Την αντίθεσή της στην επιχειρούμενη κατασκευή και λειτουργία Φωτοβολταϊκού Σταθμού

Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΦΣΠΗΕ) συνολικής εγκατεστημένης ισχύος 55,44 MW με ενσωματωμένες διατάξεις αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας, συνολικής εγκατεστημένης

χωρητικότητας 126,718MWh χωρίς δυνατότητα απορρόφησης ηλεκτρικής ενέργειας από το

δίκτυο, καθώς και των συνοδών έργων διασύνδεσης στη θέση «Κούλια, Συντριβάνι», της

Κοινότητας Περιστεράς του δήμου Θέρμης, εκφράζει με την ευκαιρία της συζήτησης του θέματος στην Μητροπολιτική Επιτροπή της Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης η περιφερειακή παράταξη «Πράξεις για τη Μακεδονία».

Η περιφερειακή παράταξη στην συνεδρίαση που είναι προγραμματισμένη να πραγματοποιηθεί μέσω ηλεδιάσκεψης την Παρασκευή 26 Ιουλίου, θα ζητήσει την καταψήφιση του θέματος και την αρνητική γνωμοδότηση της Μητροπολιτικής Επιτροπής της Μητροπολιτικής Ενότητας Θεσσαλονίκης, όπως είχε συμβεί και σε προηγούμενο αίτημα για την τοποθέτηση πλωτού Φωτοβολταϊκού Σταθμού Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΦΣΠΗΕ) στο Θερμαϊκό Κόλπο.

Την θέση αυτή είχε εκφράσει κλιμάκιο στελεχών της περιφερειακής παράταξης «Πράξεις για τη Μακεδονία», το οποίο επισκέφτηκε την Κοινότητας Περιστεράς και συναντήθηκε με τον πρόεδρο Δημήτρη Ντισλή και εκπροσώπους φορέων της Κοινότητας (ΚΑΠΗ, Πολιτιστικό Σύλλογο κ.α.).

O επικεφαλής της περιφερειακής παράταξης Χρήστος Παπαστεργίου, ο συντονιστής Χρόνης Μακρίδης, το στέλεχος Δημήτρης Τερζίδης και ο υπεύθυνος τύπου Αχιλλέας Μεταλούλης άκουσαν με προσοχή τα επιχειρήματα του προέδρου της Κοινότητας και συνηγόρησαν την αντίθεση τους στην συγκεκριμένη ενέργεια η οποία θα πλήξει την περιοχή. Στη συζήτηση αναδείχτηκε ότι η αιτούμενη δραστηριότητα θα μειώσει την βοσκήσιμη γη για τα 10.500 ζώα της περιοχής, τα οποία και αποτελούν την βασική δραστηριότητα των κατοίκων, θα διαταράξει το μικροκλίμα της περιοχής, θα αλιώσει την ιστορία του τοπίου καθώς γειτνιάζει με αρχαιολογικούς και πολιτιστικούς χώρους, κ.α.

Μετά την ολοκλήρωση της συζήτησης οι δύο πλευρές ανανέωσαν το ραντεβού τους στην προσεχή συνεδρίαση της Μητροπολιτικής Επιτροπής όπου θα συζητηθεί η Μ.Π.Ε της επένδυσης.

Ομιλία του βουλευτή Σερρών Κώνσταντίνου Μπούμπα για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής «Κύρωση της Σύμβασης Παραχώρησης αναφορικά με τη χρήση και εκμετάλλευση ορισμένων χώρων και περιουσιακών στοιχείων εντός του Λιμένα Ηρακλείου».

Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όταν είχαμε αντιδράσει ως Ελληνική Λύση για το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας πριν από μήνες, ξέραμε φυσικά ότι θα ακολουθήσει και το Ηράκλειο της Κρήτης, όπως και άλλα λιμάνια της χώρας. Αν δούμε και την εταιρεία «Grimaldi», αλλά και όσες άλλες εταιρείες ενδιαφέρονταν -μέχρι και τουρκική εταιρεία είχε δείξει το ενδιαφέρον της για το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας-, θα δούμε ότι τόσο ο ίδιος ο κ. Χατζηδάκης, αλλά και ο κ. Κικίλιας είχαν πει σε δηλώσεις τους για το Λιμάνι του Ηρακλείου ότι είναι από τα πιο σημαντικά φυσικά λιμάνια της Μεσογείου και αποτελούν τη ναυαρχίδα του τουρισμού.

Πριν πάμε, όμως, στα άρθρα που έχουμε μελετήσει ως Ελληνική Λύση και στα οποία έχουμε βρει σημεία τα οποία χρήζουν διευκρινίσεων, θα πρέπει να πούμε κάποια πράγματα για να ξέρει και ο κόσμος του Ηρακλείου, η τοπική κοινωνία, αλλά και ο ελληνικός λαός ότι, όπως λέμε και στην καθομιλουμένη, το μαγαζί είναι γωνία και είναι φιλέτο με μία κίνηση εμπορευματοκιβωτίων και ως ναυαρχίδα του τουρισμού. Επομένως, όταν πριν από δύο χρόνια πανηγυρίζατε ως Υπουργείο Τουρισμού και Ναυτιλίας για τις κρουαζιέρες, η εταιρεία «Grimaldi», αυτή η ιταλική ναπολιτάνικη εταιρεία, που πήρε το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας έναντι 84,7 εκατομμυρίων ευρώ και έναντι 80 εκατομμυρίων ευρώ το 67% του Λιμανιού του Ηρακλείου, είχε κάθε συμφέρον να πανηγυρίζει, διότι δεν είναι μόνο το λιμάνι, αλλά είναι και οι ακτοπλοϊκές γραμμές, είναι και οι μινωικές γραμμές με την υπόσχεση τότε ότι το «Κύδων Παλάς», ένα σύγχρονο πλοίο, θα ήταν αυτό που θα εξυπηρετούσε το επιβατικό κοινό από το Ηράκλειο στον Πειραιά. Τελικά, η εταιρεία «Grimaldi» και ο Emanuele Grimaldi σε δηλώσεις του είχε πει ότι τα εισιτήρια είναι περισσότερα αν βάλουμε Ηγουμενίτσα-Πρίντιζι και πήγε το πλοίο στην Αδριατική και στο Ιόνιο.

Όλο αυτό το λέμε διότι αυτές οι εταιρείες έχουν ως στόχο και σκοπό να κερδοσκοπήσουν. Έχουν ως μόνο σκοπό την καιροσκοπία και την κερδοσκοπία. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν κοινωνικό χαρακτήρα και ο καθείς αντιλαμβάνεται.

Όταν, λοιπόν, ένα τόσο σημαντικό λιμάνι στη Μεγαλόνησο, το οποίο συνδέει το Σουέζ με το Γιβραλτάρ, είναι δηλαδή, αν θέλετε, το διαμετακομιστικό, εμπορευματικό και επιβατικό κέντρο, δεν το πουλάς a priori χωρίς να έχει το μεγάλο όφελος που πρέπει να έχει το ελληνικό δημόσιο.

Στον χρόνο που έχουμε για να δούμε ορισμένα από τα άρθρα, θα ήθελα να πούμε απλά ότι το 2018 η «Grimaldi» είχε έναν κύκλο εργασιών 3 δισεκατομμυρίων ευρώ και σε σχέση με το 2017 τα κέρδη της ανέβηκαν κατά 100 εκατομμύρια ευρώ. Η κάθε εταιρεία θα κάνει τη δουλειά της. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε απέναντι σε όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν. Διότι εμείς ως Ελληνική Λύση, αλλά και ο καθείς από εμάς που παρακολουθεί αντιλαμβάνεται ότι όταν δώσεις αεροδρόμια, όταν δώσεις λιμάνια και όταν δώσεις ενέργεια, πουλάς την εθνική σου κυριαρχία. Δεν έχεις, δηλαδή, την εθνική σου ταυτότητα, δεν έχεις το πλεονέκτημα να διαχειριστείς τα του οίκου σου. Εντωμεταξύ μπήκε μέσα και το ΤΑΙΠΕΔ, ενώ είχαμε και τις υποχρεώσεις περί του μνημονίου. Ωστόσο, δεν είναι πανάκεια να εκχωρήσεις γενικότερα αυτά τα νευραλγικά σημεία γεωστρατηγικής υψίστης σημασίας, όπως είναι η Θεσσαλονίκη, όπως είναι αυτό το τρίγωνο της Ηγουμενίτσας και όπως είναι και το Ηράκλειο.

Επίσης, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι η συγκεκριμένη εταιρεία δραστηριοποιείται πάρα πολύ στο εμπόριο αυτοκινήτων, όχι κατ’ εξοχήν αυτοκινήτων, αλλά και ανταλλακτικών από το Ισραήλ και τη Βόρεια Αφρική. Όταν, λοιπόν, έχεις δικά σου καράβια και δικό σου λιμάνι, ποιος θα σε ελέγξει στα κοντέινερς και για όλα αυτά τα οποία θα μετακινούνται; Διότι εσύ έχεις το μαχαίρι, εσύ έχεις και το πεπόνι. Ας μην κρυβόμαστε, ο ελεγκτικός μηχανισμός δεν μπορεί να είναι εκεί ολημερίς και ολονυχτίς για να ελέγξει μια εταιρεία η οποία έχει και τα καράβια της -τα εκατόν δεκαεφτά περίπου που έχει ανά τον κόσμο, αλλά και τα λιμάνια.

Στο σημείο 1.9 αναφέρεται ότι κατά τη σύναψη της παρούσας, τα μέρη επιβεβαιώνουν ότι δεν έχει περιέλθει σε γνώση οποιουδήποτε κυβερνητικού φορέα του ελληνικού δημοσίου οποιαδήποτε παράβαση της υφιστάμενης σύμβασης παραχώρησης. Έχουν γίνει, όμως, πραγματικοί έλεγχοι για το αν έχει γίνει κάποια παραβίαση; Ακόμα, στο σημείο 1.9 αναφέρεται ότι ακόμα κι αν έχουν συντελεστεί προγενέστερες παραβιάσεις εντός πέντε ετών πριν από την ημερομηνία έναρξης ισχύος, αυτές δεν μπορούν να οδηγήσουν σε οποιαδήποτε απαίτηση καταβολής αποζημίωσης. Φυσικά κάτι τέτοιο, όπως βλέπουμε, δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε συνετό.

