Μια υποβρύχια έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, που συνέβη το 726 μ.Χ. και ήταν πολύ μεγαλύτερη από ό,τι πίστευε μέχρι σήμερα η επιστημονική κοινότητα, έφεραν στο φως έρευνες διεθνούς ωκεανογραφικής αποστολής.
Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Nature Geoscience».
Οι επιστήμονες που συμμετείχαν στην ωκεανογραφική ερευνητική αποστολή 398 στη Σαντορίνη, στο πλαίσιο του προγράμματος «International Ocean Discovery Program», με επικεφαλής τον Γιόνας Πράιν από το Πανεπιστήμιο του Αμβούργου και τη συμμετοχή της αναπληρώτριας καθηγήτριας του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του ΕΚΠΑ, Εύης Νομικού, πραγματοποίησαν για πρώτη φορά υποθαλάσσιες γεωτρήσεις σε βάθος μέχρι και 160 μέτρων μέσα στην καλδέρα της Σαντορίνης και ανακάλυψαν υποβρύχιες αποθέσεις ελαφρόπετρας που τοποθετούνται χρονικά το 726 μ.Χ. και συνάδουν με τις ιστορικές καταγραφές για μια υποβρύχια έκρηξη που συνέβη εκείνη την εποχή.
Αν και η έκρηξη αυτή ήταν γνωστή, θεωρούνταν πολύ μικρή μέχρι σήμερα. Όπως διαπίστωσε, όμως, η ερευνητική ομάδα, παρήγαγε τόσο μεγάλη ποσότητα ελαφρόπετρας που κάλυψε τη θάλασσα σε μια τεράστια περιοχή μέχρι τις ακτές της Μικράς Ασίας, δηλαδή πάνω από 400 χιλιόμετρα μακριά. Η βίαιη αυτή έκρηξη πρέπει να συνέβη κυρίως κάτω από την επιφάνεια του νερού, καθώς δεν έχουν εντοπιστεί υπολείμματά της στην ξηρά. Ο όγκος αυτού του στρώματος τέφρας και πετρωμάτων μπορεί να είναι έως και 3,1 κυβικά χιλιόμετρα με εκτιμώμενο μέγεθος έκρηξης (VEI) πέντε.
Η Σαντορίνη είναι ενεργή εδώ και περίπου 650.000 χρόνια και ταξινομείται ως ένα πολυκυκλικό ηφαίστειο, με φάσεις ανανέωσης και επαναφόρτισης μέσω νέων ροών μάγματος με μικρές, αλλά συχνές εκρήξεις. Αυτό ακολουθείται από μια φάση συσσώρευσης με λίγες εκρήξεις κατά τη διάρκεια πολλών χιλιάδων ετών πριν από μια ισχυρή έκρηξη που προκαλεί κατάρρευση της καλδέρας, με την τελευταία να είναι η Μινωική έκρηξη που έγινε την Εποχή του Χαλκού, περίπου το 1.600 π.Χ. Έπειτα από αυτή την τεράστια έκρηξη, ένα καινούριο ηφαίστειο, η Καμένη, εμφανίστηκε στο κέντρο της καλδέρας και σήμερα οι κορυφές αυτού του κυρίως υποθαλάσσιου ηφαιστείου αποτελούν τα νησιά Νέα και Παλαιά Καμένη εντός της καλδέρας της Σαντορίνης.
Τα πρόσφατα ευρήματα της αποστολής 398, στην οποία συμμετέχουν 32 επιστήμονες από εννιά χώρες, αμφισβητούν την επικρατούσα γνώση των ηφαιστειακών φάσεων της Σαντορίνης. Καθώς το ηφαίστειο βρίσκεται σε μια τυπική φάση σχηματισμού λάβας (επαναφόρτισης) μετά την έκρηξη της Εποχής του Χαλκού, οι επιστήμονες θεωρούσαν μέχρι σήμερα ότι η φάση αυτή είναι ικανή να δώσει μικρές εκρήξεις. Ωστόσο, οι πρόσφατες υποθαλάσσιες γεωτρήσεις και η ανακάλυψη ενός στρώματος ελαφρόπετρας πάχους 40 μέτρων δείχνουν ότι το ηφαίστειο ήταν ικανό όχι μόνο για μικρές εκρήξεις, αλλά και για μεγαλύτερες κατά τη διάρκεια των πρώτων σταδίων του κύκλου της καλδέρας.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η έκρηξη του 726 μ.Χ. ήταν 30 φορές μικρότερη από τη μινωική και «δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι μια τέτοια έκρηξη θα συμβεί ξανά στο εγγύς μέλλον», όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Νομικού. Ωστόσο, υπογραμμίζει ότι «η αλλαγή στην κατανόηση της συμπεριφοράς του ηφαιστείου της Σαντορίνης έχει σημαντικές επιπτώσεις για την εκτίμηση του ηφαιστειακού κινδύνου και πρέπει να ληφθεί υπόψη στις εκτιμήσεις και την αξιολόγηση της ηφαιστειακής επικινδυνότητας».
Όπως προσθέτει η ίδια, αυτά τα ευρήματα «δείχνουν επίσης ότι τα παγκόσμια αρχεία ηφαιστειακών εκρήξεων είναι σε μεγάλο βαθμό ελλιπή σε ό,τι αφορά τις εκρήξεις κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Η αναγνώριση των δυνητικά επικίνδυνων εκρήξεων στα πρώτα στάδια του κύκλου κατασκευής της καλδέρας είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη ολοκληρωμένων στρατηγικών μείωσης του κινδύνου τόσο σε τοπικό, όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο».
Με ένα ενδιαφέρον άρθρο της, η δημοσιογράφος της εφημερίδας ‘Τα Νέα’, Μυρτώ Λιαλιούτη, αναφέρεται στα πρώτα προεκλογικά συνθήματα που χρησιμοποιούν ήδη τα τρία μεγαλύτερα κοινοβουλευτικά κόμματα.
Γράφει ο Δρ. Σίμος Ανδρονίδης
Δηλαδή η Νέα Δημοκρατία, ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα-Κίνημα Αλλαγής.
Αντλώντας εδώ από την θεωρία του Άντονι Ντάουνς περί της «δημοκρατίας ως αγοράς όπου όλοι επιδιώκουν το μέγιστο δυνατό όφελος»,[1] όπως σπεύδει να υπερθεματίσει ο Manfred Schmidt, θα επισημάνουμε πως τα ως άνω πολιτικά κόμματα (αναμένεται και η συνθηματολογία των υπόλοιπων πολιτικών κομμάτων), διαθέτουν στην εκλογική «αγορά», ενώπιον των πολιτών που καλούνται να λειτουργήσουν ως ‘καταναλωτές’ προϊόντος, ήτοι του προεκλογικού-πολιτικού συνθήματος, αξιολογώντας την ποιότητα του, τους συνειρμούς που παραγάγει, το πόσο πειστικό είναι, προεκλογικά συνθήματα.
Τα οποία όμως, δεν είναι μία χρήσης. Και τι σημαίνει κάτι τέτοιο; Σημαίνει πως τα προεκλογικά συνθήματα, ακριβώς διότι είναι τα πλέον κεντρικά, θα χρησιμοποιηθούν ξανά, σε μία μεταγενέστερη φάση της προεκλογικής εκστρατείας, εκεί όπου είναι πιθανό το ενδεχόμενο οι αναφορές σε αυτά να πυκνώσουν όσο πλησιάζουμε προς το τέλος της προεκλογικής εκστρατείας.
Ο πολίτης-΄καταναλωτής’[2] μπορεί να επιλέξει, όχι μόνο εκείνο το σύνθημα που θα επιφέρει την ψυχο-συναισθηματική χαρά και τον άκρατο ενθουσιασμό (παρήλθαν αυτές οι εποχές/Η λειτουργία και ο αντίκτυπος ενός συνθήματος διαφέρουν από εποχή σε εποχή), αλλά, κατά βάση εκείνο το σύνθημα που θεωρεί πως ανταποκρίνεται καλύτερα στα δεδομένα της εποχής και συλλαμβάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα διακυβεύματα της συγκυρίας. Τότε το σύνθημα μπορεί να καταστεί αποτελεσματικό, εκφραστικό, επαναληπτικό (δηλαδή να του αρέσει τόσο ώστε να το επαναλάβει δύο και τρείς και περισσότερες φορές και όχι στον ύπνο του) και επίσης, να συμβάλλει στη διαμόρφωση μίας συγκεκριμένης εκλογικής συμπεριφοράς.
Στην εκλογική «βιτρίνα» δεν επιτρέπονται όλα τα συνθήματα τα οποία εισέρχονται σε φάση ανταγωνισμού μεταξύ τους.
Όμως, δεν παύει να ‘χωρά πολλά’ και για την ακρίβεια ‘παρά πολλά’ συνθήματα, ο αριθμός των οποίων υπερβαίνει κατά πολύ τον αντίστοιχο αριθμό των κομμάτων που κατέρχονται σε μία εκλογική αναμέτρηση. Ας πάρουμε για παράδειγμα το αρχικό σύνθημα της Νέας Δημοκρατίας.
