Χαιρετισμός του Πρωθυπουργού και Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη σε συγκέντρωση πολιτών στη Μελίκη Ημαθίας

Καλή χρονιά να έχουμε. Δήμαρχε, αγαπητέ Πρόεδρε, αγαπητοί συνάδελφοι στην κυβέρνηση και στη Βουλή, φίλες και φίλοι, θέλησα σήμερα να βρεθώ μαζί σας εδώ στη Μελίκη, στην Ημαθία, για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι ειδικά για το δικό σας το χωριό, να σας πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ» για το εντυπωσιακό ποσοστό που ξεπέρασε το 50% που μας δώσατε στις εθνικές εκλογές του περασμένου Ιουνίου. Μια ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά και ευθύνης, στη μεγάλη προσπάθεια την οποία συνεχίζουμε ώστε να κάνουμε την πατρίδα μας πραγματικά μία ευρωπαϊκή χώρα.

Και καθώς ξημερώνει το 2024 πιστεύω ότι μετά από αρκετά δύσκολα χρόνια, για πρώτη φορά μπορούμε να δούμε το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία, με περισσότερο φως, με περισσότερο ήλιο, όπως ηλιόλουστη είναι και η σημερινή μέρα, σε μία Ελλάδα η οποία θα αναπτύσσεται και θα αξιοποιεί τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα.

Με έναν αγροτικό κόσμο που, παρά τις δυσκολίες που όλοι αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν, γνωρίζει πολύ καλά ότι απολαμβάνει της στήριξής αυτής της κυβέρνησης και στα εύκολα και στα δύσκολα -γιατί μας έτυχαν και πολλά δύσκολα τα τελευταία χρόνια. Θέλω να θυμίσω ότι μόνο για αγροτικές αποζημιώσεις την τελευταία τετραετία ο ΕΛΓΑ εκταμίευσε ποσό το οποίο ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο ευρώ, ενώ οι συνολικές εισφορές από τους αγρότες ήταν 500 εκατομμύρια ευρώ.

Αυτό σημαίνει ότι ο Κρατικός Προϋπολογισμός έβαλε 500 εκατομμύρια παραπάνω, τα οποία δεν θα τα είχε εάν η οικονομία μας δεν αναπτυσσόταν τόσο γρήγορα. Γιατί βλέπετε πως όλα συνδέονται τελικά και πως κεντρικός μας στόχος είναι η συλλογική ευημερία να μετατρέπεται πάντα σε ατομική προκοπή.

Ο δεύτερος λόγος όμως που είμαι εδώ είναι γιατί σε πολύ λίγο θα βρεθώ στον εμβληματικό αρχαιολογικό χώρο των Αιγών για να εγκαινιάσω ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά μνημεία της πατρίδας μας και αναφέρομαι στο αναστηλωμένο Παλάτι του Βασιλιά Φίλιππου της Μακεδονίας.

Μια κίνηση η οποία δεν έχει μόνο πολιτιστικό αλλά και εθνικό χαρακτήρα, καθώς επιβεβαιώνει τη διαχρονική ελληνικότητα της Μακεδονίας στο βάθος των αιώνων και μετατρέπει την περιοχή σας σε έναν πολιτιστικό πόλο -τολμώ να πω- παγκόσμιας εμβέλειας.

Διότι τώρα πια που εγκαινιάσαμε το Μουσείο -θυμάστε είχα βρεθεί πριν από ένα χρόνο περίπου για τα εγκαίνια- και ολοκληρώνουμε και την αναστήλωση του Παλατιού, θα υπάρχει ένας παραπάνω λόγος για επισκέψεις, όχι μόνο από όλη την Ελλάδα αλλά από όλο τον κόσμο: να έρχονται στην περιοχή σας και να συνδυάζουν τον πολιτιστικό τουρισμό με την εξερεύνηση της πανέμορφης φύσης, με τον γαστρονομικό τουρισμό.

Όλα αυτά συνδυάζονται σε ένα αναπτυξιακό μοντέλο το οποίο αξιοποιεί όλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της πατρίδας μας. Και για εμένα είναι μεγάλη τιμή που ως Πρωθυπουργός της πατρίδας μας θα έχω την ευκαιρία να συνδέσω το δικό μου όνομα και το όνομα της κυβέρνησής μας με αυτά τα εμβληματικά έργα αναστήλωσης που γίνονται στον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας.

Θέλω λοιπόν και πάλι να σας πω ένα μεγάλο «ευχαριστώ». Και να ξέρετε ότι αυτή η κυβέρνηση θα συνεχίσει νυχθημερόν πρώτα απ’ όλα να αναμετριέται με τα πολλά προβλήματα, γιατί τα προβλήματα δεν σταματούν ποτέ. Δεν τα κρύψαμε ποτέ κάτω από το χαλί, αλλά αποδείξαμε ότι με σκληρή δουλειά, με μεθοδικότητα, με αποτελεσματικότητα όλα τα προβλήματα μπορούν τελικά να λυθούν.

Θέλω να γνωρίζετε ότι η αγάπη μου για τη Μακεδονία, η αγάπη μου για την Ημαθία είναι σταθερή και διαχρονική και αναμένω -για τους αγρότες τα είπαμε ήδη- με μεγάλη χαρά σύντομα να ξαναβρεθώ στα μέρη σας για να απολαύσω για ακόμη μια φορά τη μοναδική μακεδονική φιλοξενία.

Να είστε καλά, καλή χρονιά, χρόνια πολλά. Και χρόνια πολλά στους εορτάζοντες αύριο και μεθαύριο και είναι πολλές και πολλοί.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα εγκαίνια του αναστηλωμένου ανακτόρου του βασιλιά των Μακεδόνων, Φιλίππου Β’ στις Αιγές, που έχει χαρακτηριστεί “Παρθενώνας της Μακεδονίας”, είναι ένα γεγονός με παγκόσμια σημασία και πολύ μεγάλη διεθνή εμβέλεια, είπε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, κατά την ομιλία του στην τελετή εγκαινίων η οποία έγινε στο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών.

«Δεν είναι τυχαία η επιλογή μου να είμαι και πάλι εδώ, στην πρώτη, ουσιαστικά, επίσκεψη του νέου χρόνου, τιμώντας ένα μνημείο του Βασιλείου των Μακεδόνων», είπε ο πρωθυπουργός και τόνισε: «Στοίχημα μας είναι να μπορέσουμε να καταστήσουμε τις Αιγές ένα σημείο συνάντησης με το μεγαλείο των αρχαίων μας καταβολών. Μια σφραγίδα της διαχρονικής τους ελληνικότητας αλλά και ένα μέρος της σύγχρονη ζωής μας. Αυτό το θαυμαστό αρχαιολογικό πάρκο μπορεί και πρέπει να γίνει ένας καταλύτης οικονομικής ανάπτυξης για τη Βεργίνα, για την Ημαθία, για ολόκληρη τη Μακεδονία».

