Ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης συμμετείχε, σήμερα, Παρασκευή 29 Μαΐου σε πάνελ της Έκθεσης Attica Green Expo, με θέμα: «Περιβάλλον, κρίσεις και δημόσιος λόγος: Πώς επικοινωνείται η περιβαλλοντική διαχείριση».
Πέραν του Π. Μαρινάκη, στο πάνελ υπό τον συντονισμό του δημοσιογράφου Κώστα Παπαχλιμίντζου μίλησαν ακόμη: ο Διευθυντής Ψηφιακής Επικοινωνίας του Πρωθυπουργού Νίκος Ρωμανός, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός, ο Δήμαρχος Αγίας Παρασκευής Ιωάννης Μυλωνάκης, ο Δήμαρχος Μάνδρας – Ειδυλλίας Αρμόδιος Δρίκος, ο Δήμαρχος Ωραιοκάστρου – Πρόεδρος Επιτροπής Πολιτισμού & Νεολαίας της ΚΕΔΕ Παντελής Τσακίρης και ο Αντιδήμαρχος Καθαριότητας και Αστικού Περιβάλλοντος Δήμου Φιλοθέης – Ψυχικού Ηλίας Αγγελόπουλος.
Ακολουθούν οι τοποθετήσεις του κ. Μαρινάκη:
Σχετικά με τον ρόλο της Κυβέρνησης στη διαχείριση περιβαλλοντικών κρίσεων
Καταρχάς ευχαριστώ πάρα πολύ τους διοργανωτές για την πρόσκληση, να συγχαρώ για αυτή την εντυπωσιακή διοργάνωση, την Attica Green Expo, θεσμός πλέον έχει γίνει, γιατί κατάφερε και εντόπισε ποιά είναι τα θέματα που απασχολούν την κοινωνία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα κύριε Παπαχλιμίντζο, αγαπητές και αγαπητοί που είμαστε σήμερα εδώ μαζί και είναι τιμή μου να είμαι με αυτούς τους ομιλητές στο ίδιο πάνελ, το μεγαλύτερο πρόβλημα της δημόσιας συζήτησης είναι ότι πολλές φορές μιλάμε για πράγματα που δεν απασχολούν παρά ελάχιστα ή και καθόλου την κοινωνία, καθόλου. Άλλα λέμε εμείς, άλλα συζητά ο κόσμος στο σπίτι του. Κι εδώ βρισκόμαστε σε έναν χώρο που έχουν περάσει και θα περάσουν σε όλη αυτή τη διοργάνωση 11.000 παιδιά, σχολεία με καθηγητές και συζητάει για το παρόν και το μέλλον των παιδιών αυτών και των γονιών τους, των δικών μας παιδιών, αυτή είναι η συζήτηση.
Πάω κατευθείαν στο ερώτημά σας. Ζούμε σε μια χώρα που μέχρι το 2019 η Πολιτική Προστασία ήταν μία γενική γραμματεία «παροπλισμένη», σε έναν ημι-διαλυμένο χώρο και η έννοια της πρόληψης, όπως και πολλές άλλες πολύ σημαντικές έννοιες για τις ζωές μας, ήταν ένα σύντομο ανέκδοτο με τραγικές συνέπειες πάρα πολλές φορές.
Θυμίζω ότι το 112 που πολλοί έχουν λοιδορήσει και αν υπήρχε, σύμφωνα με τον εισαγγελέα έδρας για τη δίκη στο Μάτι, θα είχε σώσει δεκάδες συνανθρώπους μας, όχι μόνο εκεί και σε άλλες περιπτώσεις, δεν μπορούσε καν να λειτουργήσει πιλοτικά για ολόκληρα χρόνια.