Το σύνθημα είναι το «Σταθερά, Τολμηρά, Μπροστά». Σε αυτό το πλαίσιο, δύναται να αναφέρουμε πως συγκροτείται ένα ενιαίο γλωσσικό-τρίπτυχο, εντός του οποίου εμπεριέχονται ισόποσα το παρόν και το μέλλον,[3] ο βαθύς συμβολισμός (τα συνθήματα λειτουργούν ως «σύστημα συμβόλων»,[4] για να παραπέμψουμε στην ανάλυση του Γιώργου Μαυρογένη), της πολιτικής-κυβερνητικής τόλμης, που δεν μπορεί παρά να είναι μεταρρυθμιστική τόλμη.
‘Όπως τολμήσαμε να πραγματοποιήσουμε την ψηφιακή μεταρρύθμιση του κράτους, έτσι και στη δεύτερη τετραετία μας θα πραγματοποιήσουμε τέτοιες τομές, οι οποίες θα συντελέσουν στο να πάψουν να υφίστανται διοικητικές-κρατικές παθογένειες, αβλεψίες και ‘άβατα’ εντός του κράτους’.
Το μονολεκτικό ‘τολμηρά’ που είναι περισσότερο πολιτικό (‘μόνο μέσω της τόλμης μπορεί να επιτευχθεί η πολυπόθητη πρόοδος’ την οποία εγγυάται μόνο η Νέα Δημοκρατία και όχι ο ΣΥΡΙΖΑ), και λιγότερο χρονικό, αποκτά ένα τριπλό πρόσημο.
Πρώτον, εξυπηρετεί καλύτερα το αφήγημα του ‘ποτέ ξανά’ που υιοθέτησαν προσωπικά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και στελέχη του κόμματος μετά το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη: ‘Μόνο με την απαραίτητη τόλμη θα λάβει ‘σάρκα και οστά’ το ‘Ποτέ Ξανά’ ως έμπρακτη επιβεβαίωση και όχι ως απλή κομματική εξαγγελία.’
Δεύτερον, εξυπηρετεί το αφήγημα της σύγκρισης των πεπραγμένων της Νέας Δημοκρατίας και των αντίστοιχων του ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο που αυτός κυβέρνησε (‘δείτε, τι τολμήσαμε εμείς και τι αυτοί’), και, τρίτον, αναδεικνύει στην επιφάνεια το στόχο της αυτοδυναμίας, επιδιώκοντας να κινητοποιήσει εκείνη την κατηγορία των ψηφοφόρων που μετά τα Τέμπη[5] αμφιταλαντεύονται και παραμένουν αναποφάσιστοι, κινούμενοι ωσάν εκκρεμές, μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής. Το βασικό σύνθημα του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ είναι το «Δικαιοσύνη Παντού», το οποίο εν προκειμένω καθίσταται γλωσσικά-πολιτικά ισοδύναμο της ‘κάθαρσης’[6] (η Σάνα Μαρίν στη Φινλανδία, δεν επένδυσε πόρους σε ένα τέτοιο σύνθημα).
Περισσότερο από άλλα αντιπολιτευόμενα πολιτικά κόμματα και κυρίως περισσότερο από το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριλαμβάνει στη συνθηματολογία του τις μείζονες υποθέσεις του χρονικού διαστήματος πριν από τα Τέμπη (υπόθεση υποκλοπών), διεκδικώντας την απαραίτητη εμπιστοσύνη προκειμένου και να λάβει χώρα η ‘κάθαρση’ της ‘Μητσοτακικής και Νεοδημοκρατικής λαίλαπας’ που ευθύνεται για τις υποκλοπές, για ‘την υποχώρηση του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας’, αλλά, και να εμβαθύνει. Στον βαθύτερο πυρήνα του συνθήματος που έχει ευρύτερη απεύθυνση και σκοπεύει να κινητοποιήσει όλους όσοι αντιστρατεύονται τη Νέα Δημοκρατία πολιτικοϊδεολογικά και επιθυμούν την εκλογική ήττα της ιδίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, εμπεριέχεται η έννοια της ρήξης (εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βασικό ανταγωνιστή το ‘ΜΕΡΑ 25’ του Γιάνη Βαρουφάκη).
Όπως επίσης, και η καταστατική αμφισημία του Συριζαϊκού εθνικο-λαϊκισμού, με το κόμμα και τον αρχηγό του να «διχάζονται ανάμεσα στην αγάπη για το λαό», τον οποίο θέλουν να οδηγήσουν στην ‘κάθαρση’ οι ίδιοι, και στην «αγάπη για τα κυβερνητικά αξιώματα»,[7] σύμφωνα με τη διατύπωση του Ουέφφορτ: ‘Θέλουμε μία δεύτερη ευκαιρία γιατί απλά την αξίζουμε, γιατί δεν μας δώσατε την ευκαιρία να ολοκληρώσουμε ότι ξεκινήσαμε το 2015.’
[1] Το βιβλίο στο οποίο ο Downs αναπτύσσει τις απόψεις του, είναι το ‘An Economic theory of Democracy’ (‘Μία οικονομική θεωρία της δημοκρατίας’). Σύμφωνα με τον Manfred Schmidt, ο «Ντάουνς μεταφέρει, στη θεωρία του για τη δημοκρατία, τις αντιλήψεις των οικονομικών επιστημών. Κατά κύριο λόγο μεταφέρει στον κομματικό ανταγωνισμό και τις σχέσεις μεταξύ κυβερνήσεων, κομμάτων και εκλογέων την ιδέα του καταναλωτή και του παραγωγού οι οποίοι δρουν ορθολογικά (δηλαδή προσπαθούν να μεγιστοποιήσουν το προσωπικό τους κέρδος»). Η θεωρία του Anthony Downs φέρει δύο συγκεκριμένα πλεονεκτήματα: Πρώτον, και δεν παραβλέπει την ουσιώδη παράμετρο του κομματικού-πολιτικού ανταγωνισμού που μπορεί να αυξάνεται εν καιρώ προεκλογικής περιόδου (δεν πρέπει να συγχέουμε απλοϊκά και μονοδιάστατα την έννοια του ανταγωνισμού με αυτή της πόλωσης), και, δεύτερον, επενδύει πόρους σε μία συστηματική προσπάθεια εκλογίκευσης της ίδιας της πολιτικής-εκλογικής συμπεριφοράς, αναζητώντας τα βαθύτερα κίνητρα που μπορούν να οδηγήσουν έναν εκλογέα να ψηφίσει ένα πολιτικό κόμμα και να απορρίψει κάποιο άλλο. Ένας εκλογέας τον οποίο δεν θα βιαστούμε να ονομάσουμε ‘αναποφάσιστο’, μπορεί να αμφιταλαντεύεται μεταξύ τριών διαφορετικών κομμάτων, επιλέγοντας τελικά αυτό που είναι πιο κοντά στα δικά του ‘θέλω’ και στις δικές του προκείμενες. Οπότε μία τέτοια επιλογή μπορεί να χαρακτηριστεί ως ‘συνειδητή επιλογή.’ Ένα ενδιαφέρον όμως θεωρητικά, ερώτημα είναι άλλο: Υπεισέρχεται η τυχαιότητα στη διαδικασία κομματικής επιλογής; Και αν ναι, τότε με ποιον τρόπο μπορεί να συμβαίνει αυτό; Με τον τρόπο της επιλογής σε ένα δελτίο στοιχήματος; Σχετική με την θεωρία του Downs που συμπεριλαμβάνει και τους ψηφοφόρους, πρέπει να προσέξουμε το ακόλουθο σημείο: Το ότι δηλαδή, ο Downs ‘δανείζεται’ ‘εργαλεία’ των οικονομικών επιστημών για να εμπλουτίσει την θεωρία κομματικής επιλογής και του κομματικού-πολιτικού ανταγωνισμού σε μία δημοκρατία, δίχως να προσιδιάζει σε εκείνη την εκδοχή οικονομισμού που αξιολογεί την εξέλιξη των πραγμάτων με βάση το ‘ποιος’ και ‘πότε’ προσέφερε τα περισσότερα χρήματα. Βλέπε σχετικά, Downs, Antony., ‘An Economic theory of Democracy,’ Νew York, 1957a. Αρκούντως επεξηγηματικό πόνημα καθίσταται το πόνημα του Manfred Schmidt. Βλέπε και, Schmidt, Manfred., ‘Θεωρίες της Δημοκρατίας,’ Επίμετρο: Πάσχος Γιώργος, Επιστημονική Επιμέλεια: Δώδος Δημοσθένης, Μετάφραση: Δεκαβάλλα Ελευθερία, Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα, 2004, ιδίως σελ. 234-243.
