Μάνα είναι μόνο μία.

Μητέρα, μάνα, μαμά, μάδερ (για τους προχωρημένους!). Όπως και αν την πεις μια είναι η λέξη Μάνα. Μάνα ο νιός, μάνα ο γέρος, μάνα ακούς σε κάθε μέρος. Μάνα, λέξη γλυκιά. Τη λες και ρίγη συγκίνησης σε κατέχουν. Γιατί άραγε;; Τι κρύβει αυτή η μικρή λεξούλα με τα 4 μόνο γράμματα και όλους μας μας συγκλονίζει;; Κάτι βαθύ , κάτι Ιερό και θείο έχει μέσα της η λεξούλα αυτή. Φέρνει εις την ζωή μια νέα ζωή,  μια τρυφερή ύπαρξη με ψυχή αθάνατη και μεγάλη αθωότητα και τρυφερά καρδιά. O ευλογημένος καρπός από τον Θεό της σαρκικής ένωσης άνδρα και γυναικός, αφού προηγήθηκε ο θείος δεσμός με τις ευλογίες της Αγίας μας Εκκλησίας με τον ιερό θεσμό του γάμου. Η μάνα και το κυοφορούμενο βρέφος για  εννέα μήνες ο ένας βιώνει τα συναισθήματα  του άλλου.

Για το υπέροχο αυτό πλάσμα του κόσμου ορίστηκε μια μέρα τού χρόνου για να εορτάζεται και να τιμάται παγκοσμίως. Τι αδικία !! Η μάνα γιορτάζει κάθε μέρα, διότι καθημερινά πρέπει να τιμάται η προσφορά της από τον καθένα μας. Αναρωτηθήκαμε πως θα ήταν ο πλανήτης γη ή ο καθένας μας αν δεν υπήρχε η μάνα;; Η φωτοδότρα της ζωής;; Θα υπήρχε ζωή ή θα υπήρχε χάος;;

Όσα και αν γράψει κανείς για το σεπτό αυτό πρόσωπο λίγα θα είναι εις τον περιορισμένο χώρο ενός άρθρου. Την αποθανατίσανε ζωγράφοι, σμίλευσαν τη μορφή της γλύπτες και αγαλματοποιοί, τραγούδησαν ποιητές, δόξασε η Λαϊκή μούσα. Συνδέθηκε πολύ στενά με την παράδοση και την Λαϊκή ποίηση, το δημοτικό τραγούδι.

Στυλοβάτης της οικογένειας εις τα δύσκολα χρόνια όπου ο σύζυγος για να εξασφαλίσει τα προς το ζην της οικογενείας εργαζόταν μακριά από την οικογένεια. Η μάνα εις το πόδι του. Άγρυπνος φρουρός για τα παιδιά. Να ξενυχτά εις το προσκεφάλι τους αν είναι άρρωστα, για να τα σκεπάσει να μη κρυώσουν και να τους προετοιμάσει για τα μαθήματα της επόμενης ημέρας για το σχολείο. Να φροντίσει για το φαγητό να είναι εις την ώρα του και ζεστό για τα παιδιά, τα οποία θα επιστρέψουν από το σχολείο ή από την εργασία. Να συζητήσει μαζί τους, να λύσει απορίες ή ερωτηματικά των παιδιών και να τα επιβλέπει την ώρα του παιχνιδιού τους. Δεν θα μπορούσε να εγκαταλείψει τις γεωργικές εργασίες σπορά ή θερισμό, τα ζωντανά της οικογένειας, τον αργαλειό και την κουζίνα. Πολυμελείς οικογένειες με πολλά παιδιά, ήταν ευλογία Θεού. Παρόμοιες καταστάσεις αντιμετωπίζει και η σύγχρονη μάνα.

            Η μάνα ταυτίζεται με την ανιδιοτελή αγάπη και την προσφορά. Είναι όλη η ύπαρξή της ένα ατέλειωτο χαμόγελο και με ανοικτή αγκαλιά για να δεχθεί τα παιδιά της. Ένα χαμόγελο των παιδιών της την κάνει να ξεχάσει κάθε κούραση κάθε πίκρα από την συμπεριφορά των σπλάχνων της. Θυσιάζει το θέλω της εις την επιθυμία του παιδιού της.  Ζει, κινείται και αναπνέει για το καλό των παιδιών της, προσφέροντας τα πάντα για το καλό των σωμάτων και των ψυχών τους. Φροντίζει να τα γαλουχήσει με την αγάπη για τον Θεό, και την Ορθοδοξία, καθώς και την αγάπη προς την πατρίδα και την πολύχρονη ένδοξη Ιστορία της. Δυο βασικοί άξονες πορείας προς την όντως Ζωή.

