Ομιλία του βουλευτή Σερρών Κώνσταντίνου Μπούμπα για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής «Κύρωση της Σύμβασης Παραχώρησης αναφορικά με τη χρήση και εκμετάλλευση ορισμένων χώρων και περιουσιακών στοιχείων εντός του Λιμένα Ηρακλείου».
Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όταν είχαμε αντιδράσει ως Ελληνική Λύση για το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας πριν από μήνες, ξέραμε φυσικά ότι θα ακολουθήσει και το Ηράκλειο της Κρήτης, όπως και άλλα λιμάνια της χώρας. Αν δούμε και την εταιρεία «Grimaldi», αλλά και όσες άλλες εταιρείες ενδιαφέρονταν -μέχρι και τουρκική εταιρεία είχε δείξει το ενδιαφέρον της για το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας-, θα δούμε ότι τόσο ο ίδιος ο κ. Χατζηδάκης, αλλά και ο κ. Κικίλιας είχαν πει σε δηλώσεις τους για το Λιμάνι του Ηρακλείου ότι είναι από τα πιο σημαντικά φυσικά λιμάνια της Μεσογείου και αποτελούν τη ναυαρχίδα του τουρισμού.
Πριν πάμε, όμως, στα άρθρα που έχουμε μελετήσει ως Ελληνική Λύση και στα οποία έχουμε βρει σημεία τα οποία χρήζουν διευκρινίσεων, θα πρέπει να πούμε κάποια πράγματα για να ξέρει και ο κόσμος του Ηρακλείου, η τοπική κοινωνία, αλλά και ο ελληνικός λαός ότι, όπως λέμε και στην καθομιλουμένη, το μαγαζί είναι γωνία και είναι φιλέτο με μία κίνηση εμπορευματοκιβωτίων και ως ναυαρχίδα του τουρισμού. Επομένως, όταν πριν από δύο χρόνια πανηγυρίζατε ως Υπουργείο Τουρισμού και Ναυτιλίας για τις κρουαζιέρες, η εταιρεία «Grimaldi», αυτή η ιταλική ναπολιτάνικη εταιρεία, που πήρε το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας έναντι 84,7 εκατομμυρίων ευρώ και έναντι 80 εκατομμυρίων ευρώ το 67% του Λιμανιού του Ηρακλείου, είχε κάθε συμφέρον να πανηγυρίζει, διότι δεν είναι μόνο το λιμάνι, αλλά είναι και οι ακτοπλοϊκές γραμμές, είναι και οι μινωικές γραμμές με την υπόσχεση τότε ότι το «Κύδων Παλάς», ένα σύγχρονο πλοίο, θα ήταν αυτό που θα εξυπηρετούσε το επιβατικό κοινό από το Ηράκλειο στον Πειραιά. Τελικά, η εταιρεία «Grimaldi» και ο Emanuele Grimaldi σε δηλώσεις του είχε πει ότι τα εισιτήρια είναι περισσότερα αν βάλουμε Ηγουμενίτσα-Πρίντιζι και πήγε το πλοίο στην Αδριατική και στο Ιόνιο.
Όλο αυτό το λέμε διότι αυτές οι εταιρείες έχουν ως στόχο και σκοπό να κερδοσκοπήσουν. Έχουν ως μόνο σκοπό την καιροσκοπία και την κερδοσκοπία. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν κοινωνικό χαρακτήρα και ο καθείς αντιλαμβάνεται.
Όταν, λοιπόν, ένα τόσο σημαντικό λιμάνι στη Μεγαλόνησο, το οποίο συνδέει το Σουέζ με το Γιβραλτάρ, είναι δηλαδή, αν θέλετε, το διαμετακομιστικό, εμπορευματικό και επιβατικό κέντρο, δεν το πουλάς a priori χωρίς να έχει το μεγάλο όφελος που πρέπει να έχει το ελληνικό δημόσιο.