[2] Σε αυτό το σχεσιακό πλαίσιο, ή αλλιώς, σε αυτό το πλαίσιο κάθετης λεκτικής-γλωσσικής αλληλεπίδρασης, το κόμμα παραγάγει συνθήματα και ο εκλογέας σπεύδει να τα ‘καταναλώσει’ πολιτικά-συμβολικά και όχι με βουλιμία. Οι πλέον κατάλληλες ‘βιτρίνες’ που συγκροτούνται εντός της εκλογικής-συνθηματολογικής ‘αγοράς’ είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (Facebook, Twitter), οι πολιτικές εφημερίδες, οι τηλεοπτικές-πολιτικές διαφημίσεις, οι αφίσες που τοποθετούνται επί διαφόρων σημείων των μεγάλων αστικών κέντρων, αν και η σημασία των τελευταίων βαίνει μειούμενη τα τελευταία χρόνια, όντας πλέον κατά βάση ΄ένα ‘κατάλοιπο’ του τρόπου με τον οποίο διεξάγονταν οι προεκλογικές εκστρατείας την περίοδο της ενδιάμεσης και της πρώιμης Μεταπολίτευσης. Το λεκτικό-οπτικό ερέθισμα που μπορεί να λάβει ένας οδηγός αυτοκινήτου μπορεί να είναι αρκούντως ισχυρό (‘ένας χαμογελαστός και αψεγάδιαστος’ αρχηγός κόμματος που του χαμογελά επί προσωπικού και συνοδεύει το χαμόγελο του με μία και μόνο μονολεκτική έκφραση: ‘Μαζί’). Όμως, η επίδραση του σχετικά εύκολα και γρήγορα μπορεί να αρθεί ή να ‘εξατμιστεί’, κύρια διότι αφενός μεν το βάρος της προσοχής συναισθηματικά πρέπει να είναι διαρκώς στο τιμόνι και στην οδήγηση και όχι στην πινακίδα-αφίσα και στο χαμόγελο του πολιτικού, και, αφετέρου δε, διότι μπορεί να προκύψουν εξελίξεις (μία αρνητική ή και θετική οικογενειακή-επαγγελματική εξέλιξη των οποίων ο οδηγός καθίσταται κοινωνός δια του τηλεφώνου, ένα απρόοπτο στο δρόμο, η βιασύνη να φτάσει γρήγορα στον προορισμό του), που να έχουν ως αποτέλεσμα το να ξεχαστεί γρήγορα το χαμόγελο, εντασσόμενο στην κατηγορία του ‘ενός ακόμη.’
[3] Η Μυρτώ Λιαλιούτη, γράφει πως το «Σταθερά» σημαίνει πως η Νέα Δημοκρατία «θέλει να εμφανιστεί στον δρόμο προς την κάλπη ως εγγυητής της σταθερότητας». Η ερμηνεία αυτή είναι ορθή, όμως δεν αρκεί, προκειμένου να αντιληφθούμε πλήρως το τι σημαίνει το ‘Σταθερά’. Υπό αυτό το πρίσμα, εν είδει υποθέσεως εργασίας, θα τονίσουμε πως το «Σταθερά» χρησιμοποιείται προκειμένου να δηλώσει με την ευκρίνεια καλής φωτογραφίας ενός smartphone, πως η Νέα Δημοκρατία ήσαν εκείνο το κόμμα που ‘δεν έθεσε ούτε στιγμή εν κινδύνω’ την σταθερότητα της χώρας κατά τη διάρκειας της κυβερνητικής της θητείας (2019-2023), παρά τις πολλαπλές κρίσεις που κλήθηκε να διαχειριστεί. Παράλληλα, το σύνθημα εκλαμβάνει τέτοια ευρύτητα, που λειτουργεί και δια του υπαινιγμού που δεν χρειάζεται να τεθεί στο προσκήνιο και να μορφοποιηθεί ώστε να μετατραπεί σε δεύτερο σύνθημα. Και ποιος είναι ο υπαινιγμός; Είναι ο υπαινιγμός που έχει σχέση με την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη σε θέση ‘ικανού καπετάνιου’, ‘σταθερού τιμονιέρη’ που εγγυήθηκε την ομαλή και σταθερή πορεία της χώρας, σε ένα λεπτό σημείο όπου με αυτόν τον τρόπο αποστέλλονται τα κατάλληλα μηνύματα προς εκείνες τις κατηγορίες των κεντρώων ψηφοφόρων που αποδίδουν έμφαση στο ποιος μπορεί να εγγυηθεί καλύτερα την πορεία της χώρας μέσα σε ένα ρευστό περιβάλλον. Βλέπε και, Λιαλιούτη, Μυρτώ, ‘ «Κρας τεστ» στα πρώτα συνθήματα,’ Εφημερίδα ‘Τα Νέα,’ 31/03/2023, σελ. 14.
[4] Βλέπε σχετικά, Μαυρογένης, Γιώργος., ‘Τα προεκλογική συνθήματα στην περίοδο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας,’ Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, Τεύχος 30, 2007, Προβολή του Τα προεκλογικά συνθήματα στην περίοδο της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (1974-2004) (ekt.gr) Ένα σύνθημα που είναι ένα γλωσσικό σημείο-μηδέν πάνω στο οποίο μπορεί να χτιστούν ολόκληρες αφηγήσεις, όπως είναι το Πασοκικό «Κάνε το θυμό σου απόφαση αλλαγής», αντανακλά και το γεγονός πως τα όρια του κομματικού-πολιτικού ανταγωνισμού μετατοπίζονται και αφορούν το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και τα κόμματα της Αριστεράς, με το πρώτο να πιέζεται από τα δεύτερα στην προσπάθεια του να προσελκύσει συγκεκριμένες κατηγορίες ψηφοφόρων (άτομα νεότερων ηλικιών), επιλέγοντας όχι το πιο ευφάνταστο και δημιουργικό σύνθημα, αλλά το πιο διακριτικά συγκινησιακό: ‘Αναγνωρίζω την κατάσταση σου και το πως αισθάνεσαι, και για τα Τέμπη, δεν σου υπόσχομαι πράγματα που δεν μπορώ να κάνω, σου υπενθυμίζω το που μας οδήγησε η εύκολη Συριζαϊκή δημαγωγία, ότι το ΚΚΕ απλά υπεκφεύγει για όλα τα σημαντικά, λέγοντας σου έλα μαζί μας’. Για μία ‘αλλαγή’ (το μείζον Πασοκικό σημαίνον), νοοτροπιών και αντιλήψεων.
[5] Αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό για τη Νέα Δημοκρατία, καθότι επρόκειτο και για ψηφοφόρους Κεντρώας-Κεντροαριστερής πολιτικής καταγωγής που το 2019 εξέφρασαν την υποστήριξη τους προς την Νέα Δημοκρατία με βασικό κίνητρο την απομάκρυνση του λαϊκιστικού ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία.
[6] Η ‘κάθαρση’ θα επέλθει και θα ολοκληρωθεί μόνο εάν υπερψηφιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτές τις βουλευτικές εκλογές η πίτα που θα μοιραστούν τα κόμματα διαμαρτυρίας θα είναι πολύ μικρότερη συγκριτικά με αυτή που μοιράστηκαν στις πρώτες βουλευτικές εκλογές του 2012.
[7] Βλέπε σχετικά, Weffort, F.C., ‘O populismo na politica brasileira,’ Paz e Terra, Rio, 1978. Το σύνθημα περί ‘Δικαιοσύνης Παντού’, αντιστρατεύεται αυτό που εντός ΣΥΡΙΖΑ προσδιορίζεται απλοϊκά και εσφαλμένα, ως ‘Μητσοτακικό καθεστώς’, καλλιεργώντας το έδαφος για την συγκρότηση του ηθικολογικού σχήματος μεταξύ ‘σκληρής και άκαρδης Δεξιάς’ και ‘συμπονετικής και καλόκαρδης Αριστεράς’ τα μέλη της οποίας ‘πιστεύουν σε ιδέες και οράματα’ εν αντιθέσει με αυτά της Νέας Δημοκρατίας που τα διακρίνει η ‘ιδιοτέλεια.’ Άρα λοιπόν, στο Συριζαϊκό φαντασιακό και στις Συριζαϊκές αφηγήσεις, η μανιχαϊκή διάκριση συγκεκριμενοποιείται περαιτέρω, φέροντας απέναντι στο ιδεώδες της ‘Δικαιοσύνης’ τον ‘Πάτση και τον κάθε Πάτση και Χειμάρα. «Η αλλαγή γίνεται ανάγκη, η αλήθεια γίνεται ανάγκη, η αλήθεια γίνεται ανάγκη, η δικαιοσύνη παντού γίνεται ανάγκη», δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας. Και τι απο-μένει; Το πως ‘η ανάγκη γίνεται ιστορία’, κατά τους γνωστούς στίχους του Άλκη Αλκαίου σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου και ερμηνεία Δημήτρη Μητροπάνου. Ήτοι, το πως η ‘ανάγκη’ γράφει ‘ιστορία’ οδηγώντας τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Mε τη «μεταφορική» χρήση της έννοιας της ‘ανάγκης’, κατά τον Wei, ο ΣΥΡΙΖΑ αποβλέπει στην ενίσχυση των δεσμών του με Αριστερούς ψηφοφόρους, διαρρηγνύοντας συμβολικά το περιεχόμενο του τραγουδιού σε επιμέρους κομμάτια προτού το επανενώσει πολιτικά-αξιακά, διανθίζοντας το με ισόποσες δόσεις ποιητικής (‘είμαστε τέκνο της ανάγκης’, σύμφωνα με τον Κώστα Βάρναλη), φθάνοντας έως του σημείου της ‘ενσάρκωσης’ της ‘ανάγκης’: ‘Σε εσάς που μας βλέπετε; Είμαστε αυτό που θέλετε, το κόμμα που θα ικανοποιήσει την κάθε σας ανάγκη.’ Ακόμη και φετιχιστικά. Βλέπε και, Wei, J.M., ‘An analysis of the metaphorical usage of campaigns slogans in the 1996 presidential campaign in Taiwan,’ Journal of Asian Pacific Communication, Τόμος 10, Τεύχος 1, 2000, σελ. 93-114. Λιαλιούτη, Μυρτώ, ‘Κρας τεστ» στα πρώτα συνθήματα…ό.π., σελ. 14.