Στο άρθρο 2 αξιοπρόσεκτο είναι ότι η έννοια «κυβερνητικός φορέας του ελληνικού δημοσίου» περιλαμβάνει και τον Υπουργό Ναυτιλίας, αλλά και τη ΡΑΛ. Άρα, λοιπόν, ο Υπουργός ανά πάσα στιγμή μπορεί να συστήνει οποιαδήποτε αρχή σε σχέση με τον τομέα των λιμένων. Μάλιστα, διευκρινίζεται μάλιστα ο Οργανισμός Λιμένα έχει την αποκλειστική ευθύνη και υποχρέωση να μεριμνά με δική του δαπάνη για τον φωτισμό όλων των δημοσίων προσβάσιμων χώρων και την αποκομιδή των απορριμμάτων.

Καμιά, λοιπόν, δημοτική ή περιφερειακή αρχή δεν θα έχει την εξουσία να επιβάλει τέλη. Το έχουμε επισημάνει και στην Ηγουμενίτσα, με τον εξωραϊσμό και τη διευθέτηση του χώρου, ότι η τοπική αυτοδιοίκηση έπρεπε να είναι αρωγός, έπρεπε να έχει κάθε συμφέρον σε ό,τι αφορά και τα δημοτικά τέλη που πρέπει να επιβάλλει. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, θα έπρεπε να έχει όφελος για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής της τοπικής κοινωνίας. Δεν βλέπουμε όμως αυτό να γίνεται, κύριοι του Υπουργείου.

Αξιοπρόσεκτο είναι επίσης ότι ο Οργανισμός Λιμένος Ηρακλείου έχει δικαίωμα διέλευσης από την περιοχή του Ενετικού Λιμένα Ηρακλείου και του Ενετικού Φρουρίου Κούλες, προκειμένου να εκτελεί εργασίες επιθεώρησης και συντήρησης στον κύριο λιμενοβραχίονα. Συνεπώς, δεν περιορίζεται μόνο στα παραχωρημένα μέρη. Πρέπει επίσης να προσέχει, να προστατεύει και να χρησιμοποιεί τους χώρους του Λιμένα Ηρακλείου που του παραχωρούνται αποκλειστικά για τους σκοπούς του παρόντος.

Πάμε στο άρθρο 4, όπου αξιοπρόσεκτη είναι η δυνατότητα του Οργανισμού Λιμένος Ηρακλείου, του ΟΛΗ δηλαδή, να υιοθετεί εσωτερικούς κανόνες και κανονισμούς σχετικά με τη λειτουργία του Λιμένα.

Από ποιον θα εγκρίνονται και θα ελέγχονται αυτοί οι κανόνες ότι συνάδουν με τις διατάξεις της παρούσας Σύμβασης; Δεν μπορεί δηλαδή ο ΟΛΗ να εκδίδει και να εφαρμόζει δικούς του κανόνες προς εξυπηρέτηση αποκλειστικά δικών του συμφερόντων.

Επίσης, αναφέρεται ότι το δικαίωμα περιλαμβάνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης των στοιχείων παραχώρησης για σκοπούς ή με μέσα που δεν συνιστούν λιμενική δραστηριότητα. Για ποιον άλλον σκοπό μπορεί λοιπόν να χρησιμοποιηθούν αυτά τα στοιχεία παραχώρησης; Είναι ένα ερώτημα. Γι’ αυτό λέμε ότι έχουμε εντοπίσει σημεία με αστερίσκους, τα οποία χρήζουν διευκρινίσεων.

Στο άρθρο 6 αξιοπρόσεκτο είναι ότι μέχρι την έγκριση του αρχικού αναπτυξιακού προγράμματος ο Οργανισμός δεν εμποδίζεται να εκτελεί έργα. Αυτό για μας είναι παράλογο. Δηλαδή, πριν εγκριθεί ακόμα το έργο, ο Οργανισμός Λιμένος Ηρακλείου θα εκτελεί έργα βάσει αυτού; Άλλο ερώτημα.

Άλλος, λοιπόν, ένας ελληνικός δημόσιος χώρος, ο λιμένας αυτός του Ηρακλείου, παραχωρείται μέχρι το 2063. Αυτό επισημάναμε και όσον αφορά την Ηγουμενίτσα για τη συγκεκριμένη εταιρεία Grimaldi, όπως και ότι δίνουμε, κύριοι, ένα μαγαζί «γωνία», ένα λιμάνι «φιλέτο», από τα δέκα πιο σημαντικά γεωστρατηγικής σημασίας λιμάνια. Και ο καθείς το αντιλαμβάνεται.

Αυτή τη στιγμή, το Ηράκλειο ελέγχει όλη σχεδόν τη Μεσόγειο. Είναι αυτό το λιμάνι το οποίο προσελκύει την κρουαζιέρα. Αν δείτε τα στατιστικά στοιχεία, ξεπερνάει και τη Μάλτα, η οποία έχει παράδοση σε κρουαζιέρες.

Άρα, λοιπόν, η εποχή είναι πολύ καλή ως πελατολόγιο για το Λιμάνι. Το θέμα είναι, η τοπική κοινωνία θα έχει οφέλη; Και παραχωρούμε προς χρήση σε μία εταιρεία η οποία έχει και τις καταγγελίες της. Θυμάστε τις πυρκαγιές, αλλά και το εμπόριο για το οποίο ανθεί. Και μην ξεχνάμε ότι η Grimaldi ήταν και είναι σε μεγάλη αντιπαράθεση με την Attica Group.

Πάω τώρα σε άλλα σημεία, όπως στο άρθρο 16 που αναφέρεται στις ποινικές ρήτρες, καθώς και στο σχετικό παράρτημα, που είναι αρκετά λεπτομερές. Ωστόσο, γιατί να επιβάλλονται οι κυρώσεις μετά τη δεύτερη επέτειο και όχι αμέσως; Ποιος είναι ο λόγος; Επιτέλους, ποιοι είναι οι λόγοι ανωτέρας βίας που αναφέρει εδώ ο νομοθέτης και μπορεί ο Οργανισμός να αποποιηθεί την παράβαση και την κύρωση;

Τέλος, γιατί δίνεται η δυνατότητα να μπορεί το ελληνικό Δημόσιο να προσκαλεί σε διαβούλευση τον ΟΛΗ μια φορά στα δέκα χρόνια, για να συζητούν τις ποινικές ρήτρες και όχι σε ένα πιο κοντινό χρονικό διάστημα ή έστω παραπάνω φορές ή να αλλάζει ανάλογα με τα εκάστοτε δεδομένα; Τα δεδομένα αλλάζουν. Άρα, λοιπόν, γιατί να βάλουμε αυτή τη δεκαετία και να μην μπορεί σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα να γίνει αυτό;

Όσον αφορά το άρθρο 13, με τίτλο «Ενιαία φύση παραχώρησης, εταιρικά ζητήματα και χρηματοδότηση», είναι ξεκάθαρο ότι με τις δυνατότητες που διαθέτει ο Οργανισμός υπάρχουν σημεία αντιφατικά, κύριοι, μεταξύ τους και χρήζουν διευκρινίσεων.

Έχουμε παραδείγματα. Στην παράγραφο 3 αναφέρει ότι ο Οργανισμός δεν μπορεί να μεταβιβάσει ή να μεταφέρει οποιαδήποτε μετοχή σε τρίτο πρόσωπο, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του ελληνικού Δημοσίου και έχοντας τα κατάλληλα έγγραφα για προσκόμιση. Στην παράγραφο 8 αναφέρει ότι το ελληνικό Δημόσιο δεν μπορεί να παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις διαχείρισης του Οργανισμού.

Το ερώτημα που δημιουργείται είναι ένα. Ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος του ελληνικού Δημοσίου στη συνεργασία αυτή; Σε περίπτωση χρεών του Οργανισμού, το ελληνικό Δημόσιο θα έχει κάποια επιβάρυνση; Γιατί ο ελληνικός λαός πρέπει να μάθει ποια θα είναι τα οφέλη του ελληνικού Δημοσίου ή τι επιβαρύνσεις θα έχει. Γιατί όταν λέμε «ελληνικό Δημόσιο», τι εννοούμε; Την τσέπη του ελληνικού λαού. Χρήματα των Ελλήνων είναι, των φορολογούμενων «αιμοδοτών» Ελλήνων πολιτών.

Στο άρθρο 14 γίνεται συνεχώς λόγος από τον νομοθέτη στον αρμόδιο κυβερνητικό φορέα του ελληνικού Δημοσίου. Είναι μια αόριστη έννοια, καθώς η ελληνική Κυβέρνηση έχει αριθμό επιτελείου και φορέων με συγκεκριμένα καθήκοντα. Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο φορέας και πώς επιλέγεται;

Όσον αφορά τη Σύμβαση από τα άρθρα 13 έως 18, που είναι περιεκτικά, θα μπορούσαμε εδώ να πούμε σχετικά με τους όρους ότι υπάρχουν σημεία που δημιουργούν ερωτήματα, τα οποία είναι απαραίτητο να διευκρινιστούν. Αυτό έχουμε εντοπίσει εμείς, κύριοι, ως Ελληνική Λύση και σας βάζουμε τα ερωτήματα, αυτές τις απορίες.

Ένα άλλο κομμάτι το οποίο δεν πρέπει να αμελήσουμε είναι η καταγγελία, κύριε Υπουργέ, από την Ομοσπονδία Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας -είχαμε και τους φορείς-, η οποία, εκτός του ότι καταγγέλλει ότι ξεπουλάτε το λιμάνι του Ηρακλείου, λέει ότι έχουν καταστρατηγηθεί εργασιακές συνθήκες. Το καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, οι οποίοι φοβούνται, αγωνιούν για το μέλλον τους, διότι τα εργασιακά τους δικαιώματα δεν θωρακίζονται. Το λένε οι ίδιοι.

Επίσης, λέει ότι ο Όμιλος Grimaldi κατέθεσε αυτή την προσφορά των 80 εκατομμυρίων. Και λέει ότι το λιμάνι της Ηγουμενίτσας είναι διαφορετικής δυναμικής, χωρίς εμπορική δραστηριότητα. Αναφέρει δε ότι η κερδοφορία του Οργανισμού είναι υπερδιπλάσια αυτής του λιμανιού της Ηγουμενίτσας. Και σχολιάζει ότι οι πανηγυρισμοί Νέας Δημοκρατίας και ΤΑΙΠΕΔ για το υποτιθέμενο υψηλό τίμημα της Ηγουμενίτσας οδήγησαν τον όμιλο Grimaldi στην υποβολή μικρότερης προσφοράς για το λιμάνι του Ηρακλείου.