Στον χρόνο που έχουμε για να δούμε ορισμένα από τα άρθρα, θα ήθελα να πούμε απλά ότι το 2018 η «Grimaldi» είχε έναν κύκλο εργασιών 3 δισεκατομμυρίων ευρώ και σε σχέση με το 2017 τα κέρδη της ανέβηκαν κατά 100 εκατομμύρια ευρώ. Η κάθε εταιρεία θα κάνει τη δουλειά της. Το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε απέναντι σε όλα αυτά τα οποία συμβαίνουν. Διότι εμείς ως Ελληνική Λύση, αλλά και ο καθείς από εμάς που παρακολουθεί αντιλαμβάνεται ότι όταν δώσεις αεροδρόμια, όταν δώσεις λιμάνια και όταν δώσεις ενέργεια, πουλάς την εθνική σου κυριαρχία. Δεν έχεις, δηλαδή, την εθνική σου ταυτότητα, δεν έχεις το πλεονέκτημα να διαχειριστείς τα του οίκου σου. Εντωμεταξύ μπήκε μέσα και το ΤΑΙΠΕΔ, ενώ είχαμε και τις υποχρεώσεις περί του μνημονίου. Ωστόσο, δεν είναι πανάκεια να εκχωρήσεις γενικότερα αυτά τα νευραλγικά σημεία γεωστρατηγικής υψίστης σημασίας, όπως είναι η Θεσσαλονίκη, όπως είναι αυτό το τρίγωνο της Ηγουμενίτσας και όπως είναι και το Ηράκλειο.
Επίσης, δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι η συγκεκριμένη εταιρεία δραστηριοποιείται πάρα πολύ στο εμπόριο αυτοκινήτων, όχι κατ’ εξοχήν αυτοκινήτων, αλλά και ανταλλακτικών από το Ισραήλ και τη Βόρεια Αφρική. Όταν, λοιπόν, έχεις δικά σου καράβια και δικό σου λιμάνι, ποιος θα σε ελέγξει στα κοντέινερς και για όλα αυτά τα οποία θα μετακινούνται; Διότι εσύ έχεις το μαχαίρι, εσύ έχεις και το πεπόνι. Ας μην κρυβόμαστε, ο ελεγκτικός μηχανισμός δεν μπορεί να είναι εκεί ολημερίς και ολονυχτίς για να ελέγξει μια εταιρεία η οποία έχει και τα καράβια της -τα εκατόν δεκαεφτά περίπου που έχει ανά τον κόσμο, αλλά και τα λιμάνια.
Στο σημείο 1.9 αναφέρεται ότι κατά τη σύναψη της παρούσας, τα μέρη επιβεβαιώνουν ότι δεν έχει περιέλθει σε γνώση οποιουδήποτε κυβερνητικού φορέα του ελληνικού δημοσίου οποιαδήποτε παράβαση της υφιστάμενης σύμβασης παραχώρησης. Έχουν γίνει, όμως, πραγματικοί έλεγχοι για το αν έχει γίνει κάποια παραβίαση; Ακόμα, στο σημείο 1.9 αναφέρεται ότι ακόμα κι αν έχουν συντελεστεί προγενέστερες παραβιάσεις εντός πέντε ετών πριν από την ημερομηνία έναρξης ισχύος, αυτές δεν μπορούν να οδηγήσουν σε οποιαδήποτε απαίτηση καταβολής αποζημίωσης. Φυσικά κάτι τέτοιο, όπως βλέπουμε, δεν είναι ούτε δίκαιο ούτε συνετό.
Στο άρθρο 2 αξιοπρόσεκτο είναι ότι η έννοια «κυβερνητικός φορέας του ελληνικού δημοσίου» περιλαμβάνει και τον Υπουργό Ναυτιλίας, αλλά και τη ΡΑΛ. Άρα, λοιπόν, ο Υπουργός ανά πάσα στιγμή μπορεί να συστήνει οποιαδήποτε αρχή σε σχέση με τον τομέα των λιμένων. Μάλιστα, διευκρινίζεται μάλιστα ο Οργανισμός Λιμένα έχει την αποκλειστική ευθύνη και υποχρέωση να μεριμνά με δική του δαπάνη για τον φωτισμό όλων των δημοσίων προσβάσιμων χώρων και την αποκομιδή των απορριμμάτων.
Καμιά, λοιπόν, δημοτική ή περιφερειακή αρχή δεν θα έχει την εξουσία να επιβάλει τέλη. Το έχουμε επισημάνει και στην Ηγουμενίτσα, με τον εξωραϊσμό και τη διευθέτηση του χώρου, ότι η τοπική αυτοδιοίκηση έπρεπε να είναι αρωγός, έπρεπε να έχει κάθε συμφέρον σε ό,τι αφορά και τα δημοτικά τέλη που πρέπει να επιβάλλει. Αλλά, εν πάση περιπτώσει, θα έπρεπε να έχει όφελος για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής της τοπικής κοινωνίας. Δεν βλέπουμε όμως αυτό να γίνεται, κύριοι του Υπουργείου.