Καλπάζουν διεθνώς οι τιμές του κακάο, με ό,τι αυτό σημαίνει για όλα τα παράγωγα προϊόντα. Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης κακάο ξεπέρασαν τα άνευ προηγουμένου 10.000 δολάρια ανά μετρικό τόνο, επεκτείνοντας ένα ιστορικό ράλι που έχει ήδη διπλασιαστεί οι τιμές φέτος και το οποίο αυξάνει το κόστος της σοκολάτας, όπως μεταδίδει το Bloomberg.
Γράφει ο Χρήστος Παγώνης
Η αγορά συγκλονίζεται από τις πενιχρές καλλιέργειες σε βασικούς παραγωγούς της Δυτικής Αφρικής που συνεχίζουν την τροχιά για τρίτο συνεχόμενο ετήσιο έλλειμμα προσφοράς. Ο κλάδος παλεύει με την κληρονομιά των φτωχών αποδόσεων – πληρωμών που καταβάλλονται στους καλλιεργητές κακάο και έτσι εντείνονται οι φόβοι ότι θα είναι δύσκολο να προμηθευτούν οι αγορές αρκετούς κόκκους.
Εκτός από τις ανησυχίες για σπάνιες φυσικές προμήθειες, αυξάνονται επίσης οι πιέσεις στη χρηματοπιστωτική αγορά, όπου ορισμένοι έμποροι έχουν πουλήσει συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης για να αντισταθμίσουν τις φυσικές συμμετοχές. Αλλά καθώς περιμένουν να ωριμάσουν τα συμβόλαια, χρειάζονται μετρητά για να καλύψουν τις απώλειες σε παράγωγα και σε μια ανερχόμενη αγορά μπορεί να αναγκαστούν να κλείσουν short θέσεις, συμβάλλοντας στην τροφοδοσία του ράλι.
Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης, συνεχίζει το Bloomberg, εκτινάχθηκαν έως και 4,5% στα 10.080 δολάρια ο τόνος στη Νέα Υόρκη την Τρίτη – ένα επίπεδο που φαινόταν αδιανόητο μόλις πριν από λίγους μήνες. Το ράλι ώθησε έναν τεχνικό δείκτη τιμών σε υπεραγορασμένο έδαφος για μεγάλο μέρος των τελευταίων δύο μηνών, αν και το κακάο συνέχισε να αυξάνεται στα ύψη.
«Όταν βρισκόμαστε σε αυτή την τιμή, είναι δύσκολο να πούμε εάν αυτές οι τιμές είναι δικαιολογημένες», δήλωσε ο Paul Joules, αναλυτής της Rabobank στο Λονδίνο.
Η επίτευξη του επιπέδου των 10.000 δολαρίων θα μπορούσε να δώσει ώθηση στην ανάληψη κερδών, καθώς η δράση των τιμών «έχει γίνει πολύ απότομη και οι έμποροι θα μπορούσαν να ανησυχούν ότι το ράλι έχει εξαντληθεί», ανέφεραν οι αναλυτές του Hightower Report σε σημείωμα της Τρίτης.
Υπάρχει κίνδυνος να επιδεινωθεί η κατάσταση της προσφοράς. Οι εισερχόμενοι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – που στοχεύουν στο να σταματήσουν την πώληση προϊόντων που καταστρέφουν δάση – μπορεί να δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο τις σοκολατοβιομηχανίες της Ευρώπης να εξασφαλίσουν προμήθειες. Κάτι που ισχύει και για μια σειρά άλλων αγροτικών προϊόντων και αποτέλεσε την αιχμή των πρόσφατων κινητοποιήσεων στη γηραιά ήπειρο.
Νέα Συγκομιδή
Η εστίαση τώρα στρέφεται στην επερχόμενη μεσαία καλλιέργεια της Δυτικής Αφρικής, τη μικρότερη από τις δύο ετήσιες συγκομιδές. Η ρυθμιστική αρχή της κορυφαίας παραγωγού της Ακτής του Ελεφαντοστού αναμένει ότι θα συρρικνωθεί αυτή τη σεζόν, ανέφερε το Bloomberg.
«Η κατάσταση του εφοδιασμού στη Δυτική Αφρική παραμένει εξαιρετικά στενή εν όψει της έναρξης της συγκομιδής στη μέση της καλλιέργειας την επόμενη εβδομάδα», ανέφερε σε σημείωμα η έκθεση Hightower.
Άλλοι καλλιεργητές, όπως η Βραζιλία και ο Ισημερινός, επιδιώκουν να αυξήσουν την παραγωγή, αλλά χρειάζονται μερικά χρόνια μέχρι να φέρουν κόκκους τα νεοφυτεμένα κακάο – καθυστερώντας την ανακούφιση από τις τεταμένες παγκόσμιες προμήθειες. Η αναλογία αποθεμάτων προς άλεσμα θα πέσει στο χαμηλότερο επίπεδο σε περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες αυτή τη σεζόν, προέβλεψε ο Διεθνής Οργανισμός Κακάο, αντανακλώντας την επισφαλή θέση της αγοράς.
Το υψηλότερο κόστος του κακάο πιέζει τα κέρδη των κατασκευαστών σοκολάτας και η πρόοδος του κακάο είναι επίσης κακά νέα για τους καταναλωτές, εάν οι εταιρείες συνεχίσουν να μετακυλούν το κόστος ή να πουλήσουν προϊόντα που είναι μικρότερα ή έχουν λιγότερη σοκολάτα. Οι επικείμενες διακοπές του Πάσχα είναι μια περίοδος αιχμής για την κατανάλωση ζαχαρωτών και η υστέρηση μεταξύ των αγορών εμπορευμάτων και λιανικής σημαίνει ότι το μεγαλύτερο αντίκτυπο για τους αγοραστές είναι ακόμη μπροστά μας.
Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν θα πραγματοποιήσει στις 9 Μαΐου επίσκεψη στις ΗΠΑ στην Ουάσινγκτον, όπου θα έχει συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, σύμφωνα με δημοσιεύματα των τουρκικών μέσων ενημέρωσης.
Η τουρκική εφημερίδα Hurriyet αναφέρει ότι το ραντεβού του Τούρκου προέδρου με τον Τζο Μπάιντεν κλείστηκε κατά την πρόσφατη συνάντηση που είχε ο διπλωματικός σύμβουλος του Τούρκου προέδρου, Ακίφ Τσαγατάι Κιλίτς, με τον Αμερικανό σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, Τζέικ Σάλιβαν, στο περιθώριο της συνάντησης που έγινε στο Κίεβο, στις 20 Μαρτίου, μεταξύ υψηλόβαθμων αξιωματούχων της G7 και άλλων εμπλεκόμενων χωρών σε σχέση με τα ουκρανικά σιτηρά.
Προηγουμένως, προγραμματίζεται για τις 22 Απριλίου επίσκεψη του Ερντογάν στη Βαγδάτη, όπου θα θέσει το αίτημα τής από κοινού αντιμετώπισης από την Τουρκία και το Ιράκ της κουρδικής οργάνωσης ΡΚΚ, κατά μήκος της κοινής μεθορίου των δύο χωρών σε βάθος 30 και πλέον χιλιομέτρων εντός του ιρακινού εδάφους. Στις 15 Μαρτίου, τη Βαγδάτη επισκέφθηκε υψηλόβαθμη τουρκική αντιπροσωπεία με επικεφαλής τους υπουργούς Εξωτερικών και ‘Αμυνας και τη συμμετοχή του αρχηγού της υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ.
Προ ημερών η εφημερίδα Milliyet είχε αναφέρει ότι στις 23 Απριλίου πρόκειται να πραγματοποιηθεί η κυοφορούμενη εδώ και καιρό επίσκεψη του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν στην Τουρκία.
