Χωρίς καμία αίσθηση της οικονομίας, ακόμη εννέα καινούργιες ταινίες ρίχνονται στην «αρένα» της αίθουσας αυτή την εβδομάδα.

Ξεχωρίζουν τα φιλμ «Οδός Μάλαγα», μία από τις πιο αισιόδοξες ταινίες των τελευταίων ετών, από την Μαριάμ Τουζανί και την υπέροχη Κάρμεν Μάουρα, «Οι Δοκιμάστριες», για μια άγνωστη ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η απολαυστική σάτιρα του Γκορ Βερμπίνσκι «Good Luck, Have Fun, Don’t Die», με τον ακαταμάχητο Σαμ Ρόκγουελ. Επίσης, για τους φαν της ίντριγκας υπάρχει «Ο Μάγος του Κρεμλίνου», ενώ ξεχωριστή θέση καταλαμβάνει το υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινία κινουμένων σχεδίων «Η Μικρή Αμελί».

Οδός Μάλαγα

(«Calle Málaga») Αισθηματικό δράμα, μαροκινής και διεθνούς συμπαραγωγής 2025, σε σκηνοθεσία Μαριάμ Τουζανί, με τους Κάρμεν Μάουρα, Μάρτα Ετούρα, Αχμέντ Μπουλάν κα.

Μέσα στη γενικευμένη μαυρίλα, έρχεται η Μαριάμ Τουζανί, την οποία γνωρίσαμε πριν από τρία χρόνια με το συμπαθέστατο «Μπλε Ταφτάνι», να μας προσκαλέσει σε μία από τις πιο αισιόδοξες ταινίες των τελευταίων χρόνων, μία αισθηματική δραμεντί, που εξελίσσεται στην πανέμορφη Ταγγέρη του Μαρόκου.

Το ισπανόφωνο ντεμπούτο της Τουζανί, δίνει την ευκαιρία στην Κάρμεν Μάουρα, αλλοτινή μούσα του Αλμοδοβάρ, να παραδώσει έναν αξιομνημόνευτο ρόλο, αυτόν μίας 70χρόνης, που δεν λέει να το βάλει κάτω και διεκδικεί τη χαρά της ζωής και το δικαίωμα στον έρωτα.

Μία 70χρονη γυναίκα, ζει εδώ και χρόνια ευτυχισμένη στην Ταγγέρη, μέχρι που η κόρη της αποφασίζει να πουλήσει το σπίτι και την καλεί να ζήσει μαζί της στη Μαδρίτη. Αποφασίζοντας να μην το βάλει κάτω, θα κάνει τα πάντα για να μη χάσει οριστικά το αγαπημένο της διαμέρισμα και να ξεριζωθεί, να κρατήσει τη ζωή, τις αναμνήσεις και την αξιοπρέπειά της, ενώ απροσδόκητα ανακαλύπτει ξανά την ερωτική επιθυμία.

Ανοίγοντας μία αγκαλιά εγκαρδιότητας, η Τουζανί θα θέσει σε πρώτο πλάνο την αξιαγάπητη μπριόζα ηρωίδα, την οποία απολαμβάνουμε να βλέπουμε στις δικές της μικρές περιπέτειες, για να κρατήσει το σπίτι της και όσα έμαθε να αγαπά, να μη χάνει ποτέ την αισιοδοξία της, να διατηρεί την ανθεκτικότητά της και να τολμά να ξαναμπεί στον ερωτικό κόσμο, γνωρίζοντας έναν συμπαθέστατο άνδρα.

Το φιλμ, ρέει σαν κρυστάλλινο ρυάκι, δροσίζοντας τις αισθήσεις και ζεσταίνοντας την καρδιά, με τη γλυκύτητά του και τις υπέροχες λήψεις της Ταγγέρης, αποφεύγει τις παγίδες και τις ευκολίες του γλυκερού αισθήματος, ενώ η Μάουρα κλέβει τη ματιά μας, με τη διακριτική, αλλά και εκφραστική της ερμηνεία – ένα σωστό τονωτικό για τη χαρά της ζωής.

