Ο Τάσος Μπαρτζώκας υποδέχθηκε στη Βουλή τον διακεκριμένο Δικαστή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Ιωάννη Κτιστάκι.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της Βουλής και Βουλευτής Ημαθίας, Τάσος Μπαρτζώκας, ο οποίος είναι παράλληλα και Πρόεδρος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Παρακολούθησης των Αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, υποδέχθηκε στη συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής τον κ. Ιωάννη Κτιστάκι, Δικαστή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, διακεκριμένο Νομικό και Αναπληρωτή Καθηγητή της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.

Ο κ. Ιωάννης Κτιστάκις προσκλήθηκε στην Επιτροπή της Βουλής, προκειμένου να ενημερώσει τα Μέλη όλων των Κομμάτων σχετικά με τις νεότερες εξελίξεις της Νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, που αφορούν στα ανθρώπινα δικαιώματα, το βαθμό συμμόρφωσης της χώρας μας και τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται προκειμένου να ανταποκριθούμε στις σύγχρονες προκλήσεις για την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Ο Τάσος Μπαρτζώκας, στην εισαγωγική του τοποθέτηση,  αναφέρθηκε στα σημαντικά βήματα συμμόρφωσης που έχει πραγματοποιήσει η Ελλάδα μέσα από νομοθετικές και διοικητικές μεταρρυθμίσεις, επισημαίνοντας παράλληλα ότι εξακολουθούν να υπάρχουν ζητήματα που απαιτούν περαιτέρω παρεμβάσεις, όπως οι συνθήκες κράτησης και επιμέρους πτυχές του μεταναστευτικού.

Παράλληλα υπογράμμισε ότι η παρακολούθηση της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και η συμμόρφωση στις αποφάσεις του αποτελούν ουσιαστική υποχρέωση μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής Δημοκρατίας και βασική προϋπόθεση για την ενίσχυση του κράτους δικαίου και της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς.

Ο Δικαστής κ. Ιωάννης Κτιστάκις έκανε αναλυτική και εμπεριστατωμένη ενημέρωση για τις συχνότερες παραβιάσεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου που διαπιστώνονται σε υποθέσεις κατά της Ελλάδας, παραθέτοντας συγκεκριμένα στοιχεία των τελευταίων ετών, αναφέρθηκε στους τομείς που έχει επιτευχθεί ουσιαστική πρόοδος της χώρας, καθώς και στις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται ακόμη στο δρόμο της ενίσχυσης του κράτους δικαίου και της Δημοκρατίας μας.

Ομιλία Νίκου Ανδρουλάκη, Προέδρου ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής στην ημερίδα «Η Παιδεία Αλλάζει (σ)την Ελλάδα: Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ»

Φίλες και φίλοι, σας ευχαριστώ πάρα πολύ σήμερα για την παρουσία σας, για ένα ζήτημα που αφορά το μέλλον της πατρίδας μας, διότι οι νεότερες γενιές είναι και το παρόν, είναι και το μέλλον. Και το μέλλον τους συνδέεται με μια ισχυρή δημόσια παιδεία όλων των βαθμίδων. 

Δεν είναι τυχαίο που επιλέξαμε να ανοίξουμε και σήμερα δημόσιο διάλογο, με τεκμηρίωση, με σοβαρότητα, για ένα στοίχημα, διότι η ισχυρή δημόσια παιδεία είναι και ζητούμενο, είναι και στοίχημα, όταν ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας πληρώνει υψηλό κόστος και στην υγεία και στην παιδεία, όταν αποδυναμώνεται το κοινωνικό του κράτος, και οι δύο βασικοί του πυλώνες. 

Βρισκόμαστε, λοιπόν, σε ένα πολιτικό περιβάλλον το οποίο δεν δίνει χώρο για ποιοτικό διάλογο, για συζήτηση βάσει των πραγματικών δεδομένων. Τι συμβαίνει σε όλη τη χώρα; Όπως περιέγραψε στο οδοιπορικό του ο Στέφανος Παραστατίδης, -διότι αυτά τα έχουμε συναντήσει σε μικρά νησιά, σε χωριά σε ορεινούς όγκους, αλλά και σε όλη την Ελλάδα-,  το κοινωνικό κράτος νοσεί. Και μαζί με το κοινωνικό κράτος δημιουργούνται συνθήκες υπονόμευσης του δημογραφικού. Χειροτερεύουν τα πράγματα. Αντί, λοιπόν, να ανοίξει ένας σοβαρός διάλογος για αυτά τα μεγάλα στοιχήματα της πατρίδας, του λαού, ζούμε την περίοδο της τεχνητής πόλωσης. Μια πόλωση που απαξιώνει συνολικά τον πολιτικό κόσμο, τα κόμματα, το λόγο, που παραμένουν προσηλωμένοι στην ατάκα και όχι στην πραγματική συζήτηση για τα πραγματικά προβλήματα. 

Εμείς λοιπόν εδώ και πολύ καιρό, υπεύθυνα, αξιόπιστα, ανοίγουμε συζήτηση. Ανοίγουμε συζήτηση για ό,τι αφορά τους πολίτες, ιδιαίτερα τους νέους, σε όλη την Ελλάδα. Έτσι, ανοίξαμε τη συζήτηση για το ιδιωτικό χρέος πολύ νωρίς, ένα επίκαιρο ζήτημα που αφορά χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις και δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριά. 

Έτσι ανοίξαμε τη συζήτηση για τη στέγαση πολύ νωρίς, πολύ επίκαιρα, όταν βλέπαμε ότι κλιμακώνεται το θέμα της μετατροπής του δικαιώματος ενός νέου ανθρώπου στη στέγαση σε προνόμιο για λίγους, όταν κάποιοι πολύ εύκολα λένε ότι «εντάξει, χάνεται», αλλά συγχρόνως κάποιοι κερδίζουν. Ποιοι κερδίζουν και ποιοι χάνουν σε κάθε περίπτωση που ανοίγουμε ένα θέμα που αφορά την κοινωνία; 

Μετά το μνημόνιο, περιμέναμε ο πολιτικός κόσμος να έχει συμμορφωθεί, να έχει αποκτήσει ενσυναίσθηση, και να μιλάει στο όνομα των πολλών. Γι’ αυτό θεωρώ πολύ επίκαιρο το σύνθημα «Μια Ελλάδα για όλους» όταν μιλάμε για τη δημόσια παιδεία. Διότι η δημόσια παιδεία, μαζί με το Εθνικό Σύστημα Υγείας, είναι ένα κομμάτι του μεγάλου οραματικού έργου του ΠΑΣΟΚ. 

Χαίρομαι πάρα πολύ, διότι σήμερα ανάμεσά μας δεν είναι μόνο πρώην υπουργοί Παιδείας, είναι και απλοί άνθρωποι που ασχολήθηκαν με την παιδεία στους τομείς του ΠΑΣΟΚ και συνεισέφεραν με τις εμπειρίες τους, με τις απόψεις τους, σε αυτό το όραμα που διαχρονικά εμείς υπηρετήσαμε μετά το 1981. Το όραμα «η παιδεία να συνδέεται άμεσα με την κοινωνική κινητικότητα προς τα πάνω». Να μπορεί το παιδί της ελληνικής οικογένειας, όπου κι αν μένει, σε οποιαδήποτε γωνιά της Ελλάδας, ό,τι δουλειά και να κάνει η οικογένειά του, να μπορεί να κάνει μια επιλογή που το εκφράζει, μια επιλογή που υπηρετεί τα όνειρά του, που του δίνει εφόδια, που τον κάνει πολίτη. Και ότι πολύ σωστά η δημοκρατία είναι εμπειρία. Και ένα μεγάλο κομμάτι της εμπειρίας είναι μέσα στο πανεπιστήμιο. 

Όλα αυτά, δυστυχώς, κάποιοι τα ξεχνούν και νομίζουν ότι η πολιτική γίνεται με σκονάκια. Δεν γίνεται με σκονάκια η πολιτική. Η πολιτική γίνεται με δουλειά, με διάλογο, με προσθήκες, με αφαιρέσεις. Οικοδομείται στις πολύ μεγάλες συναινέσεις. 

Και το ΠΑΣΟΚ απέδειξε ότι είχε διάθεση για διάλογο και συναινέσεις, όχι τις εύκολες εποχές, αλλά ακόμη και τις πιο δύσκολες εποχές για το λαό μας. Διότι εμείς πάντα επενδύαμε στην ενότητα του ελληνικού λαού και όχι στη διχόνοια, την απαξίωση και τον ευτελισμό. 

Σήμερα λοιπόν λέμε κάτι απλό. Εργαζόμαστε ως αντιπολίτευση γιατί θέλουμε να γίνουμε μια κυβέρνηση μεγάλων αλλαγών και σημαντικών μεταρρυθμίσεων. Κάθε ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι ψήφος για μια καλύτερη ζωή. Ψήφος στο ΠΑΣΟΚ σημαίνει πολιτική αλλαγή για όλους, με ενότητα, με σχέδιο και αξιοπιστία. 

Εδώ και επτά χρόνια η Νέα Δημοκρατία έχει δώσει διαπιστευτήρια: λιγότερη δημόσια επένδυση, μεγαλύτερη επιβάρυνση της οικογένειας, διοικητικός συγκεντρωτισμός, διαρκής νομοθετική αναστάτωση χωρίς αποτέλεσμα, αυτό που ανέφερε και η Άννα Διαμαντοπούλου, και όλο περισσότερες ιδιωτικές διαδρομές για όσους έχουν τη δυνατότητα και μπορούν να πληρώσουν. 

Η κυβέρνηση αυτή επιχειρεί να κρύψει το κοινωνικό της αποτύπωμα, πίσω από ένα καταιγισμό νομοθετημάτων, πλατφορμών, προγραμμάτων και επικοινωνιακών εξαγγελιών. Όμως τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι απογοητευτικά για την παιδεία. 

Οι μαθησιακές επιδόσεις συνεχώς υποχωρούν, οι ανισότητες διευρύνονται, οι εκπαιδευτικοί απαξιώνονται οικονομικά, αλλά και θεσμικά. Μην το ξεχνάμε. Οι υποδομές παραμένουν ανεπαρκείς. Και οι οικογένειες συνεχώς πληρώνουν όλο και περισσότερα από την τσέπη τους, γιατί πολύ απλά το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα χάνει σταθερά έδαφος απέναντι στην ιδιωτική αγορά. Μετατρέπεται, λοιπόν, συστηματικά η παιδεία σε εμπόρευμα. Οι βαθύτερες εκπαιδευτικές και ψηφιακές ανισότητες υπονομεύουν και την ποιότητα του ανθρώπινου δυναμικού, που έχει ανάγκη η αγορά εργασίας. Άρα, οι επιπτώσεις είναι πολλές. 

Από τη μία πλευρά, η χώρα καταγράφει θετικές επιδόσεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με το ποσοστό των αποφοίτων να αγγίζει το 44,5%, σχεδόν ευθυγραμμισμένο με το 44,1% της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τη σχολική διαρροή να έχει περιοριστεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Όμως, από την άλλη πλευρά, η αγορά εργασίας αδυνατεί να απορροφήσει αυτό το δυναμικό σε υψηλές θέσεις. 

Εν μέσω αυτού του ψηφιακού χάσματος, το ποσοστό των πολιτών με βασικές ψηφιακές δεξιότητες έχει υποχωρήσει στο 51% το 2025, την ώρα που ο μέσος όρος στην Ευρώπη των 27 έχει εκτιναχθεί στο 60,4%, σχεδόν 10% πιο χαμηλά είναι η Ελλάδα. Το έλλειμμα αυτό καθηλώνει την οικονομία σε χαμηλές αμοιβές και περιορίζει την εγχώρια προστιθέμενη αξία. 