            Το πρώτο χαμόγελο αλλά και το πρώτο κλάμα το χαρίσαμε εις την μητέρα μας. Το πρώτο μυστικό μας το καταστήσαμε κτήμα της. Σε αυτή καταφεύγαμε για να γνωστοποιήσουμε την επιτυχία μας ή την αποτυχία  μας καθώς και για να ζητήσουμε την προστασία της όταν κάναμε καμιά αταξία και ο πατρικός λόγος θα ήταν ολίγον οξύς. Αυτή ήξερε να οικονομεί τις καταστάσεις με σοφία και αγάπη, προς όφελος του παιδιού.

     Μανάδες όλου του κόσμου, προσφέρατε πολλά. Σας δώσαμε λίγα. Να μας συγχωρείστε.

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Με έκπληξη ενημερωθήκαμε ότι δεκάδες εκπαιδευτικοί σε όλη τη χώρα είδαν τις αιτήσεις τους για μετάταξη σε άλλους φορείς του Δημοσίου να μην γίνονται δεκτές από το Υπουργείο παιδείας.

Ταυτόχρονα υπάρχει η πληροφορία ότι το ΚΥΣΠΕ δεν έκανε δεκτές ούτε τις ενστάσεις των εκπαιδευτικών.

Η αιτιολόγηση της απόφασης, ότι θα διαταραχθεί η εκπαιδευτική διαδικασία από την αλλαγή των εκπαιδευτικών που υπηρετούν στα σχολεία, ελάχιστες ημέρες πριν τη λήξη της σχολικής χρονιάς, είναι προφανές ότι δεν ευσταθεί και δεν αποτελεί σοβαρή αιτία για να απορριφθούν οι αιτήσεις των συναδέλφων.

Εδώ και τώρα να γίνουν δεκτές όλες οι ενστάσεις των εκπαιδευτικών για μετατάξεις που έχουν αιτηθεί και το Υπουργείο Παιδείας να τους αποδεσμεύσει από τα προηγούμενα καθήκοντά τους.

Καλούμε άμεσα το Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. να πάρει θέση και να προχωρήσει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να δικαιωθούν οι συναδέλφισσες και οι συνάδελφοι.

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.

                     Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                           Η Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

           ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ                              ΚΟΚΟΖΙΔΟΥ ΑΝΝΑ

Είναι σ’ όλους γνωστό, ότι το Λέχοβο της Φλώρινας είναι ένα μεγάλο χωριό, που η πλειοψηφία των κατοίκων του ασχολήθηκε με τις οικοδομικές εργασίες και δίκαια πήρε τον τίτλο: “ΛΕΧΟΒΟ. Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΩΝ ΜΑΣΤΟΡΩΝ”, από τον εξαίρετο δημοσιογράφο κ. Νίκο Μέρτζο.

          Οι οικοδόμοι του Λεχόβου, στις αρχές της άνοιξης κάθε χρόνου, ταξίδευαν, σε μικρές ομάδες των επτά, οκτώ ή δέκα ατόμων – παλιότερα ήταν πολύ περισσότεροι-  και κατευθύνονταν σε διάφορες περιοχές της χώρας και του εξωτερικού, όπου επιδίδονταν στην ανέγερση διαφόρων κτιρίων ιδιωτικών ή δημοσίων, στην κατασκευή δρόμων, γεφυρών  κι άλλων εργασιών, που είχαν σχέση με το δύσκολο και σκληρό αυτό επάγγελμα. Η φήμη τους ήταν τεράστια και η πείρα τους μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά, με αποτέλεσμα η ζωή τους να ακολουθεί έναν δρόμο σκληρό, δύσκολο αλλά πολύ έντιμο και εντυπωσιακό. Στο Λέχοβο επέστρεφαν συνήθως στα τέλη Νοεμβρίου ή στις αρχές Δεκεμβρίου για να ξεχειμάσουν με τις οικογένειές τους.

          Μια από τις πιο δύσκολες εργασίες, που αναλάμβαναν οι πεπειραμένοι αρχιμάστορες, ήταν το χτίσιμο κάποιου Ναού. Η Ναοδομία απαιτούσε ειδικές γνώσεις και πολύ μεγάλη προσοχή στην εκτέλεση του έργου, επειδή τότε δεν υπήρχαν Πολιτικοί Μηχανικοί και Αρχιτέκτονες, να εκπονήσουν μελέτες και να επιβλέψουν την εκτέλεση. Όλα γίνονται με τις οδηγίες του Αρχιμάστορα, ο οποίος έκανε τα σχέδια και καθόριζε την εργασία καθενός κάλφα (πεπειραμένου τεχνίτη) ή εργάτη, επιβλέποντας αυστηρά, ώστε να μην υπάρξει κάποια κακοτεχνία.