Η Τουζανί κεντά μια υπέροχη κινηματογραφική δαντέλα, για το δικαίωμα στη ζωή, ακόμη και για ανθρώπους που θεωρούμε ότι τους αρκεί μια νοσοκόμα ή ένα γηροκομείο.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ H Μαρία Aνχελες είναι μια 79χρονη Ισπανίδα που ζει μόνη και ευτυχισμένη στην Ταγγέρη, δεμένη με το σπίτι, τη γειτονιά και τους ανθρώπους της. Η ζωή της ανατρέπεται βίαια όταν η κόρη της καταφθάνει από τη Μαδρίτη με σκοπό να πουλήσει το σπίτι της. Αρνούμενη να ξεριζωθεί από τον τόπο της, η Μαρία ξεκινά έναν αγώνα να ζήσει τη ζωή της όπως εκείνη επιθυμεί.

Οι Δοκιμάστριες

(«Le Assaggiatrici») Ιστορικό δράμα, ιταλικής και ελβετικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Σίλβιο Σολντίνι, με τους Έλσα Σλοτ, Μαξ Ριεμέλτ, Άλμα Χασούν, Έμα Φαλκ κα.

Καλοβαλμένο, στιβαρό δράμα εποχής, βασισμένο στο διεθνές μπεστ σέλερ «Στο Τραπέζι του Λύκου» της Ροζέλα Ποστορίνο και σε μία άγνωστη ιστορία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου: Τον εξαναγκασμό νεαρών Γερμανίδων να δοκιμάζουν το φαγητό, πριν αυτό φτάσει στο τραπέζι του Χίτλερ, καθώς φοβόταν ότι θα τον δηλητηριάσουν.

Ο Σίλβιο Σολντίνι («Ψωμί και Τουλίπες»), που έχει χρόνια να κάνει μία επιτυχία, θα ξαναφέρει το ιταλικό κοινό στις αίθουσες, με αυτό το ιστορικό του δράμα, προσεγγίζοντας το ενδιαφέρον στόρι του ως ψυχολογικό θρίλερ, καθώς κάθε μέρα «Οι Δοκιμάστριες» μπορεί να χάσουν τη ζωή τους, από τα εδέσματα που προορίζονται για τον Χίτλερ.

Φθινόπωρο του 1943. Η νεαρή Ρόζα αφήνει το βομβαρδισμένο Βερολίνο για να καταφύγει σε ένα απομακρυσμένο χωριό, όπου ζουν οι γονείς του άντρα της, όσο εκείνος πολεμά στο μέτωπο. Σύντομα η Ρόζα θα ανακαλύψει ότι το φαινομενικά φιλήσυχο χωριό κρύβει ένα μυστικό: το αρχηγείο του Αδόλφου Χίτλερ, το διαβόητο «Λημέρι του Λύκου», βρίσκεται στο γειτονικό δάσος. Ένα πρωί, η Ρόζα συλλαμβάνεται μαζί με άλλες νεαρές γυναίκες από το χωριό και οδηγείται στο αρχηγείο. Εκεί, οι γυναίκες αναγκάζονται για πρώτη φορά να δοκιμάσουν το φαγητό που προορίζεται για τον Χίτλερ – κι αυτό συνεχίζεται τρεις φορές τη μέρα, κάθε μέρα…

Ο ναζισμός δείχνει το αληθινό του πρόσωπο, η φρίκη φτάνει ακόμη και στην τραπεζαρία, με τις γυναίκες να δοκιμάζονται από την αγωνία και την αντρική στρατιωτική βία. Διχασμένες μεταξύ φόβου και θανάτου, αλλά και της πείνας που τις ρημάζει, θα πρέπει να βρουν το κουράγιο να αντέξουν, ελπίζοντας ότι σύντομα η Γερμανία θα χάσει τον πόλεμο.