Απέναντι, λοιπόν, σε αυτά τα σημαντικά δομικά ζητήματα της παιδείας, εμείς έχουμε μόνο επικοινωνία. Μόνο επικοινωνία, ρηχή επικοινωνία. Πολλά τα παραδείγματα. Εμβληματικότερο; Η ιστορία με την πανεπιστημιακή αστυνομία. Την εξήγγειλαν, επιτέθηκαν στο ΠΑΣΟΚ, που είπε το λογικό, -τι συμβαίνει σε άλλα ιδρύματα της Ευρώπης, πώς έχουν ασφάλεια, πώς έχουν μια εύρυθμη ακαδημαϊκή ζωή με ελευθερίες, με διάλογο-, αλλά αυτοί ήθελαν να κάνουν ένα δικό τους μοντέλο αλά «Νέα Δημοκρατία». Πετάξαμε 30 εκατομμύρια ευρώ. Όσο κοστίζει να έχουν για έναν χρόνο δωρεάν μετακινήσεις οι νέοι μας κάτω των 24 ετών στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Αυτή είναι η «πολυτέλεια» κατασπατάλησης των δημοσίων πόρων. 

Εμείς από την αρχή είπαμε το λογικό και μας είπαν «μπαχαλάκηδες». Είπαμε αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στη Γερμανία, αλλά αυτό που συμβαίνει εκεί, εδώ το χαρακτήρισαν «μπαχαλάκηδες».

Ένα πανάκριβο φιάσκο ήταν και αυτές οι εξαγγελίες. Το αποτέλεσμα, όμως; Τα πανεπιστήμια συνεχίζουν να χρειάζονται φωτισμό, οργανωμένη φύλαξη, σύγχρονες υποδομές, επαρκές προσωπικό, φοιτητικές εστίες και βασικές υπηρεσίες μέριμνας. Όλα αυτά όμως δεν υπάρχουν στο τραπέζι. 

Μια ακόμη επικοινωνιακή πατέντα της κυβέρνησης ήταν τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Και εκεί ακούσαμε πολλά. Γιατί είπαμε το απλό και λογικό: να υπάρξουν μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά, με σεβασμό στο Σύνταγμα. Να οριοθετεί το Σύνταγμα τον μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα τους, με καθαρό τρόπο. Και συγχρόνως να δίνει χώρο δράσης, γκρεμίζοντας την ομηρία του δημοσίου πανεπιστημίου, να γίνει πραγματικά αυτοδιοίκητο. 

Μα αυτό που περιγράφουμε συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη. Σε όλη την Ευρώπη, οι φοιτητές κατά 80% με 85% επιλέγουν το ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο. Και σε ένα ποσοστό 15% με 20% μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά, που είναι ο κύριος άξονας της μη κρατικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Και εκεί το λογικό έγινε παράλογο. 

Είδαμε ένα σύστημα μιντιακό να επιτίθεται στο ΠΑΣΟΚ για αυτό που περιγράφαμε ως πραγματικότητα στην Ευρώπη. Θυμάται κανείς πού είναι αυτά τα μεγάλα ιδρύματα που περιμέναμε να έρθουν στην Ελλάδα; Πού είναι σήμερα; Μήπως τελικά ο στόχος τους ήταν να «πανεπιστημοποιήσουν» τα κολλέγια; Αυτό ήταν η μεγάλη μεταρρύθμιση, η μεγάλη αλλαγή; Πού είναι τα campus; Πού είναι οι μεγάλες επενδύσεις; Και στην περιφέρεια, όχι μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα. Πού είναι οι προδιαγραφές, η ουσιαστική αξιολόγηση, οι πραγματικές εγγυήσεις; 

Η χώρα χρειάζεται σοβαρό ακαδημαϊκό σχεδιασμό και όχι μια άναρχη αγορά τίτλων, που πολλές φορές, δυστυχώς, είναι χωρίς αντίκρισμα. 

Αλλά και σε έναν άλλο τομέα, τον τομέα της έρευνας και της καινοτομίας: Αφού μετέφεραν όλους τους φορείς στο Υπουργείο Ανάπτυξης και πορεύτηκαν επί επτά χρόνια χωρίς καμία στρατηγική, σήμερα διαβάζουμε ότι ετοιμάζουν ένα νέο υπουργείο, μια νέα διοικητική δομή με όλες τις σχετικές αρμοδιότητες. Πληρώνουμε και εδώ ακριβά τις παλινωδίες τους και τις χαμένες ευκαιρίες στον τομέα της έρευνας, ειδικά σε μια εποχή που η Ευρωπαϊκή Ένωση έδωσε πολύ μεγάλες δυνατότητες μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης να επενδύσουμε και σε αυτόν τον πυλώνα, που και εμείς είμαστε πολύ πίσω, αλλά η αλήθεια είναι ότι και η Ευρώπη είναι πίσω σε σχέση με άλλους ανταγωνιστές παγκοσμίως. 

Φίλες και φίλοι, η δημόσια παιδεία συρρικνώνεται μπροστά στα μάτια μας, καθημερινά, από το νηπιαγωγείο μέχρι το πανεπιστήμιο. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: Ο αριθμός των μαθητών στα ιδιωτικά σχολεία αυξήθηκε κατά 16,7% μεταξύ 2018 και 2022, ενώ στο ιδιωτικό νηπιαγωγείο η αύξηση έφτασε το 52%. 52%. Με τη διευκόλυνση, λοιπόν, της κυβέρνησης, λειτουργούν περισσότερα από 2.500 κέντρα μελέτης χωρίς ολοκληρωμένο πλαίσιο αδειοδότησης, παιδαγωγικών προδιαγραφών και ελέγχου ασφάλειας. Όταν το ολοήμερο, που για εμάς είναι ένας κορυφαίος θεσμός, δεν προσφέρει οργανωμένη μελέτη, η οικογένεια αναγκάζεται να πληρώσει το κέντρο μελέτης. 

Όταν το δημόσιο σχολείο δεν εξασφαλίζει ξένη γλώσσα, ψηφιακές δεξιότητες, αθλητισμό, πολιτισμό, η οικογένεια αναγκάζεται να αναζητήσει ιδιωτικές λύσεις. Το σχολείο δεν μπορεί να είναι εμπορικό κέντρο, ούτε το παιδί να είναι πελάτης που ψάχνει προσφορές. Για εμάς, το σχολείο είναι φορέας χειραφέτησης του ανθρώπου και ο μαθητής είναι ο αυριανός πολίτης που θα διαμορφώσει το μέλλον της κοινωνίας μας. 

Αυτή η μετατόπιση προς την ιδιωτική λύση συνδέεται άμεσα με τη χρόνια υποχρηματοδότηση. Η Ελλάδα δαπανά 7.137 δολάρια αγοραστικής δύναμης ανά μαθητή, όταν ο μέσος όρος του ΟΟΣΑ είναι 15.000 δολάρια. 

Οι συνολικές δαπάνες για την εκπαίδευση φτάνουν το 3,9% του ΑΕΠ, έναντι 4,7% στον ΟΟΣΑ. Ενώ την περίοδο 2019-2023, η δαπάνη ανά μαθητή στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, που υπάρχουν πια πολύ μεγάλα ζητήματα, μειώθηκε κατά 4%, την ώρα που στον ΟΟΣΑ αυξήθηκε κατά 12%. Το κενό αυτό δεν είναι θεωρητικό. Το κενό αυτό μεταφέρεται στον προϋπολογισμό κάθε οικογένειας. 

Οι ελληνικές οικογένειες πληρώνουν περισσότερα από 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο για φροντιστήρια, για ιδιωτικές εκπαιδευτικές υπηρεσίες, ενώ οι δαπάνες στον οργανωμένο φροντιστηριακό χώρο αυξήθηκαν κατά 36% μέσα σε δύο χρόνια. 

Αυτή την αιμορραγία πρέπει να τη σταματήσουμε και είναι δέσμευσή μου να τη σταματήσουμε για να τελειώσουμε με την αύξηση των κοινωνικών ανισοτήτων. Όσο μεγαλύτερη σήμερα είναι η οικονομική δυνατότητα μιας οικογένειας, τόσες περισσότερες ευκαιρίες και επιλογές έχει το παιδί της. Αυτό δεν είναι η Ελλάδα που οραματίζεται το ΠΑΣΟΚ και η Δημοκρατική Παράταξη. 

Ας δούμε τα αποτελέσματα του διαγωνισμού PISA 2022, που αποτυπώνουν με αμείλικτο τρόπο την πραγματικότητα. Στα μαθηματικά, μόνο το 53% των μαθητών φτάνει στο βασικό επίπεδο επάρκειας, έναντι 69% στον ΟΟΣΑ. Στην ανάγνωση, το αντίστοιχο ποσοστό είναι 62%, έναντι 74%. Και στις φυσικές επιστήμες 63%, έναντι 76%. 

Πού, λοιπόν, είναι η αριστεία; Πού είναι η αριστεία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που δεν κρίνεται μόνο από τις επιδόσεις των καλύτερων, αλλά από τις επιδόσεις όλων; Πού είναι το κράτος που βοηθά τα παιδιά να έχουν την ίδια αφετηρία;

Σήμερα, η κοινωνική προέλευση και το πορτοφόλι της οικογένειας μετατρέπεται σε εκπαιδευτικό πεπρωμένο. Με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τα παιδιά της ελληνικής Περιφέρειας, αλλά και όλων των λαϊκών στρωμάτων, δεσμεύομαι ότι θα έχουν ισότιμες ευκαιρίες στην πρόοδο και σε μια καλύτερη ζωή. 

Όμως, φίλες και φίλοι, στον πυρήνα κάθε σοβαρής εκπαιδευτικής αλλαγής βρίσκεται και ο εκπαιδευτικός. Μην το ξεχνάμε. Σύμφωνα με την έκθεση του ΟΟΣΑ για το 2025, η Ελλάδα είναι στην τελευταία θέση στους μισθούς εκπαιδευτικών Ανώτερης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. 

Παράλληλα, και αυτό είναι ακόμη χειρότερο, χιλιάδες αναπληρωτές μετακινούνται κάθε χρόνο σε ολόκληρη τη χώρα και ιδιαίτερα σε νησιωτικές και τουριστικές περιοχές, με το κόστος στέγασης να απορροφά μεγάλο κομμάτι του εισοδήματός τους. 

Τι λέμε σε αυτούς τους ανθρώπους; Εμείς προτείναμε εξαρχής, από το 2022, ολοκληρωμένη στεγαστική πολιτική για όσους επιλέγουν να υπηρετήσουν στα νησιά μας. Για όλους, σε συνεργασία με τους Δήμους, από το 2022. Ακόμη και επιμόρφωση, που θα έπρεπε να αποτελεί θεμέλιο της επαγγελματικής ανάπτυξης, οργανώθηκε χωρίς ουσιαστική σύνδεση με τη σχολική πράξη. Πρόγραμμα που σχεδιάστηκε για 150.000 εκπαιδευτικούς, κατέληξε σε συμμετοχή μόλις του 9% των εκπαιδευτικών. Όλα γίνονται, λοιπόν, για τα μάτια του κόσμου και χωρίς αποτέλεσμα. 

Εδώ, λοιπόν, θέλω να είμαι απολύτως σαφής. Εμείς πιστεύουμε στην αξιολόγηση. Το ΠΑΣΟΚ συνδέει την αξιολόγηση με την αξιοκρατία. Πρέπει να υπάρχει αξιολόγηση. Αλλά πιστεύουμε σε μια αξιολόγηση καθολική, ουσιαστική, με ανατροφοδότηση, η οποία θα αφορά σε όλες τις παραμέτρους του εκπαιδευτικού συστήματος. 

Η αξιολόγηση πρέπει να είναι συνολική και πρέπει να οδηγεί σε επιμόρφωση, σε υποστήριξη, σε πρόσθετους πόρους και συγκεκριμένα σχέδια βελτίωσης. Αξιολογούμε για να βελτιώνουμε. Αυτός είναι ο στόχος της δικής μας αξιολόγησης. 

Επίσης, η κατάργηση των Σχολικών Επιτροπών. Και εδώ έχουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι Διευθυντές αναζητούν εγκρίσεις, κωδικούς από υποστελεχωμένες Υπηρεσίες των Δήμων, ακόμα και για βασικές ανάγκες, όπως είναι η θέρμανση, η κρατική ύλη, οι  μικροεπισκευές. Ο Διευθυντής, όμως, πρέπει να ηγείται μιας παιδαγωγικής κοινότητας, να εμπνέει, να συντονίζει και να στηρίζει, όχι να αναλώνεται στη διαχείριση μικροδαπανών. 