Παράλληλα σημείωσε πως είναι «εθνικό στοίχημα» ο πολλαπλασιασμός των επισκεπτών στο αρχαιολογικό πάρκο των Αιγών.

Νωρίτερα, ο Πρωθυπουργός ξεναγήθηκε στο αναστηλωμένο ανάκτορο από την Επίτιμη Έφορο Αρχαιοτήτων, Αγγελική Κοτταρίδη, και επισκέφτηκε το γειτονικό αρχαίο θέατρο όπου δολοφονήθηκε ο Φίλιππος Β’.

Ο Πρωθυπουργός ενημερώθηκε για τις εργασίες συντήρησης, στερέωσης, αποκατάστασης και αναστήλωσης του ανακτόρου, που διήρκεσαν από το 2007 έως το 2023, και για τον τρόπο με τον οποίο η αρχαιολογική ομάδα ανακάλυψε τη μορφή που είχε το βασιλικό συγκρότημα στην αρχαιότητα.

Το μνημείο, που χρονολογείται από τον 4ο αιώνα πΧ, έχει έκταση περίπου 15.000 τετραγωνικά μέτρα. Αποτελεί το μεγαλύτερο οικοδόμημα της κλασικής Ελλάδας. Στο μεγάλο περιστύλιο του ανακτόρου ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Μακεδόνων ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ο κ. Μητσοτάκης δήλωσε εντυπωσιασμένος από την ξενάγησή του στο αναστηλωμένο ανάκτορο, αναφέρθηκε στον Μανόλη Ανδρόνικο και συνεχάρη την αρχαιολόγο Αγγελική Κοτταρίδη και τους συνεργάτες της.

Στην τελετή εγκαινίων παραβρέθηκαν ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοίδης, οι υφυπουργοί Αγροτικής Ανάπτυξης Διονύσης Σταμενίτης, Μακεδονίας και Θράκης Στάθης Κωνσταντινίδης, οι βουλευτές Απόστολος Βεσυρόπουλος, Αναστάσιος Μπαρτζώκας, Λάζαρος Τσαβδαρίδης, Φάνης Παππάς, ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Απόστολος Τζιτζικώστας, ο αντιπεριφερειάρχης Ημαθίας Κώστας Καλαιτζίδης, οι δήμαρχοι Βέροιας Κωνσταντίνος Βοργιαζίδης, Νάουσας Νικόλαος Κουτσογιάννης κ.α.

Η ομιλία του πρωθυπουργού στην εκδήλωση για τα εγκαίνια του αναστηλωμένου ανακτόρου του Φιλίππου Β’, στο Πολυκεντρικό Μουσείο Αιγών:

Σεβασμιότατε, κύριε Περιφερειάρχα, κύριοι Δήμαρχοι, κύριοι συνάδελφοι στην κυβέρνηση και στην Βουλή, κύριε Γενικέ, αγαπητή κυρία Κοτταρίδη, αγαπητή Αγγελική, φίλες και φίλοι,

Πριν απ’ όλα να σας ευχηθώ καλή χρονιά, με την ευχή το 2024 να γίνει ένα ορόσημο μεγαλύτερης εθνικής προόδου αλλά και πολιτισμού, καθώς αύριο θα ανοίξει για πρώτη φορά τις πύλες του στο κοινό – αποδίδουμε μετά από πολλά χρόνια κοπιώδους εργασίας το «βασίλειο καθίδρυμα», θα έρθω στη συνέχεια στη μεγάλη σημασία αυτού του κτιρίου, του Φιλίππου του Β΄.

Είναι ο τόπος στον οποίον στέφθηκε βασιλιάς στην κυριολεξία, όπως μου θύμισε η κυρία Κοτταρίδη, λίγα λεπτά μετά τη δολοφονία του πατέρα του Φιλίππου, ο Μέγας Αλέξανδρος, για να ξεκινήσει αυτή τη λαμπρή εκστρατεία μετατρέποντας τον τότε γνωστό κόσμο στην ελληνιστική οικουμένη, στην πρώτη ουσιαστικά έκφραση της παγκοσμιοποίησης εκείνης της εποχής.

Αυτό το οποίο κάνουμε σήμερα κατά συνέπεια είναι ένα γεγονός, εκτιμώ, με παγκόσμια σημασία και πολύ μεγάλη διεθνή εμβέλεια. Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από ένα χρόνο περίπου ξαναβρέθηκα σε αυτό το χώρο, σε αυτό το κτήμα, εγκαινιάζοντας το νέο Πολυκεντρικό Μουσείο των Αιγών, το οποίο έχει ήδη δείξει στους πρώτους έντεκα μήνες της λειτουργίας του πολύ μεγάλη δυναμική.

Είναι το κεντρικό σημείο γύρω από το οποίο ξεδιπλώνεται ένας μεγάλος -μοναδικός, θα έλεγα, για τα ελληνικά δεδομένα- αρχαιολογικός χώρος, με τον τάφο του Φιλίππου, το αποτέλεσμα αυτής της μοναδικής ανασκαφικής δραστηριότητας του Μανώλη Ανδρόνικου, τη νεκρόπολη, όλη την ταφική συστάδα, το αρχαίο θέατρο λίγο παρακάτω από το ανάκτορο. Σε όλα αυτά τώρα προστίθεται και το αναστηλωμένο ανάκτορο, ώστε όλα αυτά να λειτουργήσουν συμπληρωματικά και να μπορούν να συνδιαλέγονται δυναμικά με τον επισκέπτη.

Όπως τυχαία δεν είναι και η επιλογή μου να είμαι πάλι εδώ, στην πρώτη μου επίσκεψη του νέου χρόνου. Τιμώντας ένα μνημείο του Βασιλείου των Μακεδόνων, το οποίο με αφετηρία τις Αιγές άφησε το αποτύπωμά του από τον Δούναβη, διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Φίλιππος ο Β’ υπήρξε ουσιαστικά ο πρώτος Ευρωπαίος βασιλιάς, επεκτείνοντας προς τα βόρεια τη δυναμική του νέου του Βασιλείου, για να έρθει ο γιός του στη συνέχεια και να φτάσει το ελληνιστικό αποτύπωμα μέχρι την Ινδία και την Αίγυπτο.

Είναι ένα αποτύπωμα ζωντανό στο πέρασμα των αιώνων, χάρη στη διαρκή και αρμονική ώσμωση του ελληνικού πολιτισμού με τους μεγάλους πολιτισμούς με τους οποίους συναντήθηκε.