Ο Σολντίνι, υιοθετώντας τα βαριά χρώματα μίας ζοφερής εποχής, παραπέμποντας στα πολεμικά φιλμ του ‘70, θα εστιάσει στην οπτική γωνία των γυναικών, που θα ζήσουν από πρώτο χέρι την ανελέητη παραίσθηση ενός απάνθρωπου καθεστώτος, τις οποίες αντιμετωπίζει ως υποψήφια θύματα – ένα ακόμη στατιστικό του πολέμου, μπροστά στην επίτευξη των στόχων του. Άλλωστε οι πιθανότητες να χάσουν τη ζωή τους είναι τόσες όσες και να χάσει τον πόλεμο η Γερμανία, όπως θα τους πει ο μάγειρας του Φύρερ.

Η σκηνή, με τις γυναίκες γύρω από το τραπέζι να δοκιμάζουν το φαγητό του Χίτλερ, που επαναλαμβάνεται μάλλον υπερβολικά, θα στοιχειώσει τον θεατή, καθώς λίγα μέτρα μακριά βρίσκεται το απόλυτο κακό, αλλά αόρατο και προστατευμένο από γυναίκες που υφίστανται στο σώμα και την ψυχή τους την ιδεολογία του μίσους και της περιφρόνησης στη ζωή.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ταινία αναφέρεται και στην αποτυχημένη επίθεση στον Χίτλερ το 1944, όταν ο ηγέτης του ναζισμού, ακούγεται από το ραδιόφωνο να λέει ότι γλύτωσε για «να επιβεβαιώσει το καθήκον που του εμπιστεύτηκε το πεπρωμένο». Πριν από λίγους μήνες ένας άλλος ηγέτης έλεγε περίπου τα ίδια λόγια όταν πυροβολήθηκε και η σφαίρα του έξυσε το αυτί…

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Φθινόπωρο του 1943. Η νεαρή Ρόζα αφήνει το βομβαρδισμένο Βερολίνο για να καταφύγει σε ένα απομακρυσμένο χωριό, όπου ζουν οι γονείς του άντρα της, όσο εκείνος πολεμά στο μέτωπο. Σύντομα θα εξαναγκαστεί μαζί με άλλες γυναίκες να δοκιμάζει το φαγητό που προορίζεται για τον Χίτλερ, καθώς φοβάται μήπως τον δηλητηριάσουν.

Good Luck, Have Fun, Don’t Die

(«Good Luck, Have Fun, Don’t Die») Κωμική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, αμερικάνικης και γερμανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Γκορ Βερμπίνσκι, με τους Σαμ Ρόκγουελ, Χέιλι Λου Ρίτσαρντσον, Μάικλ Πένια, Τζούνο Τέμπλ κα.

Έπειτα από αρκετά χρόνια απραξίας, ο ικανότατος Γκορ Βερμπίνσκι, διατηρώντας πάντα το σαρδόνιο χιούμορ του και τα καυστικά του σχόλια για τον σύγχρονο κόσμο, επιστρέφει με μία κωμική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, παρωδώντας στοχαστικά τη νέα θρησκεία της τεχνολογίας και τους κινδύνους που κρύβει η τεχνητή νοημοσύνη.

Ταυτόχρονα, όμως, ο σκηνοθέτης της τριλογίας των «Πειρατών της Καραϊβικής» και του υπέροχου οσκαρικού animation «Rango», δεν χάνει ούτε την ενέργειά του, για μια ξέφρενη περιπέτεια δράσης, μια ιστορία για το τέλος του κόσμου, ενώ έχει και την τύχη να διαθέτει ένα ευπρόσωπο καστ, του οποίου ηγείται, ένας από τους πιο ταλαντούχους Αμερικάνους ηθοποιούς, ο απολαυστικός, για μια ακόμη φορά, Σαμ Ρόκγουελ.