Την ίδια στιγμή, οι σχολικές υποδομές παραμένουν σε κρίση. Το 65% των σχολικών κτιρίων έχει κατασκευαστεί πριν από το 1985, ενώ περίπου 13.500 σχολικά κτίρια, από όλα αυτά, μόνο τα 3.200 διαθέτουν ταυτότητα κτιρίου και πλήρη φάκελο στατικής επάρκειας. Και εδώ υπήρχε μεγάλο περιθώριο από το Ταμείο Ανάκαμψης. Μπορούσαμε να επιλέξουμε κονδύλια για ανάγκες στατικής ενίσχυσης, που θα έφταναν τα 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι πόροι, όμως, που αξιοποιήθηκαν ήταν μόλις 250 εκατομμύρια. Η κυβέρνηση άφησε τη σχολική στέγη έξω από τον πυρήνα της πολιτικής της, μένοντας μόνο σε αποσπασματικές παρεμβάσεις. 

Η χώρα χρειάζεται ολοκληρωμένο σχέδιο και εδώ, με πλήρη προσεισμικό έλεγχο, ενεργειακή και βιοκλιματική αναβάθμιση. Προσβασιμότητα. Είναι ντροπή η κατάσταση που επικρατεί στην προσβασιμότητα στις σχολικές υποδομές της χώρας. Σύγχρονα εργαστήρια, βιβλιοθήκες, χώρους άθλησης και σχολικές αυλές με περισσότερο πράσινο. Αυτό είναι πραγματικά μια ανθρώπινη Παιδεία για τα παιδιά μας. 

Φίλες και φίλοι, το ίδιο αποσπασματική είναι και η αντιμετώπιση της σχολικής βίας. Μια νέα, σύγχρονη πραγματικότητα που καθημερινά αποδεικνύεται σε μια κοινωνική πληγή. Η πλατφόρμα αναφορών είναι ένα βήμα, όμως χωρίς πρόληψη δεν φέρνει αποτελέσματα. 

Χρειαζόμαστε πρόληψη και επαρκείς δομές. Η πραγματική πολιτική απαιτεί μόνιμους ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς, διεπιστημονικές ομάδες, επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, συνεργασία με τις οικογένειες και μια νέα σχολική κουλτούρα εμπιστοσύνης και συμμετοχής.  Η βία αντιμετωπίζεται στη ρίζα της, με ανθρώπους, με σχέσεις, με εμπιστοσύνη και σταθερή υποστήριξη. 

Ανάλογη αστάθεια βλέπουμε και στα θέματα τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης. Μέσα σε πέντε χρόνια ψηφίστηκαν τρεις διαδοχικοί νόμοι, ενώ δημιουργήθηκαν ή μετονομάστηκαν σχεδόν όλες οι δομές της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης. Η συμμετοχή στη μαθητεία εκτιμάται μόλις στο 5% έως 7%, όταν σε ισχυρότερα συστήματα φτάνει το 25% και 30%, ενώ η αμειβόμενη μαθητεία των ΕΠΑΛ περιορίζεται μόνο στο 2%. Αυτά τα στοιχεία δείχνουν και εδώ την αποτυχία. 

Οι νέοι, λοιπόν, δεν χρειάζονται ψευδεπίγραφες μεταρρυθμίσεις. Χρειάζονται σύγχρονα εργαστήρια, ποιοτική αμειβόμενη μαθητεία, αξιόπιστους τίτλους, σαφή επαγγελματικά δικαιώματα και πραγματική διαδρομή προς την αξιοπρεπή εργασία. Απέναντι, λοιπόν, σε αυτή την πορεία, χρειάζεται διαφορετικό υπόδειγμα εκπαιδευτικής πολιτικής, με καθαρή ιδεολογική αφετηρία, συγκεκριμένες δεσμεύσεις και χρονοδιάγραμμα. 

Για εμάς, η Παιδεία είναι δημόσιο αγαθό. Είναι κοινωνικό δικαίωμα. Είναι θεσμός για τη δημοκρατία μας και, όπως είπα πριν, είναι ο ισχυρότερος μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας. 

Γι’ αυτό, λοιπόν, καταθέτουμε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο για την παιδεία. Ένα συμβόλαιο που ξεκινά από τον εκπαιδευτικό, τη μισθολογική του ενίσχυση, τη θεσμική του ενίσχυση, τη στέγασή του, όπως είπα πριν, τον 13ο μισθό και την πολιτική που θα του δίνει αξιοπρέπεια. 

Και μιλώ και για τους αναπληρωτές. Δεν μπορεί η απαξίωση να συνεχίζεται, που δεν αποτυπώνεται μόνο στους χαμηλούς μισθούς, αλλά και στις συνεχείς μετακινήσεις, στην αγωνία της στέγασης. Αποτυπώνεται παντού. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να παραπέμψει την Ελλάδα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την άνιση μεταχείριση των αναπληρωτών εκπαιδευτικών, ιδιαίτερα όσον αφορά την προστασία της εγκυμοσύνης και της μητρότητας. Δεν είναι ντροπή; Αυτά δεν πρέπει να τα αλλάξουμε; Αυτή η αδικία πρέπει να σταματήσει και θα σταματήσει και για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς. Το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να στηρίζεται από ανθρώπους που το κράτος αντιμετωπίζει ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. 

Η δέσμευσή μας είναι καθαρή: Ισότιμα εργασιακά, ασφαλιστικά και οικογενειακά επιδόματα, σταθερός προγραμματισμός προσλήψεων, μόνιμοι διορισμοί για τις πάγιες και πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης. 

Δεύτερη μεγάλη μας δέσμευση είναι το πραγματικό ολοήμερο σχολείο. Το πραγματικό ολοήμερο σχολείο. Ένα ολοήμερο για όλα τα παιδιά, με ενιαίο πρόγραμμα, με σταθερό προσωπικό, με οργανωμένη μελέτη, με τέχνες, με αθλητισμό, με μουσική, με θέατρο, με πολιτισμό, με ψηφιακές δεξιότητες, αλλά και με πιστοποίηση ξένης γλώσσας και Πληροφορικής μέσα από το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Έτσι περιορίζεται η παραπαιδεία και σταματάμε τις ανισότητες, διευρύνοντας τις δυνατότητες κάθε παιδιού, πέρα από τις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειάς του. 

Τρίτη δέσμευση είναι ένα εθνικό πρόγραμμα ισοτιμίας, με περισσότερη χρηματοδότηση στα σχολεία των περιοχών που έχουν μεγάλες ανάγκες, με μόνιμες δομές ψυχοκοινωνικής στήριξης, πλήρη παράλληλη στήριξη, ισχυρή ειδική αγωγή παντού, σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Και ειδικές πολιτικές για τις νησιωτικές, ορεινές και απομακρυσμένες περιοχές. Πρέπει να αγκαλιάσουμε όλα τα παιδιά. Η δικαιοσύνη στην Εκπαίδευση σημαίνει να κατευθύνουμε περισσότερη στήριξη εκεί που υπάρχουν πραγματικά οι μεγαλύτερες ανάγκες. 

Φίλες και φίλοι, η αναξιοπιστία της κυβερνητικής πολιτικής πλέον αγγίζει και ένα ευαίσθητο τομέα, κάτι που δεν περιμέναμε πραγματικά να το ζήσουμε και αυτό: Το αδιάβλητο των πανελλαδικών εξετάσεων. Αυτό που συνέβη πραγματικά εκθέτει το Υπουργείο Παιδείας, εκθέτει το Μέγαρο Μαξίμου, διότι δεν έχουμε λάβει καμία απάντηση. Και με εντυπωσιάζει: Άνθρωποι που εκφέρουν δημόσιο λόγο και δημοσιογράφοι, δεν τους ενδιαφέρει να ρωτήσουν και να πιέσουν να μάθουμε την αλήθεια; Δεν ενδιαφέρει να θωρακίσουμε κάτι που για πάρα πολλές δεκαετίες είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη ο ελληνικός λαός; Νομίζω ότι πρέπει να δοθούν κάποιες απαντήσεις για το περιστατικό που έγινε στο κέντρο ΕΠΑΛ. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια απλή υπηρεσιακή αστοχία, θίγει επί της ουσίας την ισονομία των υποψηφίων. 

Όλα αυτά έχουν νόημα και ουσία όταν η κυβέρνηση ανοίγει τη συζήτηση μετά από δική μας πρωτοβουλία για το νέο λύκειο και το εθνικό απολυτήριο. Δεν θα τσακωθούμε ποιανού κόμματος είναι η πρωτοβουλία, άλλωστε. Οι επιστολές και οι ημερομηνίες στην Επιτροπή, την αρμόδια, υπάρχουν. 

Όμως αξίζει να συζητήσουμε για να γίνει αυτή η αλλαγή με απόλυτη θεσμική αξιοπιστία, καθαρούς κανόνες και κοινωνική συναίνεση. Το εθνικό απολυτήριο είναι στόχος και όραμα. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να υπονομεύσει κάτι που μπορεί να βοηθήσει το σχολείο να πάψει να είναι ένα εξεταστικό κέντρο για τα παιδιά μας. Το εθνικό απολυτήριο δεν μπορεί να είναι μπάλωμα. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία ανασύνταξης, αναδιοργάνωσης της δημόσιας παιδείας. 

Τέταρτη δέσμευσή μας είναι ένα λύκειο με πραγματική αξία. Εκεί ακουμπά το εθνικό απολυτήριο. Ένα λύκειο που καλλιεργεί τη γενική παιδεία, την κριτική σκέψη, τη δημιουργικότητα, τις ανθρωπιστικές αξίες, πάνω από όλα τη δημοκρατική συνείδηση. Αυτή την εποχή, την εποχή των fake news, την εποχή που η παραπληροφόρηση είναι παντού, δεν ελέγχεται πια η παραπληροφόρηση, παρά μόνο από την κριτική σκέψη. Καλές οι πρωτοβουλίες περιορισμού πρόσβασης. Αρκούν; Νομίζει κανείς ότι αρκούν; Όποιος νομίζει ότι έτσι περιορίζουμε την επιρροή των fake news, κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό. Και εμείς δεν κοροϊδεύουμε, λέμε αλήθειες.

Και μάλιστα μου προκαλεί αληθινή εντύπωση να μιλάνε για τα fake news οι πρωτεργάτες των fake news, οι άνθρωποι που στηρίζουν την πολιτική τους επιβίωση στη διχόνοια και στα fake news. Άρα η κριτική σκέψη είναι για εμάς το κορυφαίο ζήτημα της δημόσιας παιδείας και νομίζω μια γενναία μεταρρύθμιση του εθνικού απολυτηρίου μπορεί να διαμορφώσει το σχολείο που ενισχύει τις αξίες, τη σκέψη και την καλλιέργεια όλων των παιδιών του ελληνικού λαού.

Πέμπτη δέσμευσή μας είναι ένα ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο, με επαρκή χρηματοδότηση, σύγχρονες υποδομές, λογοδοσία και πραγματικό αυτοδιοίκητο, με ισχυρή έρευνα, που θα έχει διασύνδεση με την παραγωγή, την καινοτομία, την περιφερειακή ανάπτυξη. Τα περιφερειακά Πανεπιστήμια πρέπει να στηριχθούν. Πώς θα γίνει περιφερειακή ανάπτυξη, αν αυτά που παράγει ως ιδέες, ως σκέψεις, ως έρευνα ένα περιφερειακό Πανεπιστήμιο δεν αποτυπωθούν στην παραγωγή και στις υποδομές κάθε περιφέρειας της χώρας; Αυτός, λοιπόν, είναι ένας μεγάλος στόχος και είναι η πέμπτη δέσμευση του ΠΑΣΟΚ για ένα ισχυρό δημόσιο Πανεπιστήμιο. 

