομίες είχα, πήρα σωλήνες ύδρευσης, εργαλεία και σιγά σιγά και με υπομονή -γιατί υπήρξαν δυσκολίες σε αυτή τη διαδρομή-, τα καταφέραμε» ανέφερε με νόημα ο κατασκευαστής. «Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είχαμε ζωάκια αρτιμελή. Βέβαια από τη νέα ιδιότητα και μετά, έχουμε υιοθετήσει τέσσερα ανάπηρα σκυλάκια που τα δύο έφυγαν από τη ζωή πριν λίγα χρόνια και έχουμε τα δύο σκυλάκια μας που κινούνται με αναπηρικό αμαξίδιο. Το έχουμε αποφασίσει πως ό,τι ζωάκι υιοθετούμε στο εξής θα χρειάζεται βοήθεια και δεν θα του παρέχουμε μόνο τη βοήθεια, αλλά και σπίτι.»
Για τον θετικό αντίκτυπο της δουλειάς του, μιλάει με συγκίνηση ο Βασίλης Τζιγκούρας αναφέροντας: «Η απήχηση της δουλειάς μας είναι μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, καθώς το όνομα της εταιρείας μας, για την Αττική τουλάχιστον, έχει συνδεθεί με την αποκατάσταση σε κινητικά προβλήματα ζώων καθώς επίσης και με το όνομα της συνεργάτιδάς μας, της φυσικοθεραπεύτριας ζώων Δανάης Θανοπούλου».
Ο ιδρυτής της Plus2feet ανέφερε πως ο κόσμος έχει αγκαλιάσει πάρα πολύ αυτό το εγχείρημα. Πολύς κόσμος καταφεύγει στη λύση του αμαξιδίου και τη λύση της φυσικοθεραπείας, ενώ παλιά, έπαιρναν την απόφαση της θανάτωσης γιατί δεν είχαν πού να απευθυνθούν. «Όταν ο κτηνίατρος πλέον σηκώσει τα χέρια ψηλά και ένα ζωάκι είναι μη αναστρέψιμη η κατάστασή του, εδώ είμαστε εμείς να του δώσουμε τα επιπλέον ποδαράκια του και να συνεχίσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια. Πολλές φορές όταν επισκεπτόμαστε σχολεία ή φορείς, έχουμε και τη Λίλη τη σκυλίτσα μας η οποία χτυπήθηκε το 2015, στη Λαμία και για ένα χρόνο βρισκόταν στο δημοτικό κυνοκομείο και απέφυγε την ευθανασία που είχε τότε ψηφιστεί. Η Λίλη ζει δέκα χρόνια σε αναπηρικό αμαξίδιο και αποτελεί ζωντανό παράδειγμα ότι τα σκυλάκια με δύο κομμάτια αλουμίνιο ή δύο ρόδες, ένα προσθετικό, ένα σαμαράκι , μπορούν και ζουν κανονικότατα και δεν υστερούν σε τίποτα από τα αρτιμελή ζωάκια. Με ένα πολύ σύντομο υπολογισμό νομίζω έχουμε ξεπεράσει τα 3.000 ζώα, όχι μόνο ζώα συντροφιάς, ζώα φάρμας, ενώ έχουμε βοηθήσει και στην αποκατάσταση ζώων της άγριας πανίδας. Το 2016 μάλιστα φτιάξαμε ένα για αρκούδα στον Αρκτούρο, ενώ επίσης έχουμε δουλέψει για αλεπουδάκι, χελώνα, σκαντζόχοιρο».