Μια σκοτεινή νύχτα, σε ένα γεμάτο φαστφουντάδικο, εισβάλει ένας άντρας, ντυμένος με κάτι πλαστικά και καλώδια σε όλο του το σώμα, φέρνοντας σε άστεγο, φορτωμένος με μία βόμβα και διακηρύσσοντας ότι έρχεται από το μέλλον. Αυτή είναι η 117η φορά που επιστρέφει στη γη, με την ίδια αποστολή, δηλαδή, να στρατολογήσει μια ομάδα ανθρώπων, αυτή τη φορά, από τους ακατάλληλους θαμώνες του εστιατορίου, για να σταματήσουν την επικείμενη Αποκάλυψη της τεχνητής νοημοσύνης και να σωθεί η ανθρωπότητα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αν και είναι προφανές ότι ο Βερμπίνσκι θέλει να κάνει μία ταινία αφύπνισης, για την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη, που πλέον καθορίζουν τη ζωή ή για κάποιους είναι η ζωή, αλλά δεν σταματά μόνο σε αυτό.

Μπαίνει και στη διάβρωση του κοινωνικού ιστού, ως αποτέλεσμα της εμμονής στην οθόνη και την αγιοποίηση του ψηφιακού κόσμου. Με αρκετά φλας μπακ, που αφορούν κάποιους πελάτες του εστιατορίου, θα αναδείξει την επίδραση της τεχνολογίας στον άνθρωπο, καθώς άλλοι είναι «καμμένοι» από το διαδίκτυο, όπως οι έφηβοι, άλλοι το χρησιμοποιούν για να ξεφύγουν από τη μίζερη ζωή τους, ενώ υπάρχουν και αυτοί που έχουν γνωρίσει τις δυσάρεστες συνέπειές του.

Η διασκεδαστική ταινία του Βερμπίνσκι, αν και ορισμένες φορές χάνει την αφηγηματική της συνοχή και δείχνει χαώδης, σπάνια καταφεύγει σε κηρύγματα ή τα κλισέ του είδους και στέλνει ένα σαφές μήνυμα: Στο μέλλον, όλοι θα χρειαστούμε λίγη καλή τύχη.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ένας άντρας από το μέλλον ταξιδεύει στο σήμερα και στρατολογεί τους θαμώνες ενός εστιατορίου στο Λος Άντζελες, εκλιπαρώντας να τον βοηθήσουν στην καταπολέμηση μιας αδίστακτης τεχνητής νοημοσύνης.

Η Διαθήκη της Αν Λι

(«The Testament of Ann Lee») Δραματική βιογραφία, αμερικάνικης και βρετανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Μόνα Φάστβολντ, με τους Αμάντα Σέιφριντ, Λιούις Πούλμαν, Τομαζίν Μακένζι, Κρίστοφερ Άμποτ, Στέισι Μάρτιν κα.

Η φροντισμένη παραγωγή, η τεχνική αρτιότητα και η επιχειρούμενη εικονοκλαστική αναπαράσταση της θρησκευτικής έκστασης, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της χορταστικής, βιογραφικής, μουσικοχορευτικής ταινίας εποχής της Μόνα Φάστβολντ.

Έχοντας ως συμπαραστάτη και τον σύζυγό της, σκηνοθέτη του «Brutalist» Μπρέιντι Κορμπέτ στην παραγωγή και στο σενάριο, η Φάστβολντ θα μετατρέψει τον βίο της Αν Λι, ιδρύτριας των Σέικερς (μία προτεσταντική σέχτα του 18ου αιώνα) σε μία αναμέτρηση αισθητικής σύγκρουσης ανάμεσα στο σώμα και στο πνεύμα.

Ωστόσο, η φιλόδοξη ταινία, παρότι έτυχε ενθουσιώδους υποδοχής στην πρεμιέρα της στο φεστιβάλ της Βενετίας, δεν είχε ανάλογη συνέχεια, καθώς ήταν φανερές οι αδυναμίες της, τόσο στον ρυθμό αφήγησης, με τις συνεχόμενες επαναλήψεις και τη φλυαρία της, όσο και από την προσπάθεια εντυπωσιασμού μέσα από την επίδειξη σκηνοθετικής δεξιοτεχνίας. Αδύναμη και η πρωταγωνίστρια Αμάντα Σέιφριντ, που μπορεί να το παλεύει με κάθε τρόπο και με την ακατέργαστη λαμπερή εύθραυστη ερμηνεία της, αλλά είναι φανερό ότι δεν έχει το υποκριτικό μέγεθος για τον ρόλο.