          Στην περιοχή της Αλεξάνδρειας εντόπισα δύο Ναούς, τους οποίους έχτισαν Λεχοβίτες Ναοδόμοι τα προηγούμενα χρόνια.

          Α΄. Στο χωριό Κυψέλη Ημαθίας, εννιά περίπου χιλιόμετρα νότια της Αλεξάνδρειας βρίσκεται ο Ιερός Ναός του Αγίου Γεωργίου και της Αγίας Παρασκευής. Κτίστηκε το 1958 και, το συνεργείο που τον έχτισε, αποτελούνταν από τους: Παναγιώτη Τσούρλο Αρχιμάστορα, με τον οποίο είχα την τύχη να συνεργαστώ στη κατασκευή ορισμένων πέτρινων φραγμάτων στο Λέχοβο και να εκτιμήσω την άρτια επαγγελματική του κατάρτιση, Αλεξίου Ηλία, μάστορα, Πρόδρομο Λιάκο, μάστορα και Τσούρλο Σταύρο, γιο του Παναγιώτη, μάστορα επίσης. Τα ονόματα των εργατών δυστυχώς δεν μπόρεσα να τα βρω.

          Ο Σταύρος Τσούρλος , νεαρός τεχνίτης τότε, είχε και μια ακόμη ιδιότητα, που τον έκανε πολύ δημοφιλή στις παρέες των νεαρών των χωριών Κυψέλης, Αγκαθιάς και Καψοχωρίου. Έπαιζε πάρα πολύ καλό μπουζούκι και, με τις υπέροχες πενιές του τα βράδια, εύφραινε τις καρδιές των φίλων του. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο εικονιζόμενος μαζί μου στη φωτογραφία Κουλουρόπουλος Γρηγόριος κάτοικος Καψόχωρας, φίλος  καλός του Σταύρου Τσούρλου και δικός μου, βέβαια, που μου έδωσε αυτές τις πληροφορίες.          Ο κ. Κουλουρόπουλος ήταν μαραγκός, συνταξιούχος τώρα, αλλά και εξαίρετος κυνηγός. Είχε επισκεφτεί πολλές φορές το Λέχοβο, το Νυμφαίο  κι όλη τη δυτική Μακεδονία αναζητώντας εκλεκτά θηράματα.

          Στις φωτογραφίες διακρίνεται ο Ιερός Ναός σε γενική όψη αλλά και λεπτομέρειες του τοίχου, που με μεγάλη επιμέλεια κατασκεύασαν οι Λεχοβίτες τεχνίτες.

          Β΄. Στο Μοναστήρι της Αγίας Κυριακής, πέντε περίπου χιλιόμετρα δυτικά της Αλεξάνδρειας υπάρχει το καθολικό της Ιεράς Μονής, που το έχτισε ένας ακόμη Λεχοβίτης εργολάβος και αρχιμάστορας, ο Τάσος ο Καραδήμος, γιος του Κοσμά Καραδήμου το έτος 1980.

          Με ελάχιστο προσωπικό και, με πάρα πολλή προσωπική εργασία, ο Τάσος Καραδήμος δημιούργησε αυτό το αριστούργημα, που βλέπετε στις φωτογραφίες. Είχα την τύχη, όταν δούλευε, να τον επισκεφτώ πολλές φορές και να παρακολουθήσω την πρόοδο των εργασιών από κοντά.

          Με το Μοναστήρι της Αγίας Κυριακής υπάρχει ακόμη μια περίπτωση, δραματική όμως, που συνέβη το 1960 κι έχει άμεση σχέση με το Λέχοβο. Στις 6 Ιουλίου του 1960 γινόταν στο χώρο έξω από το Μοναστήρι το γλέντι, μια και την επόμενη μέρα γιόρταζε η Αγία Κυριακή. Η ορχήστρα που έπαιζε αποτελούνταν από Λεχοβίτες οργανοπαίκτες. Δυστυχώς δεν έμαθα τα ονόματά τους. Όλοι όμως θυμούνται τον Ηλία των Πρωτογέρη, που έπαιζε πολύ ωραίο τρομπόνι.