Μέχρι το 2015 το αμαξίδιο για ζώα ήταν είδος πολυτελείας καθώς οι ενδιαφερόμενοι έπρεπε να δαπανήσουν κάποιες εκατοντάδες ευρώ και να έρθει μετά από ένα μήνα από την Αμερική για παράδειγμα, το αμαξίδιο. «Σήμερα είμαστε εμείς εδώ, όχι μόνο βοηθάμε οικονομικά για την ποιότητα κατασκευή τους, αμαξίδια, αλλά πλέον έχουν ξεκινήσει και τρέχουμε καμπάνιες και δεχόμαστε και κάποιες χορηγίες όπου δίνουμε τα αμαξίδια εντελώς δωρεάν. Απευθύνεται κυρίως σε φιλοζωικά σωματεία, οργανώσεις, ομάδες κτλ που έχουν συσταθεί σαν φιλοζωικά σωματεία. Προσφέρουμε αναπηρικά αμαξίδια και φορεία μεταφοράς ενώ τώρα θα ξεκινήσουμε και τα σαμαράκια συγκράτησης. Μέχρι στιγμής έχουμε δώσει για αδέσποτα πάνω από 500 αναπηρικά αμαξίδια, και πρόκειται για ζωάκια που βρέθηκαν χτυπημένα στο δρόμο και σήμερα φιλοξενούνται είτε σε δομές, είτε σε σπίτια εθελοντών. Δεν ξέρω πώς θα ακουστεί αλλά περισσότερο με ενδιαφέρουν τα αδέσποτα. Φυσικά και τα δεσποζόμενα έχουν ανάγκη το αμαξίδιο και θα το φτιάξω με όλη μου την καρδιά, όμως τα αδέσποτα πέραν του αμαξιδίου, χρειάζονται και ένα σπίτι», δήλωσε συγκινημένος ο κ. Τζιγκούρας.
Ωστόσο, η αποκατάσταση δεν σταματά στο μέταλλο και τους τροχούς. Δίπλα σε αυτά τα ζώα, στέκεται και η επιστήμη της φυσικοθεραπείας, με ειδικούς που δουλεύουν καθημερινά για να ενισχύσουν το σώμα, την αυτοπεποίθηση και την ποιότητα ζωής τους. Μέσα από στοχευμένες θεραπείες και εξατομικευμένα προγράμματα αποκατάστασης, η φυσικοθεραπεία γίνεται ο κρίκος που ενώνει την τεχνική λύση με τη λειτουργική επανένταξη.
Η φυσικοθεραπεύτρια για κατοικίδια Δανάη Θανοπούλου και ιδρύτρια του «physio4paws» ασχολείται με την αποκατάσταση στους σκύλους, φυσικοθεραπεία, που περιλαμβάνει -ανάλογα το περιστατικό- χειροθεραπεία, ρεύματα, λέιζερ, βελονισμό, υδροθεραπεία και ό,τι κριθεί απαραίτητο και βέβαια, πολλές ασκήσεις για να δυναμώσουν τα σκυλάκια και να περπατήσουν.
«Με τον Βασίλη ξεκινήσαμε από το 2015 με δύο παράλληλες πορείες όταν ακόμα η φιλοζωία ήταν κάτι γραφικό. Από τότε έχουν σημειωθεί τεράστια άλματα, έχουμε αμαξίδια για τα σκυλάκια και όχι μόνο, ειδικούς ιμάντες, οι οποίοι κατασκευάζονται για να μπορούν τα σκυλάκια να τα βγάζουν βόλτα οι κηδεμόνες τους. Πολλοί ιδιοκτήτες όταν το σκυλάκι τους αντιμετωπίζει κάποιο κινητικό πρόβλημα , βρίσκονται σε αδιέξοδο. Και ο δικός μου ρόλος ως φυσικοθεραπεύτρια είναι να καθοδηγήσω τον ιδιοκτήτη, να του δώσω κάποιες συμβουλές και του Βασίλη, να βοηθήσει το σκυλάκι να μπορέσει να βγει έξω , να κάνει τη βόλτα του και να βελτιωθεί η ψυχολογία του», τόνισε η κα Θανοπούλου μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
«Είμαι φυσικοθεραπεύτρια για ανθρώπους. Δούλευα 10 χρόνια με ανθρώπους. Η ιδέα προέκυψε από όταν σπούδαζα, όταν βρέθηκε στον δρόμο μου ένα κουταβάκι το οποίο είχε παραλύσει στο μπροστινό του ποδαράκι και ενώ σκεφτόμουν τι θα έκανα σε έναν άνθρωπο για να τον βοηθήσω, αντιλήφθηκα ότι κάτι αντίστοιχο για την αποκατάσταση του ζώου, δεν υπήρχε. Βλέποντας βίντεο από την Αμερική όπου σκυλάκια είχαν ξαναπερπατήσει, αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να κάνω πράξη την ιδέα μου στην Ελλάδα. Και ήταν πράγματι ρίσκο γιατί έπρεπε μα κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του κόσμου, των κτηνιάτρων. Τα σκυλάκια και γενικά τα κατοικίδια έχουν μπει στη ζωή μας και αποτελούν μέλη της οικογένειάς μας, νομίζω ότι δικαιούνται ό,τι καλύτερο μπορούμε να τους προσφέρουμε» τόνισε η φυσικοθεραπεύτρια.