Αξιοπρόσεκτο είναι επίσης ότι ο Οργανισμός Λιμένος Ηρακλείου έχει δικαίωμα διέλευσης από την περιοχή του Ενετικού Λιμένα Ηρακλείου και του Ενετικού Φρουρίου Κούλες, προκειμένου να εκτελεί εργασίες επιθεώρησης και συντήρησης στον κύριο λιμενοβραχίονα. Συνεπώς, δεν περιορίζεται μόνο στα παραχωρημένα μέρη. Πρέπει επίσης να προσέχει, να προστατεύει και να χρησιμοποιεί τους χώρους του Λιμένα Ηρακλείου που του παραχωρούνται αποκλειστικά για τους σκοπούς του παρόντος.
Πάμε στο άρθρο 4, όπου αξιοπρόσεκτη είναι η δυνατότητα του Οργανισμού Λιμένος Ηρακλείου, του ΟΛΗ δηλαδή, να υιοθετεί εσωτερικούς κανόνες και κανονισμούς σχετικά με τη λειτουργία του Λιμένα.
Από ποιον θα εγκρίνονται και θα ελέγχονται αυτοί οι κανόνες ότι συνάδουν με τις διατάξεις της παρούσας Σύμβασης; Δεν μπορεί δηλαδή ο ΟΛΗ να εκδίδει και να εφαρμόζει δικούς του κανόνες προς εξυπηρέτηση αποκλειστικά δικών του συμφερόντων.
Επίσης, αναφέρεται ότι το δικαίωμα περιλαμβάνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης των στοιχείων παραχώρησης για σκοπούς ή με μέσα που δεν συνιστούν λιμενική δραστηριότητα. Για ποιον άλλον σκοπό μπορεί λοιπόν να χρησιμοποιηθούν αυτά τα στοιχεία παραχώρησης; Είναι ένα ερώτημα. Γι’ αυτό λέμε ότι έχουμε εντοπίσει σημεία με αστερίσκους, τα οποία χρήζουν διευκρινίσεων.
Στο άρθρο 6 αξιοπρόσεκτο είναι ότι μέχρι την έγκριση του αρχικού αναπτυξιακού προγράμματος ο Οργανισμός δεν εμποδίζεται να εκτελεί έργα. Αυτό για μας είναι παράλογο. Δηλαδή, πριν εγκριθεί ακόμα το έργο, ο Οργανισμός Λιμένος Ηρακλείου θα εκτελεί έργα βάσει αυτού; Άλλο ερώτημα.
Άλλος, λοιπόν, ένας ελληνικός δημόσιος χώρος, ο λιμένας αυτός του Ηρακλείου, παραχωρείται μέχρι το 2063. Αυτό επισημάναμε και όσον αφορά την Ηγουμενίτσα για τη συγκεκριμένη εταιρεία Grimaldi, όπως και ότι δίνουμε, κύριοι, ένα μαγαζί «γωνία», ένα λιμάνι «φιλέτο», από τα δέκα πιο σημαντικά γεωστρατηγικής σημασίας λιμάνια. Και ο καθείς το αντιλαμβάνεται.
Αυτή τη στιγμή, το Ηράκλειο ελέγχει όλη σχεδόν τη Μεσόγειο. Είναι αυτό το λιμάνι το οποίο προσελκύει την κρουαζιέρα. Αν δείτε τα στατιστικά στοιχεία, ξεπερνάει και τη Μάλτα, η οποία έχει παράδοση σε κρουαζιέρες.
Άρα, λοιπόν, η εποχή είναι πολύ καλή ως πελατολόγιο για το Λιμάνι. Το θέμα είναι, η τοπική κοινωνία θα έχει οφέλη; Και παραχωρούμε προς χρήση σε μία εταιρεία η οποία έχει και τις καταγγελίες της. Θυμάστε τις πυρκαγιές, αλλά και το εμπόριο για το οποίο ανθεί. Και μην ξεχνάμε ότι η Grimaldi ήταν και είναι σε μεγάλη αντιπαράθεση με την Attica Group.