Αν αυτή η πορεία είναι πολύ γνωστή, είναι χιλιοειπωμένη, ο χώρος από τον οποίο ξεκίνησε αυτή η πορεία παραμένει, θα έλεγα, ακόμα σχετικά άγνωστος στο ευρύ κοινό. Είναι παρών στα βιβλία της Ιστορίας αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό απών από τη βιωμένη εμπειρία.

Στοίχημά μας, λοιπόν, είναι να μπορέσουμε να καταστήσουμε τις Αιγές ένα σημείο συνάντησης με το μεγαλείο των αρχαίων μας καταβολών. Μια σφραγίδα της διαχρονικής τους ελληνικότητας, αλλά και ένα μέρος της σύγχρονης ζωής μας.

Γιατί, παρά τη φθορά του χρόνου και, όπως ακούσαμε, την ισοπεδωτική παρέμβαση των Ρωμαίων, οι οποίοι επιχείρησαν να σβήσουν από τη μνήμη όλες τις ενδείξεις μεγαλείου του Μακεδονικού πολιτισμού, αυτό το πνεύμα των Αιγών τελικά δεν έσβησε, ώστε σήμερα να μπορεί να αναδεικνύεται ξανά σε τρισδιάστατη μορφή από τη λήθη, από τη σκόνη των αιώνων, με όλη την λάμψη της κλασικής του αίγλης.

Αυτή η αποκατάσταση, λοιπόν, του καθιδρύματος δεν είναι απλώς μια τεχνική πράξη αρχαιολογικής αναστήλωσης. Υποκλίνομαι με θαυμασμό, κυρία Κοτταρίδου -απευθύνομαι σε σας και σε όλους τους συνεργάτες σας- στην πολυπλοκότητα του έργου το οποίο υλοποιήσατε.

Σκεφτείτε πόσο δύσκολο είναι να έρχεσαι σε αυτόν τον χώρο, να βλέπεις πέτρες απλωμένες και να πρέπει να ανασυνθέσεις μέσα από αυτό το ακατανόητο σε πολλούς από εμάς σύνολο, ένα μοναδικό ως προς την σύλληψή του αρχιτεκτόνημα. Αυτό πετύχατε και νομίζω ότι σας είμαστε ευγνώμονες και αξίζει σε σας προσωπικά και στους συνεργάτες σας ένα πολύ θερμό χειροκρότημα.

Ο πυρήνας της πολιτικής μας για τον πολιτισμό είναι απλώς η προαιώνια παράδοση, η ιστορία μας, να μετατρέπεται και σε ένα στοιχείο προβληματισμού για το παρόν. Τα μνημεία δεν στέκουν απλά ακίνητοι μάρτυρες του χρόνου, αλλα μπορούν να γίνουν ενεργά συστατικά της καθημερινότητάς μας και γι’ αυτό, όπως ειπώθηκε, αυτό το θαυμαστό αρχαιολογικό πάρκο μπορεί και πρέπει, αγαπητέ κύριε Περιφερειάρχα, κύριοι Δήμαρχοι, να γίνει ένας καταλύτης οικονομικής ανάπτυξης για τη Βεργίνα, για την Ημαθία, για ολόκληρη την Μακεδονία.

Μία εμπειρία για δεκάδες, εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες οι οποίοι μαζί με την ιστορία θα μπορούν να μοιράζονται και το ιδιαίτερο χρώμα της περιοχής: από την πανέμορφη φύση και τη ξεχωριστή γαστρονομία, μέχρι τα πεζοπορικά μονοπάτια και τα χιονοδρομικά κέντρα.

Πράγματι δεν είναι πολλές οι περιοχές όπως η Ημαθία όπου πραγματικά μπορεί να υπάρξει τόσος πολιτισμός σε μία τόσο συγκεντρωμένη γεωγραφική ενότητα.

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίον ουσιαστικά το ένδοξο παρελθόν εντάσσεται στο δημιουργικό σήμερα: με νέες θέσεις εργασίας, με κινητοποίηση της τοπικής οικονομίας, με όλο και περισσότερες πολιτιστικές, εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες. Έχετε ήδη αναλάβει πολλές ως Εφορία Ημαθίας και την ώρα που η αρχαιολογική σκαπάνη προφανώς θα συνεχίζει να δουλεύει, διότι το έργο αυτό ουσιαστικά δεν σταματά ποτέ, η επιστημονική έρευνα θα συνεχίσει να επεκτείνεται. Με άλλα λόγια, την ώρα που η Μακεδονία και ο δικός της «Παρθενώνας» θα γίνονται κέντρο της διεθνούς προσοχής.

Κυρίες και κύριοι, πρέπει να σας πω ότι εντυπωσιάστηκα βαθιά από αυτό το οποίο είδα πριν από λίγο, διότι αυτό το ανάκτορο είναι πραγματικά ένα πολύ ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό έργο. Ένα κομψοτέχνημα, διώροφο, με πολλά μωσαϊκά και τοιχογραφίες που αντανακλούν την αίγλη και την ισχύ του Φιλίππου.

Ουσιαστικά αυτός ο χώρος έρχεται σε αντιδιαστολή -νομίζω ότι το εξηγήσατε πολύ καλά, κυρία Κοτταρίδου- με τους ναούς της αρχαιότητας, με τον Παρθενώνα, το σημαντικότερο επίτευγμα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας στην αίγλη της. Ήταν ένα λειτουργικό κτήριο, ένα ανοιχτό κτήριο. Είναι ένα κέντρο διοικητικής, θρησκευτικής, δικαστικής, στρατιωτικής εξουσίας και νομίζω είναι ένα κτήριο το οποίο ίσως συμβολίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτή την συναρπαστική, για εμάς που έχουμε και ένα ενδιαφέρον για την ιστορία, μετάβαση από τις πόλεις-κράτη της κλασικής Ελλάδας σε ένα πρόπλασμα μιας ενιαίας και εξωστρεφούς κεντρικής εξουσίας που κάλυπτε μια πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική ενότητα.

Είναι έτσι ένα τοπόσημο που γεφυρώνει τη συνένωση των ελληνικών πόλεων με τη διαδρομή προς την ελληνιστική και τη ρωμαϊκή περίοδο.

Ουσιαστικά με τον τρόπο της αποτελεί έναν από τους πρώτους, ίσως τον πρώτο σταθμό πολιτειακής εξέλιξης στον ευρωπαϊκό χώρο. Και με μέγεθος μάλιστα πολύ πέρα από την κλίμακα των κλασικών χρόνων αλλά και με τη συναρμογή της παλιάς αγοράς σε χώρο συνύπαρξης των πολιτών με τα ίδια τα στελέχη της εξουσίας.

Ναι, είναι όντως το πρώτο περιστύλιο στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική αυτό το οποίο από αύριο θα έχουν οι επισκέπτες την ευκαιρία να θαυμάσουν.