Ξεκινήσαμε, λοιπόν, να βάζουμε τα θεμέλια για να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα η οποία είναι ήδη εδώ, δεν είναι ότι θα έρθει, η κλιματική κρίση δεν είναι μια συζήτηση για το μέλλον, είναι μια συζήτηση για το παρόν. Αρχικά πιλοτικά και στη συνέχεια με μόνιμο τρόπο τρέξαμε το 112, κοιτάξαμε χρόνο με το χρόνο να αυξήσουμε τις δυνάμεις πυρόσβεσης. Αυτή τη στιγμή στην παρούσα αντιπυρική περίοδο θα φτάσουμε τους 17.700 μόνιμους και εποχικούς πυροσβέστες και μέχρι το τέλος της τους 18.804, μια αύξηση χρόνο με το χρόνο πάρα πολύ σημαντική, τα οχήματα θα είναι 4.299 και παράλληλα οι δασο-κομάντος, οι ειδικές ομάδες προστασίας έχουν φτάσει πλέον τα 1.450 μέλη. Αυτό ως προς την αντιμετώπιση. Δηλαδή αυτούς οι οποίοι επεμβαίνουν όταν προκύπτει μια ανάγκη πυρόσβεσης οπουδήποτε στην αντιπυρική περίοδο.
Υπάρχει όμως και κάτι το οποίο είναι πιο σημαντικό, που είναι η πρόληψη. Είναι αυτά τα drones τα περιβόητα, τα οποία μπορούν να εντοπίσουν 100 πλέον στον αριθμό, μπορούν να εντοπίσουν μια πυρκαγιά όχι σε 5, 6, 7, 8 λεπτά, αλλά σε 2 και 3 λεπτά. Οι αυτοδιοικητικοί που είναι εδώ μαζί μας αντιλαμβάνονται την αξία όλων αυτών, είναι η δράση Antinero, είναι οι δράσεις καθαρισμού των οικοπέδων και με κυρώσεις στις περιπτώσεις που αυτά δεν γίνονται σωστά, αλλά κυρίως με μια καθοδήγηση από το Κράτος και βελτίωση χρόνο με το χρόνο.
Το Κράτος έρχεται πλέον και σέβεται τις αγωνίες των πολιτών και των αυτοδιοικητικών και τους κόπους που είναι οι φόροι, είναι το υστέρημα από τη δουλειά του καθενός. Αλλάζει εντελώς το μοντέλο, βελτιώνεται χρόνο με το χρόνο, όχι γιατί έχουμε την αυταπάτη και κλείνω με αυτό, ότι μπορούμε να κερδίσουμε μια τόσο άνιση μάχη, αλλά γιατί έχουμε την υποχρέωση μέσα από αυτή τη βελτίωση να βελτιώνουμε, όχι μόνο την καθημερινότητα των πολιτών, με μια σειρά από πρωτοβουλίες, αλλά να τους θωρακίζουμε.
Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε, αλλά έχουμε διανύσει και έναν σημαντικό. Ξεκινάει μια μάχη, σηκώνουμε μανίκια, όπως σε κάθε αντιπυρική περίοδο. Ελπίζουμε να έχουμε τα περσινά αποτελέσματα που ήταν καλύτερα από τα προηγούμενα χρόνια και συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη και θέλουμε όλες και όλους συμμάχους.
Πώς αντιμετωπίζει ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος την κριτική και τις απαιτήσεις σε περιόδους πυρκαγιών
Καταρχάς με σεβασμό, γιατί έχει δίκιο ο κάθε συμπολίτης μας που πληρώνει στην ώρα του φόρους και εισφορές, να ζητάει το Κράτος να είναι εκεί και κάθε δήμαρχος που έχει την υποχρέωση να θωρακίσει τους πολίτες του Δήμου του να είναι διεκδικητικός. Χρειάζεται, λοιπόν, ψυχραιμία, γιατί όταν ο άλλος βλέπει το βιός του να απειλείται κάποιες φορές και τη ζωή του, δεν περιμένεις από αυτόν να αντιληφθεί ότι μπορεί να υπάρχουν άλλες 20, 30, 70, 80, 90 ενάρξεις πυρκαγιών την ίδια μέρα.