Εξωσχολικός μαχαίρωσε διευθυντή σε σχολείο στην Κυψέλη και χτύπησε μαθητή με σφυρί – Άνω Λιόσια: Οδηγός λεωφορείου του ΟΑΣΑ αποπειράθηκε να βιάσει επιβάτιδα – Θάνος Πλεύρης: «Προκλητικός» ο Στέφανος Κασσελάκης – «Μόνο θαλαμοφύλακας, μαγειρεία και τουαλέτες μπορεί να κάνει» – Το «πρόβλημα Χάρι» πονοκέφαλος για την Κέιτ: Το σχέδιο για να μην έχουν επαφή -Βαλτιμόρη: Άμορφη μάζα σιδερικών η γέφυρα Francis Scott Key Bridge – Διασώθηκαν δυο άνθρωποι αναζητούν άλλους 7 – ΕΕ: Το 2ο χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ η Ελλάδα το 2023 – Στα «τάρταρα» η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων …
Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Γιάννης Καφάτος
Θα μπορούσα να βάζω τίτλους ειδήσεων, όπως οι παραπάνω, μέχρι να δύσει ο ήλιος που λέει ο λαός.
Είναι μεγάλη τέχνη να βάλεις έναν τίτλο. Τέχνη από τη μια γιατί με αυτόν τον τίτλο «πουλάς» την ενημερωτική μεν, πραμάτεια δε, αλλά από την άλλη είναι και μεγάλη, τεράστια ευθύνη.
Ειδικά στην εποχή μας οι τίτλοι μπορεί να είναι το μόνο μέρος του άρθρου που διαβάζεται γιατί ο πελάτης, δηλαδή εσύ, κι εγώ, κι οι άλλοι χρήστες του διαδικτύου, βιάζομαστε.
Είμαστε τόσο βιαστικοί που πλέον δεν διαβάζουμε. Καταναλώνουμε εικόνες. Έτσι και οι τίτλοι μια εικόνα είναι που την «διαβάζουμε» και πάμε στον επόμενο.
Κι έτσι έχουμε το φαινόμενο να διαβάζουμε έναν τίτλο, να βγάζουμε ένα συμπέρασμα – βάσει αυτού – να μην ξέρουμε τι λέει λεπτομερώς το άρθρο και να σχηματίζουμε τη γνώμη που αποφάσισε αυτό το πρόσωπο που διάλεξε τον τίτλο.
Καταλαβαίνεις ότι η κατάσταση μπορεί πολύ εύκολα να εκτραχυνθεί.
Έχουμε γεμίσει από ειδικούς σε πουληστερούς, πιασάρικους τίτλους. Αυτούς που θα κάνουν τον πελάτη να κάνει «κλικ» και καλά να διαβάσει κάτι. Αν το κάνει έχουμε κερδίσει. Ακόμη κι αν, μέσα, το άρθρο ακυρώνει τον ευφάνταστο τίτλο, το κλικ μπήκε στο «ταμείο».
Την ίδια ώρα έχουμε γεμίσει από βαριεστημένους χρήστες της πληροφορίας που θέλουν πιο ζουμερούς, πιο αποκαλυπτικούς, πιο ανατρεπτικούς, πιο χυδαίους (ναι, μην σου φαίνεται παράξενο, υπάρχουν κι αυτοί) για να «πυροβοληθεί» ο εγκέφαλός τους, μπας και ξεβαρεθεί και κλικάρει.
Οι ειδήσεις λοιπόν με βάση όλα τα παραπάνω ξέρεις τι παθαίνουν – δυστυχώς πολλές φορές τη μέρα; Θυσιάζονται στον ευφάνταστο τίτλο. Και όταν αρχίζουν οι «θυσίες» σε μια κοινωνία κάτι δεν πάει καλά!
Καλή εξέλιξη, η οποία, όμως, δεν φτάνει, για να καλύψει τις ανησυχίες των αγροτών, χαρακτήρισε ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Λευτέρης Αυγενάκης, τις σημερινές αποφάσεις του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΕ, που συνεδρίασε στις Βρυξέλλες, με αντικείμενο τις αλλαγές στην ΚΑΠ, σε συνέντευξή του στο ΕΡΤnews.
Εκτίμηση του ΥπΑΑΤ είναι ότι αποδίδει η συντονισμένη δουλειά, που έχει γίνει στο προηγούμενο διάστημα από τη χώρα μας, η οποία έχει αναπτύξει συμμαχίες σε επίπεδο EUMED-9 και ΕΡΡ, με αποτέλεσμα να έχουν υιοθετηθεί οι 19 προτάσεις που κατέθεσε η ελληνική πλευρά.
«Είχαμε μία πρώτη καλή εξέλιξη, αλλά δεν φτάνει. Έχουμε ένα καλό πρώτο στοιχείο της πίεσης και της συντονισμένης δουλειάς που έγινε από τη χώρα μας και από άλλα ευρωπαϊκά κράτη που συμμαχήσαμε, συνεργαστήκαμε και πετύχαμε. Δεν φτάνει όμως αυτό. Εμείς επιμένουμε ότι, μέχρι πριν από τις ευρωεκλογές, οφείλει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να εξετάσει πέρα από τα 19 αιτήματα που συνολικά έχουμε καταθέσει. Το 2% των χρημάτων της ΚΑΠ – που καταλήγει σε κάθε χώρα – να μπορεί η κάθε χώρα κράτος μέλος που αντιμετωπίζει περιπτώσεις, όπως η Ελλάδα με το Daniel, να το αξιοποιεί, να το απορροφά, χωρίς ενδιάμεσες διαδικασίες και γραφειοκρατικά προβλήματα. Να υπάρχει η δυνατότητα μεταφοράς χρημάτων, απορροφήσεων, χρημάτων από έτος σε έτος από πυλώνα 1 σε πυλώνα 2», είπε ο υπουργός.
Σήμερα, το Συμβούλιο Υπουργών υιοθέτησε ορισμένες από τις προτάσεις, με στόχο να ξεκινήσει η εφαρμογή τους από την εφετινή άνοιξη. Οι αλλαγές αυτές είναι πολύ στοχευμένες, όπως σημείωσε ο ΥπΑΑΤ και στοχεύουν στην απλούστευση της ΚΑΠ και στη μείωση του διοικητικού φόρτου στην εφαρμογή της.
Ο Έλληνας υπουργός τόνισε ότι πρέπει να εξεταστούν άμεσα και οι εξής προτάσεις:
– να διατίθεται το 2% του ετήσιου προϋπολογισμού της ΚΑΠ για την αντιμετώπιση κλιματικών κρίσεων για ειδικές ενισχύσεις, έπειτα από κλιματικές καταστροφές,
– να δίνεται ευελιξία στα κράτη-μέλη να μπορούν να τροποποιήσουν το Στρατηγικό Σχέδιο της ΚΑΠ και να μεταφέρουν πόρους μεταξύ των δύο Πυλώνων ή από έτος σε έτος και
– να υπάρχει ευελιξία στην εφαρμογή των λεγόμενων οικολογικών σχημάτων και ευελιξία παρεκκλίσεων στην εφαρμογή τους στις περιπτώσεις που απαιτείται.
Ο κ. Αυγενάκης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, επισημαίνοντας ότι ο χρόνος είναι οριακός για την έγκρισή τους, καθώς για την άμεση εφαρμογή τους πρέπει να έχουν προωθηθεί σε όλα τα ενδιάμεσα στάδια και κυρίως από την επόμενη συνεδρίαση της Ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου, την τελευταία, το πιθανότερο, πριν από τις ευρωεκλογές.
Πιέζει ο χρόνος
Εκτίμηση του ΥπΑΑΤ, όπως υπογράμμισε στην ΕΡΤnews, είναι ότι θα επιταχυνθεί η έναρξη των συζητήσεων και για την επόμενη ΚΑΠ, θα αρχίσουν δηλαδή έναν χρόνο νωρίτερα, εντός του 2024.
Όπως ανέφερε ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, η Ειδική Επιτροπή Γεωργίας ενέκρινε σήμερα τις αλλαγές στα πρότυπα καλών γεωργικών και περιβαλλοντικών συνθηκών (GAEC) που πρότεινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Μία από τις κύριες αλλαγές είναι ότι εισάγεται μία γενική διάταξη που επιτρέπει στα κράτη μέλη να χορηγούν προσωρινές και στοχευμένες παρεκκλίσεις από ορισμένες απαιτήσεις όρων σε περίπτωση απρόβλεπτων κλιματικών συνθηκών που εμποδίζουν τους αγρότες να συμμορφωθούν με αυτές. Μία φορά ετησίως, τα κράτη μέλη θα πρέπει να ενημερώνουν την Επιτροπή για τέτοιες παρεκκλίσεις. Την εξέλιξη αυτή ο Έλληνας υπουργός χαρακτήρισε «πολύ σημαντική», σημειώνοντας, ωστόσο στην παρέμβασή του στο Συμβούλιο Υπουργών ότι αναμένεται και το έγγραφο της Επιτροπής σχετικά με την απλούστευση της εφαρμογής της αρχής της ανωτέρας βίας.
Επιπλέον, εισάγονται ειδικές εξαιρέσεις από ορισμένα πρότυπα GAEC, όπως:
– Για το GAEC 6 σχετικά με την κάλυψη του εδάφους κατά τις ευαίσθητες περιόδους: Τα κράτη μέλη θα έχουν μεγαλύτερη ευελιξία να αποφασίσουν ποια εδάφη θα προστατεύσουν και σε ποια εποχή, με βάση τις εθνικές και περιφερειακές ιδιαιτερότητες.