          Την ώρα που το γλέντι είχε ανάψει και οι χοροί είχαν ζωηρέψει αρκετά, ένα ξερό κλαδί από κάποιο παρακείμενο δέντρο έπεσε και χτύπησε πολύ άσχημα έναν νεαρό Λεχοβίτη μουσικό και τον σκότωσε ακαριαία. Δυστυχώς δεν έμαθα το όνομά του. Στο χωριό Λουτρός Ημαθίας, που είναι δίπλα, αλλά και στο Μοναστήρι που ρώτησα, κανείς δεν μπορούσε να μου δώσει λεπτομέρειες του γεγονότος.

          Στις φωτογραφίες φαίνονται αυτά τα αριστουργηματικά έργα, φτιαγμένα από χέρια Λεχοβιτών μαστόρων, που θα παραμείνουν σαν υπέροχα δείγματα μιας παλιάς τέχνης, που άκμασε στο Λέχοβο για εκατοντάδες χρόνια.

                                                        Δημήτριος Π. Τοπάλης

Σ.Σ. Οι πρώτες τρεις φωτογραφίες είναι από τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου και Αγίας Παρασκευής Κυψέλης. Στην επόμενη φωτογραφία εικονίζεται ο κ. Κουλουρόπουλος Γρηγόρης με τον κ. Τοπάλη. Οι τέσσερις επόμενες φωτογραφίες είναι από το Καθολικό της Αγίας Κυριακής.

Πρόσκληση -“Πάρτι Γενεθλίων” 10 Χρόνια Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μετεώρων & Μουσείο Μανιταριών

Πρόσκληση σε εσπερίδα με θέμα “Spodoptera frugiperda”

«Η αγάπη για την αεροπορική ιδέα είναι παγκόσμια και με την εξέλιξη της τεχνολογίας όλοι θέλουν κάτι από τα… φτερά που χρησιμοποιούν οι πιλότοι, μια γεύση πτήσης! Για εμένα αυτό σημαίνει μαζί και ρίγη συγκίνησης μπροστά σε μια εικόνα του πατέρα μου με τη στολή χειριστή της ΠΑ…» Σ αυτή τη φράση ένας νέος σε ηλικία Έλληνας, συνοψίζει τα συναισθήματα αγάπης και εκτίμησης για τον πατέρα του- πρώην πιλότο της ΠΑ και τις πτήσεις, δύο παραμέτρους στη ζωή του που ήδη τον έχουν οδηγήσει σε δύο ιδιαίτερα εγχειρήματα.

Για τον Πατέρα και την Πτήση. ο νεαρός Μιχάλης Τσάλτας αποφάσισε αφενός να ολοκληρώσει ένα προσωπικό τπρότζεκτ κι αφετέρου να κάνει την… τρέλα για την Αεροπορία ένα εξαγώγιμο προϊόν. «Η αγάπη για την αεροπορική ιδέα, για τα μαχητικά και την Πολεμική μας Αεροπορία ξεκινάει πολλά χρόνια πίσω, από τότε που ήμουν μικρό παιδί, καθώς προέρχομαι από το χώρο της Αεροπορίας μας και μεγάλωσα στην Αεροπορική βάση της 114 Πτέρυγας Μάχης. Πριν περίπου 15 χρόνια, αυτή την αγάπη είπα να την κάνω και πράξη, ξεκινώντας ένα εγχείρημα, ένα πρότζεκτ μοναδικό. Την δημιουργία ενός πιλοτηρίου Mirage F-1CG, σαν αυτό του μπαμπά μου, στο σπίτι μου, με μια αυθεντικότητα που ήθελα να είναι σε υψηλό επίπεδο. Αυτό σήμερα με τη βοήθεια πολλών φίλων και… εραστών της πτήσης έχει ολοκληρωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό και μ αυτό αισθάνομαι πως κατάφερα να τιμήσω την αγαπημένο μου πατέρα. ..Και μετά ξεκίνησε η σπίθα για κάτι άλλο…!» εξήγησε ο νεαρός δημιουργός μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ- ΜΠΕ, “Πρακτορείο 104.9FM”.