Τέλος, δεσμευόμαστε και για κάτι ακόμη, που αποδεικνύει η απουσία του καθημερινά στην αγορά εργασίας: Τεράστιες αδυναμίες στην παραγωγή.  Και είναι ένα αξιόπιστο σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης και δια βίου μάθησης, με ενεργή συμμετοχή όλων των κοινωνικών εταίρων, σύγχρονα εργαστήρια, ποιοτική και αμειβόμενη μαθητεία, πιστοποίηση χωρίς καθυστερήσεις, σύνδεση των ειδικοτήτων με την παραγωγική.  Κάθε διαδρομή της μάθησης πρέπει να οδηγεί στη γνώση και σε μια καλή θέση εργασίας. 

Φίλες και φίλοι, κλείνοντας, θέλω να σας πω ότι αυτά δεν σχεδιάστηκαν σε κλειστά δωμάτια. Είναι η εμπειρία και η γνώση μιας παράταξης που έκανε και λάθη. Υπήρξαν και καθυστερήσεις. Αλλά αυτό το οικοδόμημα της δημόσιας Παιδείας, που σήμερα αντέχει, και της δημόσιας Υγείας, είναι η δικιά μας δουλειά, είναι το μεγάλο έργο της παράταξής μας, είναι η ιστορική πολιτική μας κληρονομιά. Τίποτα δεν ήταν εύκολο. Υπήρξαν αντιπαραθέσεις, και μέσα στον ίδιο τον πυρήνα της παράταξής μας. Διαφορετικές προσεγγίσεις. Αλλά πάντα ο στόχος ήταν ένας: Μια παιδεία για όλους, χωρίς εξαιρέσεις. 

Η σημερινή, λοιπόν, εκδήλωση, και ευχαριστώ πάρα πολύ και τον Στέφανο αλλά και όλα τα μέλη του τομέα Παιδείας,  τον Πρόεδρο, την Άννα, τους Βουλευτές μας, και όλους εσάς που ήσασταν εδώ σήμερα. Η σημερινή εκδήλωση κλείνει με την αγωνία μας να βελτιώσουμε το κοινωνικό κράτος, αλλά και με την ελπίδα και την αισιοδοξία ότι θα αγωνιστούμε για μια πολιτική αλλαγή που θα φέρει σε κάθε Ελληνόπουλο περισσότερες ευκαιρίες, σε κάθε εκπαιδευτικό τον σεβασμό που του αξίζει, στην οικογένεια την εμπιστοσύνη για τη δημόσια εκπαίδευση, σε κάθε οικογένεια και κάθε παιδί την αξία του να αγωνίζεσαι για να αλλάζουν τα πράγματα.

Γιατί χωρίς αγώνα, τίποτα δεν αλλάζει. Θα μείνουν όλα τα ίδια. Δεν μας αξίζει να μείνουν όλα τα ίδια. Γιατί σήμερα η σταθερότητα που επικαλούνται είναι στασιμότητα για τους πολλούς και κέρδος για τους λίγους. Η σταθερότητα που επικαλούνται είναι ανισότητα για τους πολλούς και πολλές ευκαιρίες για τους λίγους. Το ΠΑΣΟΚ ξέρει και μπορεί, με την πολιτική αλλαγή, να έχουμε και σταθερότητα αλλά και πολλές ευκαιρίες, και κοινωνικές και οικονομικές, για όλους. Το όραμά μας είναι μια χώρα για όλους τους Έλληνες. Το όραμά μας είναι η Ελλάδα να έχει μέλλον, γιατί μέλλον θα έχουν κάθε παιδί κάθε οικογένειας. 

Γι’ αυτό, λοιπόν, σας καλώ σήμερα, κλείνοντας αυτόν τον κύκλο διαλόγου, συζητήσεων, να αγωνιστούμε μέχρι τη μέρα των εθνικών εκλογών. Μπορούμε να νικήσουμε και να κάνουμε το όραμά μας πράξη. Το όραμα της πολιτικής αλλαγής έχει προτεραιότητα την ισχυρή δημόσια Παιδεία και την ισχυρή δημόσια Υγεία για κάθε Ελληνίδα, για κάθε Έλληνα, και πάνω απ’ όλα για κάθε παιδί σε κάθε γωνιά της πατρίδας.

Σημεία συνέντευξης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στην εκπομπή «Εδώ» του ONE και τον δημοσιογράφο Στ. Ζαχαρό

Για την ημερομηνία των εκλογών

Ημερομηνία εκλογών; Είναι αυτό το «κρατείστε 3 ημερομηνίες». Είναι το 2027 μια Κυριακή, κάτι παραπάνω δεν ξέρει κανείς. Σήμερα ο πρωθυπουργός στην περιοδεία στη Βόρεια Εύβοια επανέλαβε ότι οι εκλογές θα γίνουν το ΄27. Και αν γίνουν οι εκλογές, τα όποια προβλήματα τα οποία υπάρχουν και κανείς δεν τα κρύβει, θα λυθούν; Αυτή είναι μια λογική η οποία η αλήθεια είναι ότι υπηρετήθηκε πολλά χρόνια από το πολιτικό σύστημα. Ήταν ας πούμε «αδελφάκι» της λογικής του να δώσουμε όσα παραπάνω μπορούμε ή να τάξουμε όσα μπορούμε, για να κερδίσουμε εκλογές. Μια άλλη τέτοιας φιλοσοφίας στρατηγική, είναι ότι όταν είμαστε στην εξουσία και βλέπουμε ότι οι δημοσκοπήσεις μας ευνοούν , τέλος πάντων είναι καλύτερες από ό,τι θα μπορούσαν να ήταν στη συνέχεια, υποθετικά μιλώντας, το έχουμε δει τα προηγούμενα χρόνια, ας κάνουμε νωρίτερα εκλογές.

Αυτά ο κόσμος θεωρώ ότι πλέον δεν τα αγοράζει. Θεωρώ ότι το να κερδίσεις πέντε, έξι μήνες παραπάνω πολιτικού χρόνου, με το να δείξεις σε κατοίκους περιοχών ότι βελτιώθηκε ένα Κέντρο Υγείας, ανακαινίστηκε ένα νοσοκομείο όπως σχεδόν κάθε μέρα παραδίδονται. Μετά στους αγιασμούς των σχολείων ότι τώρα με το πρόγραμμα ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ  κάποια  άλλα σχολεία ανακαινίστηκαν, έχουμε ακόμα όσα εγκρίνει η ΕΘΑΑΕ μη κρατικά πανεπιστήμια στη χώρα και δεν είμαστε πλέον εξαίρεση μαζί με την Κούβα. Το μετρό στη Θεσσαλονίκη επεκτάθηκε στην Καλαμαριά. Όλα αυτά, θέλουν χρόνο. Άρα κάθε μέρα που πηγαίνουμε προς την εξάντληση της τετραετίας, είναι για εμάς μια ακόμα ημέρα, μια ακόμα εβδομάδα, να αποδείξουμε ότι ήμασταν συνεπείς σε όλα αυτά που λέγαμε.

Εκλογές δεν κερδίζεις βέβαια με τον απολογισμό σου μόνο. Καλός είναι ο απολογισμός, σημαντικός γιατί δείχνει την αξιοπιστία σου. Εκλογές κερδίζεις με το τι θα κάνεις τα επόμενα χρόνια. Υπάρχουν απόψεις και απόψεις. Υπάρχει η άποψη και έχουν υπάρξει και εισηγήσεις εκτός Μαξίμου, και μένα με έχουν πάρει αρκετοί και μου  έχουν πει, ΄΄μα γιατί δεν κάνετε νωρίτερα εκλογές΄΄. Η απάντηση είναι γιατί ο πρωθυπουργός αυτός έχει αποφασίσει να αντιμετωπίζει διαφορετικά τα πράγματα, να αποδεικνύει ότι αυτά που λέει τα εννοεί, άρα οι εκλογές θα γίνουν το ΄27.

Για την ακρίβεια, το στεγαστικό και το δημογραφικό

Καταρχάς για να μιλήσουμε για την υπογεννητικότητα και το δημογραφικό, μπορεί να μη χρειάζεται μια εκπομπή, μπορεί να χρειάζεται μια σεζόν, όχι μόνο με μένα αλλά και με πολλούς άλλους, δεν είμαι εγώ ειδικός και πάλι άκρη δεν θα βρούμε. Για τα άλλα δύο, θέλει αρκετές εκπομπές για να συζητήσουμε. Προσωπικά, ούτε από εμένα ούτε από τον πρωθυπουργό, ούτε από την κυβέρνηση αυτή, δεν έχετε ακούσει, μπορείτε να ψάξετε, φράσεις τύπου ΄΄θα λύσουμε αυτά τα θέματα΄΄. Αυτά τα θέματα δεν λύνονται από τη μία μέρα στην άλλη, αντιμετωπίζονται. Μπορείς να κάνεις δηλαδή την καλύτερη δυνατή διαχείριση για να μειώσεις τις συνέπειες. Το να βγεις και να πεις ότι σε μια χώρα που γερνάει, μια χώρα που δεν γεννάει, για λόγους όχι μόνο οικονομικούς, για λόγους πρωτίστως κοινωνικούς.

Δεν είναι μόνο οικονομικοί, είναι πάρα πολλές οι αιτίες. Είναι η κατάληξη μιας φιλοσοφίας του δυτικού κόσμου που πήγε από το ένα άκρο της καταπίεσης στο άλλο άκρο της απαξίωσης της έννοιας της οικογένειας, της μητέρας που μεγαλώνει ένα παιδί, της γιαγιάς, είναι πάρα πολλά. Για μένα αυτά θα είναι στην κορυφή της ατζέντας και έχω σκοπό να μιλήσω όσο πηγαίνουμε προς τις εκλογές τους επόμενους μήνες χωρίς να κρύβω τα λόγια μου. Έχουμε κάνει πολλά και σημαντικά. Είμαστε η πρώτη κυβέρνηση που μείωσε όσο μπορούσε παραπάνω τους φόρους, γιατί ξέρετε υπάρχουν και δημοσιονομικές αντοχές σε μια χώρα. Εσείς το γνωρίζετε, η αντιπολίτευση κάνει ότι δεν το ξέρει, όμως το κάναμε με έμφαση τις οικογένειες όσο παραπάνω μπορούσαμε. Η ακρίβεια είτε στο σούπερ μάρκετ, είτε στα ενοίκια, γιατί το στεγαστικό ουσιαστικά είναι κοινό πρόβλημα με την ακρίβεια και είναι το νούμερο ένα θέμα που αντιμετωπίζει ο κάθε άνθρωπος που μας βλέπει αυτή τη στιγμή.

Πάντως η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων που απαντούν στις δημοσκοπήσεις, και δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις, μπορούμε να το καταλάβουμε με 10 ερωτήσεις σε 10 γνωστούς μας και φίλους μας, ειδικά από τη μεσαία τάξη και τα χαμηλότερα εισοδήματα, λένε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η ακρίβεια. Και έρχονται πολύ έξυπνα κάποιοι συνάδελφοί σας ή πολύ χειρότερα το πολιτικό σύστημα και λέει «και γιατί δεν το λύνετε;. Εφτά χρόνια κυβερνάτε». Θα συμφωνήσω μαζί σας ότι δεν υπάρχει κυβέρνηση που μπορεί να πατήσει ένα κουμπί ή δέκα κουμπιά ή μετά από κάποια χρόνια και να λύσει με αυτήν ακριβώς τη ρητορική το ζήτημα της ακρίβειας. Υπάρχουν κυβερνήσεις που το αντιμετωπίζουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο συγκριτικά με άλλες χώρες και κάποιες άλλες όχι.