Ψυχραιμία, σεβασμός και από εκεί και πέρα επιχειρησιακή ετοιμότητα. Δεν είμαι καθ’ ύλην αρμόδιος, αλλά είχα τη δυνατότητα, επειδή κοντεύω πλέον τρία χρόνια, σε λίγες εβδομάδες σε αυτή τη θέση, να είμαι και τα προηγούμενα καλοκαίρια, αντιπυρικές περιόδους κάποιες μέρες, όσο λιγότερο πηγαίνουμε εκεί, τόσο σημαίνει ότι πάει καλύτερα το πράγμα για να διαχειριστούμε κρίσεις οι οποίες ξεσπάνε. Σε τι συνίσταται μια κρίση εν μέσω αντιπυρικής περιόδου; Ταυτόχρονες ενάρξεις πυρκαγιών είτε εξ’ αμελείας είτε εκ δόλου που δημιουργούν τεράστιο ζήτημα στο μηχανισμό πολιτικής προστασίας, προτεραιοποίησης, γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό ότι έχουν αυξηθεί πολύ και το προσωπικό και τα μέσα. Εκεί λοιπόν οι επιχειρησιακοί πρέπει να προτεραιοποιήσουν ποια μέσα, εναέρια, επίγεια πρέπει να πάνε, ούτως ώστε να αντιμετωπίσουν το σύνολο των ενάρξεων και να μην ξεφύγουν, να μην εξελιχθούν, δηλαδή, σε αυτό το οποίο επιστημονικά φαίνεται ότι είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί, αυτό που λέμε megafires, όπως η πυρκαγιά η μεγάλη πρόπερσι, που έφτασε σε ένα κομμάτι της Αττικής που δεν είχε ξαναφτάσει.
Νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται είναι εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που ξέρουν. Αν κάτι έκανε διαφορετικό η Κυβέρνηση αυτή και συγκριτικά, γιατί υπάρχουν και δύσκολες ημέρες, την έχει αναδείξει στον κόσμο πιο σοβαρή από άλλες, εγώ δεν θα πω πετυχημένα, γιατί δεν μπορεί να μιλάμε για επιτυχία όταν χάνονται περιουσίες, ούτως ή άλλως για την κλιματική κρίση συζητάμε, είναι ότι έδωσε δύναμη πραγματική, εργαλεία στους ειδικούς.
Καταρχάς, στους μετεωρολόγους, στους επιστήμονες που μπορούν να κάνουν προβλέψεις. Δεύτερον, σε επιχειρησιακούς και δεν μιλάω μόνο για τους πυροσβέστες, δεν μιλάω μόνο για τους δασο-κομάντος, μιλάω και συνολικά για τα Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις που στις πολύ μεγάλες κρίσεις συνέδραμαν και τρίτον στους ανθρώπους της πολιτικής προστασίας, είναι εντυπωσιακή η λειτουργία της πλέον, όταν έχουν να διαχειριστούν μια κρίση.
Αυτό το οποίο δεν βλέπουμε δυστυχώς από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα είναι την αντίστοιχη ωριμότητα. Προσπαθούν εν μέσω κρίσεων πολλές φορές να πολιτικοποιήσουν μια επιχειρησιακή συζήτηση. Θέλει πολύ δουλειά ακόμα, αλλά το κυριότερο είναι, το ξαναλέω, εργαλεία, όπλα, χρηματοδότηση και εμπιστοσύνη σε αυτούς που ξέρουν τη δουλειά.