Πάω τώρα σε άλλα σημεία, όπως στο άρθρο 16 που αναφέρεται στις ποινικές ρήτρες, καθώς και στο σχετικό παράρτημα, που είναι αρκετά λεπτομερές. Ωστόσο, γιατί να επιβάλλονται οι κυρώσεις μετά τη δεύτερη επέτειο και όχι αμέσως; Ποιος είναι ο λόγος; Επιτέλους, ποιοι είναι οι λόγοι ανωτέρας βίας που αναφέρει εδώ ο νομοθέτης και μπορεί ο Οργανισμός να αποποιηθεί την παράβαση και την κύρωση;
Τέλος, γιατί δίνεται η δυνατότητα να μπορεί το ελληνικό Δημόσιο να προσκαλεί σε διαβούλευση τον ΟΛΗ μια φορά στα δέκα χρόνια, για να συζητούν τις ποινικές ρήτρες και όχι σε ένα πιο κοντινό χρονικό διάστημα ή έστω παραπάνω φορές ή να αλλάζει ανάλογα με τα εκάστοτε δεδομένα; Τα δεδομένα αλλάζουν. Άρα, λοιπόν, γιατί να βάλουμε αυτή τη δεκαετία και να μην μπορεί σε πιο σύντομο χρονικό διάστημα να γίνει αυτό;
Όσον αφορά το άρθρο 13, με τίτλο «Ενιαία φύση παραχώρησης, εταιρικά ζητήματα και χρηματοδότηση», είναι ξεκάθαρο ότι με τις δυνατότητες που διαθέτει ο Οργανισμός υπάρχουν σημεία αντιφατικά, κύριοι, μεταξύ τους και χρήζουν διευκρινίσεων.
Έχουμε παραδείγματα. Στην παράγραφο 3 αναφέρει ότι ο Οργανισμός δεν μπορεί να μεταβιβάσει ή να μεταφέρει οποιαδήποτε μετοχή σε τρίτο πρόσωπο, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του ελληνικού Δημοσίου και έχοντας τα κατάλληλα έγγραφα για προσκόμιση. Στην παράγραφο 8 αναφέρει ότι το ελληνικό Δημόσιο δεν μπορεί να παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις διαχείρισης του Οργανισμού.
Το ερώτημα που δημιουργείται είναι ένα. Ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος του ελληνικού Δημοσίου στη συνεργασία αυτή; Σε περίπτωση χρεών του Οργανισμού, το ελληνικό Δημόσιο θα έχει κάποια επιβάρυνση; Γιατί ο ελληνικός λαός πρέπει να μάθει ποια θα είναι τα οφέλη του ελληνικού Δημοσίου ή τι επιβαρύνσεις θα έχει. Γιατί όταν λέμε «ελληνικό Δημόσιο», τι εννοούμε; Την τσέπη του ελληνικού λαού. Χρήματα των Ελλήνων είναι, των φορολογούμενων «αιμοδοτών» Ελλήνων πολιτών.
Στο άρθρο 14 γίνεται συνεχώς λόγος από τον νομοθέτη στον αρμόδιο κυβερνητικό φορέα του ελληνικού Δημοσίου. Είναι μια αόριστη έννοια, καθώς η ελληνική Κυβέρνηση έχει αριθμό επιτελείου και φορέων με συγκεκριμένα καθήκοντα. Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο φορέας και πώς επιλέγεται;
Όσον αφορά τη Σύμβαση από τα άρθρα 13 έως 18, που είναι περιεκτικά, θα μπορούσαμε εδώ να πούμε σχετικά με τους όρους ότι υπάρχουν σημεία που δημιουργούν ερωτήματα, τα οποία είναι απαραίτητο να διευκρινιστούν. Αυτό έχουμε εντοπίσει εμείς, κύριοι, ως Ελληνική Λύση και σας βάζουμε τα ερωτήματα, αυτές τις απορίες.
Ένα άλλο κομμάτι το οποίο δεν πρέπει να αμελήσουμε είναι η καταγγελία, κύριε Υπουργέ, από την Ομοσπονδία Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδας -είχαμε και τους φορείς-, η οποία, εκτός του ότι καταγγέλλει ότι ξεπουλάτε το λιμάνι του Ηρακλείου, λέει ότι έχουν καταστρατηγηθεί εργασιακές συνθήκες. Το καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, οι οποίοι φοβούνται, αγωνιούν για το μέλλον τους, διότι τα εργασιακά τους δικαιώματα δεν θωρακίζονται. Το λένε οι ίδιοι.