Άποψη δική μου, είναι ότι ο μόνος τρόπος να μειώσεις τις συνέπειες ενός πρωτοφανούς πληθωρισμού, είναι να μεγαλώνεις τα εισοδήματα των πολιτών και ειδικά της μεσαίας τάξης με μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτήν που ανεβαίνουν οι τιμές. Να συμφωνήσουμε ότι δεν υπάρχει χώρα που να έχει ανάπτυξη και αποπληθωρισμό. Να αν αναπτύσσεται με μεγαλύτερη ταχύτητα απ’ ό,τι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος όπως συμβαίνει στην Ελλάδα και ταυτόχρονα  να πέφτουν οι τιμές. Όποιος τάζει ότι με τις πολιτικές που εφαρμόζει θα συνεχιστεί η ανάπτυξη στην Ελλάδα, αλλά θα αρχίσουν να πέφτουν οι τιμές, είναι πολιτικός απατεώνας. Το λέω και δε νομίζω ότι χρειάζεται να το αποδείξουμε.

Για το στεγαστικό

Πάμε λοιπόν για να τα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η Ελλάδα έζησε το εξής διαφορετικό από τις άλλες χώρες. Έπεσε πάνω σε μία χώρα η οποία ήταν 27η στους 27 της Ευρώπης σε ρυθμούς ανάπτυξης, άρα σε κάτι το οποίο αποτελούσε μία δική μας παθογένεια, ένα δικό μας πρόβλημα, μία εισαγόμενη, πολύ μεγάλη κρίση του πληθωρισμού. Ήρθε δηλαδή την Ελλάδα και τη βρήκε ο πιο επίμονος πληθωρισμός τη στιγμή που πέρασε 1,2,3 μνημόνια, μια υπερδεκαετή κρίση. Εδώ λοιπόν, ακούστηκαν δύο φωνές και εδώ η απάντηση είναι κοινή και για το σουπερμάρκετ και για τα ενοίκια και για το οτιδήποτε. Η μία φωνή είναι η κλασική φωνή, η οποία άρχισε να ακούγεται πολύ έντονα τη δεκαετία του ’80 στην Ελλάδα. Το ΠΑΣΟΚ του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου ότι «Ποιο είναι το πρόβλημα; Ακρίβεια στο σούπερ μάρκετ. Θα δώσουμε λεφτά». «Μα δεν έχουμε λεφτά. Δεν πειράζει, θα τα δανειστούμε από τις επόμενες γενιές», από τα παιδιά που δεν έχουν γεννηθεί ακόμα. Αυτές τις προτάσεις ακούσαμε με διάφορες βερσιόν.

Άλλοι λέγανε να μειώσουμε το ΦΠΑ χωρίς να λένε πόσο κοστίζει και πόσο να μειωθεί ο ΦΠΑ γιατί αυτό θα φτάσει στον καταναλωτή. Άλλοι λέγανε να δώσουμε 13η σύνταξη. Λέγανε και λένε, χωρίς πάλι να το κοστολογούν. Κοινή συνισταμένη όλων αυτών των κομμάτων είναι η πολιτική. «Δώσε και σε μένα». Χωρίς να λένε σε αυτόν που θα δώσουν από πού θα τα βρούνε. Ο άλλος δρόμος. Εγώ δεν λέω, τον υπηρετούμε τέλεια.

Υπηρετούμε το δεύτερο δρόμο, ο οποίος, ο οποίος είναι ο εξής πάρα πολύ απλός. Όταν σε μία οικογένεια, σε ένα σπίτι, σε μία γειτονιά δεν φτάνουν τα λεφτά και δεδομένου του ότι δεν έχουν φυτρώσει πουθενά δέντρα με λεφτά, λεφτόδεντρα. Ο μόνος τρόπος να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα είναι να βρεθούν λεφτά, να μεγαλώσει η πίτα.

Να πούμε, να συμφωνήσουμε τουλάχιστον ότι είμαστε η πρώτη κυβέρνηση εδώ και πάρα πολλά χρόνια στην Ελλάδα που έχει καταφέρει τρία πράγματα ταυτόχρονα, που μαζί δεν είχαν γίνει όσο θυμάμαι εγώ, τον εαυτό μου. Δηλαδή πρώτον να μειώνει το χρέος ως προς το ΑΕΠ, γιατί το χρέος ως προς το ΑΕΠ το μετράμε. Άρα, να μην υποθηκεύει τις επόμενες γενιές, Να αυξάνει τα έσοδα του κράτους, -αυξάνονται. Έχουμε πλεονάσματα.

Ταυτόχρονα όμως μειώνοντας φορολογικούς συντελεστές. Εγώ ξέρω ότι πολύς κόσμος μπορεί να το έχει ακούσει πολλές φορές, αλλά είναι αλήθεια ότι έχουμε μειώσει 83 άμεσους και έμμεσους φόρους. Θα μου πει κάποιος Φτάνει; Θα πω εγώ όχι. Εδώ λοιπόν πάμε στο ζουμί.

Αυτό πως γίνεται λοιπόν; Λέει η αντιπολίτευση. Αυξάνετε τους φόρους επειδή αυξάνονται τα φορολογικά έσοδα, ενώ ισχύει το αντίθετο. Πως γίνεται; Είναι πάρα πολύ απλό. Πως γίνεται; Βγήκε μια είδηση πριν από μια βδομάδα. Η Ελλάδα πρωταθλήτρια στις άμεσες ξένες επενδύσεις, Ρεκόρ άμεσων ξένων επενδύσεων.

(Δημοσιογράφος: Είναι golden visa) Δεν είναι golden visa. Κατά πλειονότητα μπορείτε να δείτε τα στοιχεία, αλλά εγώ θα πω ότι είναι και κατασκευαστικό και ευρύτερο. Ευρύτερος τομέας. Μας ακούει κάποιος «και λέει εμένα τι με νοιάζει; Σε εμένα ήρθαν τα λεφτά των επενδύσεων;» Δικαίως θα μου το πει αυτό. Η απάντηση είναι πάρα πολύ απλή, όσο κι αν αυτό θέλει εξήγηση. Ενδιαφέρει κάθε άνθρωπο που μας βλέπει. Γιατί σε μια χώρα που αυξάνονται οι επενδύσεις, άρα έρχεται κόσμος και επενδύει τα λεφτά του, δημιουργούνται δουλειές.

Κόσμος δηλαδή που δεν είχε δουλειά ή είχε μια χειρότερη δουλειά, βρίσκει δουλειά, βρίσκει μια καλύτερη δουλειά και έτσι το κράτος, χωρίς να αυξάνει φόρους, μειώνοντας τους φόρους, αυξάνει τα έσοδά του και παράλληλα αντιμετωπίζουμε την φοροδιαφυγή. Άρα η βάση, το θεμέλιο για να δούμε καλύτερες μέρες, ναι, πρέπει να δούμε ακόμα καλύτερες είναι να συνεχιστεί αυτή η πολιτική μιας κυβέρνησης που μειώνει τους συντελεστές των φόρων και των εισφορών όσο μπορεί και αυξάνει τα έσοδα. Μου είπατε κάτι «Πόσο να μειωθούν οι φόροι;» Θέλω να είμαι δίκαιος. Η πολιτική αυτή θεωρώ ότι πρέπει να περάσει παραπάνω στην μεσαία τάξη, πολύ παραπάνω και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Για το μη μισθολογικό κόστος

Το μη μισθολογικό κόστος, όσο και αν το έχουμε μειώσει σε επίπεδο συντελεστών σε μία επιχείρηση, είναι ακόμα υψηλό. Πάρα πολύ καλά κάναμε το 2025 στη ΔΕΘ και από το 26 και μειώσαμε όσο ποτέ τόσο πολύ τον φόρο εισοδήματος στα φυσικά πρόσωπα, δηλαδή μισθωτούς, συνταξιούχους και αυτοαπασχολούμενους, δηλαδή ατομικές επιχειρήσεις. Θεωρώ όμως ότι πρέπει αυτόν τον δρόμο που έδειξε η προηγούμενη ΔΕΘ να τον ακολουθήσουμε στην επόμενη ΔΕΘ και στις υπόλοιπες μορφές επιχειρήσεων, να ρίξουμε όσο μπορούμε όποιους συντελεστές επιλέξει ο πρωθυπουργός, δεν γνωρίζω, -το μη μισθολογικό κόστος, δηλαδή δεν ξέρω αν θα είναι η προκαταβολή φόρου, δεν ξέρω αν θα είναι, ο φόρος των επιχειρήσεων. Τον πήγαμε από το 28 στο 22.

Πρέπει να τον ρίξουμε κι άλλο. Δεν ξέρω αν θα είναι προκαταβολή φόρου. Την πήγαμε από το 100 στο 80%. Θεωρώ ότι μπορούμε όσο παραπάνω γίνεται να τη ρίξουμε. Αυτά θα τα αποφασίσει ο πρωθυπουργός μετά τις εισηγήσεις του οικονομικού επιτελείου. Ειλικρινά δεν γνωρίζω, αλλά νομίζω ότι όσο παραπάνω μειώσουμε το μη μισθολογικό κόστος των επιχειρήσεων, τόσο παραπάνω θα δει λεφτά το κράτος. Και θα σας πω κάτι. Εδώ είναι η μεγάλη πολιτική μάχη. Αξίζει τον κόπο αυτό να το υπογραμμίσω και να το ακούσει ο κόσμος.

Είδαμε τον κύριο Τσίπρα να επιστρέφει και τα στελέχη του ψάχνουν να βρουν από ποιους θα πάρουν τα λεφτά, ποιους θα φορολογήσουν και τι λένε για να γίνουν ευχάριστοι στη μεσαία τάξη και στα χαμηλά εισοδήματα. «Θα φορολογήσουμε το 1% των πιο πλούσιων». Πόσο ωραίο ακούγεται αυτό σε έναν άνθρωπο ο οποίος πληρώνει φόρους και νιώθει δικαίως θα πω εγώ μια αδικία σε πολλά πράγματα. Προσέξτε τι λάθος γίνεται εδώ. Αυτό το 1%, παρένθεση, ο κ. Τσίπρας ως πρωθυπουργός φορολόγησε, υπερφορολόγησε όλους τους υπόλοιπους. Δηλαδή έβαλε 30 παραπάνω φόρους ή αύξησε 30 φόρους στη μεσαία τάξη και στα χαμηλά εισοδήματα. Κλείνω την παρένθεση. Αυτό το 1% εμείς δεν θέλουμε να φορολογήσουμε αυτό το 1%, ούτε κανέναν άλλον, γιατί θέλουμε τα όσα παραπάνω βγάζει, να τα επενδύει, να δημιουργεί κι άλλες θέσεις εργασίας, να τα πάρει ο κόσμος με καλύτερους μισθούς.

Είπατε καταρχάς για «γαλάζιες ακρίδες». Ναι, η αντιπολίτευση θέλετε να σας θυμίσω τι έχει πει τα τελευταία χρόνια η αντιπολίτευση; Καταρχάς έχει πει να τα πάρουμε πολύ σε τίτλους, να τ’ ακούσει κι ο κόσμος. Να δούμε τελικά τι ισχύει. Αυτά αποδεικνύονται κιόλας πάρα πολύ εύκολα για πολλά εξ αυτών. Έχουμε ανεβάσει και τα επίσημα δεδομένα και έχω κάνει και εγώ και βίντεο και αρμόδιοι υπουργοί. «Έχουμε αυξήσει τον αριθμό των μετακλητών». Δεν το λένε αυτό; Δεν τον έχουμε αυξήσει. Οι μετακλητοί στην γενική κυβέρνηση είναι κατά τι λιγότεροι από ό, τι το 2019. Τι έχει αυξηθεί; Έχει αυξηθεί ο συνολικός αριθμός μετακλητών, αν συμπεριλάβουμε τους μετακλητούς υπαλλήλους της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Δικαίως ζητούσαν οι δήμαρχοι παραπάνω συνεργάτες. Δεν είδαμε αν είναι Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ ή οτιδήποτε άλλο. Έπρεπε να διοικηθούν οι δήμοι και κάναμε δεκτό το αίτημά τους, χωρίς να ρωτήσουμε προφανώς σε ποιον πολιτικό χώρο ανήκουν. Να αυξηθούν οι συνεργάτες τους. Ψέμα δεύτερο. Ρεκόρ απευθείας αναθέσεων. Έχω κάνει και ένα χαρακτηριστικό βίντεο. Τι κάνει η αντιπολίτευση;

Κατ’ αρχάς, ο νόμος προβλέπει απευθείας αναθέσεις μέχρι τις 30.000 ευρώ ανά περίπτωση. Υπάρχουν και ειδικές περιπτώσεις που προσδιορίζεται το ποσό αναλόγως με το αντικείμενο. Εν πάση περιπτώσει, ο νόμος είναι ξεκάθαρος δεν τον αλλάξαμε. Η αντιπολίτευση τι κάνει; Φτιάχνει ένα ποσοστό επί του πλήθους των απευθείας αναθέσεων. Είναι λογικό και μάλιστα καμιά φορά είναι και προτιμότερο από το να δαπανάς παραπάνω από όσα πρέπει, όταν κάτι είναι σε μια κατηγορία μικρότερου ποσού, σε πλήθος πράξεων, να είναι περισσότερο. Τι δεν λέει η αντιπολίτευση; Ότι σε επίπεδο ποσοστού δαπανών, δηλαδή το κόστος των απευθείας αναθέσεων επί του συνόλου των έργων, αν πάμε στη Γενική κυβέρνηση και όχι μόνο στους δήμους είναι το 4%. Να σας πω και άλλα πολύ γρήγορα. Ενώ πριν ήταν 2% παραπάνω.