Είναι μια πολιτική αγορά, όχι μια εμπορική αγορά, μια πολιτική αγορά όπως θα την ήθελε ο Αριστοτέλης σε διαχωρισμό, δηλαδή, με την προγενέστερη μορφή της αγοράς όπου βασικά διεξαγόντουσαν εμπορικές δραστηριότητες.

Ακριβώς σε αυτόν τον χώρο της συνάθροισης ανακηρύχθηκε βασιλιάς και στρατηλάτης ο Αλέξανδρος. Είναι μια καινοτομία που παραπέμπει σε αυτή την έννοια της πεφωτισμένης ηγεμονίας, η οποία στάθηκε ουσιαστικά και ιδεολογική, πολιτική βάση όλου του ελληνιστικού κόσμου που ακολούθησε.

Ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος, εξάλλου, με τον τρόπο τους υπήρξαν δεινοί μεταρρυθμιστές. Ο πρώτος, εξελίσσοντας ουσιαστικά μια αρχαϊκή κοινωνία σε μια κοινωνία με πιο αστικά χαρακτηριστικά, με κοινούς, με ενιαίους θεσμούς. Και ο δεύτερος, ιδρύοντας πόλεις, ενσωματώνοντας μεγάλους και διαφορετικούς πληθυσμούς σε μια πρωτοφανούς έκτασης αυτοκρατορία.

Βλέπετε, λοιπόν, πώς ένα μνημείο ουσιαστικά μπορεί να διαπερνά την αρχαιολογία και την Ιστορία, να οδηγεί στην πολιτική επιστήμη, στην κοινωνική ανθρωπολογία. Να έχει τη δύναμη ουσιαστικά να διαπερνά εποχές, οξύνοντας την αναζήτηση για διαχρονικά αιτήματα τα οποία απασχολούν και εμάς στις ημέρες μας, από την οργάνωση του κράτους μέχρι την κατανομή των δημόσιων πόρων και τη συνύπαρξη διαφορετικών λαών και πολιτισμών.

Νομίζω ότι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να εκτιμήσουμε όλα αυτά τα οποία βλέπουμε γύρω μας, τα αποτελέσματα ενός πολύ μεγάλου ταξιδιού που ξεκίνησε -όπως αναφέρθηκε και στις παρουσιάσεις- από τις ανασκαφές ενός νέου Γάλλου αρχαιολόγου, του Leon Heuzey, και μετά του Κωνσταντίνου Ρωμαίου, για να κορυφωθεί με τις ανακαλύψεις του σπουδαίου Μανώλη Ανδρόνικου. Ένα ταξίδι το οποίο διαρκεί ως σήμερα και θα συνεχιστεί με βεβαιότητα, πλουτίζοντας όχι απλά τη γνώση μας αλλά και τη σκέψη μας σε πολλά διαφορετικά επίπεδα.

Διότι η σπουδαιότητα τέτοιων μνημείων υπερβαίνει τα τοπικά όρια, γίνεται κτήμα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Κι εμείς ως θεματοφύλακες αυτής της πολύτιμης πολιτιστικής κληρονομιάς, μοναδικής πολιτιστικής κληρονομιάς, οφείλουμε να την προστατεύουμε, να την αναδεικνύουμε, να την προβάλλουμε και ταυτόχρονα να διευρύνουμε και τους ορίζοντες τους οποίους ανοίγει η κάθε νέα ψηφίδα η οποία ανακαλύπτεται.

Έτσι πιστεύω ότι καλούμαστε να δούμε και τον πολιτισμό στο παρόν, όπως τον περιέγραψα και στην αρχή: ως ένα προσκλητήριο γνώσης αλλά και συμμετοχής, που ενισχύει το ανήκειν. Αλλά βέβαια και ως μοχλό ανάπτυξης κάθε γωνιάς της πατρίδας μας. Και τελικά, ως ένα παράγοντα εθνικής ακτινοβολίας που θα μετατρέπεται σε κοινωνική ευημερία.

Αυτό είναι το όραμα το οποίο υπηρετεί το σχέδιό μας, όπως είπε και ο Γενικός Γραμματέας, το μεγαλύτερο σχέδιο επένδυσης στον πολιτισμό. Ξεπερνά το 1 δισεκατομμύριο ευρώ, εν πολλοίς χρηματοδοτούμενο από ευρωπαϊκούς πόρους.  Ανοίγω μια παρένθεση για το πόσο μεγάλη σημασία βλέπετε ότι έχει όχι μόνο η συμμετοχή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλά και η δυνατότητά μας να διεκδικούμε ευρωπαϊκούς πόρους τους οποίους κινητοποιούμε στη συνέχεια για να ενισχύουμε τη συλλογική ευημερία.

Είναι, λοιπόν, μια πολυδιάστατη επένδυση, επεκτείνεται σε χιλιάδες δράσεις. Αρκεί να δει κανείς το τι γίνεται εδώ, μόνο στην Ημαθία, σε όλα τα πεδία του πολιτισμού.

Στη σύμπλευση, θα επαναλάβω, με την οικονομία και τον τουρισμό. Και εδώ καλούμαστε όλοι μαζί, κράτος, περιφέρεια και δήμοι να βάλουμε ένα εθνικό στοίχημα: να αυξήσουμε, να πολλαπλασιάσουμε, θα έλεγα, την επισκεψιμότητα αυτού του μοναδικού χώρου.

Και όσο περισσότεροι επισκέπτες στην περιοχή, τόσο περισσότερο θα τονώνεται η τοπική οικονομία, αλλά και τόσο πιο δυναμικά αυτή η μοναδική κοιτίδα πολιτισμού θα στέλνει την ακτινοβολία της σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Σε μια χώρα με βαρύ παρελθόν αλλά και με δημιουργικό παρόν και μέλλον. Με άλλα λόγια, σε μια χώρα αυτογνωσίας, αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης.

Συγχαρητήρια, λοιπόν, για ακόμα μια φορά στους πρωτεργάτες. Καλά εγκαίνια αύριο, καλό ποδαρικό, ανημέρα της μεγάλης εορτής των Θεοφανίων, σε αυτόν τον σπουδαίο αρχαιολογικό χώρο. Και καλή χρονιά σε όλους και σε όλες. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, έλαβε την απόφαση, με την έλευση του νέου έτους, να προχωρήσει έναν στοχευμένο ή αλλιώς επιλεκτικό (και όχι ευρύτερο) ανασχηματισμό.

Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως είναι περισσότερο ορθό να κάνουμε λόγο για αντικατάσταση πολιτικών προσώπων και όχι τόσο για ανασχηματισμό, στο εγκάρσιο σημείο όπου όσο ευρύτερος ο κυβερνητικός ανασχηματισμός, τόσο περισσότερο μπορεί να επηρεαστεί η συνολική λειτουργία της κυβέρνησης. Της εκάστοτε κυβέρνησης.