Το λιμάνι της Ηγουμενίτσας και το λιμάνι του Ηρακλείου σχεδόν είναι ισοδύναμα λιμάνια, με βάση κάποια κίνηση εμποροκιβωτίων που είδα. Όμως, προηγείται τώρα το λιμάνι του Ηρακλείου σε ό,τι αφορά τις κρουαζιέρες. Εκεί έχει μεγαλύτερη δυναμική. Αυτό καταγγέλλει ο Όμιλος Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδος.

Λένε ότι το λιμάνι του Ηρακλείου έχει μεγαλύτερη δυναμική, αφού έχει μεγαλύτερο αριθμό κρουαζιέρων, που ο ίδιος ο κ. Κικίλιας το 2022 ως Υπουργός δήλωνε ότι είναι η ναυαρχίδα του τουρισμού με βάση τις κρουαζιέρες.

Άρα, λοιπόν, εδώ δεν μπορείς να έχεις ένα λιμάνι με μεγαλύτερη προοπτική με βάση και τις κρουαζιέρες –την Ηγουμενίτσα-, να το πουλάς στην Grimaldi 84,7 εκατομμύρια ευρώ -την Ηγουμενίτσα- και να πουλάς φθηνότερα το Ηράκλειο, όπου το Ηράκλειο έχει μεγαλύτερη δυναμική, γιατί έχει και την κρουαζιέρα. Αυτό δεν είναι ένα ερώτημα;

Πρόκειται, δηλαδή, για ένα λιμάνι με μεγαλύτερη προοπτική, με μεγαλύτερη δυναμική, χωρίς να αδικήσουμε το νευραλγικό σημείο της Ηπείρου, την Ηγουμενίτσα, που μπορεί να ελέγξει την Αδριατική και το Ιόνιο. Όμως, το Ηράκλειο έχει και την κρουαζιέρα, η οποία έχει μεγαλύτερα νούμερα από την Ηγουμενίτσα. Και το πουλάμε φθηνότερα κατά 4,7 εκατομμύρια ευρώ. Δεν σας προβληματίζει αυτό; Απλά μαθηματικά!

Ένα λιμάνι με καλύτερη προοπτική, με μεγαλύτερη δυναμική, με έναν κύκλο εργασιών που έχει προοπτική και με βάση την κρουαζιέρα και με βάση το πρότζεκτ του τουρισμού το πουλάς φθηνότερα; Και τα δύο λιμάνια φυσικά είναι ύψιστης νευραλγικής σημασίας.

Θυμάστε τι είχε γίνει με τη Θεσσαλονίκη. Έχουμε και την Αλεξανδρούπολη. Έχουμε και τον Βόλο. Μην τον ξεχνάμε. Είναι στα σχέδια της Grimaldi το λιμάνι της Μαγνησίας στον Παγασητικό, στον Βόλο. Να φύγει και αυτό!

Τα αεροδρόμια ήδη τα εκχωρήσαμε. Θα δώσουμε και τα λιμάνια. Έχουμε ιδιωτικοποιήσει και την ενέργεια. Θα γίνει και με το νερό αργότερα. Δεν γίνεται δουλειά έτσι! Δεν ξεπουλάς ούτε τα χρυσαφικά ούτε τα ασημικά ούτε τα κειμήλια. Αυτά είναι εθνικά κειμήλια. Θα το πούμε έτσι, για να αντιληφθούμε τη σημασία που μπορούν να έχουν αεροδρόμια, λιμάνια, ενέργεια, νεράκι.

Σε περίπτωση διάλυσης του Οργανισμού –λέει- στο άρθρο 28 δεν αναφέρεται πουθενά στο ποιες αξιώσεις θα ικανοποιούνται με προτεραιότητα. Των δανειστών; Του πιστοληπτικού τραπεζικού συστήματος; Ή του ελληνικού Δημοσίου;

Εδώ θα πρέπει ρητά να εξασφαλιστεί πρώτα το Δημόσιο και να μην το αφήσουμε να πλανάται σύμφωνα με τις διατάξεις του εμπορικού Δικαίου, καθώς υπενθυμίζεται ότι στην παρούσα σύμβαση δρουν συμπληρωματικά και οι κανόνες του ΔΕΔ.

Και πάμε τώρα σε ό,τι αφορά τον Οργανισμό, ο οποίος εξουσιοδοτείται να ορίζει και να εισπράττει για ίδιο λογαριασμό λιμενικά τέλη, τα οποία ορίζονται σχετικά με το επίπεδο..

Ποιος εγγυάται, ποιος θα ελέγχει ότι για την επιβολή τους θα ανταποκρίνεται στις αρχές της αναλογικότητας; Θα μπορεί η εταιρεία να αιτηθεί από το ελληνικό Δημόσιο να εισπράττει για λογαριασμό της το σύνολο ή μέρος των αξιώσεων ή απαιτήσεών της, που απορρέουν από την επιβολή τελών σε οποιοδήποτε πρόσωπο ή πρόσωπα, θα αποφασίζει δηλαδή και θα διατάζει.

Με άλλα λόγια, τώρα, να αρχίσουμε να το συζητάμε θα βρούμε και άλλα. Θα βρούμε και άλλα πολλά σημεία, τα οποία μας βάζουν σε ένα πολύ μεγάλο προβληματισμό, όπως είπαμε, τα οποία χρήζουν περισσότερων διευκρινίσεων.

Ολοκληρώνω. Δεν διευκρινίζεται και κάτι άλλο. Να διευκρινιστούν ρητά ποια ρυπογόνα, μολυσματικά, οχληρά ή κινδυνώδη φορτία θα μεταφέρονται -ακόμη και ξυλόλιο, αυτό που έλεγε ο Επικεφαλής μας και Πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, ο Κυριάκος ο Βελόπουλος, στο θέμα των Τεμπών- να μας πείτε ποιος θα ελέγχει αυτά τα επικίνδυνα φορτία, διότι είχαμε προϊστορία του τραγικού εγκλήματος. Μην έχουμε και τίποτα άλλο με αυτά τα επικίνδυνα ρυπογόνα, μολυσματικά και κινδυνώδη φορτία. Δεν διευκρινίζεται. Θέλουμε περισσότερες διευκρινίσεις.

Ακούστε να δείτε και ολοκληρώνω με αυτό. Η Ελληνική Λύση είναι υπέρ των επενδύσεων που θα δώσουν θέσεις εργασίας, θα βελτιώσουν το οργανόγραμμα -αν θέλετε- και την λειτουργία πολλών επιχειρηματικών projects. Πλην, όμως, θα πρέπει να διασφαλίσουμε τον εθνικό μας χαρακτήρα, την εθνική μας ταυτότητα απέναντι σε ένα «ξεπούλημα» -δυστυχώς, διότι είναι βαριά η λέξη, αλλά είναι μια λέξη η οποία μπορεί να ειπωθεί- απέναντι σε αεροδρόμια, λιμάνια, ενέργεια, δηλαδή, κοινωνικά αγαθά υψίστης σημασίας, για να κατοχυρώσουμε μια αυτοτέλεια, μία ανεξαρτησία και μια εθνική υπερηφάνεια.

Επενδύσεις ναι μεν, εκεί που χρειάζεται σε έναν ιδιωτικό τομέα εργοστασίων, βιομηχανιών, βιοτεχνιών, αγροτοκτηνοτροφικό τομέα. Εκεί να πούμε «ναι», αλλά όχι όταν χάνει το ελληνικό Δημόσιο και κυρίως σε μέρη, όπως είναι τα αεροδρόμια και τα λιμάνια και η ενέργεια, όπου είναι κοινωνικά αγαθά, είναι εθνικά όπλα -να το πω έτσι- που πρέπει να θωρακίσουμε προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, δηλαδή, των Ελλήνων πολιτών.

Γι’ αυτό στην Ελληνική Λύση δεν μπορούμε αυτήν τη στιγμή να συμφωνήσουμε με τέτοιου είδους παραχωρήσεις λιμανιών σε ιδιωτικές εταιρείες χωρίς να έχει και οφέλη πάνω απ’ όλα η τοπική κοινωνία.

Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ως προς τα άρθρα αναφερθήκαμε ενδελεχώς σε ό,τι αφορά τους προβληματισμούς που έχουμε, τους αστερίσκους, τις απορίες και τις διευκρινίσεις που έπρεπε να δοθούν και δεν δίνονται.

Για ακόμη μια φορά να τονίσουμε ότι είμαστε αντίθετοι σε ό,τι αφορά υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας για εθνικούς λόγους εκχώρηση και πώληση για τόσα πολλά χρόνια με αυτό το τίμημα λιμανιών. Απλώς, για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι ο συγκεκριμένος Όμιλος δραστηριοποιείται στον χώρο του αυτοκινήτου με Terminal, όπου ο ίδιος ο Emanuele Grimaldi σε συνέντευξή του σε ιταλικές εφημερίδες είπε ότι μας ενδιαφέρει να έχουμε ηλεκτροκίνητα από την Ασία, καθώς στο λιμάνι του Ηρακλείου είναι υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας, κοντά στη διώρυγα του Σουέζ. Από εκεί, στο ίδιο μήκος κύματος είναι και για την Ηγουμενίτσα.

Το τίμημα μας προβληματίζει. Είναι μικρότερο το τίμημα των 80 εκατομμυρίων ευρώ έναντι των 84,7 εκατομμυρίων ευρώ από την Ηγουμενίτσα, παρόλο που υπάρχει και η κρουαζιέρα, όπου μέλημα της «Grimaldi» είναι να ενισχύσει βέβαια και την κρουαζιέρα.

Το θέμα είναι, όμως, ότι δεν διασφαλίζεται η ποιότητα εργασιακών σχέσεων, σύμφωνα και με τους ίδιους τους εργαζομένους, γιατί πρέπει να διαφυλάξουμε τους ανθρωποκεντρικούς πόρους σε ό,τι αφορά την ποιότητα ζωής. Δεν παίζει ενεργό ρόλο η τοπική αυτοδιοίκηση, άρα δεν μπορεί να επιβάλλει δημοτικά τέλη, άρα μας βάζει σε σκέψεις ο κάτοικος του Ηρακλείου τι οφέλη θα έχει από αυτόν τον ναπολιτάνικο, ιταλικό επιχειρηματικό Όμιλο Grimaldi απέναντι σε λιμάνι το οποίο, όπως είπαμε, θα παίξει έναν κομβικό ρόλο στα δέκα σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου.