Εμείς τι λέμε; Όλα είναι συγκριτικά, δηλαδή. Οι μετακλητοί είναι ένας απόλυτος αριθμός. Όταν συγκρίνεις χρέος σε μία χώρα, δεν το συγκρίνεις ένα σκέτο αριθμό. Είναι πάντα σε ποσοστό. Επί του ΑΕΠ. Αντιστοίχως λοιπόν των αριθμών, το κόστος των απευθείας αναθέσεων το συγκρίνεις επί του συνόλου του κόστους των δημοσίων έργων και των συνολικών συμβάσεων.

Σχετικά με τις απευθείας αναθέσεις και τις καταγγελίες της αντιπολίτευσης περί κυβέρνησης «υποδίκων στον ΟΠΕΚΕΠΕ».

Μπορεί να κάνεις πολύ λιγότερες απευθείας αναθέσεις ως κυβέρνηση, αλλά να έχεις αρκετές προβληματικές και εκεί αυτοί που τις κάνουν, υπουργοί, υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη. Δεν σημαίνει ότι επειδή μια κυβέρνηση κάνει περισσότερες ή λιγότερες απευθείας αναθέσεις, είναι ύποπτη για κάτι. Μπορεί να κάνει λιγότερες ένας υπουργός αλλά να είναι προβληματικές. Άρα εγώ δεν λέω ότι όλες είναι καλές οι απευθείας αναθέσεις ή των προηγούμενων ήταν κακές. Εγώ λέω, αν κύριοι της αντιπολίτευσης θεωρείτε ότι η Α ή η Β απευθείας ανάθεση του οποιουδήποτε από την κυβέρνηση έχει θέματα, ελάτε, καταγγείλτε τη συγκεκριμένη ή τις συγκεκριμένες για να κάνουμε σοβαρή κουβέντα και κυρίως να το δει η δικαιοσύνη. Τι άλλο ειπώθηκε. Είμαστε κυβέρνηση «υποδίκων στον ΟΠΕΚΕΠΕ», σωστά;

Δεν είμαστε. Γιατί 97 βουλευτές, συμπεριλαμβανομένων πολλών βουλευτών δικών μας, αλλά όχι η πλειονότητα, ενώ είμαστε η πλειονότητα στη Βουλή, έχουν ζητήσει και έχει αρθεί η ασυλία τους τα τελευταία χρόνια. Από τότε που εκλεγήκαμε κυβέρνηση μέχρι σήμερα. Η άρση ασυλίας… Δεν είναι υπόδικοι. Η άρση ασυλίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει η Δικαιοσύνη να σε καλέσει για εξηγήσεις και να εξετάσει αν θα σου ασκήσει ποινική δίωξη, αν θα είσαι υπόδικος.

Σχετικά με τον λόγο που κρίθηκε αναγκαία η άρση της ασυλίας, από τη στιγμή που η υπόθεση θα μπορούσε να διερευνηθεί ούτως ή άλλως

Στην περίπτωση των βουλευτών του ΟΠΕΚΕΠΕ η Δικαιοσύνη έκρινε, έστειλε αίτημα άρσης ασυλίας. Αυτό μπορούμε να το λύσουμε με την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Μπορείτε να καλέσετε εκπροσώπους ή να ρωτήσετε τη Δικαιοσύνη. Έκρινε η Δικαιοσύνη ότι για να κληθούν οι βουλευτές να παρέχουν εξηγήσεις, έπρεπε να αρθεί η ασυλία τους. Τώρα λοιπόν που μιλάμε, δεν ξέρω σε ποιο χρονικό διάστημα, λογικά μέχρι το τέλος του καλοκαιριού γιατί υπάρχουν και θέματα παραγραφών, θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη για κάποιους αν θα πάνε σε δίκη. Πάλι δεν είναι ένοχοι. Υπάρχει το τεκμήριο αθωότητας. Και για κάποιους, ήδη για δύο, έχει τεθεί η υπόθεση στο αρχείο.

Υπάρχει έκθεση της κυρίας Τυχεροπούλου που κάθε άλλο παρά φιλοκυβερνητική δεν μπορεί να την πει κανείς, που το υποτιθέμενο ποσό του 1,2 εκατομμυρίου ευρώ ζημιάς, όχι ότι τα «βάλανε στην τσέπη τους» οι άνθρωποι, αλλά η ζημία των τηλεφωνημάτων ή  μηνυμάτων που έγιναν έχει γίνει ήδη 100 χιλιάρικα και από ότι φαίνεται για τις μισές υποθέσεις δεν υπάρχει και καθόλου ζημιά. Εγώ δεν καταδικάζω ούτε αθωώνω κανέναν. Λέω όμως, θυμηθείτε πώς ξεκίνησε και δείτε πώς έχει φτάσει.

Σχετικά με το επικοινωνιακό έλλειμμα της κυβέρνησης έναντι των επιχειρημάτων και αναλύσεων της αντιπολίτευσης

Όχι, θα σας πω κάτι. Καταρχάς, εγώ δεν λέω ότι τα κάνουμε όλα καλά. Μπορεί να μην κάνουμε πολλά πράγματα καλά. Δείξατε πριν ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ με τον κύριο Πλακιά. Μια δήλωση του κυρίου Πλακιά και κάνατε μια ανάλυση για τη δίκη των Τεμπών. Πριν από ενάμισι χρόνο, τον πρωθυπουργό της χώρας, κάποιους υπουργούς, τους 3-4 εξ ημών που βγαίναμε μπροστά και δεν φοβηθήκαμε να λέμε την πραγματικότητα, μας είχανε κατηγορήσει για ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. «Ενορχηστρωτή της συγκάλυψης» ο κύριος Ανδρουλάκης για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ότι «υπήρχε και τον κρύβαμε». «Δολοφόνοι». Στη Βουλή. Στη Βουλή αυτά, έτσι; Θυμίζω ότι ο κύριος Ανδρουλάκης το «ενορχηστρωτής της συγκάλυψης» το έχει πε  και στη Βουλή και σε κανάλια.

Ο κύριος Φάμελλος είχε πάει να συσχετίσει τον πρωθυπουργό με το θάνατο ενός νέου ανθρώπου, το γιο της εισαγγελέως. Είχαν ειπωθεί πολλά. Τίποτα από όλα αυτά από ό,τι φαίνεται, δεν αποδεικνύεται. Υπάρχει μια πολύ σοβαρή υπόθεση, ένα τραγικό δυστύχημα, που ερευνάται από τη Δικαιοσύνη σε μια αίθουσα που η «κακιά κυβέρνηση» την έκανε όπως την έκανε και τώρα έχει μια πληρότητα 10%. Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει και όποιος φταίει θα πληρώσει. Ερχόμαστε λοιπόν τώρα. Ναι, γιατί είναι πολλά. Και είναι και πολλά άλλα που θα μπορούσα να σας πω, για τα «φιλοδωρήματα», για την εξωτερική πολιτική, για την.. Γιατί σας το λέω αυτό. Μου λέτε εσείς «έρχονται εδώ, λένε μια φράση και η φράση αυτή περνάει.».

Ζούμε στην εποχή των social media. Δεν πάω να πω ότι είμαι κατά των social media, τα χρησιμοποιώ και είναι χρήσιμα εργαλεία. Όλα αυτά τα οποία λέω εγώ και έχω πει ένα 10-20% των fake news που έχουν ακουστεί, θέλουν επιχειρηματολόγηση για να αποδομηθούν. Θέλουν στοιχεία, θέλουν κουβέντα. Το να πεις ότι «ο Ζαχαρός είναι κλέφτης ή ο Μαρινάκης είναι απατεώνας ή …».

Λέω, όλα αυτά, χρησιμοποιώ τα δικά μας ονόματα για να μην μας κάνει κανένας άνθρωπος μήνυση, θέλει λίγα δευτερόλεπτα. Εγώ λοιπόν τι λέω στον κόσμο; Εγώ δεν λέω να πιστέψετε ντε και καλά εμάς. Αλλά ζούμε σε μια εποχή που αν έπρεπε μέχρι τώρα να ψάξεις ένα διάστημα, τώρα πρέπει να ψάξεις επί 10, επί 100. Γιατί κυκλοφορούν πάρα πολλοί οι οποίοι κοροϊδεύουν.

Σχετικά με σενάρια «συνωμοσίας» που θέλουν τις σχέσεις Κυβέρνησης- Σαμαρά να θέλουν να συσπειρώσουν το κοινό της ΝΔ

Νομίζω ότι αυτό, κύριε Ζαχαρέ, δεν θα το πίστευε ούτε ο πιο προχωρημένος, ευφάνταστος κατασκευαστής σεναρίων συνωμοσίας, που δυστυχώς δεν έχουμε ακούσει και λίγες και μάλιστα και σε σχετική έρευνα που παρουσιάστηκε στο συνέδριο Αλήθεια Forum που είχα την τιμή να διοργανώσω, με τη Γενική Γραμματέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης, ένα μεγάλο, σημαντικό, μεγάλο όχι πλειοψηφικό ποσοστό συμπατριωτών μας ακόμα πιστεύει ότι μας ψεκάζουν. Ακόμα και σε αυτό το ποσοστό δεν θα ήταν 100% αυτό το οποίο είπατε.

Για τις δηλώσεις του Α. Γεωργιάδη

Καταρχάς, είναι υπερβολικοί όλοι αυτοί οι τίτλοι, «άδειασαν τον Γεωργιάδη», «άδειασαν τον έναν», «άδειασαν τον άλλον». Ο Άδωνις Γεωργιάδης έκανε μια κουβέντα με έναν συνάδελφό σας επί ενδεχόμενων συνεργασιών με κάνα πεντάρι έξι υποθετικά ερωτήματα μέσα. Δηλαδή, πρώτον να δούμε ποιο θα είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, αν θα έχουμε αυτοδυναμία ή όχι. Να δούμε αν ο κύριος Σαμαράς κάνει κόμμα, γιατί μέχρι να το ανακοινώσει, είναι ένας πρώην πρωθυπουργός.

Δεν θα πω ποτέ ότι θέλει να κάνει κόμμα ένας πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Από μόνο του αυτό είναι μια κακή εξέλιξη, άρα μέχρι να το ανακοινώσει, συνεχίζουμε να λέμε ότι είναι καλό να το ξανασκεφτεί, ο ίδιος θα αποφασίσει, δεν θα πούμε εμείς σε έναν πρώην πρωθυπουργό τι θα κάνει. Θα πω όμως κάτι επί της ουσίας. Η θέση μας ήταν, είναι και παραμένει μία. Ο στόχος είναι η αυτοδυναμία. Και αυτό δεν είναι ούτε αλαζονικός στόχος.