Σε ό,τι αφορά τους χρόνους αποκατάστασης, αυτοί εξαρτώνται από το πρόβλημα που αντιμετωπίζει το κάθε ζωάκι και όπως εξηγεί η κα Θανοπούλου «τα νευρολογικά προβλήματα μπορεί να πάρουν περισσότερο χρόνο , καθώς έχει να κάνει με το πόσο γρήγορα θα αντιδράσει το νεύρο. Μια μετεγχειρητική αποκατάσταση εξαρτάται και από άλλους παράγοντες όπως η ηλικία του σκύλου. Η αρθρίτιδα για παράδειγμα δεν θα περάσει, όμως θα μάθουμε να το διαχειριζόμαστε, δουλεύουμε με αυτό, μαθαίνει και ο ιδιοκτήτης πώς να το χειριστεί καλύτερα και επίσης, πολύ σημαντικός παράγοντας είναι ο χαρακτήρας του ζώου. Για παράδειγμα υπάρχουν σκυλάκια, -όπως και άνθρωποι- που θα κάνουν τα πάντα για να σηκωθούν και υπάρχουν και σκυλάκια που είναι πιο πολύ του καναπέ και απλά θα κάτσουν και θα απολαύσουν τη φροντίδα που τους δίνουμε».
Για τους κηδεμόνες ζώων που διστάζουν ή κάνουν δεύτερες σκέψεις για το εάν πρέπει να επισκεφθούν έναν ειδικό για την αποκατάσταση του κατοικίδιου τους η Δανάη Θανοπούλου απαντά: «Θα τους έλεγα, πως και μία μόνο φορά εάν έρθουν, μπορεί να αρκεί. Γιατί θα μάθουν πώς να χειριστούν την περίπτωση του ζώου τους. Βλέπω πάρα πολλά ζωάκια τα οποία όταν αρχίσει και δυσκολεύει η κίνησή τους δένονται ακόμα περισσότερο με την οικογένεια. Όταν βλέπεις ότι το ζωάκι σου, μεγαλώνοντας ή μετά από κάποιο τραυματισμό σε έχει παραπάνω ανάγκη, αυτοί που έρχονται σε μας, δεσμεύονται ότι θα προσπαθήσουν να κάνουν ό,τι καλύτερο περνάει από το χέρι τους. Αυτό είναι φοβερό».
Οι ιστορίες αυτών των ανθρώπων υπενθυμίζουν ότι η φροντίδα μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Ένα αμαξίδιο, μια συνεδρία φυσικοθεραπείας, μια επίμονη προσπάθεια αποκατάστασης δεν είναι απλώς τεχνικές παρεμβάσεις, είναι πράξεις σεβασμού απέναντι στη ζωή. Για τα ζώα που βρέθηκαν αντιμέτωπα είτε με την αναπηρία είτε με το γήρας, η κίνηση δεν σημαίνει μόνο μετακίνηση, αλλά επιστροφή στην καθημερινότητα, στο παιχνίδι, στη σχέση με τον άνθρωπο. Και για εκείνους που στέκονται δίπλα τους, κατασκευαστές, θεραπευτές, φροντιστές, η ανταμοιβή δεν μετριέται σε αποτέλεσμα, αλλά στη στιγμή που ένα ζώο κάνει ξανά τα πρώτα του βήματα.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