Για τη διαφορά στη διαχείριση περιβαλλοντικών κρίσεων από προηγούμενες κυβερνήσεις
Δύο παρατηρήσεις και απαντάω επί της ουσίας. Παρατήρηση πρώτη: ακούγοντας τους αξιότιμους συνομιλητές, νομίζω ότι βγαίνει και ένα μήνυμα ελπίδας, γιατί άκουσα νέους ανθρώπους που δεν βρίσκονται εδώ τυχαία, βρίσκονται εδώ επειδή κάποιοι τους επέλεξαν και οι κάποιοι είναι οι μοναδικοί κριτές που είναι ψηφοφόροι, είτε σε επίπεδο περιφέρειας, είτε σε επίπεδο δήμων είτε κεντρικά. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πολλούς εκ των ομιλητών τους γνωρίζω με πολλές προηγούμενες ιδιότητές τους και πριν και πάνω απ’ όλα ως ενεργούς πολίτες και βρίσκονται σήμερα εδώ εκπροσωπώντας τους συμπολίτες τους και τους συνδημότες τους.
Άρα εδώ βγαίνει κι ένα μήνυμα, γιατί σημαντικές οι πολιτικές, η επικοινωνία, η ουσία, αλλά πάρα πολύ σημαντικά είναι και τα πρόσωπα. Και δεν μπορούσα να μην το πω. Μου δίνεται αυτή η ευκαιρία, γιατί η εικόνα πολλές φορές είναι πολύ πιο δυνατή από πάρα πολλά λόγια.
Το δεύτερο που θέλω να πω είναι η κοινή συνισταμένη όλων των τοποθετήσεων, είναι το ήθος των ανθρώπων, ο τρόπος που μιλάνε, που είναι εξίσου σημαντικός με όσα λένε. Όλοι χρησιμοποίησαν τη λογική των επιχειρημάτων τους, αλλά και τον τρόπο που προσπαθούν να πουν στους πολίτες κάποια πράγματα. Όταν κάποιος βλέπει ότι κινδυνεύει, προφανώς εκείνη τη στιγμή το μόνο που τον νοιάζει είναι να σωθεί και είναι και υποχρέωση της πολιτείας και σε κεντρικό επίπεδο και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο και όλοι μαζί είμαστε μέρος, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί είμαστε μια ομάδα για να πετύχουμε τον στόχο μας, αλλά σε συνθήκες ηρεμίας, όταν δηλαδή τα πράγματα είναι πιο ήσυχα, πρέπει να λέμε στον κόσμο και πολλές δυσάρεστες αλήθειες, είτε αυτή η συζήτηση έχει να κάνει με την οικονομία, είτε με την πολιτική προστασία είτε με το οτιδήποτε.
Τί θέλει ο κόσμος; Ο κόσμος θέλει ειλικρινή λογοδοσία. Όταν λέω πόσους πυροσβέστες έχουμε στη διάθεσή μας ή πόσα τα εναέρια μέσα, πόσα είναι τα επίγεια μέσα, πόσα είναι τα drones, μπορεί κάποιες φορές να γίνομαι λίγο κουραστικός, αλλά το κάνω γιατί αυτή είναι η ευθύνη του Κράτους, κάποιος τους πληρώνει όλους αυτούς. Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι ξενυχτούν για να είμαστε ασφαλείς, πληρώνονται από εσάς, από τους φορολογούμενους, από τους φόρους σας, από τα δημοτικά τέλη, από όλα αυτά, τα οποία καταλήγουν στον περιβόητο κρατικό «κορβανά».