Να πούμε ότι είναι μια εταιρεία η οποία έχει το πεπόνι, έχει και το μαχαίρι, καθώς τα πάντα τα παίρνει η Grimaldi και το λέμε αυτό, διότι, πέρα φυσικά από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας και του Ηρακλείου, έχει τις Μινωικές Γραμμές. Έχει, όμως -πέρα από το Λιβόρνο και κάποια άλλα λιμάνια στην Ιταλία- και τη γραμμή Πρίντεζι, άρα είναι δικό της και αυτό το λιμάνι. Οπότε σημαίνει ότι «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει», τα έχει όλα η εταιρεία, για την οποία μάλιστα στην Ηγουμενίτσα παίζει σημαντικό ρόλο στα σχέδιά της και ο νέος εθνικός οδικός κόμβος, ο Ε65, που θα μειώσει πάρα πολύ τη διέλευση προς την Πάτρα και την Αθήνα. Άρα, λοιπόν, πήγε με συγκεκριμένο σκοπό.

Και έρχεται τώρα το επιστέγασμα -για να πούμε το πόσο σημαντικά είναι τα λιμάνια, για πολλούς λόγους και κυρίως, για εθνικούς λόγους- όπου υπάρχει ένα άλλο παράδειγμα, το λιμάνι του Βόλου, όπου οι περισσότερες εταιρείες δίνουν ένα αντίτιμο περίπου στα 26 εκατομμύρια ευρώ και έρχεται ο Όμιλος Λιμένος Θεσσαλονίκης, συμφερόντων Σαββίδη και δίνει τα διπλάσια.

Άρα, λοιπόν, γιατί ένας τέτοιος Όμιλος δίνει πάνω από 50 εκατομμύρια ευρώ για την πρωτεύουσα του Νομού Μαγνησίας, όταν το λιμάνι του Βόλου δεν έχει μεγάλο κύκλο εργασιών και δεν βγαίνει τουλάχιστον σε budget για άλλους λόγους; Αντιλαμβάνεται ο καθείς ότι είναι για εθνικούς λόγους ανάμεσα, αν θέλετε, σε Ρωσία και Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αυτό το επισημάναμε, διότι τα λιμάνια δεν είναι μόνο μια απλή αγοραπωλησία προς χρήση, με τη σύσταση ενός νομικού προσώπου, έστω, ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου. Τα λιμάνια παίζουν ουσιαστικό ρόλο, πέρα από την κίνηση επιβατών και εμπορευμάτων και για εθνικούς λόγους, που ο καθείς αντιλαμβάνεται.

Εμείς είμαστε υπέρ των επενδύσεων, όταν γίνονται με ξεκάθαρους όρους, όταν γίνονται με διαφανείς όρους, χωρίς κάποιες «φωτογραφικές» -εντός εισαγωγικών η λέξη- διατάξεις, με απώτερο σκοπό μια χρήση για τόσα χρόνια μέχρι το 2063. Εμείς -επαναλαμβάνουμε- ως Ελληνική Λύση, είμαστε υπέρ των επενδύσεων, όχι όμως σε αεροδρόμια, όχι σε λιμάνια, αλλά ούτε φυσικά και σε άλλα κομβικά σημεία ούτε και στην ενέργεια.

Προκειμένου να διαφυλάξουμε τον εθνικό μας χαρακτήρα, προκειμένου να διαφυλάξουμε τον απλό κόσμο, την κοινωνία μας, προκειμένου να απολαμβάνει αυτά τα αγαθά ο κάτοικος του Ηρακλείου ή της Ηγουμενίτσας και άλλων πόλεων, πρέπει να απολαύσει τα οφέλη από μια εκχώρηση λιμανιού όχι για καιροσκοπικούς ή κερδοσκοπικούς λόγους, όχι απέναντι σε μια ιδιωτική εταιρεία με εκατόν τριάντα πλοία παγκοσμίως, δραστηριοποιούμενη σε δώδεκα χώρες, ναι μεν με δεκαεπτά χιλιάδες εργαζόμενους, δηλαδή με έναν κολοσσό, ο οποίος όμως, εν ολίγοις, παίρνει τα πάντα -αυτό πρέπει να το δούμε- και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει, διότι και το μεγάλο καινούργιο πλοίο που έχει φέρει στις γραμμές της Ιταλίας, αλλά και το «Κύδων Παλάς», που πήρε, όπου μπορεί μάλιστα το ένα εκ των δύο πλοίων να κουβαλήσει διακόσια είκοσι φορτηγά, αν δείτε.

Θέλω να πω ότι αυτός θα διαμορφώσει, κύριε Υπουργέ μου και τιμές ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, αυτός θα βάλει τους κανόνες και τους όρους, διότι, όπως είπαμε, δεν θα έχει αντίπαλο. Δεν θα υπάρχει ένας συναγωνισμός-ανταγωνισμός. Θα είναι μια μεγάλη εταιρεία που παίρνει τα γνωστά λιμάνια, αυτά τα οποία προείπαμε, χωρίς να έχει έναν ουσιαστικό αντίπαλο, αφού θέλει να δραστηριοποιηθεί και στον χώρο εμπορίου ηλεκτροκίνητου αυτοκινήτου, αλλά θα διαμορφώνει και τις τιμές και στις συγκεκριμένες ακτοπλοϊκές γραμμές που θα έχει, γιατί απλώς δεν θα υπάρχει ένας ανταγωνισμός.

Όλα αυτά μας θέτουν σε έναν προβληματισμό, προκειμένου να καταψηφίσουμε τη συγκεκριμένη σύμβαση, θεωρώντας ότι και η τοπική κοινωνία παραγκωνίζεται, παραμερίζεται, ενώ θα έπρεπε να έχει περισσότερα οφέλη. Όμως, σε καμία περίπτωση -επαναλαμβάνω, εν κατακλείδι- δεν μπορούμε να δώσουμε αυτά τα λιμάνια, ζητώντας και διευκρινίσεις, όπως είπα και στην τοποθέτησή μου στην αρχή του λόγου, όταν μιλήσαμε κατ’ άρθρον, ότι αυτά τα απόβλητα είναι επικίνδυνα και πρέπει να δοθούν περισσότερες διευκρινίσεις τι επικινδυνότητα μπορούν να έχουν τα εμπορεύματα τα οποία θα διακινούνται, αλλά και αυτά τα φορτία κατά πόσο επικίνδυνα θα είναι, μετά και το τραγικό έγκλημα που είχαμε στα Τέμπη.

Σήμερα είναι μια μαύρη επέτειος σε ό,τι αφορά και το Μάτι, έξι χρόνια μετά, με τους εκατόν τέσσερις νεκρούς και τους εκατόν σαράντα περίπου τραυματίες, οι οποίοι δεν έχουν δικαιωθεί ακόμη. Μάλιστα, αν δείτε πολλές συνεντεύξεις ανθρώπων αυτών που ζουν τον καθημερινό εφιάλτη και έχασαν τα αγαπημένα τους, προσφιλή πρόσωπα και χάθηκαν και ξεκληρίστηκαν οικογένειες, οι άνθρωποι αυτοί ζητούν μια δικαίωση απέναντι σε όλους αυτούς οι οποίοι εγκλημάτησαν για το θέμα στο Μάτι και θα πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη. Οι ψυχές, βέβαια, δεν γυρίζουν πίσω. Οι άνθρωποι, όμως, αυτοί θέλουν να μάθουν την αλήθεια για το «τις πταίει» σε όλη αυτή την κατάσταση.

Βέβαια, εν κατακλείδι, ως προς το προηγούμενο, να πούμε για την ιστορία ότι τα λιμάνια άρχισαν να πωλούνται από το 2015, διότι ήταν και μια υποχρέωσή μας -για να τα λέμε αυτά στον κόσμο- απέναντι στους δανειστές στις σκληρές αυτές και πονηρές εποχές που διανύσαμε κατά τη διάρκεια των μνημονίων.

Έτσι, λοιπόν, για αυτόν τον λόγο, τεκμαιρόμεθα, επιχειρηματολογώντας           -αυτά είναι τα επιχειρήματά μας, ως Ελληνική Λύση- ότι θα καταψηφίσουμε τη συγκεκριμένη Σύμβαση.

Σας ευχαριστώ.

Ομιλία Νίκου Ανδρουλάκη, Προέδρου ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής στην ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής για την επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας

Κύριε Πρόεδρε,

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Συμπληρώνονται σήμερα πενήντα χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Η 24η Ιουλίου του 1974 σηματοδοτεί ταυτόχρονα τη λυτρωτική έξοδο της χώρας από την επταετή στρατιωτική δικτατορία των συνταγματαρχών και την έναρξη μιας πορείας προς ένα μέλλον ευημερίας, ισότητας και ελευθερίας.

Πρόκειται για μια τομή στην πολιτική ιστορία του τόπου και στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας σε σημείο που σήμερα κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί μια ζωή χωρίς δημοκρατικούς θεσμούς, χωρίς ίσα δικαιώματα και ελευθερίες.

Αυτό όμως, συγχρόνως, έχει και ένα μειονέκτημα: Πολλές φορές υποτιμούμε κινδύνους, που μπορούν να ανατρέψουν αυτή την εμπεδωμένη μας βεβαιότητα.

Κάθε επέτειος είναι και μια υπενθύμιση. Δεν πρέπει, συνεπώς, να ξεχνάμε τις τραγωδίες, που γέννησαν την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που άναψε τη σπίθα και άνοιξε τον δρόμο για μια Ελλάδα χωρίς δικτατορία. Οι νεκροί του Πολυτεχνείου, οι νεκροί εκείνης της σκοτεινής περιόδου, είναι οι πραγματικοί μάρτυρες της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, γιατί η σύγχρονη Ελλάδα γεννήθηκε από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την ηρωική θυσία όσων αγωνίστηκαν και αντιστάθηκαν ενάντια στη Χούντα, εντός και εκτός της χώρας.

Δεν πρέπει, όμως, να ξεχάσουμε και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τον «Αττίλα», τη βάρβαρη εισβολή στην Κύπρο, την ανοιχτή πληγή,

που ακόμα δεν έχει επουλωθεί και αποτελεί μια προδοτική κληρονομιά,

που μας άφησε η επταετής δικτατορία. Στις 20 Ιουλίου του 1974, τέσσερις μέρες πριν την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η κυπριακή τραγωδία χαράχθηκε βαθιά στην εθνική και δημοκρατική συνείδηση του τόπου, έγινε μέρος της ταυτότητας μας. Το προδοτικό πραξικόπημα,

η παράνομη τουρκική εισβολή, η κατοχή της Μεγαλονήσου είναι γενετικά στοιχεία της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, της ιστορικής μας συνείδησης.