– Για το GAEC 7 για την αμειψισπορά: Η αμειψισπορά θα παραμείνει η κύρια πρακτική, αλλά τα κράτη μέλη θα μπορούν να χρησιμοποιούν τη διαφοροποίηση των καλλιεργειών ως εναλλακτική. Αυτό είναι λιγότερο απαιτητικό για τους αγρότες, ειδικά σε περιοχές που υπόκεινται σε ξηρασία ή υψηλές βροχοπτώσεις.
– Για το GAEC 8: Οι αγρότες θα είναι υποχρεωμένοι μόνο να διατηρήσουν τα υπάρχοντα χαρακτηριστικά του τοπίου και, στο εξής, θα ενθαρρύνονται σε εθελοντική βάση να διατηρούν τη γη σε αγρανάπαυση ή να δημιουργούν νέα χαρακτηριστικά τοπίου, μέσω οικολογικών συστημάτων, αλλαγή την οποία ο κ. Αυγενάκης χαρακτήρισε θετική.
Η εγκεκριμένη αναθεώρηση εξαιρεί επίσης τις μικρές εκμεταλλεύσεις έκτασης κάτω των 10 εκταρίων (100 στρέμματα) από ελέγχους και κυρώσεις που σχετίζονται με τη συμμόρφωση με τις απαιτήσεις όρων, βάσει της ΚΑΠ.
Η συγκεκριμένη ρύθμιση αφορά το 65% των δικαιούχων.
Στην παρέμβασή του στο Συμβούλιο Υπουργών, ο ΥπΑΑΤ τόνισε ότι οι εξαιρέσεις των μικρών εκμεταλλεύσεων από τους ελέγχους και τις κυρώσεις της αιρεσιμότητας προσφέρει μεγάλη ανακούφιση τόσο στις διοικήσεις όσο και στους μικροκαλλιεργητές από την άποψη της μείωσης του περιττού διοικητικού φόρτου.
Επίσης, η Επιτροπή Γεωργίας ενέκρινε οι χώρες της ΕΕ να μπορούν πλέον να τροποποιούν τα στρατηγικά τους σχέδια για την ΚΓΠ δύο φορές τον χρόνο σε μόνιμη βάση σε αντίθεση με μία φορά, όπως ισχύει σήμερα.
Μεγαλύτερη ταχύτητα
Νωρίτερα, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Λευτέρης Αυγενάκης, σε παρέμβασή του κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Υπουργών, κάλεσε την Επιτροπή να ακολουθήσει την επιβαλλόμενη ταχύτητα και να εγκρίνει τάχιστα τις απαραίτητες τροποποιήσεις στα Στρατηγικά Σχέδια που αφορούν στις αλλαγές στην ΚΑΠ.
Εξέφρασε την ικανοποίησή του για την ευελιξία που προτείνεται στην επικουρικότητα κατά την εφαρμογή των οικολογικών προτύπων (GAEC 5, 6, 7 και 9), καθώς πρέπει να επιδεικνύεται σεβασμός στα ιδιαίτερα περιφερειακά και τοπικά χαρακτηριστικά των κρατών μελών κατά την επιλογή των κατάλληλων πρακτικών για τη συμμόρφωση των γεωργών με τις περιβαλλοντικές υποχρεώσεις.
Παράλληλα, ο ΥπΑΑΤ χαιρέτισε την απόφαση για τη σύσταση παρατηρητηρίου τιμών σε όλα τα στάδια της αγροδιατροφικής αλυσίδας. «Θα βοηθήσει σημαντικά στον μετριασμό φαινομένων κερδοσκοπίας. Επιπλέον, μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μία δικαιότερη κατανομή των κερδών μεταξύ των κρίκων της αλυσίδας, ωφελώντας τον πρωτογενή τομέα, που παραδοσιακά βρίσκεται σε δυσμενέστερη θέση. Ομοίως, αναμένουμε με εποικοδομητική διάθεση τις προτάσεις βελτίωσης της Οδηγίας για τις αθέμιτες εμπορικές πρακτικές, τις στοχευμένες τροποποιήσεις των διατάξεων της ΚΟΑ για τις συμβάσεις των Οργανώσεων Παραγωγών, καθώς και τις οδηγίες για την απλούστευση του συστήματος AMS».
Επιμένουμε στις 19 προτάσεις
Κλείνοντας την παρέμβασή του στο Συμβούλιο Υπουργών, ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Λευτέρης Αυγενάκης, είπε:
«Σε κάθε περίπτωση, υποστηρίζουμε και την πρόθεση της Προεδρίας να εκκινήσει βαθύτερες συζητήσεις σχετικά με τους μηχανισμούς διαχείρισης κρίσεων και με τα θέματα εμπορίου που σχετίζονται με τη γεωργία. Το δίχτυ ασφαλείας της ΚΑΠ πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ευρύτερων συζητήσεων, με σκοπό την ολιστική προσέγγιση σε επίπεδο δράσεων και χρηματοδότησης, καθώς το γεωργικό αποθεματικό δεν επαρκεί. Από την άλλη πλευρά, οι εμπορικές μας σχέσεις πρέπει να είναι ισορροπημένες από την άποψη των ίσων όρων ανταγωνισμού.
Δεν αρκεί, όμως, αυτή η διόρθωση. Είναι εξαιρετικά μικρή μπροστά στον όγκο των θεμάτων που πρέπει να διορθωθούν στην τρέχουσα ΚΑΠ. Θυμίζω ότι εμείς, η χώρα μας, επιμένουμε και στις άλλες (στις 19) βελτιώσεις, που πρέπει να κάνουμε, γνωρίζοντας τα στενά χρονικά περιθώρια, λόγω ευρωεκλογών.
Είναι αναγκαίο να εξετάσουμε τη δυνατότητα μεταφοράς χρημάτων από πυλώνα σε πυλώνα και από έτος σε έτος, προκειμένου να ενισχύσουμε την απορροφητικότητα των πόρων και επαναλαμβάνουμε τη θέση μας να δοθεί δυνατότητα σε κάθε κράτος-μέλος να μπορεί να διαθέτει, εφόσον το επιθυμεί, το 2% από την ΚΑΠ για την αντιμετώπιση επιπτώσεων από την κλιματική κρίση. Παρακαλώ πολύ την Επιτροπή να το εξετάσει».
Όσο κι αν είναι κανείς ευχαριστημένος με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) ως υπερεθνικό οργανισμό, το πιο πιθανό είναι ότι θα ομολογούσε πως, ως οικοδόμημα, σηκώνει βελτίωση. Για αυτόν ακριβώς το λόγο ακούμε συχνά για την πολυπόθητη πολιτική εμβάθυνση της Ένωσης. Επειδή η Ένωση είναι περισσότερο τεχνοκρατική από όσο θα ήθελε η ίδια να είναι.
Γράφει ο Μιχάλης Δεμερτζής
Δεδομένου, λοιπόν, ότι ένας οργανισμός με το μέγεθος και την πολυφωνία τής ΕΕ πολύ δύσκολα θα μπορούσε να αλλάξει από μόνος του, οι σημαντικές γεωπολιτικές κρίσεις της εποχής μας της προσφέρουν τη μοναδική ευκαιρία να εξελιχθεί σε κάτι πιο συμπαγές πολιτικά. Αυτή η εξέλιξη έχει, εν προκειμένω, ξεκινήσει εδώ και περίπου δύο χρόνια με τη συζήτηση εντός της Ένωσης περί έκδοσης ευρωομολόγου για την ευρωπαϊκή άμυνα, και ο μόνος λόγος που έχει «κολλήσει» και δεν μπορεί το ευρωομόλογο να περάσει από την θεωρία στην πράξη είναι η διστακτικότητα της Γερμανίας και τον υπόλοιπων βόρειων χωρών της Ένωσης (Ολλανδία, Αυστρία, Δανία, Σουηδία).
Εν κενώ, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας έχουν ένα δίκαιο να μη θέλουν το ευρωομόλογο. Δεν μπορεί ο Βορράς να τροφοδοτεί με μηδενικά επιτόκια το Νότο. Εν τοις πράγμασι, όμως, φαίνεται ότι υποτιμούν τις ξεκάθαρες απειλές στα ευρωπαϊκά σύνορα από την Τουρκία του Ερντογάν και τη Ρωσία του Πούτιν. Ειδικά δε σε ό,τι αφορά την Γερμανία, η στάση της φαίνεται τουλάχιστον εμμονική, καθώς διακινδυνεύει να κάνει ξανά το λάθος που έκανε και δέκα χρόνια πριν… Τότε που η καγκελάριος Μέρκελ προσπαθούσε να καλοπιάσει τη Ρωσία στην ουκρανική κρίση του 2014, ώσπου η Ρωσία απλά προσάρτησε την Κριμαία, προκαλώντας έτσι στην Πολωνία κρίση πανικού, η οποία με τη σειρά της προκάλεσε στη Γερμανία τη συνειδητοποίηση ότι το κυριότερο συμφέρον της είναι η ακεραιότητα της Ένωσης.