Η συγκεκριμένη αντικατάσταση προσώπων (για την ‘οικονομία της ανάλυσης μας, θα χρησιμοποιούμε τον διαδεδομένο όρο ‘ανασχηματισμός’), δεν αφορά ή αλλιώς, δεν σχετίζεται με την αλλαγή των κεντρικών κατευθύνσεων της κυβέρνησης.[1]

Στρεφόμενοι στην ανάλυση του Kaltefleiter, θα μπορούσαμε να πούμε πως με αυτόν τον ανασχηματισμό καθίσταται η εφικτή η αλλαγή «πολιτικής»[2] σε επιμέρους τομείς, όπως είναι η ασφάλεια.

Εμβαθύνοντας περαιτέρω, θα επισημάνουμε πως η επιλογή αντικατάστασης συγκεκριμένων προσώπων, διαμόρφωσε τις προϋποθέσεις εμφάνισης του φαινομένου του ‘ντόμινο’ ή αλλιώς, της ‘καραμπόλας,’ σε ένα πολύ λεπτό σημείο όπου η πρόθεση αντικατάστασης του ενός (του Γιάννη Οικονόμου από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη), να ‘παρασύρει’ άλλους υπουργούς τα ονόματα των οποίων δεν βρίσκονταν ίσως στην αρχική σκέψη του Πρωθυπουργού.

 Ποιοι μπορεί να είναι όμως εκείνοι οι προσδιοριστικοί παράγοντες που οδήγησαν στην εκ νέου επιλογή του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για την θέση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, υπουργείου που έχει καταστεί από τα πλέον κομβικά από την έναρξη κιόλας της δεύτερης συνεχόμενης κυβερνητικής θητείας της Νέας Δημοκρατίας;

Ο πρώτος προσδιοριστικός παράγοντας άπτεται του γεγονότος πως ο Πρωθυπουργός διέγνωσε αρρυθμίες εντός της Ελληνικής Αστυνομίας, έλλειψη συντονισμού και επικοινωνίας (τα προβλήματα αυτά δεν συντελούν  στην εμπέδωση κλίματος ασφάλειας μεταξύ των πολιτών)  μεταξύ των υψηλόβαθμων αξιωματικών, προβλήματα που επιτάθηκαν μετά την αποτυχία να εμποδιστεί η πορεία των Κροατών χούλιγκαν προς την Αθήνα και πιο συγκεκριμένα, προς το γήπεδο της ΑΕΚ, τον περασμένο Αύγουστο, με τα γνωστά αποτελέσματα.

 Έτσι λοιπόν, έχοντας προχωρήσει στη διάγνωση των προβλημάτων και έχοντας εκ των έσω εικόνα, ο πρωθυπουργός έκρινε πως ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης είναι το πιο κατάλληλο πρόσωπο για να ‘διορθώσει’ τα προβλήματα, να επιτύχει υψηλό βαθμό συντονισμού και συνεργασίας μεταξύ των αστυνομικών, και αυτό για δύο λόγους: Αφενός μεν διότι όσοι λίγοι πολιτικοί της περιόδου της Μεταπολίτευσης την αστυνομική εργασιακή κουλτούρα καθώς και το πως αυτή συγκροτείται.

Και, δεύτερον, διότι γνωρίζει πολύ καλά ποιες είναι οι υφιστάμενες ιεραρχίες εντός Ελληνικής Αστυνομίας, απολαμβάνοντας την πλήρη εμπιστοσύνη τόσο των ανώτερων όσο και των κατώτερων αστυνομικών.

Ο Γιάννης Οικονόμου, παρά τις προσπάθειες του, δεν κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη πολλών αστυνομικών.[3] Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, είναι πλήρως «εξοικειωμένος με το αντικείμενο»[4] που καλείται να χειριστεί, κατά τους Πραβίτα & Σωτηρόπουλο.

 Ο δεύτερος παράγοντας που ώθησε τον πρωθυπουργό να τον επιλέξει για την θέση του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, είναι το ό,τι και σε αυτή την περίπτωση, αξιολογήθηκε ως ο πιο ικανός μεταξύ των βουλευτών (και όχι τόσο των υπουργών) της Νέας Δημοκρατίας, για να προωθήσει μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που εκκρεμούν ή ορθότερα, έχουν προαποφασιστεί και απομένει η υλοποίηση τους.

 Όπως είναι η μεταφορά αστυνομικών που υπηρετούν σε γραφεία πολιτικών προσώπων στο δρόμο, με διακυβεύματα  την καταπολέμηση της παραβατικότητας σε όλες τις εκδοχές της, την  βελτίωση της παρεχόμενης αστυνόμευσης και την εμπέδωση κλίματος ασφαλείας. Ως προς αυτό μάλιστα, οι παλαιότερες και σημαντικές επιτυχίες του στο ίδιο υπουργείο, θεωρήθηκαν ως ‘εχέγγυο’ εκ νέου επιτυχίας.

Ο τρίτος παράγοντας που εντοπίζουμε σχετίζεται με το ό,τι επελέγη διότι μπορεί να εμπνεύσει τον σεβασμό και να παρακινήσει τους αξιωματικούς και την ηγεσία της Ελληνικής Αστυνομίας να θυμούνται κάθε στιγμή το τι σημαίνει «επαγγελματική ακεραιότητα»,[5] για να δανεισθούμε την ορολογία της Πραβίτα.

Ο πρωθυπουργός έκρινε πως με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στη θέση του υπουργού, μπορεί να εκκινήσει μία διαδικασία επανεκπαίδευσης πολλών αστυνομικών. Και, τελευταίο άλλα όχι έσχατο, επελέγη γιατί ο άλλοτε βουλευτής του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος είναι πολιτικός που θέτει ψηλά τον πήχη των προσδοκιών, μη επιτρέποντας στον εαυτό του να αποτύχει.

 Όσο δύσκολος και αν είναι ο προς επίτευξη στόχος. Κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι παλαιότεροι αστυνομικοί με τους οποίους καλείται να συνεργαστεί εκ νέου.

Ο πρώην υπουργός Υγείας διαθέτει την απαιτούμενη υπομονή προκειμένου να καταστήσει γνωστές (ο Μιχάλης  Χρυσοχοϊδης δεν είναι θιασώτης του μοντέλου των δια ζώσης συναντήσεων με την ηγεσία των αστυνομικών, συνδικαλιστικών οργανώσεων) τις προθέσεις του στους νεότερους ηλικιακά και διαφορετικών προσλαμβανουσών, αξιωματικούς.