Έχει, λοιπόν, σημασία σήμερα να βρισκόμαστε σε εγρήγορση, ειδικά σε μια περίοδο όπου αναθεωρητές ηγέτες, όπως ο Ρ. Τ. Ερντογάν επιμένουν στη διχοτόμηση και την ίδρυση δύο κρατών στη Κύπρο. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί ποτέ.

Οφείλουμε να είμαστε όλοι ξεκάθαροι ότι δεν θα ανεχθούμε καμιά πρόκληση, όπως αυτή που έγινε ακόμα και την ημέρα της μαύρης επετείου, όταν ο Ερντογάν «βάπτισε» τον αιματοβαμμένο «Αττίλα»

ως «ειρηνευτική επιχείρηση».

Να μη δεχθούμε καμιά πολιτική διχοτόμησης του νησιού από μια χώρα, που δεν σέβεται το Διεθνές Δίκαιο, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα στο εσωτερικό της και βέβαια παραβιάζει και κυριαρχικά δικαιώματα γειτονικών χωρών.

Συνάδελφοι,

Αυτές τις ημέρες για τα 50 χρόνια από την μαύρη αυτή επέτειο της κυπριακής τραγωδίας, γράφτηκαν πάρα πολλά. Κάποιοι, είναι προφανές, ότι θέλουν να ξαναγράψουν την Ιστορία. Όμως, σε αυτήν τους την προσπάθεια βρίσκουν σθεναρό εμπόδιο την ιστορική μνήμη του ελληνικού λαού. Ο βασικός λόγος που έμεινε στην ιστορία, η φράση του Ανδρέα Παπανδρέου ότι «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», είναι γιατί κάθε Έλληνας και κάθε Ελληνίδα, εκείνα τα χρόνια, γνώριζε τη βαρβαρότητα της αγγλικής κατοχής στην Κύπρο, τον ρόλο των Αμερικανών στο ξενοκίνητο πραξικόπημα και άλλων ισχυρών του κόσμου απέναντι στα εθνικά μας δίκαια.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Το ΠΑΣΟΚ καθόρισε εν πολλοίς το κοινωνικό κεκτημένο της Μεταπολίτευσης. Σε εκείνη την Ελλάδα, που έβγαινε ξανά η κοινωνία στο φως μετά το σκοτάδι της Χούντας, το 40% του εργατικού δυναμικού ήταν αγρότες και μόλις ένας στους τρεις είχε τη στοιχειώδη εκπαίδευση.

Παρά το δυσμενές παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, τη ραγδαία αλλαγή νομισματικής ιδίως πολιτικής των ΗΠΑ και τις δύο σοβαρές πετρελαϊκές κρίσεις που είχαν προηγηθεί, οι πρώτες κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου εγκαινίασαν μια περίοδο επέκτασης του κοινωνικού κράτους, που ενίσχυσε το αίσθημα της απελευθέρωσης του πολίτη με κοινωνικούς και οικονομικούς όρους.

Εμπεδώθηκε για πρώτη φορά, μεταπολεμικά, η ραγδαία ανοδική κοινωνική κινητικότητα, με αποτέλεσμα τις πολλές ευκαιρίες για τις νεότερες γενιές και τη μείωση των ανισοτήτων.

Οι μη προνομιούχοι και τα μικρομεσαία στρώματα απέκτησαν προοπτική για μια καλύτερη ζωή. Πετύχαμε ως χώρα, κάθε νέα γενιά να ζει καλύτερα από την προηγούμενη.

Δώσαμε αξία στον κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από τις πολιτικές του πεποιθήσεις, κάτι που δεν υπήρχε τα μετεμφυλιακά χρόνια.

Και μαζί με τον πολίτη, η ίδια η χώρα απελευθερώθηκε από τα δεσμά της υστέρησης και της εξάρτησης. Με την αύξηση του κατώτατου μισθού το 1982 οι εργαζόμενοι είδαν μετά από πάρα πολλά χρόνια ουσιαστική ενίσχυση των εισοδημάτων τους. Όπως και ο αγροτικός κόσμος που είδε παραγωγή με αξιοπρέπεια. Η επέκταση της συνταξιοδοτικής προστασίας

σε ευάλωτες κοινωνικές κατηγορίες ενίσχυσε το δικαίωμα και το αίσθημα της συνοχής και της δικαιοσύνης.

Με τις αλλαγές στη πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και ανώτατη εκπαίδευση εκδημοκρατίστηκε η δημόσια Παιδεία και απέκτησαν πρόσβαση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Και πάνω απ’ όλα με τη δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας, το ΠΑΣΟΚ έβαλε ανεξίτηλα τη σφραγίδα του στο κοινωνικό κεκτημένο της Μεταπολίτευσης, κάνοντας τη δημόσια υγεία προτεραιότητα, κάτι που σήμερα υποβαθμίζεται. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, έλεγε ότι «μπροστά στην αρρώστια και τον θάνατο, δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί». Και πράγματι, πετύχαμε να μην μείνει κανένας μόνος, κανένας πίσω. Όλοι μαζί, όλοι μπροστά. Επίσης, με την αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου και την ενίσχυση των δικαιωμάτων των γυναικών, έγινε πράξη η ολόπλευρη χειραφέτηση του ελληνικού λαού.

Σήμερα έχουμε ανάγκη μια Νέα Μεταπολίτευση, μια Νέα ουσιαστική Αλλαγή που θα ανοίξει νέα σελίδα στον τόπο έπειτα από μια πολύ δύσκολη δεκαετία πολλαπλών επώδυνων κρίσεων.

Που θα ξαναδώσει πίστη και όραμα στον ελληνικό λαό, για μια νέα γενιά που θα μπορεί να είναι ανταγωνιστική με ελπίδα και που θα ξαναβάλει στο επίκεντρο τους μη προνομιούχους της εποχής.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Στα πενήντα χρόνια που μεσολάβησαν η χώρα χάραξε μια πορεία με μεγάλα θεσμικά και κοινωνικά επιτεύγματα, αλλά και με ελλείψεις, λάθη και αστοχίες και πρέπει να κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε με θάρρος τα προβλήματα του ελληνικού κράτους, της δημόσιας διοίκησης, ώστε να μπορέσουμε να βρούμε τον βηματισμό μας σε αυτό το νέο παγκόσμιο σκηνικό, που διαμορφώνεται συνεχώς. Έχουμε ανάγκη από πολιτικές, που θωρακίζουν το κράτος δικαίου και εγγυώνται την ενίσχυση των θεσμών και τη διάκριση των εξουσιών.

Πολιτικές που ενισχύουν και οικοδομούν ένα μοντέρνο κοινωνικό κράτος, με υψηλής ποιότητας δημόσιο σύστημα παιδείας και δημόσιο σύστημα υγείας.

Πολιτικές που προωθούν τη δίκαιη πράσινη μετάβαση, η οποία θα στηριχθεί σε ένα εκτεταμένο δίκτυο υψηλής διασυνδεσιμότητας, που θα εγγυηθεί την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, το χαμηλό κόστος παραγωγής και την καταπολέμηση της ενεργειακής φτώχειας.

Πολιτικές που συγκρούονται με τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, τα ολιγοπώλια και τις πελατειακές σχέσεις της εκάστοτε κυβέρνησης.

Διασφαλίζουν τα δικαιώματα και την ευημερία των εργαζομένων. Προωθούν ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, που θα εγγυηθεί την ανθεκτικότητα και τη βιωσιμότητα της ελληνικής κοινωνίας.

Και όχι σε κάθε παγκόσμια αναταραχή, ο λαός μας να βιώνει τις χειρότερες επιπτώσεις σε όλη την Ευρώπη.

Όλα αυτά, όμως, είναι δυνατό να επιτευχθούν μόνο στο πλαίσιο μιας κοινωνικής και πολιτικής Ευρώπης, μιας Ένωσης που προωθεί την αλληλεγγύη και τη σύγκλιση μεταξύ των ευρωπαϊκών κοινωνιών, αντιμετωπίζοντας την οικονομική, γεωπολιτική και κλιματική ανασφάλεια.

Γιατί είναι χρέος μας να εγγυηθούμε ένα μέλλον κοινωνικής δικαιοσύνης και εθνικής αξιοπρέπειας για όλους, τη μεσαία τάξη και τους πιο ευάλωτους πολίτες.

Χωρίς αμφιβολία, στα πενήντα χρόνια ύπαρξης της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας, συναντήσαμε πολλά στο δρόμο μας, μικρές και μεγάλες περιπέτειες. Τα όσα συνέβησαν τις προηγούμενες πέντε δεκαετίες

έχουν να μας διδάξουν πολλά σε πολιτικό, κοινωνικό , οικονομικό και εθνικό επίπεδο.

Όμως, το κυριότερο μάθημα που πήραμε αυτά τα χρόνια, ήταν ότι δεν μπορούμε πλέον να υποστηρίζουμε απερίσκεπτα και ελαφρά τη καρδία ότι στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τη Δύση συνολικά, το μέλλον της δημοκρατίας είναι δεδομένο και προδιαγεγραμμένο. Αυτή η αντίληψη είναι πλέον απαρχαιωμένη. Είναι ξεπερασμένη. Τα τελευταία χρόνια με όσα συμβαίνουν και στις ισχυρότερες χώρες του κόσμου είναι μονόδρομος να αγωνιζόμαστε καθημερινά για τη θωράκιση των δημοκρατικών θεσμών, ατομικά και συλλογικά. Σε μια εποχή πολλαπλών κρίσεων, πολεμικών συγκρούσεων και αναθεωρητικών δυνάμεων,

οι κίνδυνοι, που απειλούν ένα δημοκρατικό πολίτευμα, είναι αυξημένοι και δεν μπορούμε να στρουθοκαμηλίζουμε.

Αφενός, έχουμε χρέος να προστατεύσουμε τη δημοκρατία τόσο από τις σύγχρονες αντιδημοκρατικές, ακροδεξιές δυνάμεις, που συνεχώς αυξάνουν την επιρροή τους και αμφισβητούν ανοιχτά τους θεσμούς μας.