Η Αν Λι, γεννημένη το 1735 σε μια φτωχική οικογένεια στο Μάντσεστερ, μετά από προσωπικές απώλειες αρχίζει να βιώνει έντονα πνευματικά οράματα. Διωκόμενη για τις πεποιθήσεις της θα εγκαταλείψει την Αγγλία, μαζί με μία μικρή ομάδα πιστών και θα μεταναστεύσει στην Αμερική, όπου ιδρύει την κοινότητα των Σέικερς, που πιστεύουν στην ισότητα των φύλων, την κοινοκτημοσύνη, την ειρήνη και την πλήρη αγαμία. Εκεί καθιερώνεται ως πνευματική ηγέτιδα και ανακηρύσσεται από τους οπαδούς της ως η γυναικεία μορφή του Χριστού.

Ιδιοσυγκρασιακό, αινιγματικό, ορισμένες φορές εντυπωσιακό, το φιλμ, που πασχίζει να ισορροπήσει μεταξύ ενός στοχαστικού σινεμά και της δραματικής έντασης, μοιάζει άλλοτε με ένα ειρωνικό μαρτύριο, έναν εφιάλτη και άλλοτε με ένα ιδιότυπο μελοδραματικό μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ.

Η Φάστβολντ, μαζί με τον ικανότατο διευθυντή φωτογραφίας Γουίλιαμ Ρέξερ, χρησιμοποιώντας κιαροσκούρα χρώματα, για να δημιουργήσει κάδρα που θυμίζουν πίνακες της εποχής και μία πνευματική θρησκευτική αυστηρότητα, θα απαλύνει την ταινία της με τις σκηνές χορού, όπου το κίνημα των Σέικερς μεταμορφώνεται σε ένα μουσικό είδος κάθαρσης. Μία αναζωογονητική αντίθεση, που ορισμένες φορές, όμως, τραβάει υπερβολικά, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους της ταινίας.

Και όσοι αναρωτηθούν ποιο είναι τελικά το μήνυμα της ταινίας, η κληρονομιά της Αν Λι στον 21ο αιώνα, μάλλον θα μείνουν με την απορία…

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η Αν Λι, γεννημένη το 1735 σε μια φτωχική οικογένεια στο Μάντσεστερ, μετά από προσωπικές απώλειες αρχίζει να βιώνει έντονα πνευματικά οράματα. Διωκόμενη για τις πεποιθήσεις της, μεταναστεύει στην Αμερική, ιδρύει το κίνημα των Σέικερς και ανακηρύσσεται από τους οπαδούς της ως η γυναικεία μορφή του Χριστού.

Ο Μάγος του Κρεμλίνου

(«Le Mage du Kremlin») Βιογραφικό δράμα, γαλλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Ολιβιέ Ασαγιάς, με τους Πολ Ντέινο, Τζουντ Λο, Αλίσια Βικάντερ, Τομ Στάριτζ, Τζέφρι Ράιτ κα.

Η ιστορία της Ρωσίας, είτε την εποχή της Σοβιετικής Ένωσης, είτε μετά τη διάλυσή της, είναι πάντα ελκυστική για τον δυτικό κινηματογράφο. Αν εξαιρέσουμε την εποχή του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, όπου υμνήθηκε ο ηρωισμός των σοβιετικών από το Χόλιγουντ, τις περισσότερες φορές επικράτησε το ψυχροπολεμικό κλίμα, με κατασκοπικές περιπέτειες κατά βάση. Όλα, όμως, έχουν αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες, με τον Πούτιν, μια ιδιάζουσα περίπτωση ηγέτη, που η ισχύς του, στα όρια του μονάρχη, στην τεράστια χώρα είναι αδιαμφισβήτητη. Η ιστορία του σχεδόν απίστευτη: Από ένας απλός πράκτορας της περιβόητης ΚαΓκεΜπε, αναρριχήθηκε στο ανώτατο αξίωμα, με τη βοήθεια ολιγαρχών, βλέποντάς τον ως ανάχωμα σε πιθανή παλινόρθωση των κομμουνιστών, αλλά εκμεταλλευόμενος και τη θέληση των Ρώσων για έναν ηγέτη με ισχύ τσάρου.