Επίσης, λέει ότι ο Όμιλος Grimaldi κατέθεσε αυτή την προσφορά των 80 εκατομμυρίων. Και λέει ότι το λιμάνι της Ηγουμενίτσας είναι διαφορετικής δυναμικής, χωρίς εμπορική δραστηριότητα. Αναφέρει δε ότι η κερδοφορία του Οργανισμού είναι υπερδιπλάσια αυτής του λιμανιού της Ηγουμενίτσας. Και σχολιάζει ότι οι πανηγυρισμοί Νέας Δημοκρατίας και ΤΑΙΠΕΔ για το υποτιθέμενο υψηλό τίμημα της Ηγουμενίτσας οδήγησαν τον όμιλο Grimaldi στην υποβολή μικρότερης προσφοράς για το λιμάνι του Ηρακλείου.
Το λιμάνι της Ηγουμενίτσας και το λιμάνι του Ηρακλείου σχεδόν είναι ισοδύναμα λιμάνια, με βάση κάποια κίνηση εμποροκιβωτίων που είδα. Όμως, προηγείται τώρα το λιμάνι του Ηρακλείου σε ό,τι αφορά τις κρουαζιέρες. Εκεί έχει μεγαλύτερη δυναμική. Αυτό καταγγέλλει ο Όμιλος Υπαλλήλων Λιμανιών Ελλάδος.
Λένε ότι το λιμάνι του Ηρακλείου έχει μεγαλύτερη δυναμική, αφού έχει μεγαλύτερο αριθμό κρουαζιέρων, που ο ίδιος ο κ. Κικίλιας το 2022 ως Υπουργός δήλωνε ότι είναι η ναυαρχίδα του τουρισμού με βάση τις κρουαζιέρες.
Άρα, λοιπόν, εδώ δεν μπορείς να έχεις ένα λιμάνι με μεγαλύτερη προοπτική με βάση και τις κρουαζιέρες –την Ηγουμενίτσα-, να το πουλάς στην Grimaldi 84,7 εκατομμύρια ευρώ -την Ηγουμενίτσα- και να πουλάς φθηνότερα το Ηράκλειο, όπου το Ηράκλειο έχει μεγαλύτερη δυναμική, γιατί έχει και την κρουαζιέρα. Αυτό δεν είναι ένα ερώτημα;
Πρόκειται, δηλαδή, για ένα λιμάνι με μεγαλύτερη προοπτική, με μεγαλύτερη δυναμική, χωρίς να αδικήσουμε το νευραλγικό σημείο της Ηπείρου, την Ηγουμενίτσα, που μπορεί να ελέγξει την Αδριατική και το Ιόνιο. Όμως, το Ηράκλειο έχει και την κρουαζιέρα, η οποία έχει μεγαλύτερα νούμερα από την Ηγουμενίτσα. Και το πουλάμε φθηνότερα κατά 4,7 εκατομμύρια ευρώ. Δεν σας προβληματίζει αυτό; Απλά μαθηματικά!
Ένα λιμάνι με καλύτερη προοπτική, με μεγαλύτερη δυναμική, με έναν κύκλο εργασιών που έχει προοπτική και με βάση την κρουαζιέρα και με βάση το πρότζεκτ του τουρισμού το πουλάς φθηνότερα; Και τα δύο λιμάνια φυσικά είναι ύψιστης νευραλγικής σημασίας.
Θυμάστε τι είχε γίνει με τη Θεσσαλονίκη. Έχουμε και την Αλεξανδρούπολη. Έχουμε και τον Βόλο. Μην τον ξεχνάμε. Είναι στα σχέδια της Grimaldi το λιμάνι της Μαγνησίας στον Παγασητικό, στον Βόλο. Να φύγει και αυτό!
Τα αεροδρόμια ήδη τα εκχωρήσαμε. Θα δώσουμε και τα λιμάνια. Έχουμε ιδιωτικοποιήσει και την ενέργεια. Θα γίνει και με το νερό αργότερα. Δεν γίνεται δουλειά έτσι! Δεν ξεπουλάς ούτε τα χρυσαφικά ούτε τα ασημικά ούτε τα κειμήλια. Αυτά είναι εθνικά κειμήλια. Θα το πούμε έτσι, για να αντιληφθούμε τη σημασία που μπορούν να έχουν αεροδρόμια, λιμάνια, ενέργεια, νεράκι.