[1] Θεωρητικώ τω τρόπω, για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, θα επισημάνουμε πως ο ανασχηματισμός στον οποίο είχε προχωρήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκη το 2021, ήσαν περισσότερο διευρυμένος, αν και όπως τώρα, αφορούσε μικρό αριθμό σημαντικών υπουργείων (υπουργεία Υγείας & Προστασίας του Πολίτη). Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του τρέχοντος ανασχηματισμού; Ας το δούμε αναλυτικότερα: Πρώτον, η μη επιλογή ενός πολιτικού προσώπου που θα κληθεί να αναλάβει καθήκοντα «αναπληρωτή πρωθυπουργού» (deputy prime minister), για να παραπέμψουμε στην ανάλυση του Πάνου Κολιαστάση. Μάλιστα, δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρωθυπουργός αποφεύγει να πράξει κάτι τέτοιο, πρώτα και κύρια διότι δεν υπάρχει στην εγχώρια κομματική-πολιτική κουλτούρα η συγκεκριμένη θέση. Όπως μας ενημερώνει ο Πάνος Κολιαστάσης, που είναι βαθύς γνώστης του τρόπου λειτουργίας του Βρετανικού κομματικού-πολιτικού συστήματος, στην «ελληνική ορολογία, ο ρόλος του Αναπληρωτή Πρωθυπουργού (Deputy Prime Minister) αντιστοιχεί στη θέση του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης». Λαμβάνοντας υπόψιν αυτό το δεδομένο, μπορούμε να αλλάξουμε την ορολογία και να τονίσουμε πως εν αντιθέσει με την πολιτική περίοδο 2019-2023 όπου καθήκοντα Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης είχε ο άλλοτε υπηρεσιακός Πρωθυπουργός Παναγιώτης Πικραμμένος, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει αποφύγει, μετά τις νικηφόρες για την Νέα Δημοκρατία, βουλευτικές εκλογές της 25^ης Ιουνίου του 2023, να ορίσει Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, επιλέγοντας να καλύψει το ‘κενό’ αυτό δια της ανάθεσης χαρτοφυλακίων Επικρατείας και Υφυπουργών Παρά τω Πρωθυπουργώ, σε αρκετά πρόσωπα της απολύτου εμπιστοσύνης του. Αυτοί οι υπουργοί και υφυπουργοί έχουν αναλάβει τα καθήκοντα που άλλοτε ασκούσε ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, συγκροτώντας τον πρώτο ‘στενό’ πυρήνα’ συνεργατών του πρωθυπουργού. Και γιατί λέμε κάτι τέτοιο; Διότι υπάρχει και δεύτερος ‘πυρήνας’ εντός Μεγάρου Μαξίμου ή αλλιώς, επιτελικού κράτους, που αποτελείται από τα μη-πολιτικά πρόσωπα (πρόσωπα που διαθέτουν εξειδικευμένες γνώσεις) που συμβουλεύουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεύτερον, η πραγματοποίηση αλλαγών με την είσοδο του 2024, ήτοι σε πολιτικό χρόνο που δεν παράγει σημαντικά πολιτικά γεγονότα. Και τι σημαίνει κάτι τέτοιο; Σημαίνει πως ο Πρωθυπουργός προχώρησε σε αλλαγές προκειμένου να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον εφησυχασμό και την αδράνεια, θεωρώντας πως εν όψει Ευρωεκλογών και ελλείψει ισχυρού δεύτερου πόλου, αυτά θα είναι από τα σημαντικότερα προβλήματα που θα κληθεί να διαχειριστεί. Οπότε αποφάσισε να προχωρήσει σε ‘λελογισμένες’ αλλαγές, καλλιεργώντας εν τοις πράγμασι το έδαφος και για την πραγματοποίηση και άλλων σε χρόνο που θα κρίνει ο ίδιος σκόπιμο και συνυπολογίζοντας συγκεκριμένες παραμέτρους,  γεγονός που μπορεί να συμβάλλει στην αύξηση της συγκέντρωσης, της αποδοτικότητας και της παραγωγικότητας των υπολοίπων υπουργών που διατήρησαν την θέση τους. Τρίτον, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να προβεί σε αλλαγές, κινούμενος με βάση την «αρχή του ακινδύνου», σύμφωνα με την διατύπωση του ομότιμου καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου, Θανάση Διαμαντόπουλου. Δηλαδή, έκρινε πως οι αλλαγές αυτές όχι μόνο καθίσταται αρκούντως απαραίτητες για την εύρυθμη λειτουργία του κυβερνητικού σχήματος και για την παραγωγή κυβερνητικού έργου, αλλά, και δεν πρόκειται να επηρεάσουν με αρνητικό τρόπο την συνοχή της κυβέρνησης και της κοινοβουλευτικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, παράγοντας φυγόκεντρες τάσεις και δυσαρέσκεια ικανή να προκαλέσει προβλήματα. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως δεν υπάρχει κάποιο σχετικό Μεταπολιτευτικό ‘ιστορικό’, εκεί όπου μία αλλαγή στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (πρώην Δημοσίας Τάξης), να αποτελεί έναυσμα για την πρόκληση ανακατατάξεων και φυγόκεντρων τάσεων. Τέταρτον, οι αλλαγές αυτές είναι απολύτως συμβατές με τις δηλώσεις του Πρωθυπουργού το προηγούμενο χρονικό διάστημα (βέβαια, οι δηλώσεις εκείνες δεν υπονοούσαν πως επίκειται ανασχηματισμός σε χρόνο που θα κρίνει ο ίδιος ως τον πλέον πρόσφορο), περί ύπαρξης ‘πάγκου’ και πραγματοποίησης ‘rotation’ (‘αλλαγών’) στο κυβερνητικό σχήμα, με βάση τις εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα. Ουσιαστικά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, περιέγραψε το σκεπτικό του περί ανασχηματισμού και κυβερνητικών αλλαγών, κάνοντας χρήση όρων της ποδοσφαιρικής ‘ιδιολέκτου’. Βλέπε σχετικά, Διαμαντόπουλος, Θανάσης., ‘Το Κομματικό Φαινόμενο: Μορφές, συστήματα, οικογένειες κομμάτων,’ Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα, 1993, σελ. 337. Και, Κολιαστάσης, Πάνος., ‘Κυβερνήσεις συνασπισμού και προγραμματικές συμφωνίες σε συνθήκες οικονομικής κρίσης: η περίπτωση της Βρετανίας,’ 2017, ‘Research Gate,’  Διαθέσιμο στο: (PDF) Κυβερνήσεις συνασπισμού και προγραμματικές συμφωνίες σε συνθήκες οικονομικής κρίσης: η περίπτωση της Βρετανίας (researchgate.net)