Για τον πατέρα με αγάπη…

Λίγα χρόνια μετά το συγκεκριμένο προσωπικό «πρότζεκτ τιμής προς τον πατέρα» και μέσα από ιδιαίτερες συγκυρίες η ζωή έφερε κάτι που οδήγησε την δημιουργικότητα του κ.Τσάλτα σε έναν άλλο δρόμο. «Η δουλειά στις κατασκευές που χρειαζόμουν για το προσωπικό μου πρότζεκτ ήταν που οδήγησε ξαφνικά σε μια άλλη ιδέα… Συγκεκριμένα το 2021 μαζί έναν φίλο μου, τον Αντρέα Νικολή, σκεφτήκαμε  να κατασκευάσουμε αντίγραφα από τα χειριστήρια και τις μανέτες

ισχύος μαχητικών αεροσκαφών, με σκοπό να τις δίνουμε σε αυτούς που αγαπούν την πτήση και θέλουν να στολίσουν την αεροπορική τους γωνιά. Κάναμε το άλμα και έτσι -τα πρώτα δύο χρόνια σαν χόμπι και ερασιτεχνικά- ξεκινήσαμε να φτιάχνουμε καλούπια και να βγάζουμε σε πρώτη φάση χειριστήρια από γαλλικά μαχητικά που πέρασαν απ την Πολεμική μας Αεροπορία. Φάνηκε τελικά πως δεν είμαστε οι μόνοι με την πτήση… βιδωμένη στο μυαλό!», εξήγησε ο νεαρός.

Οι δύο φίλοι στη συνέχεια έδωσαν μερικές από τις δημιουργίες τους δωρεάν στη βάση της 114 Π.Μ.  Και κάπως έτσι το χόμπι και η αγάπη έφεραν το διαφορετικό. «Εκείνη την περίοδο, με κάποιο μαγικό τρόπο, αυτή μας η προσπάθεια άρεσε σε ανθρώπους της Αεροπορίας και του Υπουργείου Εθνικής ‘Αμυνας,απ όπου και μας ζητήθηκε να τους φτιάξουμε ένα αντίγραφο χειριστηρίου από το νέο απόκτημα της Αεροπορίας: το γαλλικό μαχητικό Rafale. Μας έδωσε μεγάλη χαρά και κίνητρο, όταν μάθαμε πως αυτό το αντίγραφο που βγάλαμε, προοριζόταν ως δώρο από τον τότε υφυπουργό Εθνικής ‘Αμυνας για τα γενέθλια στελέχους της Κυβέρνησης. Ήταν αυτή η σπίθα για να ανάψει η φωτιά ώστε αυτό που ξεκινήσαμε να το αναβαθμίσουμε και να το κάνουμε ακόμα καλύτερο, με μέσα νέας τεχνολογίας όπως την χρηση τεχνολογία ψηφιακής σάρωσης και εκτύπωση με 3D εκτυπωτές… Είπαμε να το παλέψουμε!» σχολίασε ο κ. Τσάλτας και μαζί με τον φίλο του προχώρησαν στην ίδρυση της εταιρείας Α&Μ , χρησιμοποιώντας για τον τίτλο της τα αρχικά απ τα μικρά τους ονόματα, Αντρέας και Μιχάλης.

“Εξαγωγή” αεροπορικής ιδέας

Η μικρή αυτή προσπάθεια έγινε εξαγωγική σε ελάχιστο χρόνο με την δημιουργικότητα του διδύμου των Ελλήνων να φέρνει… συνάλλαγμα από το εξωτερικό. «Πλέον με την υποστήριξη κόσμου από την Ελλάδα και το εξωτερικό, λαμβάνουμε αυθεντικά χειριστήρια και μανέτες αεροσκαφών. Αυτά τα “μετατρέπουμε” σε ψηφιακό αρχείο και παράγουμε πιστά αντίγραφα με όλα μας τα συλλεκτικά αυτά γκάτζετ να έχουν μάλιστα και λειτουργικούς διακόπτες και σκανδάλες, για να παρέχουν στον συλλέκτη, μια ρεαλιστική αίσθηση του αντικειμένου που κρατάει στα χέρια του καινα τον κάνουν να νιώθει… λίγο πιλότος!», εξηγεί ο κ. Τσάλτας.

Οι δύο Έλληνες δημιουργοί έχουν καταφέρει να κάνουν εξαγωγές, επειδή η ζήτηση είναι μεγαλύτερη εκτός Ελλάδας και πέρα από τους Έλληνες λάτρεις της ΠΑ. «Ο πόθος μας είναι να κάνουμε συμφωνίες και συνεργασίες με Μοίρες της Πολεμικής Αεροπορίας και όχι μόνο» ενώ αυτή την στιγμή «ολοκληρώνουμε την γκάμα γαλλικών μαχητικών, και αμέσως μετά ξεκινάμε τα αμερικάνικα με ανοιχτό το βλέμμα σε ότι άλλο μας ζητηθεί… Και όλα, να έχουν ξεκινήσει από την αγάπη για τον άνθρωπο χάρη στον οποίο σήμερα υπάρχω, τον πατέρα μου… », καταλήγει ο κ. Τσάλτας.

ΑΠΕ-ΜΠΕ