Η λογοδοσία δεν είναι μία αόριστη έννοια και δεν υπήρχε πάντοτε, κύριε Παπαχλιμίντζο, ή γινόταν κατά το δοκούν, σύμφωνα με το συμφέρον του καθενός. Ήμασταν στην αντιπολίτευση και τώρα είμαστε στην Κυβέρνηση και η πολιτική κάνει κύκλους και όταν ήμασταν στην αντιπολίτευση πέσαμε πάνω σε οδυνηρές συγκυρίες, το είπε ο δήμαρχος, ο Αρμόδιος, οι φονικές πλημμύρες στη Μάνδρα, η καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι και κάποιες άλλες περιπτώσεις. Αφού έφυγε η πρώτη περίοδος έντασης, στη συνέχεια σε πολιτικό επίπεδο ασκήθηκε κριτική ως οφείλει να κάνει η αντιπολίτευση, αλλά σε πολιτικό επίπεδο. Γιατί; Γιατί είχαμε τότε μια κυβέρνηση που δεν ξέραμε καν τι είναι το 112 και τώρα το 112 πολλές φορές λοιδορείται, ή γιατί η αντίδραση την οποία είδαμε ήταν επικοινωνιακή και όχι επί της ουσίας, αλλά το πιστεύω, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι και ως προς τον τρόπο που χειριζόμαστε μια κρίση, αλλά και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε μια κρίση.
Όταν συνέβησαν στη συνέχεια και άλλα τραγικά και δεν αναφέρομαι μόνο σε φυσικές καταστροφές, είδαμε σε γραφεία κομμάτων πανό με ονόματα θυμάτων, είναι ακόμα εκεί. Ναι, το κόμμα μπορεί να μην είναι, αλλά οι τακτικές όλων αυτών των ανθρώπων θα μείνουν ανεξίτηλες.
Με συγχωρείτε, αλλά αυτό δεν το είδαμε από την Νέα Δημοκρατία. Τώρα εκπροσωπώ την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, αλλά ανήκω από μικρό παιδί σε αυτήν την παράταξη. Δεν θυμάμαι ποτέ τον πολιτικό μας χώρο, γιατί είναι μια ευρύτερη έννοια η παράταξη, οι άνθρωποι που είναι, που έχουν περάσει, να προσπαθούν επί τη βάσει μιας τραγωδίας, είτε είναι μια φυσική καταστροφή είτε είναι ένα δυστύχημα, να επιβιώσουν πολιτικά. Δεν θυμάμαι ποτέ τη Νέα Δημοκρατία, την αντιπολίτευση τότε, να υιοθετεί θεωρίες συνωμοσίας πάνω σε κάτι υπαρκτό, γιατί και το Μάτι είναι υπαρκτό, όχι απλά υπαρκτό, τραγωδία. Και τα Τέμπη είναι μια τραγωδία και η Μάνδρα είναι μια τραγωδία και εκεί υπάρχουν μανάδες και μπαμπάδες που θρηνούν ακόμα και σήμερα και δεν θα σταματήσουν ποτέ να θρηνούν τα παιδιά τους. Αλλά η διαφορά είναι στο τι χτίζεις πάνω σε αυτό. Και επειδή γνωριζόμαστε πλέον όλοι μεταξύ μας και όλα αυτά είναι δημόσια, όταν τους καλούμε να μας πουν «πείτε μας ένα παράδειγμα», επικαλούνται διάφορες ομιλίες πολιτικής κριτικής. Εδώ δεν μιλάμε για πολιτική κριτική. Αυτό που ζήσαμε πριν από 1,5 χρόνο στην επέτειο των Τεμπών δεν έχει προηγούμενο. Και δυστυχώς το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται.
Δεν πιστεύω όμως ότι εκεί είναι η κοινωνία. Εκεί μπορεί να είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας, μια μειοψηφία που εκμεταλλεύεται την οργή της σε ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Ο κόσμος είναι εδώ, εδώ είναι τα παιδιά, εδώ είναι οι δήμαρχοι, εδώ είναι οι αντιδήμαρχοι, εδώ είμαστε όλοι εμείς και η κοινωνία είναι εδώ. Τί εννοώ εδώ; Όχι μόνο σε αυτόν τον χώρο, σε αυτές τις συζητήσεις. Και οφείλουμε να μην παρασυρόμαστε από την άλλη, την τοξική συζήτηση, να απαντάμε, εννοείται, όταν προκαλούμαστε και να απαντάμε στα πιεστικά ερωτήματα της κοινωνίας και μόνο.