[2] Βλέπε σχετικά, Kaltefleiter, Werner., ‘Die Grenzen der Demokratie,’ στο: Hattenhauer, Hans., & Kaltefleiter, Werner., (επιμ.), ‘Mehrheitsprinzip. Konsens und Verfassung,’ Heidelberg, 1986, σελ. 137-150. Σε αυτό το σημείο, επιθυμούμε να κινηθούμε αυστηρά επιστημονικά διότι κάτι τέτοιο θα μας επιτρέψει να προχωρήσουμε σε μία κατηγοριοποίηση των στελεχών που εισήλθαν στο κυβερνητικό σχήμα. Η πρώτη κατηγορία που διακρίνουμε είναι αυτή των ‘δοκιμασμένων’ (ας μην πούμε ‘πεπειραμένων’) στελεχών και δη κυβερνητικών στελεχών στην οποία ανήκουν πρωτίστως οι Μιχάλης Χρυσοχοϊδης και Άδωνις Γεωργιάδης, νέοι υπουργοί Προστασίας του Πολίτη και Υγείας αντίστοιχα, οι οποίοι μοιράζονται την εξής ιδιαιτερότητα: Ο δεύτερος σπεύδει να αντικαταστήσει τον πρώτο στο υπουργείο Υγείας. Τα ‘δοκιμασμένα στελέχη’ όπως οι δύο αναφερόμενοι υπουργοί δεν επιδεικνύουν κανέναν δισταγμό στο να αναλάβουν οποιοδήποτε χαρτοφυλάκιο τους αναθέσει ο υπουργός. Δεν χρειάζονται παρά ελάχιστο χρόνο προσαρμογής στα νέα τους καθήκοντα, χρόνος που συρρικνώνεται ακόμη περισσότερο λόγω της παρουσίας και της δραστηριοποίησης εξειδικευμένων συμβούλων στο πλευρό τους (επιστημονικοί συνεργάτες). Τρίτον, έχουν παραγάγει αποδεδειγμένα έργο στα υπουργεία των οποίων προΐσταντο, κάτι που ωθεί τον πρωθυπουργό να τους αναθέτει διαρκώς κυβερνητικά καθήκοντα και δη δύσκολα κυβερνητικά καθήκοντα. Όταν οι περισσότεροι αρνούνται να αναλάβουν συγκεκριμένα χαρτοφυλάκια, μένουν μόνο το ‘δοκιμασμένα στελέχη’. Θα αρνηθούν και αυτά; Η παραγωγή έργου έχει συμβάλλει και στην ενίσχυση του πολιτικού τους κεφαλαίου, με αποτέλεσμα, όταν το κόμμα τους βρεθεί στην αντιπολίτευση, να αναλαμβάνουν και από εκεί σημαντικά κοινοβουλευτικά καθήκοντα. Η δεύτερη κατηγορία είναι αυτή των καθ’ όλα εξειδικευμένων υπουργών, στην οποία εμπίπτει η νέα υπουργός Εργασίας Δόμνα Μιχαηλίδου. Με κυβερνητική θητεία καθ’ όλη την διάρκεια της περιόδου 2019-2023, η νέα υπουργός Εργασίας (η λογική της ‘καραμπόλας’ φέρει την Δόμνα Μιχαηλίδου σε θέση αντικαταστάτη του Άδωνι Γεωργιάδη), απέκτησε πολιτικές δεξιότητες που δεν διέθετε έως το 2019, πριν την υπουργοποίηση της (δεξιότητες που συμπληρώνουν το ισχυρό επιστημονικό-τεχνοκρατικό προφίλ που διαθέτει, καθιστώντας την έτοιμη να αναλάβει και πόστο σε κάποιο ευρωπαϊκό θεσμικό όργανο), γνώσεις ως προς την ένταση του κομματικού-πολιτικού ανταγωνισμού και τα όρια των συναινέσεων, όντας πλέον απολύτως έτοιμη να αναλάβει να ηγηθεί ενός υπουργείου και των υπαλλήλων του. Και για την ακρίβεια, ενός δύσκολου υπουργείου όπως είναι το Εργασίας. Εάν κατά την διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης αναλάβει και άλλο υπουργείο, τότε θα είμαστε σε θέση, θεωρητικά-επιστημονικά, να την εντάξουμε στην κατηγορία των ‘δοκιμασμένων στελεχών’. Σύμφωνα με την τυπολογική διάκριση του Παναγιώτη Ιωακειμίδη μεταξύ responsive & intended εξευρωπαϊσμού, η Δόμνα Μιχαηλίδου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Ήτοι, στην κατηγορία εκείνων που διαθέτουν «ισχυρή πρόθεση και δράση για να αντιγράψουν το ευρωπαϊκό μοντέλο», κάτι που απέδειξε και στη σύντομη όπως αποδείχθηκε θητεία της στο υπουργείο Παιδείας. Και, η τρίτη κατηγορία στελεχών, είναι αυτή των νέων ή των νεότερων, στην οποία ανήκουν οι Ανδρέας Νικολακόπουλος και Ιωάννα Λυτρίβη. Επρόκειτο για νέους ηλικιακά υπουργούς που εντάσσονται για πρώτη φορά στο κυβερνητικό σχήμα (η Ιωάννα Λυτρίβη ανήκει στην κατηγορία των εξω-κοινοβουλευτικών υπουργών), διαθέτουν βιογραφικά και γνώσεις που θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν ώστε να βρουν καλά αμειβόμενες θέσεις απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα, και διακατέχονται από μεγάλη όρεξη και θέληση να προσφέρουν. Ειδικά όμως τους πρώτους μήνες, θα χρειάζονται την στήριξη και την συνδρομή, όχι μόνο των αρμόδιων υπουργών, αλλά και του πρωθυπουργού και των βουλευτών του κόμματος, καθότι είθισται τέτοια νέα στελέχη να στοχοποιούνται από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Βέβαια, η ηλικιακή παράμετρος δεν αποτελεί τον μόνη ισχυρή παράμετρο για την οποία επιλέχθηκαν για κυβερνητικές θέσεις. Ένας από τους πρωταρχικούς παράγοντες για τους οποίους επιλέχθηκε η Ιωάννα Λυτρίβη για την θέση της υφυπουργού Παιδείας, καθίσταται και το γεγονός πως λόγω προσόντων ή γνώσεων, λόγω της παρουσίας της στη θέση της Διευθύνουσας Συμβούλου στον Εθνικό Οργανισμό Πιστοποίησης Προσόντων και Επαγγελματικού Προσανατολισμού (2019-2023), είναι ίσως η πλέον κατάλληλη για να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν την εικόνα του ‘χάρτη’ της  μετα-λυκειακής εκπαίδευσης. Βλέπε σχετικά, Ιωακειμίδης, Παναγιώτης., ‘Τhe Europeanization of Greece: An overall assessment,’ South European Society & Politics, Τόμος 5, Αριθμός 2, 2000. Και, Παπαγεωργίου, Ιωάννης., ‘   ΕΞΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΣ  ΤΩΝ  ΠΟΛΙΤΙΚΏΝ  ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ  ΚΑΙ  ΑΣΥΛΟΥ:  ΑΠΟ  ΤΗΝ  ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ  ΣΤΗ  ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ   ΕΠΙΒΛΕΨΗ;’, Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, Τεύχος 40, Ιούλιος 2013, σελ. 73, Διαθέσιμο στο: Προβολή του Ο εξευρωπαϊσμός των πολιτικών μετανάστευσης και ασύλου: από την κοινοτικοποίηση στη συλλογική επίβλεψη; (ekt.gr)