Σε περίπτωση διάλυσης του Οργανισμού –λέει- στο άρθρο 28 δεν αναφέρεται πουθενά στο ποιες αξιώσεις θα ικανοποιούνται με προτεραιότητα. Των δανειστών; Του πιστοληπτικού τραπεζικού συστήματος; Ή του ελληνικού Δημοσίου;
Εδώ θα πρέπει ρητά να εξασφαλιστεί πρώτα το Δημόσιο και να μην το αφήσουμε να πλανάται σύμφωνα με τις διατάξεις του εμπορικού Δικαίου, καθώς υπενθυμίζεται ότι στην παρούσα σύμβαση δρουν συμπληρωματικά και οι κανόνες του ΔΕΔ.
Και πάμε τώρα σε ό,τι αφορά τον Οργανισμό, ο οποίος εξουσιοδοτείται να ορίζει και να εισπράττει για ίδιο λογαριασμό λιμενικά τέλη, τα οποία ορίζονται σχετικά με το επίπεδο..
Ποιος εγγυάται, ποιος θα ελέγχει ότι για την επιβολή τους θα ανταποκρίνεται στις αρχές της αναλογικότητας; Θα μπορεί η εταιρεία να αιτηθεί από το ελληνικό Δημόσιο να εισπράττει για λογαριασμό της το σύνολο ή μέρος των αξιώσεων ή απαιτήσεών της, που απορρέουν από την επιβολή τελών σε οποιοδήποτε πρόσωπο ή πρόσωπα, θα αποφασίζει δηλαδή και θα διατάζει.
Με άλλα λόγια, τώρα, να αρχίσουμε να το συζητάμε θα βρούμε και άλλα. Θα βρούμε και άλλα πολλά σημεία, τα οποία μας βάζουν σε ένα πολύ μεγάλο προβληματισμό, όπως είπαμε, τα οποία χρήζουν περισσότερων διευκρινίσεων.
Ολοκληρώνω. Δεν διευκρινίζεται και κάτι άλλο. Να διευκρινιστούν ρητά ποια ρυπογόνα, μολυσματικά, οχληρά ή κινδυνώδη φορτία θα μεταφέρονται -ακόμη και ξυλόλιο, αυτό που έλεγε ο Επικεφαλής μας και Πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης, ο Κυριάκος ο Βελόπουλος, στο θέμα των Τεμπών- να μας πείτε ποιος θα ελέγχει αυτά τα επικίνδυνα φορτία, διότι είχαμε προϊστορία του τραγικού εγκλήματος. Μην έχουμε και τίποτα άλλο με αυτά τα επικίνδυνα ρυπογόνα, μολυσματικά και κινδυνώδη φορτία. Δεν διευκρινίζεται. Θέλουμε περισσότερες διευκρινίσεις.
Ακούστε να δείτε και ολοκληρώνω με αυτό. Η Ελληνική Λύση είναι υπέρ των επενδύσεων που θα δώσουν θέσεις εργασίας, θα βελτιώσουν το οργανόγραμμα -αν θέλετε- και την λειτουργία πολλών επιχειρηματικών projects. Πλην, όμως, θα πρέπει να διασφαλίσουμε τον εθνικό μας χαρακτήρα, την εθνική μας ταυτότητα απέναντι σε ένα «ξεπούλημα» -δυστυχώς, διότι είναι βαριά η λέξη, αλλά είναι μια λέξη η οποία μπορεί να ειπωθεί- απέναντι σε αεροδρόμια, λιμάνια, ενέργεια, δηλαδή, κοινωνικά αγαθά υψίστης σημασίας, για να κατοχυρώσουμε μια αυτοτέλεια, μία ανεξαρτησία και μια εθνική υπερηφάνεια.
Επενδύσεις ναι μεν, εκεί που χρειάζεται σε έναν ιδιωτικό τομέα εργοστασίων, βιομηχανιών, βιοτεχνιών, αγροτοκτηνοτροφικό τομέα. Εκεί να πούμε «ναι», αλλά όχι όταν χάνει το ελληνικό Δημόσιο και κυρίως σε μέρη, όπως είναι τα αεροδρόμια και τα λιμάνια και η ενέργεια, όπου είναι κοινωνικά αγαθά, είναι εθνικά όπλα -να το πω έτσι- που πρέπει να θωρακίσουμε προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, δηλαδή, των Ελλήνων πολιτών.