Σχετικά με το αν θα μπορούσε η Νέα Δημοκρατία σε συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ όπως είχε πράξει κατά το παρελθόν

Θα σας πω. Υπάρχει, υπάρχει η ιστορία η σύντομη, η πρόσφατη της Ελλάδας και υπάρχουν και προηγούμενα παραδείγματα. Εκεί θα καταλήξω και θα πω και δυο-δυο λόγια για αυτό το επιχείρημα για τον κύριο Σαμαρά. Πάμε πρώτα γιατί αυτοδυναμία. Γιατί αυτοδυναμία; Γιατί καταρχάς, αν δει κανείς το πολιτικό σύστημα, ο δρόμος που θέλουμε εμείς να ακολουθήσει η χώρα, αυτός που σας περιέγραψα πριν, δηλαδή λιγότερο χρέος, υψηλότεροι μισθοί με παραπάνω έσοδα, άρα όχι πλειοδοσία και τις παρεπόμενες επιδιώξεις που έχουμε, υπηρετείται αυτή τη στιγμή ως πολιτική, ως αφήγημα, μόνο από εμάς. Δεν βλέπω κάποιο άλλο κόμμα το οποίο να συμφωνεί ότι «τώρα που μιλάμε είναι Ιούλιος», ότι η «13η σύνταξη κοστίζει όσο λέει το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους», ότι «εσάς σας λένε Σταμάτη και εμένα με λένε Παύλο», ναι.

Λοιπόν, άρα το ένα είναι αντικειμενικό. Το δεύτερο έχει να κάνει με τις μεγάλες αποφάσεις οι οποίες λαμβάνονται. Προσέξτε όμως κάτι. Εμείς δεν λέμε αυτοδυναμία ή χάος. Όχι. Πάρα πολλές φορές, θυμάμαι και τον πρωθυπουργό στις τελευταίες του δύο τρεις συνεντεύξεις και εμένα σε μια σειρά από ερωτήσεις, γιατί είναι πολύ λογική αυτή η ερώτηση, λέμε επιδιώκουμε αυτοδυναμία για τους χ ψ λόγους που το ζητάμε, γιατί πρώτον και κύριο το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, που είναι το μόνο κόμμα που έχει δείξει μια θεσμική σοβαρότητα στο παρελθόν, έχει απορρίψει συγκυβέρνηση.

Γιατί το ΠΑΣΟΚ του κυρίου Ανδρουλάκη, το έλεγε. Το ΠΑΣΟΚ του κυρίου Ανδρουλάκη… Είπα θεσμική σοβαρότητα στο παρελθόν. Το ΠΑΣΟΚ του 2015 μαζί με τη Νέα Δημοκρατία είναι τα δύο κόμματα εξαιτίας των οποίων τώρα που μιλάμε η Ελλάδα είναι στην Ευρώπη. Η Ελλάδα, για να μείνει στην Ευρώπη, έπρεπε να γίνουν δύο πράγματα, ενώ δεν υπήρχε λόγος να αμφισβητηθεί η θέση της: να κάνει μια μεγαλοπρεπέστατη κωλοτούμπα ο κύριος Τσίπρας, και, το κυριότερο, να ψηφίσουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, την παραμονή της χώρας στην Ευρώπη. Το ΠΑΣΟΚ του 2026, 11 χρόνια μετά, έχει μετατοπιστεί στο γήπεδο που παίζει και ο κύριος Τσίπρας.

Άρα το μόνο κόμμα που θα μπορούσαμε να συζητήσουμε… Δεν θέλω να βάλω ταμπέλα. Ακολουθούν τον ίδιο δρόμο, την ίδια λογική: εύκολες υποσχέσεις, καταγγελτικός λόγος μέχρι και για χαμένα βαγόνια έχουν μιλήσει. Τι να κάνουμε τώρα; Το «κυβέρνηση υποδίκων», το ΠΑΣΟΚ το έχει πει. Όταν λοιπόν μια υπόθεση δεν έχει ακόμα εξεταστεί από τη δικαιοσύνη και εσύ μιλάς για υπόδικους συναδέλφους σου, βουλευτές, τότε δεν νομίζω ότι είσαι συνεπής στην θεσμική συνέπεια που είχες τη σοβαρότητα τα προηγούμενα χρόνια. Άρα εμείς τι λέμε; Ζητάμε αυτοδυναμία για όλους αυτούς τους λόγους. Αν ο κόσμος, οι πολίτες, ψηφοφόροι που είναι. Ναι, έχει καλώς. Αν…

Άμα πούνε όχι, εμείς θεωρούμε ότι ο τόπος πρέπει να έχει κυβέρνηση την επόμενη μέρα. Δεν θέλουμε, δεν υπάρχουν δεύτεροι και τρίτοι γύροι στις εκλογές, αλλά, για να συνεννοηθούμε, με αυτό το οποίο θα αποφασίσουν οι πολίτες. Για παράδειγμα, ακούω διάφορα για το πρόσωπο του Πρωθυπουργού. Πρωθυπουργούς εκλέγουν οι πολίτες. Οι Πρωθυπουργοί δεν βγαίνουν από συναντήσεις σε γραφεία ή σε καφετέριες, όπως είναι η γνωστή φράση «πέριξ του Κολωνακίου». Στις δημοκρατίες η λαϊκή ετυμηγορία είναι ιερή.

Πάμε τώρα στον κύριο Σαμαρά, το ξαναλέω, όλη αυτή η κουβέντα είναι απίστευτα πρόωρη και εξαιρετικά υποθετική. Εγώ θα σας πω κάτι, κύριε κύριε Ζαχαρέ. Ποιο είναι το επιχείρημα; Το επιχείρημα είναι αν έρθει ο Σαμαράς, έστω ότι κάνει κόμμα, ελπίζουμε να μην κάνει, τα είπαμε αυτά. Έστω λοιπόν ο κ. Σαμαράς και πει: «ρε παιδιά πήρα ένα ποσοστό. Δεν έχετε αυτοδυναμία. Ελάτε», με την αυτονόητη προϋπόθεση να είναι Πρωθυπουργός ο πρόεδρος του πρώτου κόμματος, δηλαδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης…. Προσέξτε όμως.

Ο κόσμος που ψηφίζει, που ακούει, που προβληματίζεται, δεν αντιμετωπίζει την πολιτική μόνο ως καρέκλες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι μόνο ένα πρόσωπο, ένας Πρωθυπουργός. Είναι και κάποιες πολιτικές. Όταν τις πολιτικές ενός Πρωθυπουργού, στην εξωτερική πολιτική τις χαρακτηρίζεις ως μειοδοτικές, όταν την οικονομική ανάπτυξη που αποδεδειγμένα θεωρώ ότι έχουμε φέρει, ναι, πρέπει να περάσει παραπάνω στην τσέπη των πολιτών, την απαξιώνεις, όταν μια σειρά από μεταρρυθμίσεις τις μειώνεις, τότε δεν αρκεί μετά από κάποιους μήνες να πεις «α, δεν πειράζει που τα είπα όλα αυτά, δεν πειράζει που έχω ακυρώσει μια δουλειά, ένα έργο μιας παράταξης. Αν τα βρούμε στις καρέκλες, πάμε να κάνουμε κυβέρνηση». Για εμάς η διαμόρφωση της επόμενης ημέρας δεν είναι αποτέλεσμα ενός deal κύριε Ζαχαρέ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είναι ένας Πρωθυπουργός που μαζί με αυτόν ακολουθείται και μια πολιτική και ειδικά στα θέματα εξωτερικής πολιτικής εμείς δεν θα βάλουμε νερό στο κρασί μας.

Για τον Αλέξη Τσίπρα

Πολύ σύντομα να πω ότι επέλεξε να πάει στη Μυτιλήνη, επανενώθηκε από ό,τι καταλάβαμε με τη Λέσβο, για να κάνουμε και λίγο πλάκα, όπου επί των ημερών του, πέραν του ότι… δεν θυμάστε ότι ήταν διαφορετική για τον κύριο Τσίπρα η Λέσβος και η Μυτιλήνη. Λοιπόν, ξέρουμε πάρα πολύ καλά ότι μιλάμε για το ίδιο νησί. Εν πάση περιπτώσει, προσέξτε, δεν μιλάμε για κάτι διαφορετικό.  Επί της ουσίας. Να απαντήσω σε αυτό το οποίο μου είπατε. Ο κύριος Τσίπρας πήγε εκεί και δεν σκέφτηκε να πει σε αυτούς τους ανθρώπους κάτι για το γεγονός ότι επί των ημερών του, γιατί δεν υπήρχαν σύνορα στη θάλασσα, όπως έλεγε, για χίλιους δυο λόγους πολιτικής, έμεναν σε δομές ντροπής 19.000 πρόσφυγες και παράνομοι μετανάστες.

Να σας πω για τη διαφθορά, αλλά και αυτό έχει αξία και έκανα και ένα σχετικό βίντεο και σήμερα οι 19.000 διαμένοντες μόνο εκεί, γιατί ήταν 30.000 σε όλο το Βόρειο Αιγαίο και 900.000 το ‘15. Μιλάμε τώρα για το ‘19, όχι για το ’15, 30.000 στο Βόρειο Αιγαίο, 19.000 στη Μυτιλήνη και 277 τώρα στη Μυτιλήνη. Η διαχείριση του μεταναστευτικού στην Ευρώπη είναι το δεύτερο μεγαλύτερο πρόβλημα μετά την ακρίβεια. Πάμε τώρα στη διαφθορά. Ακούστε, ακούστε. Λένε πολλοί ότι ζούμε στη χώρα του «ό,τι δηλώσεις είσαι». Και δυστυχώς έχει βρει εφαρμογή σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Εγώ θεωρώ ότι πρέπει να το αφήσουμε πίσω μας αυτό.

Αν κάτι από αυτά που θα σας πω δεν ισχύει, παρακαλώ να μου το πείτε. Υπουργός Δικαιοσύνης του Κυριάκου Μητσοτάκη ή του Αλέξη Τσίπρα έχει πει ότι επί των ημερών του Πρωθυπουργού αυτού λειτουργούσαν παρά υπουργεία Δικαιοσύνης στο Μαξίμου; Του Αλέξη Τσίπρα. Μάλιστα. Σκεφτείτε τι θα γινόταν αν….

Για τη δήλωση του Α. Γεωργιάδη ότι ο Α. Τσίπρας μάλλον χρηματίστηκε

Όχι, όχι, δεν αδειάσαμε κανέναν και επίσης, ο Άδωνις Γεωργιάδης επειδή είναι ένας άνθρωπος που στοχοποιήθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να θέλει να πει και κάτι παραπάνω. Εμένα τι μου έκανε εντύπωση; Υπουργός λοιπόν του κυρίου Τσίπρα έχει πει… για τους λόγους που υπάρχουν τέλος πάντων και αυτό είναι κάτι το οποίο εγώ δεν μπορώ να το γνωρίζω. Αυτό όμως που γνωρίζω σίγουρα είναι ότι κρατήθηκε  ανοιχτή η Βουλή για να αλλάξει φωτογραφικά ο Ποινικός Κώδικας και όχι μόνο να αλλάξει το κακούργημα σε πλημμέλημα ως προς την δωροδοκία. Μια σειρά από βαριά εγκλήματα, ακόμη και η ανθρωποκτονία και ο βιασμός να αλλάξει το ανώτατο της ποινής τους.