[3] Είναι απλοϊκό, αντι-επιστημονικό και προδήλως εσφαλμένο να θεωρείται ο Γιάννης Οικονόμου ως ο ‘υπεύθυνος’ για τις υπηρεσιακές αστοχίες και τα υπηρεσιακά λάθη αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας στην υπόθεση της καθόδου των Κροατών Ultras στην Αθήνα και της δολοφονίας του οπαδού της ΑΕΚ, Μιχάλη Κατσουρή. Ο πολιτικός προϊστάμενος, έσπευσε να αναλάβει την ευθύνη, θέτοντας τις βάσεις για αυτό που θα αποτελέσει το βασικότερο ίσως χαρακτηριστικό της σύντομης υπουργικής του θητείας: Το ό,τι δηλαδή, δεν δίσταζε ανά πάσα στιγμή να ‘καλύπτει’ τις αστυνομικές δυνάμεις για λάθη και δικές τους παραλείψεις. Ο αδόκητος χαμός του αστυνομικού Γιώργου Λυγγερίδη, δεν επιτάχυνε τις διεργασίες που οδήγησαν στην απομάκρυνση του Γιάννη Οικονόμου από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Ο Γιάννης Οικονόμου απομακρύνθηκε διότι πρωτίστως, κατά τον πρωθυπουργό, δεν μπόρεσε να εμπνεύσει, και να καθοδηγήσει ηθικά και πολιτικά, θέτοντας τις βάσεις για την επίλυση διαχρονικών ‘παθογενειών’. Εκτιμούμε μάλιστα πως η διαρκής ενασχόληση με περιστατικά όπως η δολοφονία του Μιχάλη Κατσουρή, δεν συνέβαλλαν στο να χαράξει εξ αρχής μία στρατηγική που να αποσκοπεί στην ενίσχυση της αστυνόμευσης σε κεντρικούς δρόμους και σε συνοικίες μεγάλων πόλεων.

[4] Βλέπε σχετικά, Σωτηρόπουλος, Δημήτρης., ‘Γραφειοκρατία και Πολιτική Εξουσία. Κοινωνιολογική Έρευνα των Σχέσεων Διοίκησης και Πολιτικής στην Ελλάδα της Δεκαετίας του 80,’ Θεσμοί της Ελληνικής Κοινωνίας 5, Εκδόσεις Σάκκουλας, Αθήνα-Κομοτηνή, 1996. Επίσης, Πραβίτα, Μαρία-Ηλιάνα., ‘Η αναδιοργάνωση των υπηρεσιακών συμβουλίων των δημόσιων υπαλλήλων. Επαγγελματισμός έναντι πολιτικοποίησης,’ Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, Τόμος 44, 2018, 15921-38380-1-PB (1).pdf Σίγουρα, δεν είναι και ότι το πιο θετικό να διακόπτεται στη μέση η θητεία ενός υπουργού και μάλιστα σε ένα πολύ σημαντικό υπουργείο, όπως είναι το υπουργείο Υγείας. Μάλιστα, ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης είχε ήδη προετοιμάσει το έδαφος, μέσω της λήψης σειράς μέτρων, για την πραγματοποίηση ουσιωδών μεταρρυθμίσεων στο χώρο της Υγείας, ενώ παράλληλα, από κοινού με την αναπληρώτρια υπουργό Ειρήνη Αγαπηδάκη (η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να αναλάβει καθήκοντα υπουργού) διαδραμάτισαν πολύ σημαντικό ρόλο στο να μην αποτελέσουν οι καταστροφικές πλημμύρες στη Θεσσαλία τον περασμένο Σεπτέμβριο, αιτία πρόκλησης υγειονομικής κρίσης. Όμως, η παρουσία του Άδωνη Γεωργιάδη σε ένα υπουργείο που γνωρίζει πολύ καλά, εγγυάται πως το έργο του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη θα συνεχιστεί. Συν τοις άλλοις, ο Άδωνις Γεωργιάδης αποτελεί έναν εκ των πλέον διορατικών πολιτικών της περιόδου της ύστερης Μεταπολίτευσης, έχοντας την ικανότητα να αναγνωρίζει εγκαίρως την υπαλληλική «παθητικότητα», κατά τους Bourgault & Dion, και να την αντιμετωπίζει δια της παροχής των κατάλληλων κινήτρων. Ρόλο στην απόφαση του πρωθυπουργού να τον τοποθετήσει στο υπουργείο Υγείας, έπαιξε και το γεγονός πως είναι διατεθειμένος να αναλάβει προσωπικά το όποιο κόστος μπορεί να έχουν οι μεταρρυθμίσεις, μη διστάζοντας να ‘συγκρουστεί’ πολιτικά με συντεχνιακά συμφέροντα που επιθυμούν να θέσουν εμπόδια στην προώθηση και στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων. Επίσης, γνωρίζει πως να ενθαρρύνει γιατρούς και νοσηλευτές, επενδύοντας συμβολικούς και πολιτικούς πόρους προς την κατεύθυνση της εμβάθυνσης της συνεργασίας μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, μεταξύ υπουργείου και φαρμακοβιομηχανιών. Βλέπε σχετικά, Bourgault, J., & Dion, S., ‘Governments  Come and  Go, But What of Senior Civil Servants? Canadian  Deput Ministers and  Transitions in Power (1867- 1987),Governance, 2, 2, 1989, σελ. 124-151.

[5] Πραβίτα, Μαρία-Ηλιάνα., ‘Η αναδιοργάνωση των υπηρεσιακών συμβουλίων των δημόσιων υπαλλήλων. Επαγγελματισμός έναντι πολιτικοποίησης…ό.π., σελ. 52. Ο Μιχάλης Χρυσοχοϊδης εκτιμήθηκε πως μπορεί να διαδραματίσει κομβικό ρόλο στον κατευνασμό της δυσαρέσκειας και των εντάσεων που μπορεί να υπάρχουν στο αστυνομικό σώμα. Ποιος θα μπορούσε να κάνει κάτι ανάλογο; Ο νυν υφυπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, Κωνσταντίνος Κυρανάκης.