Περιφρονώντας σχεδόν όλα τα παραπάνω, ο απρόβλεπτος Ασαγιάς («Κάρλος», «Μετά τον Μάη», «Αβάνα, η Πόλη των Κατασκόπων»), δημιουργεί ένα φανταστικό πρόσωπο, τον «Μάγο του Κρεμλίνου» και της προπαγάνδας, για να αναδείξει τη χειραγώγηση ενός λαού και την πορεία προς μία «διευθυνόμενη δημοκρατία», την «καθετοποίηση της εξουσίας», ενώ ταυτόχρονα προσεγγίζει εντελώς επιφανειακά τον Πούτιν. Έτσι, ο Ρώσος πρόεδρος παραμένει ουσιαστικά ανεξερεύνητος, ενώ η παρουσία του στο φιλμ, λειτουργεί περισσότερο ως εμπορικό δόλωμα, λόγω και της συγκυρίας.

Διασκευάζοντας το ομώνυμο μπεστ σέλερ του Ιταλοελβετού συγγραφέα Τζουλιάνο ντα Έμπολι, ο Ασαγιάς μας παρουσιάζει τον Βαντίμ Μπαράνοφ, έναν μυθικό «μάγο της προπαγάνδας, στις αρχές της δεκαετίας του ‘90, έναν λαμπρό νεαρό άνδρα, που παραπέμπει στον Βλαντισλάβ Σουρκόφ, έναν Ρώσο αδίστακτο δημαγωγό σύμβουλο του Πούτιν. Αθλητικός, αρχικά καλλιτέχνης και στη συνέχεια παραγωγός ριάλιτι, γίνεται ο επικοινωνιολόγος του ανερχόμενου Πούτιν, που βρίσκει την ευκαιρία να αρπάξει την εξουσία, καθώς ο Γιέλτσιν καταρρέει. Από κείνη την εποχή, ο Μπαράνοφ ανεβαίνει συνεχώς στην ιεραρχία της καθεστωτικής ρωσικής μηχανής και διαμορφώνει τη νέα Ρωσία.

Ο Ασάγιας, αντί να εκμεταλλευθεί ένα τόσο πλούσιο στόρι, να μπει στα βαθιά της εξουσίας και του μεγέθους μίας Ρωσίας, θα αρκεστεί σε μια τραβηγμένη ίντριγκα και στις απαραίτητες δολοπλοκίες, παραδίδοντας ένα επιδερμικό φιλμ, αμήχανο και μονοδιάστατο, σαν περίληψη της wikipedia, δίχως να εμβαθύνει στα γεγονότα και στη σημασία τους ή στον χαρακτήρα του Πούτιν, που ορισμένες φορές φτάνει στα όρια της καρικατούρας.

Το φιλμ, με τη μορφή της εξομολόγησης του κεντρικού ήρωα, γραμμικό, με επίπεδη αφήγηση, χωρίς να κρύβει καμία έκπληξη, παρακολουθείται ως ένα δραματοποιημένο και υπερβολικά εκλαϊκευμένο ντοκιμαντέρ, που θα μπορούσε να είναι σε συνέχειες, όπως αυτά που ξεπετούν οι συνδρομητικές πλατφόρμες.