Αφετέρου -και θέλω να σταθούμε ιδιαίτερα σε αυτό- πρέπει όλοι μας, κάθε βουλευτής και κάθε Έλληνας πολίτης να κρίνουμε αυστηρά όλες, και τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις, οι οποίες σε όλη τη Δύση και στη χώρα μας, όμως, στον βωμό της εξουσίας χρησιμοποιούν αθέμιτα μέσα που προσβάλλουν τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας του πολιτεύματος και τον μέγιστο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα που έχουμε κατακτήσει σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πρέπει να κρίνουμε αυστηρά πολιτικές, που αυξάνουν τις ανισότητες, επιταχύνουν την κλιματική κρίση, υποβαθμίζουν το κράτος δικαίου

και απομακρύνουν τους πολίτες από την ενεργό συμμετοχή. Είναι ιστορικό μας καθήκον να αντικρίσουμε με θάρρος και σοβαρότητα

τις προκλήσεις του σήμερα και την ποιότητα της Δημοκρατίας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

 Συνέντευξη του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στο Πρώτο Πρόγραμμα και την δημοσιογράφο Ευαγγελία Μπαλτατζή

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μοιραία θα ξεκινήσω από αυτό το τελευταίο επεισόδιο που είχαμε, την ένταση που είχαμε εκεί στ’ ανοιχτά της Κάσσου με την Τουρκία. Φαίνεται ότι αυτή ενεργοποίηση του μηχανισμού απεμπλοκής απέδωσε, το ερώτημα είναι, κύριε Μαρινάκη, πού στοχεύει η Τουρκία; Ξαναγυρνά στην τακτική της έντασης;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Ολοκληρώθηκαν οι έρευνες του πλοίου. Ξεκίνησαν γύρω στις 11:00 τη νύχτα και ολοκληρώθηκαν 3:40’ τα ξημερώματα. Στη συνέχεια αναχώρησε για Ηράκλειο, για ανεφοδιασμό και αντικατάσταση του πληρώματος, όπως προβλέπει το πρωτόκολλο, ακολούθησε τη διαδικασία η οποία είχε προβλεφθεί και λειτούργησαν και οι διπλωματικοί δίαυλοι, ούτως ώστε να υπάρξει και αυτή η εξέλιξη την οποία περιγράψατε. Εδώ, λοιπόν, αποδεικνύεται ότι λειτούργησαν τα αντανακλαστικά και σε επίπεδο προληπτικό, παρουσία, δηλαδή, των ελληνικών πλοίων, αλλά και σε επίπεδο διπλωματικό, δεν διαταράχθηκε η έρευνα του συγκεκριμένου πλοίου σε καμία περίπτωση, ολοκληρώθηκε η διαδικασία, χωρίς να υπάρχει καμία περαιτέρω επίπτωση.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εσείς, στην κυβέρνηση, τι εκτιμάτε; Πώς το αποκωδικοποιείται αυτό; Επιστρέφει στην τακτική της έντασης η Τουρκία; Με αφορμή αυτό, επιτρέψτε μου― θα γυρίσω και στη στοχοποίηση του κυρίου Δένδια, στις πολλές ατυχείς δηλώσεις του τελευταίου καιρού. Πώς αποκωδικοποιεί η κυβέρνηση αυτή τη στάση της Τουρκίας;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Κατ’ αρχάς, να πούμε ότι στη μεγάλη εικόνα, εδώ και ένα αρκετά ικανό, για να βγουν συμπεράσματα χρονικά, χρονικό διάστημα και οι δύο πλευρές επιδιώκουν να διατηρήσουν μία φάση διαλόγου, αλλά την πρώτη στιγμή που ξεκινήσαμε αυτήν την προσπάθεια, η οποία είναι διμερής, είχαμε πει από τη δική μας την πλευρά έναν απαράβατο όρο και μία διαπίστωση, η οποία νομίζω είναι λογική. Ο απαράβατος κανόνας είναι ότι δεν μπαίνουν στο τραπέζι ζητήματα κυριαρχίας, δεν διαπραγματευόμαστε αυτό που ονομάζουμε, έτσι πολύ απλά, «κόκκινες γραμμές». Το δεύτερο το οποίο είχαμε πει είναι ότι διάλογος δεν σημαίνει συμφωνία. Διάλογος δεν σημαίνει ότι από τη μία μέρα στην άλλη, τα πολλά στα οποία διαφωνούμε, πέραν της μοναδικής διαφοράς που έχουμε, τον καθορισμό ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, τα πολλά στα οποία διαφωνούμε με την Τουρκία, από τη μια μέρα στην άλλη θα μας βρουν σύμφωνους. Αυτό το οποίο συνεχίζουμε να πιστεύουμε και η ίδια η πραγματικότητα μας έχει επιβεβαιώσει με τον καλύτερο τρόπο, είναι ότι ο διάλογος αυτός είναι πολύ πιο συμφέρων για την πατρίδα μας. Εξηγούμαι: προφανή οφέλη είναι η συνδρομή και της Τουρκίας στην ελληνική υποδειγματική διαχείριση του μείζονος προβλήματος για όλη την υπόλοιπη Ευρώπη και κυρίως τη Νότια Ευρώπη, που είναι το μεταναστευτικό. Δεύτερον, είναι ότι έχουν εκμηδενιστεί οι παραβιάσεις και τρίτον είναι ότι πλέον στα νησιά οι κάτοικοι υποδέχονται νόμιμους τουρίστες και όχι παράνομους μετανάστες.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σύμφωνοι.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Υπάρχει, όμως, και μια άλλη διάσταση, αν μου επιτρέπετε. Η δήθεν υπερπατριώτες των λόγων με μεγάλο στόμφο, των ομιλιών με πομπώδη χαρακτήρα, σε αυτά δεν δίνουν απαντήσεις. Η Ελλάδα έχει καταφέρει, πλέον, δια του Πρωθυπουργού, αλλά και των αρμόδιων υπουργών, μηδενός εξαιρουμένου, για να προλάβω ν’ απαντήσω και σε όλα αυτά τα δήθεν διχαστικά τα οποία ακούγονται, διατυπώνει με καθαρό τρόπο σε όλα τα επίπεδα τις θέσεις της και πολλές φορές ο Έλληνας Πρωθυπουργός έχει την ευκαιρία να διατυπώσει συνολικά τις θέσεις της Δύσης. Αυτό είναι η εθνική γραμμή και την εξυπηρετεί το σύνολο των μελών της κυβέρνησης.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σύμφωνοι. Όλα αυτά είναι έτσι. Βεβαίως, δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι, να, εχθές, ο κύριος Γεωργιάδης, «σήκωσε το γάντι» κι απάντησε και ο ίδιος με έναν τρόπο, που αυτός ο τρόπος δεν νομίζω ότι συνάδει με αυτόν που μόλις πριν από λίγο εσείς μας περιγράψατε και θέλω ένα σχόλιο γι’ αυτό.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Να σας πω. Αν δει κανείς όλη την απάντηση του κυρίου Γεωργιάδη, όλη την τοποθέτησή του, στο εντελώς αντίθετο συμπέρασμα κατέληγε. Είπε ότι εμείς δεν θέλουμε σε καμία περίπτωση, ούτε επιδιώκουμε ν’ ακολουθήσουμε τη λογική «θα έρθουμε νύχτα» …

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ήξερε πολύ καλά τι θα βγει, κύριε Μαρινάκη.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Μισό λεπτό. Χρησιμοποίησε ένα σχήμα λόγου το οποίο, ενδεχομένως, θα μπορούσε ν’ αποφευχθεί…

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μα, γι’ αυτό το χρησιμοποίησε.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Και να παρερμηνευθεί, αλλά η τοποθέτηση πρέπει ν’ αξιολογείται πλήρως, όχι εν μέρει, αλλά, εν πάση περιπτώσει, θα σας πω. Γιατί τι ήθελε να πει ο κύριος Γεωργιάδης; Κάτι το οποίο είναι η αλήθεια και είναι και μία απάντηση στους εντός των τειχών, εντός της χώρας αμφισβητίες, της πολιτικής της κυβέρνησης, οι οποίοι μάλιστα έφθασαν στο σημείο να υιοθετούν και την τουρκική προπαγάνδα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αυτοί οι αμφισβητίες, όταν λέτε εντός της χώρας ―θα σας διακόψω, τώρα― είναι κι εντός της Νέας Δημοκρατίας. Μια χαρά ήταν η δήλωση για τη δεξιά πτέρυγα.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Είπε ο κύριος Γεωργιάδης ότι επί Μητσοτάκη η Ελλάδα είναι πιο ισχυρή από ποτέ. Αμυντικά, διπλωματικά και πέραν των συμφωνιών, πέραν των εξοπλιστικών προγραμμάτων, πέραν του πόσο ισχυρή είναι σε όλα αυτά τα οποία σας ανέφερα, η ατζέντα Μητσοτάκη στην Ευρώπη γίνεται ευρωπαϊκή ατζέντα. Εάν έβλεπε κανείς την ομιλία της επανεκλεγείσας Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της κυρίας φον ντερ Λάιεν, θα δει στην ομιλία της όλα αυτά τα οποία κάποιοι ειρωνεύονταν, όταν τα πρότεινε ο Έλληνας Πρωθυπουργός. Για τη στέγη, για την κοινή ευρωπαϊκή άμυνα, για την αντιμετώπιση των πρακτικών των πολυεθνικών. Εμείς, λοιπόν, θεωρούμε ότι έτσι κάνεις εξωτερική πολιτική και όχι με κορώνες οι οποίες δεν οδηγούν πουθενά.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Επειδή είπατε πριν από λίγο για τις φωνές εντός των συνόρων και τα λοιπά, σας ξαναρωτώ, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν εκφράζει μόνο αυτό, αλλά εκφράζει και ένα τμήμα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, που ξέρουμε πάρα πολύ καλά ποιες είναι οι θέσεις του. Είναι έτσι;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Όχι. Εγώ θεωρώ ότι, σας είπα, εάν δει κανείς πλήρως την τοποθέτηση καταλαβαίνει το σχήμα λόγου που χρησιμοποίησε, το οποίο είναι λογικό να μπορεί να απομονωθεί και να δημιουργηθούν άλλα συμπεράσματα, αλλά εν συνόλω βγαίνει εντελώς άλλο συμπέρασμα. Εγώ καταλαβαίνω αυτό που λέτε, το αντιλαμβάνομαι ως πολιτική συζήτηση, υπάρχουν συγκεκριμένα πολιτικά κόμματα τα οποία προσπαθούν να εργαλειοποιήσουν και να παρουσιαστούν οι εκπρόσωποί τους, οι ηγέτες τους, ως δήθεν πιο πατριώτες από τους υπόλοιπους, όμως, όλα αυτά κρίνονται σε βάθος χρόνου. Μία πομπώδης ομιλία ή μία πιο ακραία, δήθεν πιο πατριωτική τοποθέτηση, δεν λύνει κανένα πρόβλημα, δεν ισχυροποιεί πουθενά τη χώρα. Εμείς ακολουθούμε αυτήν την πολιτική, η οποία σε βάθος χρόνου αποδίδει και ισχυροποιεί ουσιαστικά τη χώρα. Και όχι για τα μάτια του κόσμου.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ακρίβεια. Πρωτοσέλιδο, σήμερα, στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», εγώ έλεγα ότι θα παρακολουθήσατε τη συνάντηση που είχε ο Πρωθυπουργός, πριν από κάποιες μέρες, με την Επιτροπή Ανταγωνισμού, Τράπεζα Ελλάδος, ΙΟΒΕ, ΚΕΠΕ και άλλοι φορείς συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι η ακρίβεια στην Ελλάδα δεν είναι κυρίως εισαγόμενη, αλλά ενδημική και οφείλεται κατά πολύ σε στρεβλώσεις της αγοράς. Με μισό προσωπικό από ό,τι θα έπρεπε να είχε, λειτουργεί η Επιτροπή Ανταγωνισμού. Άρα, πώς ελέγχει;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Σας απαντώ στα δύο ερωτήματα που με ρωτάτε. Ως προς το αν είναι εισαγόμενη ή όχι η ακρίβεια, νομίζω ότι την πιο περιεκτική απάντηση την έχει δώσει ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, κ. Γιάννης Στουρνάρας, ο οποίος έχει πει ότι η ακρίβεια είναι κατά 80% εισαγόμενη και κατά 20% έχει αίτια, τα οποία βρίσκονται στο εσωτερικό της χώρας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Και υπάρχουν τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, όμως.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Τα οποία προϋπήρχαν του εισαγόμενου πληθωρισμού. Δηλαδή, οι αθέμιτες πρακτικές των πολυεθνικών, φαινόμενα αδικαιολόγητων κερδών, εικονικών εκπτώσεων στην Ελλάδα, να σας θυμίσω ότι δεν δημιουργήθηκαν άμα τη γενέσει ή άμα τη ελεύσει του εισαγόμενου πληθωρισμού. Δεν είναι το πρώτο καλοκαίρι το περσινό ή το προπέρσινο που ακούσατε για πρακτικές εικονικών εκπτώσεων. Τι δεν υπήρχε στην Ελλάδα; Στην Ελλάδα δεν υπήρχε μηχανισμός ελέγχου και επιβολής προστίμων και δημιουργήθηκε το 2020, επί των ημερών αυτής της Κυβέρνησης, της Κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, με αποτέλεσμα να γίνονται εκατοντάδες έλεγχοι…