Ο κύριος Τσίπρας προφανέστατα, όπως είπε ο υπουργός Δικαιοσύνης του, ο κύριος Κοντονής, έκανε κάποιες, προχώρησε, ψήφισε κάποιες φωτογραφικές διατάξεις, εισηγήθηκε και ψηφίστηκαν για να είμαστε πιο ακριβείς και παράλληλα έβγαλε έξω αποφυλάκισε σε συνδυασμό με άλλες διατάξεις προηγούμενων ετών και όλο το βαρύ έγκλημα. Μισό λεπτό. Εγώ κύριε Ζαχαρέ μπορώ να πω και άλλα πολλά…

Ο κ. Τσίπρας είναι ο πρωθυπουργός, γιατί και αυτό δείχνει την εντιμότητα ενός ανθρώπου, των κατατμήσεων στην Πατρών Πύργου. Είναι γνωστά όλα αυτά, έχουν ειπωθεί και έχουν αναλυθεί. Είναι ο Πρωθυπουργός που ενώ ήξερε για νεκρούς στο Μάτι, έκανε επικοινωνιακό σόου. Είναι ο Πρωθυπουργός που έχει δυο υπουργούς αμετάκλητα καταδικασμένους από τη Δικαιοσύνη. Προσέξτε, εάν μπορείτε να βρείτε κάτι από όλα αυτά, κάτι από όλα αυτά σε άλλους, εν προκειμένω στον Κυριάκο Μητσοτάκη, που κατηγορείται ως διεφθαρμένος από τον κύριο Τσίπρα. Ελάτε να μου το πείτε. Γιατί αν βάζουμε στο ζύγι όλα αυτά…

Για όσα γράφονται στα social media, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, χαμένα βαγόνια, ξυλόλια, απευθείας αναθέσεις

Για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, για τα χαμένα βαγόνια, για τα ξυλόλια, για τις απευθείας αναθέσεις, για τους μετακλητούς σας απάντησα. Υπάρχει το βίντεο και η εκπομπή και πάρα πολλές απαντήσεις. Εγώ όλα αυτά που σας είπα δεν αμφισβητούνται. Εγώ λοιπόν δεν έρχομαι να πω…

Δημοσιογράφος: Άρα υποστηρίζεται τη θεωρία Άδωνι Γεωργιάδη ή όχι;

Εμείς δεν έχουμε το ηθικόμετρο. Λέω όμως ότι ο τελευταίος Πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης που μπορεί να κουνάει το δάχτυλο περί ηθικής, για όλα αυτά που σας είπα, είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Ως προς τον Άδωνι Γεωργιάδη την απάντηση τη δείχνουν οι επόμενες ημέρες. Έρχεται ο υπουργός Υγείας της κυβέρνησης, στον πρώην Πρωθυπουργό και τον κατηγορεί ότι «τα πήρε». Εσάς, εμένα τουλάχιστον, δεν θα μιλήσω για εσάς, αν έρθει κάποιος και μάλιστα ένας υπουργός της κυβέρνησης, ένας πολιτικός αντίπαλος με μια τόσο σημαντική θέση και με κατηγορήσει για κάτι τόσο βαρύ, την επόμενη μέρα έχει φύγει μήνυση και τα προβλεπόμενα στο αστικό εξώδικα και αγωγές…. Όταν σε κατηγορούν για κάτι τόσο βαρύ, δεν στέλνεις λουλούδια. Κινείσαι στη δικαιοσύνη.

Δημοσιογράφος: Λουλούδια θα στείλει ο Τσίπρας. Γιατί νομίζει ότι καλό του έκανε

Αυτό θα το κρίνουν οι πολίτες.

Για τη Marfin

Δεν μπορώ να ξέρω τι συμβαίνει σε μια υπό διερεύνηση υπόθεση. Φαίνεται με βάση και τις αποφάσεις της προδικασίας, του ανακριτή, όταν έχεις προφυλακίσεις σε μια υπόθεση, φαίνεται ότι υπάρχουν ενδείξεις. Το αν είναι κάποιος αθώος ή ένοχος – μιλάμε για τη Marfin τώρα έτσι;  Το αν είναι κάποιος αθώος ή ένοχος, θα αποφασίσει το δικαστήριο. Σίγουρα, όμως, είναι μια σημαντική εξέλιξη, άξια αναφοράς, το ότι μετά από πάρα πολλά χρόνια μια ανοιχτή πληγή φαίνεται ότι μπορεί και να κλείσει.

Κοιτάξτε, κ. Ζαχαρέ, ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει. Φαίνεται, με τα μέχρι τώρα δεδομένα, ότι κάτι υπάρχει εκεί. Τώρα το αν αυτό είναι αδιάσειστες αποδείξεις για να καταδικαστεί ένας, δύο ή περισσότεροι για αυτές τις δολοφονίες, αυτό θα το αποφασίσει η Δικαιοσύνη. Αλλά ήδη σε επίπεδο προδικασίας φαίνεται ότι…  «Δεν είναι στο κόλπο». Όταν αποφασίζουν κάτι οι ανακριτές, οι  εισαγγελείς, κάτι βλέπουν και αυτοί. Προσέξτε τώρα. Η αλήθεια είναι ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά περισσότερα.  Θα σας πω κάτι που σας είπα και για την ακρίβεια. Δεν υπάρχει κυβέρνηση που εξαφανίζει την εγκληματικότητα. Αυτό που λένε κάποιοι «πρέπει να σταματήσουν να συμβαίνουν όλα αυτά»…

Σε μια χώρα που από το 1974 μέχρι το 2019, 45 ολόκληρα χρόνια, ο καταληψίας βαφτιζόταν ως «επαναστάτης», η κατάληψη που είναι μία παράνομη πράξη ως «επαναστατική ενέργεια», το να πηγαίνει κάποιος στο σπίτι κάποιου άλλου, εγώ δεν λέω μόνο με εκρηκτικούς μηχανισμούς και χαρτάκια να πετάξεις, παράνομη πράξη είναι, βαφτιζόταν ως «ακτιβισμός» ή «παρέμβαση», το ότι ήρθε μια κυβέρνηση, κατάργησε το άσυλο, εκκένωσε όλες τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια, μετέτρεψε κυλικεία αυτοδιαχειριζόμενα, όπως λέγονταν, λέγονταν στη Νομική Αθήνας ή στη Νομική Θεσσαλονίκης, το ΑΠΘ, τέλος πάντων,  στέκια, όπως τα λένε όλοι αυτοί, τέλος πάντων, όλα αυτά τα «μπουμπούκια», τα έκαναν βιβλιοθήκες. Είναι εγκληματίες. Άνθρωπος ο οποίος καταλαμβάνει… Είναι, ναι,  διαπράττει έγκλημα.

Δεν λέω ότι είναι δολοφόνος. Υπάρχουν διακυμάνσεις στα εγκλήματα. Υπάρχουν πλημμελήματα, κακουργήματα. Ένας άνθρωπος που την περιουσία τη δική σας, τη δικιά μου, αυτών που μας βλέπουν, δηλαδή των φορολογουμένων. Γιατί τα κυλικεία στα πανεπιστήμια, τους χώρους, τα πανεπιστήμια, όλα όσα βλέπουμε εκεί, τα πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος. Όταν λοιπόν έρχεται κάποιος με το έτσι θέλω, είτε αυτό λέγεται προσφυγικά, είτε αυτό λέγεται ΑΠΘ,  είτε λέγεται αυτό… Μισό λεπτό. Έχουμε εκκενώσει όλες τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια. Μετατρέψαμε κυλικεία και διάφορα στέκια σε βιβλιοθήκες και κανονικά κυλικεία που πληρώνουν… Θα σας πω κάτι. Άκουσα μια πρόταση του κυρίου Βορίδη. Για την κατάληψη, δεν είμαι σίγουρος, το ακούω.

Γενικά, θεωρώ ότι πρέπει όσο μπορούμε, πάντοτε στα πλαίσια όσων επιτρέπονται, προβλέπονται και με νομικές εισηγήσεις να φτάσουμε σε ένα σημείο που στο τέλος της ημέρας να αυστηροποιηθούν  όλες αυτές οι διατάξεις. Έχουμε κάνει πάρα πολλά, έχουμε αυστηροποιήσει πολύ τις διατάξεις, ούτως ώστε ο μόνος δρόμος των ανθρώπων αυτών, αν αποδειχθεί ότι είναι ένοχοι, να είναι η φυλακή. Εμείς δεν μπορούμε να υποδείξουμε στη δικαιοσύνη ποιες αποφάσεις θα πάρει. Η αλήθεια είναι ότι το στατιστικό αυτό πρέπει να μας προβληματίσει, αλλά σίγουρα ο προβληματισμός δεν μπορεί να οδηγήσει μια κυβέρνηση στο να πάρει ένα τηλέφωνο τη δικαιοσύνη ή να καλέσει την δικαιοσύνη και να της πει «ρε παιδί μου, έχουμε συλλάβει τόσους, γιατί δεν τους καταδικάζεις;».

Δεν είναι δική μας δουλειά αν καταδικαστεί κάποιος ή δεν θα καταδικαστεί.  Το μόνο, το μόνο το οποίο μπορώ να πω εγώ είναι δύο πράγματα: Να είναι όσο γίνεται αυτές οι δικογραφίες – αυτό είναι δουλειά των Αρχών – πιο δεμένες. Και το δεύτερο είναι, όπως έχει γίνει σε μια σειρά από αδικήματα,  παράδειγμα στο γήπεδο, που μπήκε επιτέλους στα γήπεδα και  μπήκε επιτέλους τάξη, σε μια σειρά από εγκληματικές οργανώσεις…  Θεωρώ – το ιδιώνυμο ακούγεται έτσι και λίγο ως τσιτάτο – να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου η αναστολή και η μετατροπή αυτών των ποινών, ενδεχομένως, και να μην επιτρέπεται.

Για το αν θα υπάρξει νομοθετική πρωτοβουλία

Δεν έχω τέτοια ενημέρωση. Έχουμε μπροστά μας και ένα προεκλογικό πρόγραμμα για μια επόμενη τετραετία. Έχουμε αυστηροποίηση πάρα πολλές φορές στο Ποινικό Κώδικα. Γενικά οι αποσπασματικές αυστηροποίησεις του Ποινικού Κώδικα, σας μιλώ με την όποια δικηγορική εμπειρία έχω, δεν είναι και η καλύτερη πρακτική. Θεωρώ ότι όλα αυτά πρέπει να γκρουπάρονται και κάθε τόσο…  (Δημοσιογράφος: Αυτό έκανε ο Τσίπρας και τον κατηγορείτε τώρα). Ο κύριος Τσίπρας γκρούπαρε τις αποφυλακίσεις των βαρυποινιτών.  Εμείς μιλάμε για αυστηροποίηση. Εγώ θεωρώ ότι το νομικό μας πλαίσιο, το δικαιϊκό μας σύστημα, ειδικά μετά τις αλλαγές που κάναμε, δηλαδή επαναφέραμε το 20, μέχρι 20 στα κακουργήματα, αποκλειστική ποινή τα ισόβια στο βιασμό, μια σειρά από διατάξεις.

Μεγαλώσαμε τον χρόνο έκτισης της ποινής στην υφ’ όρων απόλυση. Έχει φτάσει σε ένα σημείο που είναι ρεαλιστικό και εφαρμόσιμο. Σίγουρα πρέπει να δούμε κάποιες πινελιές, όπως, για παράδειγμα, αυτό το οποίο συζητάμε. Όπως για παράδειγμα την υφ’ όρον απόλυση στα πολλαπλά ισόβια. Προσωπικά είμαι υπέρ αυτών των αλλαγών. Είμαι υπέρ των αυστηροποιήσεων.  Δηλαδή, η λογική του κυρίου Βορίδη με βρίσκει σύμφωνο και αυτό δεν είναι δεξιά ατζέντα, κύριε Ζαχαρέ. Είναι αυτονόητη λογική ατζέντα των ανθρώπων που μας βλέπουν.

Ξέρετε, όταν σκάει το γκαζάκι, που το λένε έτσι χαϊδευτικά, γκαζάκι, εκρηκτικός μηχανισμός είναι, πέραν από εσένα, γιατί το έχουμε υποστεί ως οικογένεια, πέραν από τη γυναίκα σου – τότε δεν είχε γεννηθεί το παιδί μας – το παιδί σου, τα παιδιά σου, πλήττεται μια γειτονιά. Και αυτό σκάει, γιατί σε κάποιους δεν αρέσει αυτό που είσαι. Δεν μπορεί ο άνθρωπος αυτός, αν το έχει κάνει πράγματι, να κυκλοφορεί ελεύθερος. Πρέπει να μην μπορεί ο δικαστής, αν αποδειχθεί – το ξαναλέω – ότι είναι ένοχος, να πάρει άλλη απόφαση για όσο χρόνο αποφασίσει το δικαστήριο, όσους μήνες, όσα χρόνια, αναλόγως τη διακύμανση, να τον βάλει μέσα.