Βλέπετε, η Γερμανία στα χρόνια της Μέρκελ ήταν διστακτική γεωπολιτικά σε τέτοιο βαθμό, που υπονόμευε τα ίδια της τα συμφέροντα μακροπρόθεσμα. Αυτό έχει να κάνει προφανώς με την πολύ συντηρητική στάση που έχει κατά κανόνα η Γερμανία στην εξωτερική της πολιτική μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία στάση όμως είναι αντιπαραγωγική όταν παρουσιάζονται κρίσεις. Ο σημερινός καγκελάριος είναι μία βελτίωση σε σχέση με την προκάτοχό του υπό αυτούς τους όρους, αλλά δεν παύει να είναι και αυτός πολύ διστακτικός.
Μετά από δεκαέξι χρόνια ηγεσίας της Μέρκελ, βέβαια, είναι μάλλον αυτονόητο ότι τα πράγματα δεν θα άλλαζαν στη Γερμανία από τη μία στιγμή στην άλλη, αλλά αν μαζί με τον Ερντογάν και τον Πούτιν συνυπολογίσουμε και τον Τραμπ, ο οποίος φαίνεται ότι επανέρχεται στην ηγεσία των ΗΠΑ, η Ευρώπη δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου. Η Γερμανία με κάποιο τρόπο πρέπει να ξεφύγει από τα μερκελικά της σύνδρομα, ώστε να δει κατάματα τη σημερινή γεωπολιτική αστάθεια και να πάψει να αντιστέκεται στην έκδοση του ευρωομόλογου για την Άμυνα. Αν καταφέρει κάτι τέτοιο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι και οι υπόλοιπες χώρες του Βορρά θα την ακολουθήσουν.
Συμπερασματικά, αν δεν ενισχυθεί η ασφάλεια της ΕΕ τώρα, ενδεχομένως να μην ενισχυθεί και ποτέ. Ήδη χάθηκε μία καλή πρώτη ευκαιρία το 2014 με την Κριμαία. Αν χαθεί και η δεύτερη το 2024, με δύο πολέμους να διεξάγονται στα σύνορα της Δύσης και ενώ υπάρχει πια και το προηγούμενο της έκδοσης ευρωομολόγου για την πανδημία, πιθανόν να μην υπάρξει τρίτη. Ή, αν υπάρξει, τότε το κόστος θα είναι πολύ μεγαλύτερο από το σημερινό και ίσως να μη μετριέται μόνο σε ευρώ, αλλά και σε ανθρώπινες ψυχές.
Αν κάποιος πολιτικός αναλυτής θέλει να διεισδύσει στα πολιτικά δρώμενα και αν είναι τίμιος με τον εαυτό και τους αναγνώστες του, δεν μπορεί να γράψει τίποτα άλλο από το γεγονός ότι εδώ και καιρό και με διάφορα θέματα της καθημερινότητας, συγκεκριμένοι οικονομικοί παράγοντες –από αυτούς που η Αριστερά και τον ΠαΣοΚ αποκαλούσαν ολιγάρχες- υποσκάπτουν τα θεμέλια της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η δε αντιπολίτευση προσδοκά από αυτούς να εξασφαλίσουν τη δική της οντότητα, αν όχι ύπαρξη.
Γράφει ο συνεργάτης του Έμβολος δημοσιογράφος Νίκος Γ. Σακελλαρόπουλος
Ο ένας ηγέτης εμφανίζεται ως ο… θείος από το Σικάγο, ως πλουμιστό παγόνι και καταφεύγει σε δηλώσεις που προσβάλλουν βάναυσα τη χώρα, όπως αυτές περί… εκλογών με διεθνείς παρατηρητές! Μιλάμε για ντροπή, την οποία παρακολουθούν σιωπηλοί οι βουλευτές και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ! Μιλάμε για αμφισβήτηση της δημοκρατίας και του αδιάβλητου δεκάδων εκλογικών αναμετρήσεων, που δεν αμφισβήτησαν ποτέ ηγέτες ως οι Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Κώστας Σημίτης, Χαρίλαος Φλωράκης, Κύρκος, Τσίπρας κι ένα σωρό άλλοι.
Ο άλλος, εμφανίζεται ως ορεσίβιος που κατέβηκε στον πολιτισμό και νομίζει ότι είμαστε στη δεκαετία του ’80. Τι να πει κάποιος; Απλά όλο και πιο φωναχτά ακούγεται το ερώτημα αν μπορεί κάποιος να ζητήσει από έναν νάνο να ψηλώσει πιο πολύ από το ύψος του….
Η αλήθεια είναι ότι πάντα οι ολιγάρχες είχαν στα χέρια τους τα ελληνικά ΜΜΕ. Πάντα επιχειρούσαν να παρεμβαίνουν στα πολιτικά δρώμενα, ενίοτε να ρίχνουν και κυβερνήσεις, όπως είχε γίνει με την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ενίοτε «εξαφάνισαν» και πολιτικούς με οντότητα και όραμα, όπως είχε συμβεί με τους Αντώνη Τρίτση, Στέφανο Μάνο, Ανδρέα Ανδριανόπουλο, μέχρι και τον Ανδρέα Λοβέρδο, προσφάτως.
Έχοντας συγκεντρώσει μεγάλη δύναμη –ποσοτικά κι ουσιαστικά- των ΜΜΕ της χώρας στην κατοχή τους, έχοντας συνάψει …ιερές κι ανίερες σχέσεις με φανατικούς ρασοφόρους κι έχοντας ακόμη και οπαδικούς στρατούς να τους στηρίζουν, επιδιώκουν να ρίξουν τον Μητσοτάκη, παρ’ ότι διαθέτει πρόσφατη ισχυρή λαϊκή πλειοψηφία και σαφές προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις . Και να αναστήσουν ταυτοχρόνως μια αντιπολίτευση με ελαφρά πολιτικά χαρακτηριστικά και αδύναμες ηγεσίες,
Οι λόγοι; Από αστείοι… ποδοσφαιρικοί, μέχρι απαιτήσεις για δουλειές που αποφέρουν δισεκατομμύρια.
Μέχρι τώρα δεν τα είχαν καταφέρει. Ελάχιστοι τους πίστευαν ή ακολουθούσαν –μάλλον ακουσίως- κι ακόμη πιο λίγοι τους έπαιρναν σοβαρά. Μέχρι που κτύπησαν τη συναισθηματική φλέβα των Ελλήνων με τα Τέμπη. Ναι, έκαναν τα Τέμπη υπομόχλιο για να κτυπήσουν τον Μητσοτάκη, ένα χρόνο μετά το τραγικό συμβάν. Κι άρχισαν μέσω των δικών τους ΜΜΕ να κτυπούν ακόμη και κάτω από τη ζώνη. Δημιούργησαν την πεποίθηση σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας ότι επιχειρείται συγκάλυψη. Κι οι κακοί χειρισμοί ανεπαρκών βουλευτών της ΝΔ στην εξεταστική της Βουλής, έδωσε το δικαίωμα στους …ηθοποιούς του ανθρωπισμού και της ευαισθησίας να δίνουν τις παραστάσεις τους. Με σπέκουλα και παραμύθια. Μάλιστα, η μη παράταση των εργασιών της εξεταστικής μεγέθυνε την κριτική των ολιγαρχικών ΜΜΕ. Έτσι, δημιουργήθηκε ένα σκηνικό με την ηθελημένη ή όχι συμμετοχή χαροκαμένων ανθρώπων. Κάποιοι εκ των οποίων –στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ- χωρίς καμιά εξουσιοδότηση ζητούν παραπομπή πολιτικών, κατάργηση νόμων και κατηγορούν τη χώρα! Λες και δεν υπάρχουν φυσικοί δικαστές στη χώρα.
Προσέξτε: Τα ίδια έγιναν και με τον Καραμανλή του Αχ. Όλοι –με την αντιπολίτευση συνεπικουρούσα- στόχευσαν στην λαϊκή οργή, επειδή δεν παραιτείται της ασυλίας του, παρά το γεγονός ότι σε κανένα πόρισμα –ακόμη και των κομμάτων της αντιπολίτευσης – δεν υπάρχει το παραμικρό για ενδεχόμενες ποινικές του ευθύνες.
Κι έρχεται η αποκάλυψη για μια … μονταζιέρα των διαλόγων των πρώτων στιγμών μετά το δυστύχημα, που ήταν ως να περίμενε ο Ανδρουλάκης για να ζητήσει πρόταση μομφής. Κι ακολούθησε ο Κασσελάκης, που προχώρησε περισσότερο: Να φύγει ο Μητσοτάκης και να γίνουν εκλογές με διεθνείς παρατηρητές!!! Ναι αυτό είπε, λες κι η Ελλάδα είναι χώρα της υποσαχάριας Αφρικής!
Προσέξτε κι αυτό: Όσα δήθεν αποκαλύφτηκαν από το δημοσίευμα περί μονταζιέρας, δεν είναι τίποτα νέο. Είναι όντως μια παραποίηση διαλόγων, άγνωστο από ποιους, που αποκαλύφτηκε, τότε, αμέσως και ΔΕΝ παραπλάνησε τη Δικαιοσύνη.