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το αποτέλεσμα μετράει.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Βεβαίως, το αποτέλεσμα είναι ένα φαινόμενο όχι ελληνικό. Αν ήταν ελληνικό το φαινόμενο, αν μου επιτρέπετε, θα μετρούσαμε κάθε μήνα την ακρίβεια της Ελλάδας, τον πληθωρισμό της Ελλάδας. Όταν η Eurοstat μετράει τον πληθωρισμό όλης της Ευρώπης και κατατάσσει τις χώρες σε μια σειρά, που προφανώς όλες οι χώρες έχουν πρόβλημα και η χώρα μας έχει πρόβλημα και θα πάω και στο σημείο γιατί η χώρα μας εδώ έχει μεγαλύτερο πρόβλημα από πολλές άλλες χώρες, σημαίνει ότι αυτό δεν είναι ελληνικό πρόβλημα. Όταν, δηλαδή, ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 2% και εμείς είμαστε στο 1,2%, σημαίνει ότι είμαστε λίγο καλύτερα από άλλες χώρες, αλλά έχουμε και εμείς πρόβλημα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σας παραπέμπω σε συνέντευξη του Πρωθυπουργού προεκλογικά, που αναγνώρισε το πρόβλημα που υπάρχει και που είχε δηλώσει αυτό το περίφημο «δεν θα επιτρέψω να γίνει η Ελλάδα μπανανία». Καθ΄ όλο το χρονικό διάστημα όλοι, αναλυτές, οικονομολόγοι και τα λοιπά, μίλαγαν για τον πληθωρισμό της απληστίας. Δηλαδή, τώρα, τι ακριβώς; Ξαναγυρνάμε πίσω;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ένα μέρος των τιμών, μια κατηγορία αιτιών που έχουν οδηγήσει στην αύξηση των τιμών, κρύβεται μέσα και σε παθογένειες διαχρονικές της χώρας. Δεν το αμφισβητεί κανείς αυτό. Γι΄ αυτό και σας το ξαναλέω. Είμαστε η πρώτη Κυβέρνηση που κάνει το αυτονόητο, να στήσει έναν μηχανισμό ελέγχου, τη ΔΙΜΕΑ, να τον εξοπλίσει με όσο περισσότερο προσωπικό γίνεται. Και απαντώ και στο θέμα της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Εκλήθη στη συνάντηση με τον Πρωθυπουργό και δρομολογούνται προσλήψεις για την Επιτροπή Ανταγωνισμού, για να δώσουμε και αυτή την απάντηση, σε μια συνάντηση που ετέθησαν και άλλα πολύ σοβαρά θέματα, που είναι η Αρχή με τον ανεξάρτητο ρόλο της και ήδη βλέπουμε κάποια πρώτα αποτελέσματα, όπως οι χρεώσεις των τραπεζών. Αλλά, το αν πετυχαίνει μια πολιτική, όταν μιλάμε για ένα πρόβλημα που είναι ευρύτερο και μεγαλύτερο από τη χώρα, είναι κάτι που ξεπερνά την Ελλάδα, όλα πρέπει να τα βλέπουμε συγκριτικά. Γιατί η Ελλάδα έχει μεγαλύτερο πρόβλημα από άλλες χώρες στο ζήτημα του εισαγόμενου πληθωρισμού; Γιατί η Ελλάδα έχασε τα καλύτερα χρόνια της Ευρώπης ως προς την ανάπτυξη και «κράταγε ομπρέλα» και βρέθηκε στο σημείο να είναι στις τελευταίες θέσεις του διαθέσιμου εισοδήματος. Κάνουμε κάτι γι΄ αυτό; Βεβαίως και κάνουμε, γιατί παράλληλα με τον πολύ αρνητικό αυτό δείκτη για τη χώρα μας, είμαστε η χώρα που είναι πρώτη, εδώ και τρία χρόνια σταθερά, σε ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν Α.Ε.Π.. Αυτό τι σημαίνει με λίγα λόγια; Ότι είχαμε μια τεράστια απόσταση, σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, να καλύψουμε όχι προς το διαθέσιμο εισόδημα, αλλά είμαστε η χώρα που έχει τους καλύτερους ρυθμούς αύξησης του κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. για να καλύψει αυτή την απόσταση.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σύμφωνοι. Αλλά η ψαλίδα του μέσου όρου, οι αναλύσεις των ειδικών λένε ότι δεν πρόκειται να κλείσει.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Οι αναλύσεις των ειδικών λένε ότι χρειαζόμαστε αρκετά χρόνια ακόμα να έχουμε μεγαλύτερη ανάπτυξη από την Ε.Ε., όπως έχουμε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Η Ελλάδα τρέχει σταθερά με τριπλάσιους έως και πενταπλάσιους ρυθμούς ανάπτυξης από ό,τι η Ε.Ε.. Να σας θυμίσω ότι πριν το 2019, τη στιγμή που η Ε.Ε. είχε ανάπτυξη μεσοσταθμικά 5%, η Ελλάδα ήταν οριακά στην ύφεση. Εμείς μπορούμε να ακολουθήσουμε μια πολιτική που έχει ρεαλιστικά αποτελέσματα. Με λίγα λόγια, για να μην κουράζουμε τον κόσμο με αριθμούς, μεταφράζεται -για να καταλαβαίνει ο κόσμος- σωρευτικά ο πληθωρισμός τα τελευταία χρόνια που υπάρχει ζήτημα εισαγόμενου πληθωρισμού, ας πούμε για τα τρόφιμα, πάω στον χειρότερο επιμέρους δείκτη, με 30% σωρευτικά, ο γενικός πληθωρισμός είναι στο 16%, η αύξηση του κατώτατου μισθού είναι 28 % και του μέσου μισθού 20%. Είναι λογικό, λοιπόν, όταν ο πληθωρισμός σωρευτικά είναι περίπου 16%, αυτές οι αυξήσεις να μην έχουν φανεί τόσο πολύ στον κόσμο. Είναι, όμως, δεδομένες. Θα είναι ακόμη περισσότερες, συνεχώς δηλαδή προσπαθούμε να αυξήσουμε το διαθέσιμο εισόδημα. Και το κυριότερο, θα μείνουν, γιατί είναι απόρροια μόνιμων μέτρων, όταν οι κρίσεις θα αρχίσουν να υποχωρούν. Αυτή είναι, λοιπόν, η στρατηγική. Δεν είναι η στρατηγική πατήματος ενός κουμπιού και εξαφάνιση της ακρίβειας. Αυτό δεν γίνεται και όσοι το τάζουν είναι πολιτικοί απατεώνες.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αυτό θα συμφωνήσω, ότι δεν πατάς ένα κουμπί και τελειώνει το θέμα, αλλά το πώς μπορείς να προστατεύσεις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ένα, να πατάξεις την ακρίβεια και κυρίως την αισχροκέρδεια, όταν θεσμοί, όπως η Επιτροπή Ανταγωνισμού -γι΄ αυτό και ξεκίνησα- επί της ουσίας έχει μια καχεκτική πραγματικότητα, είναι ένα μείζον θέμα. Δεν θέλω να μείνω. Εσείς δώσατε τις απαντήσεις σας.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Απάντησα ότι δρομολογούνται προσλήψεις για την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Σας είπα ότι ζούμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα με πάρα πολλές κατακτήσεις αυτά τα 50 χρόνια της μεταπολίτευσης, που φτάσαμε το 2020 για να αποκτήσουμε μια σοβαρή Υπηρεσία Ελέγχου, τη ΔΙΜΕΑ, για αθέμιτες τακτικές στην αγορά. Δυστυχώς, αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Και οι αθέμιτες πρακτικές είναι εδώ. Και δεν θέλω να μπω και στα θέματα τιμολογίων κα τα λοιπά.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Προφανώς και θα παραμείνουν αυτοί οι οποίοι παρανομούν και γι΄ αυτό και το κράτος πρέπει να είναι εκεί για να τους εντοπίζει και να τους επιβάλλει τα πιο αυστηρά πρόστιμα. Μακάρι να ξυπνήσουμε ένα πρωί σε μια κοινωνία χωρίς έγκλημα και χωρίς παραβατικότητα, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι ουτοπικό.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ωραία, το κρατώ. Δεν ξεχνώ ποτέ τη θέση σας, είστε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Πάμε παρακάτω. Από το πρωί, σήμερα, στα περισσότερα sites, παίζει η συνέντευξη του Πρωθυπουργού, κ. Μητσοτάκη, στο «Politico». Eκεί δηλώνει, λοιπόν, ότι η Ελλάδα θέλει, διεκδικεί ένα χαρτοφυλάκιο στην Ε.Ε. που να αναδεικνύει τη στρατηγική θέση της Ελλάδας. Αυτό είναι ένα από τα θέματα που σε πολλά πηγαδάκια συζητιέται. Τι εννοεί ο Πρωθυπουργός; Ποιο είναι αυτό το χαρτοφυλάκιο που θα αναδείξει τη στρατηγική θέση της Ελλάδας;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Δεν μπορώ να σας κάνω σοφότερη σε αυτό. Και εγώ δεν γνωρίζω κάτι περισσότερο. Περιμένουμε να δούμε κάτι πιο συγκεκριμένο. Είναι ακριβώς όπως το περιγράφει ο Πρωθυπουργός και νομίζω ότι έχουμε και την αξιοπιστία και την απόδειξη της αλήθειας σε αυτό που λέω, δηλαδή των προθέσεων, είναι η ενδυνάμωση της χώρας σε όλη αυτή τη συζήτηση που κάναμε πριν, ποιες είναι οι πρωτοβουλίες του Πρωθυπουργού. Περιμένουμε να το δούμε το χαρτοφυλάκιο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ακούσαμε για το χαρτοφυλάκιο της ανταγωνιστικότητας, που πάρα πολύ θα το θέλαμε, αλλά από ό,τι φαίνεται μάλλον είναι πάρα πολύ δύσκολο. Στο τραπέζι, λέει το ρεπορτάζ, έχει πέσει το χαρτοφυλάκιο της διεύρυνσης, της γεωργίας και κυρίως λόγω της αναδιάρθρωσης της ΚΑΠ. Αυτά είναι χαρτοφυλάκια που ενδιαφέρουν την Ελλάδα, τα δύο τελευταία;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Δεν θα σας κάνω σοφότερη, γιατί δεν γνωρίζω. Είναι δεδομένο ότι διεκδικεί ο Έλληνας Πρωθυπουργός για τη χώρα μας το καλύτερο δυνατό χαρτοφυλάκιο. Και βέβαια, το κυριότερο, πέραν της απόφασης και της ανακοίνωσης του χαρτοφυλακίου, την όλο και πιο ενεργή συμμετοχή της χώρας στη λήψη των μεγάλων αποφάσεων. Έχει πει ο πρώην Πρωθυπουργός της Ιταλίας στο Economist, παρουσία του Έλληνα Πρωθυπουργού, μία φράση που νομίζω ότι συμπυκνώνει όσα ζήσαμε τα τελευταία 10 χρόνια: Η Ελλάδα από πρόβλημα της Ευρώπης, κάθεται τώρα στο τραπέζι ανεύρεσης λύσεων. Αυτό είναι μια σπουδαία παρακαταθήκη για τα επόμενα χρόνια και αποτυπώνεται στην καθημερινότητα και στη ζωή των πολιτών. Προφανώς έχουμε ακόμα πολλά να κάνουμε. Η Ελλάδα πρωταγωνιστεί στην αντιμετώπιση των αθέμιτων πρακτικών, στο μεγάλο ζήτημα της στέγης που καίει τους νέους ανθρώπους και στην Ελλάδα. Πριν από 10 χρόνια η Ελλάδα ήταν το πρόβλημα, τώρα προσπαθεί να βρει λύσεις για τα προβλήματα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σύμφωνοι. Πριν 10 ήταν έτσι. Έχουμε, όμως, και μια Κυβέρνηση που είναι 5 χρόνια. Μην γυρνάμε συνέχεια πίσω. Είστε μια Κυβέρνηση 5 ετών.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Τόση ώρα για το τώρα σας μιλάω.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ένα σχόλιο για τον χώρο της Υγείας. Με το θέμα των γιατρών που έχει προκύψει, την κάλυψη των κενών, τις απειλές για επίταξη, τους γιατρούς που φεύγουν από το Ε.Σ.Υ., τελικά στο Ε.Σ.Υ. μια ολοκληρωμένη παρέμβαση δεν μπορεί να γίνει; Θα γίνονται πάντα κινήσεις οι οποίες είναι της τελευταίας στιγμής και αντιμετωπίζουν το πρόβλημα;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Γίνεται η πιο ολοκληρωμένη παρέμβαση, η οποία προφανώς θέλει έναν χρόνο για να αποδώσει καρπούς. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι το Ε.Σ.Υ. σταμάτησε να είναι θελκτικό για έναν νέο επιστήμονα, έναν νέο γιατρό. Φτάσαμε στο σημείο να μην θέλουν πολλοί, οι περισσότεροι νέοι επιστήμονες να είναι στο Ε.Σ.Υ., προτιμώντας είτε να φύγουν στο εξωτερικό, είτε να επιστρέψουν -αυτό είναι σχετικό το να επιστρέφουν- αλλά κάνοντας ιδιωτικό επάγγελμα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Άρα, τι κάνει η Κυβέρνηση;