Ο Πολ Ντέινο, στον πρωταγωνιστικό ρόλο του «Μάγου», αρχικά μυστηριώδης και απειλητικός, θα εξελιχθεί σε έναν μονότονο, χαμηλόφωνο, ανέκφραστο χαρακτήρα, που σχεδόν εκνευρίζει με την επαναλαμβανόμενη μανιέρα του, ενώ ο Τζουντ Λο, υποδυόμενος τον Πούτιν, είναι πολλές φορές για γέλια με τη «σατανικότητά» του και τους γραφικούς μορφασμούς του.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ρωσία, αρχές της δεκαετίας του 1990. Εν μέσω μετασοβιετικού χάους, ένας λαμπρός νεαρός άνδρας, ο Βαντίμ Μπαράνοφ, αρχικά καλλιτέχνης και στη συνέχεια παραγωγός ριάλιτι, γίνεται ο επικοινωνιολόγος ενός ανερχόμενου πράκτορα της KGB: του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

Η Μικρή Αμελί

(«Amélie et la Métaphysique des Tubes») Υποψήφια για το Όσκαρ ταινίας κινουμένων σχεδίων, γαλλικής και βελγικής παραγωγής 2025, σε σκηνοθεσία της πρωτοεμφανιζόμενης Μαϊλίς Βαλάντ. Ένα μικρό κομψοτέχνημα παραδοσιακής τεχνικής, που αποτελεί φόρο τιμής στο φημισμένο ιαπωνικό στούντιο Ghibli, με κεντρική ηρωίδα την Αμελί, ένα κορίτσι απ’ το Βέλγιο, που μεγαλώνει στην Ιαπωνία και μετά την αποκάλυψη της λευκής σοκολάτας θέλει να ανακαλύψει τη ζωή.

Ένα οξυδερκές animation, με χειροποίητα ιμπρεσιονιστικά σχέδια, για όλη την οικογένεια, που διαθέτει μαγεία, χιούμορ και τρυφερότητα και μιλά για την ταυτότητα, την απώλεια προσανατολισμού, το πολιτισμικό σοκ, τον ξεριζωμό, τον θάνατο και το τραύμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το φιλμ προβάλλεται με υποτίτλους, ενώ την επόμενη εβδομάδα και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, με τις φωνές των Ελενα Δελακούρα, Νικολέτα Κουνενιδάκη, Εβελίνα Αραπίδη, Βασίλη Παπαστάθη, Χριστίνα Παπαδοπούλου κα.

Σμαράγδα – I Got Thick Skin and I Can’t Jump

Δράμα κυπριακής παραγωγής 2024, στο ντεμπούτο του Αιμίλιου Αβραάμ, με ηρωίδα τη 46χρονη Σμαράγδα, που αναζητά το νόημα της ζωής, στην πόλη τής πρόσφατα αποβιωσάσας μητέρας της, Αγία Νάπα, που πλήττεται από τον μαζικό τουρισμό. Μία γυναίκα σε μεταίχμιο, που βρίσκει συνεχώς κλειστές πόρτες, συμβιβάζεται με μία δουλειά στον τουριστικό κλάδο και αναζητά το δικαίωμα να ζήσει όπως αυτή θέλει. Μία ταινία αυτογνωσίας και υπαρξιακής αγωνίας, που έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και πρωταγωνιστεί η Νιόβη Χαραλάμπους.

The Mortuary Assistant

Ταινία τρόμου, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, από το καλάθι του εμπορικότατου είδους, σε σκηνοθεσία του Τζερεμία Κιπ. Βασισμένο πάνω στο ομότιτλο horror video game, το στόρι θέλει μία νεαρή βοηθό, σε ένα απομονωμένο νεκροτομείο και κατά τη διάρκεια μίας νυχτερινής βάρδιας, να βιώνει ανεξήγητα φαινόμενα και να ζει έναν εφιάλτη ερχόμενη αντιμέτωπη με μία δαιμονική δύναμη. Πρωταγωνιστούν οι Γουίλα Χόλαντ και Πολ Σπαρκς.

Μυστικός Πράκτορας Μπέρνι: Αποστολή στον Άρη

(«Bernard: Mission Mars») Παιδικό ψηφιακό animation, κινέζικης παραγωγής 2023, σε σκηνοθεσία του Τσάο Γουάνγκ, με ήρωα έναν μικρό αρκούδο σε μια διαστημική περιπέτεια. Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

*Φωτογραφία από την ταινία «Οδός Μάλαγα» – Πηγή Φωτογραφίας: Danaos Films

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Χάρης Αναγνωστάκης