Ξαναλέμε λοιπόν ευθέως τα πράγματα και με το όνομά τους: Με συγκεκριμένα ΜΜΕ που ανήκουν σε συγκεκριμένους εκδοτικούς ομίλους (εφημερίδες, ραδιόφωνα και κανάλια), επιχειρείται πολιτική ανατροπή στη χώρα. Βλέπετε ο διαμοιρασμός των ευρωπαϊκών κονδυλίων είναι το ζητούμενο, πασπαλισμένος με γηπεδικό γρασίδι φθοράς και πρόσχημα τα Τέμπη. Οι δε Ανδρουλάκης και Κασσελάκης, ταυτισμένοι με τα επιχειρήματα της ψεκασμένης Δεξιάς κι Ακροδεξιάς, παίρνουν φιλί ζωής.
Το οξύμωρο κι αστείο της υπόθεσης; Ότι όλοι αυτοί που βρήκαν πατερίτσες σ’ ένα δημοσίευμα ενός ΜΜΕ, μέχρι προχθές έβγαζαν πύρινους λόγους ότι ο Τύπος στην Ελλάδα είναι …υπόδουλος στην κυβέρνηση!
Ναι, διακυβεύεται η πολιτική σταθερότητα. Κάποιοι θέλουν πάλι την επιστροφή λαϊκών δικαστηρίων και κυμάτων αγανάκτησης. Κι ας μην υπάρχει απάντηση στο ερώτημα «μετά τον Μητσοτάκη, τι;».
Η χώρα όμως πρέπει να προχωρήσει. Να γίνουν κι άλλες μεταρρυθμίσεις, να ενισχυθούν κοινωνικά τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, να ενισχυθούν κι άλλο οι διεθνείς συμμαχίες και δη σ’ ένα εκρηκτικό διεθνές περιβάλλον.
Εκτός αν θεωρείται από κάποιους ότι όλα αυτά μπορούν να τα κάνουν ο Ανδρουλάκης, ο Κασσελάκης κι όποιον από το παρελθόν τους επιβάλλουν ως συνοδοιπόρους…
Για φανταστείτε κυβέρνηση με… Κασσελάκη, Ανδρουλάκη και Βελόπουλο; Και πρωθυπουργό έναν δοτό που θα έρθει από το παρελθόν; Χάρμα, ε;
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «ΟΜΟΛΟΓΙΑ-ΒΟΜΒΑ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ! Τα πρώην (;) συνεταιράκια Μητσοτάκης και Μαρινάκης τα… έσπασαν και βγάζουν τα άπλυτά τους στη φόρα »
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΚΑΣΣΕΛΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΥΘΥΝΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΟΜΦΗΣ ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ Σόου και… κοκορομαχία – ΝΕΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΥΠΑ ΓΙΑ 25.000 ΑΝΕΡΓΟΥΣ 18-29 ΕΤΩΝ »
ΕΣΤΙΑ: «Ξεχάστε τις εκλογές της παραγραφής το «στικάκι» έχει αφήσει ίχνη – Την μικρότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ έχουν οι Έλληνες – Πληθωρισμός: Νύχτα σπαρμένη …μάγια!
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Εβδομήντα πέντε ημέρες ακραίας σύγκρουσης έως τις ευρωκάλπες Άρχισε η συζήτηση επί της πρότασης δυσπιστίας με επίκεντρο τα Τέμπη – Σε επιφυλακή ΕΥΠ, ΕΛ.ΑΣ. λόγω ISIS-K – Το σήμα κινδύνου απέτρεψε την εκατόμβη»
Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: «ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ»
ΜΑΚΕΛΕΙΟ: «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΤΕΛΙΚΟ ΣΤΕΛΕΧΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΠΙΕΣΑΝ ΝΑ ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΕΙ ΤΑ ΗΧΗΤΙΚΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΟΥ ΜΑΚΕΛΕΙΟΥ – «Η ΜΑΦΙΑ ΤΗΣ ΝΔ ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΤΟΝ Δ/ΝΤΗ ΤΟΥ ΟΣΕ»»
ΤΑ ΝΕΑ: «ΑΥΡΙΟ ΒΡΑΔΥ Η ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΔΥΣΠΙΣΤΙΑΣ ΜΕ ΔΥΟ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ – Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑ Αγοράζουμε F-35/4 αντί για απλά F-35»
Ο ΛΟΓΟΣ: «Τριήμερο υψηλής έντασης στη βουλή – «Καταμεσής της άνοιξης όψιμο καλοκαίρι » – Κατάρρευση γέφυρας στη Βαλτιμόρη»
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: «Η ΜΟΝΗ «ΜΟΜΦΗ» ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΡΙΜΩΞΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ Να δυναμώσει η σύγκρουση με την αντιλαϊκή πολιτική και τη συγκάλυψη στα Τέμπη»
Η ΑΥΓΗ: Η ώρα της απολογίας Μητσοτάκη
KONTRANEWS: «Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την πολιτική κυριαρχία της ΝΔ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ Άγριο σφυροκόπημα στη Βουλή από σύσσωμη την αντιπολίτευση – ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΠ ΓΙΑ ΥΠΟΠΤΕΣ ΔΙΕΛΕΥΣΕΙΣ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ »
ESPRESSO: «Το «κατηγορώ» μητέρας κοριτσιού ΑμεΑ με το σπάνιο νευρολογικό σύνδρομο Rett ΑΔΩΝΙΣ ΑΠΟ ΠΕΤΡΑ Η πρόθεση του υπ. υγείας για «μπλόκο» σε εισαγωγές Φαρμάκων σκορπά την απόγνωση σε χιλιάδες γονείς και ασθενείς με σοβαρές γενετικές παθήσεις!»
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΟΜΦΗΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΤΕΜΠΗ Στριπτίζ στην Ολομέλεια της Βουλής Επενδύουν στο χάος ο Ανδρουλάκης και οι συνοδοιπόροι του! Θα αμφισβητήσουν και τις εκλογές;»
STAR: «ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΤΟΥΝΗ Πώς βρέθηκε ημιλιπόθυμη και γυμνή στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου»
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: «EUROSTATq ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΟ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΤΟ ΚΑΤΑ ΚΕΦΑΛΗΝ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Χαμένο όνειρο η σύγκλιση μισθών με την Ευρώπη»
Γράφει η Σίσσυ Νίκα – Δημοσιογράφος Γαστρονομίας και Πολιτισμού
Ένα γλυκάκι που γίνεται πολύ εύκολα και είναι η σίγουρη επιλογή για το γιορτινό σας τραπέζι ή για κάθε μέρα ακόμα και το σχολείο… χωρίς σάλτσα βέβαια.
Εμείς φτιάξαμε το γλυκό και το περιλούσαμε με πλούσια κρέμα σοκολάτας γάλακτος. Εσείς μπορείτε να χρησιμοποιήσετε κάποια από τις έτοιμες σάλτσες που αγαπάτε. Η επιλογή δική σας…
Δένει όμως αρμονικά και με παγωτό ή κρέμα σαντιγί.
Κορμός με πλούσια κρέμα σοκολάτας γάλακτος
Aπό τη Μαρίνα Κουτσοπούλου, cheffe Aμαδρυάδες, Διχώρι Φωκίδας
Υλικά για 4 άτομα
450 γρ. μπισκότα πτι μπερ
250 ml. φρέσκο γάλα
180 γρ. ζάχαρη κρυσταλλική
1 κ.σ. ξύσμα πορτοκαλιού
125 γρ. βούτυρο από το ψυγείο, σε κομμάτια
60 γρ. κακάο, σε σκόνη
30 ml. κονιάκ ή brandy
Για το φινίρισμα
Πλούσια σοκολάτα γάλακτος
Τρόπος παρασκευής
Σε ένα μπολ πιέζουμε ελαφρά με τα χέρια μας τα μπισκότα βουτύρου μέχρι να σπάσουν.
Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το γάλα, τη ζάχαρη, το βούτυρο και ζεσταίνουμε σε μέτρια φωτιά.
Ανακατεύουμε συχνά με το σύρμα και συνεχόμενα μέχρι το βούτυρο και η ζάχαρη να λιώσουν προσέχοντας όμως να μην βράσουν.
Προσθέτουμε το κακάο, το ξύσμα πορτοκαλιού, το κονιάκ και ανακατεύουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
Αδειάζουμε το μείγμα πάνω από τα μπισκότα και ανακατεύουμε καλά τα υλικά.
Στη συνέχεια, ρίχνουμε το μείγμα σε φόρμα για κορμού ή εναλλακτικά σε φόρμα του κέικ.
Αφήνουμε το μείγμα στο ψυγείο καλυμμένο για ένα ολόκληρο βράδυ για να σφίξει καλά.
Ξεφορμάρουμε και κόβουμε σε φέτες τον κορμό.
Σερβίρουμε σε πιατέλα και περιχύνουμε με σάλτσα σοκολάτας.
Μικρά μυστικά
Μπορούμε να το σερβίρουμε με μια μπάλα παγωτό κρέμα, σοκολάτα ή φράουλα.
Αν θέλουμε αντικαθιστούμε τη σάλτσα σοκολάτας με σάλτσα φράουλας, για περισσότερο χρώμα και γεύση.