Γι’ αυτό στην Ελληνική Λύση δεν μπορούμε αυτήν τη στιγμή να συμφωνήσουμε με τέτοιου είδους παραχωρήσεις λιμανιών σε ιδιωτικές εταιρείες χωρίς να έχει και οφέλη πάνω απ’ όλα η τοπική κοινωνία.
Κύριε Υπουργέ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ως προς τα άρθρα αναφερθήκαμε ενδελεχώς σε ό,τι αφορά τους προβληματισμούς που έχουμε, τους αστερίσκους, τις απορίες και τις διευκρινίσεις που έπρεπε να δοθούν και δεν δίνονται.
Για ακόμη μια φορά να τονίσουμε ότι είμαστε αντίθετοι σε ό,τι αφορά υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας για εθνικούς λόγους εκχώρηση και πώληση για τόσα πολλά χρόνια με αυτό το τίμημα λιμανιών. Απλώς, για την ιστορία, να θυμίσουμε ότι ο συγκεκριμένος Όμιλος δραστηριοποιείται στον χώρο του αυτοκινήτου με Terminal, όπου ο ίδιος ο Emanuele Grimaldi σε συνέντευξή του σε ιταλικές εφημερίδες είπε ότι μας ενδιαφέρει να έχουμε ηλεκτροκίνητα από την Ασία, καθώς στο λιμάνι του Ηρακλείου είναι υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας, κοντά στη διώρυγα του Σουέζ. Από εκεί, στο ίδιο μήκος κύματος είναι και για την Ηγουμενίτσα.
Το τίμημα μας προβληματίζει. Είναι μικρότερο το τίμημα των 80 εκατομμυρίων ευρώ έναντι των 84,7 εκατομμυρίων ευρώ από την Ηγουμενίτσα, παρόλο που υπάρχει και η κρουαζιέρα, όπου μέλημα της «Grimaldi» είναι να ενισχύσει βέβαια και την κρουαζιέρα.
Το θέμα είναι, όμως, ότι δεν διασφαλίζεται η ποιότητα εργασιακών σχέσεων, σύμφωνα και με τους ίδιους τους εργαζομένους, γιατί πρέπει να διαφυλάξουμε τους ανθρωποκεντρικούς πόρους σε ό,τι αφορά την ποιότητα ζωής. Δεν παίζει ενεργό ρόλο η τοπική αυτοδιοίκηση, άρα δεν μπορεί να επιβάλλει δημοτικά τέλη, άρα μας βάζει σε σκέψεις ο κάτοικος του Ηρακλείου τι οφέλη θα έχει από αυτόν τον ναπολιτάνικο, ιταλικό επιχειρηματικό Όμιλο Grimaldi απέναντι σε λιμάνι το οποίο, όπως είπαμε, θα παίξει έναν κομβικό ρόλο στα δέκα σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου.
Να πούμε ότι είναι μια εταιρεία η οποία έχει το πεπόνι, έχει και το μαχαίρι, καθώς τα πάντα τα παίρνει η Grimaldi και το λέμε αυτό, διότι, πέρα φυσικά από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας και του Ηρακλείου, έχει τις Μινωικές Γραμμές. Έχει, όμως -πέρα από το Λιβόρνο και κάποια άλλα λιμάνια στην Ιταλία- και τη γραμμή Πρίντεζι, άρα είναι δικό της και αυτό το λιμάνι. Οπότε σημαίνει ότι «Γιάννης πίνει, Γιάννης κερνάει», τα έχει όλα η εταιρεία, για την οποία μάλιστα στην Ηγουμενίτσα παίζει σημαντικό ρόλο στα σχέδιά της και ο νέος εθνικός οδικός κόμβος, ο Ε65, που θα μειώσει πάρα πολύ τη διέλευση προς την Πάτρα και την Αθήνα. Άρα, λοιπόν, πήγε με συγκεκριμένο σκοπό.
Και έρχεται τώρα το επιστέγασμα -για να πούμε το πόσο σημαντικά είναι τα λιμάνια, για πολλούς λόγους και κυρίως, για εθνικούς λόγους- όπου υπάρχει ένα άλλο παράδειγμα, το λιμάνι του Βόλου, όπου οι περισσότερες εταιρείες δίνουν ένα αντίτιμο περίπου στα 26 εκατομμύρια ευρώ και έρχεται ο Όμιλος Λιμένος Θεσσαλονίκης, συμφερόντων Σαββίδη και δίνει τα διπλάσια.