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Η Κυβέρνηση έχει πάρει μια σειρά από πρωτοβουλίες. Αύξησε τους μισθούς, θα τους αυξήσει και άλλο, αλλά όσο επιτρέπουν τα δημόσια οικονομικά, με μεγαλύτερη στόχευση στις εφημερίες όπου έγινε μια περαιτέρω αύξηση του 20% και σε ειδικότητες, οι οποίες σχετίζονται με τις Μ.Ε.Θ. και τις παθολογικές ειδικότητες. Έδωσε επιπλέον κίνητρα στις θέσεις που είναι σε περιοχές, όπως είναι τα νησιά μας. Απόδειξη ότι μια θέση πλέον γιατρού στη Σαντορίνη πληρώνεται με 4.200 ευρώ καθαρά. Αυτός είναι ένας πυλώνας παρέμβασης, όπου περιμένουμε ακόμα περισσότερα βήματα να γίνουν, γιατί υπάρχει ακόμα απόσταση μισθολογική με το τι συνέβαινε μέχρι το 2010 και το τι συμβαίνει σήμερα, ασχέτως εάν έχει βελτιωθεί από το 2019 μέχρι σήμερα. Ο δεύτερος πυλώνας παρεμβάσεων είναι στοχευμένα μέτρα, όπως είναι το ιδιωτικό έργο με πολύ σοβαρές δικλείδες για τους γιατρούς και τους επικουρικούς που θα τοποθετηθούν τώρα. Και ο τρίτος πυλώνας ασφαλείας είναι το περιβάλλον στο οποίο δουλεύουν οι γιατροί και το λοιπό ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, όπου εκεί γίνεται το μεγαλύτερο έργο ανακαίνισης και αναβάθμισης νοσοκομείων μεταπολιτευτικά, με χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης, που προφανώς είναι εν εξελίξει. Αυτά όλα γίνονται για να ξαναγίνει το Ε.Σ.Υ. μια από τις πρώτες επιλογές ενός γιατρού.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Για να γίνει από τις πρώτες επιλογές θέλει πάρα πολύ δουλειά.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Ακριβώς. Μέχρι, όμως, αυτό να ολοκληρωθεί και να αποτυπωθεί σε μεγαλύτερο βαθμό, μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, όπως αντιλαμβάνεστε, υπάρχουν και κάποια κενά που πρέπει να καλυφτούν με κάποιες προσωρινές παρεμβάσεις. Εδώ, λοιπόν, εμείς ζητάμε να βάλουν πλάτη οι ιδιώτες γιατροί με πολύ μεγάλο σεβασμό στο έργο τους.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εκβιαζόμενοι; Τώρα με προκαλείτε.

Π. ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ: Σε καμία περίπτωση. Εδώ είναι μια έκκληση. Αυτό το οποίο σταθμίζει το Υπουργείο Υγείας είναι η συνέχιση λειτουργίας κάποιων κλινικών. Δεν μπορεί να μπει στο ζύγι η δημόσια υγεία. Εδώ, λοιπόν, ζητάμε από τους ιδιώτες γιατρούς να κάνουν δύο εφημερίες τον μήνα, τις οποίες θα πληρωθούν, μέχρι το συνολικό σχέδιο της Κυβέρνησης να αρχίσει να αποδίδει και σε αυτές τις περιοχές.

Το ζήτημα της ενίσχυσης της αμυντικής ικανότητας της Ένωσης τόνισε στην ομιλία του στην Επιτροπή Βιομηχανίας, Ενέργειας και Έρευνας ο Αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Ομάδας για τα θέματα Διεθνών Σχέσεων και Άμυνας και Ασφάλειας, Γιάννης Μανιάτης.

Ο Γ. Μανιάτης στην ομιλία του κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του προγράμματος για την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία σημείωσε ότι η Ευρωπαϊκή Αμυντική Βιομηχανία πρέπει να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις σύγχρονες γεωπολιτικές ανάγκες, όπως αυτές διαμορφώνονται από τον πόλεμο στην Ουκρανία, αλλά και τις προκλήσεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Ο Αντιπρόεδρος της Σοσιαλιστικής Ομάδας, επισήμανε επίσης ότι σε μία ενισχυμένη Ευρωπαϊκή Αμυντική Βιομηχανία δεν μπορεί κάποιες χώρες μόνο να παράγουν και κάποιες άλλες απλώς μόνο να καταναλώνουν. Είναι ένα ζήτημα που αφορά άμεσα και την Ελλάδα, καθώς έχουμε από τους μεγαλύτερους αμυντικούς προϋπολογισμούς, χωρίς όμως να έχουμε την ανάλογη παραγωγική βάση. Επίσης σημείωσε την ανάγκη να συμμετέχουν στις αμυντικές προμήθειες και επενδυτικά προγράμματα όχι μόνο οι μεγάλες πολυεθνικές αλλά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις των Κρατών Μελών.

Τέλος ο Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ σημείωσε ότι η ενίσχυση των κοινών αμυντικών δυνατοτήτων της Ένωσης είναι ζήτημα  ασφάλειας και αυτοσυντήρησης ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά απειλές από αναθεωρητικές και αυταρχικές δυνάμεις όπως είναι και η Τουρκία που συνεχίζει τις προκλήσεις στο Αιγαίο.