Άρα, λοιπόν, γιατί ένας τέτοιος Όμιλος δίνει πάνω από 50 εκατομμύρια ευρώ για την πρωτεύουσα του Νομού Μαγνησίας, όταν το λιμάνι του Βόλου δεν έχει μεγάλο κύκλο εργασιών και δεν βγαίνει τουλάχιστον σε budget για άλλους λόγους; Αντιλαμβάνεται ο καθείς ότι είναι για εθνικούς λόγους ανάμεσα, αν θέλετε, σε Ρωσία και Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά αυτό το επισημάναμε, διότι τα λιμάνια δεν είναι μόνο μια απλή αγοραπωλησία προς χρήση, με τη σύσταση ενός νομικού προσώπου, έστω, ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου. Τα λιμάνια παίζουν ουσιαστικό ρόλο, πέρα από την κίνηση επιβατών και εμπορευμάτων και για εθνικούς λόγους, που ο καθείς αντιλαμβάνεται.
Εμείς είμαστε υπέρ των επενδύσεων, όταν γίνονται με ξεκάθαρους όρους, όταν γίνονται με διαφανείς όρους, χωρίς κάποιες «φωτογραφικές» -εντός εισαγωγικών η λέξη- διατάξεις, με απώτερο σκοπό μια χρήση για τόσα χρόνια μέχρι το 2063. Εμείς -επαναλαμβάνουμε- ως Ελληνική Λύση, είμαστε υπέρ των επενδύσεων, όχι όμως σε αεροδρόμια, όχι σε λιμάνια, αλλά ούτε φυσικά και σε άλλα κομβικά σημεία ούτε και στην ενέργεια.
Προκειμένου να διαφυλάξουμε τον εθνικό μας χαρακτήρα, προκειμένου να διαφυλάξουμε τον απλό κόσμο, την κοινωνία μας, προκειμένου να απολαμβάνει αυτά τα αγαθά ο κάτοικος του Ηρακλείου ή της Ηγουμενίτσας και άλλων πόλεων, πρέπει να απολαύσει τα οφέλη από μια εκχώρηση λιμανιού όχι για καιροσκοπικούς ή κερδοσκοπικούς λόγους, όχι απέναντι σε μια ιδιωτική εταιρεία με εκατόν τριάντα πλοία παγκοσμίως, δραστηριοποιούμενη σε δώδεκα χώρες, ναι μεν με δεκαεπτά χιλιάδες εργαζόμενους, δηλαδή με έναν κολοσσό, ο οποίος όμως, εν ολίγοις, παίρνει τα πάντα -αυτό πρέπει να το δούμε- και αυτό πρέπει να μας προβληματίσει, διότι και το μεγάλο καινούργιο πλοίο που έχει φέρει στις γραμμές της Ιταλίας, αλλά και το «Κύδων Παλάς», που πήρε, όπου μπορεί μάλιστα το ένα εκ των δύο πλοίων να κουβαλήσει διακόσια είκοσι φορτηγά, αν δείτε.
Θέλω να πω ότι αυτός θα διαμορφώσει, κύριε Υπουργέ μου και τιμές ακτοπλοϊκών εισιτηρίων, αυτός θα βάλει τους κανόνες και τους όρους, διότι, όπως είπαμε, δεν θα έχει αντίπαλο. Δεν θα υπάρχει ένας συναγωνισμός-ανταγωνισμός. Θα είναι μια μεγάλη εταιρεία που παίρνει τα γνωστά λιμάνια, αυτά τα οποία προείπαμε, χωρίς να έχει έναν ουσιαστικό αντίπαλο, αφού θέλει να δραστηριοποιηθεί και στον χώρο εμπορίου ηλεκτροκίνητου αυτοκινήτου, αλλά θα διαμορφώνει και τις τιμές και στις συγκεκριμένες ακτοπλοϊκές γραμμές που θα έχει, γιατί απλώς δεν θα υπάρχει ένας ανταγωνισμός.
Όλα αυτά μας θέτουν σε έναν προβληματισμό, προκειμένου να καταψηφίσουμε τη συγκεκριμένη σύμβαση, θεωρώντας ότι και η τοπική κοινωνία παραγκωνίζεται, παραμερίζεται, ενώ θα έπρεπε να έχει περισσότερα οφέλη. Όμως, σε καμία περίπτωση -επαναλαμβάνω, εν κατακλείδι- δεν μπορούμε να δώσουμε αυτά τα λιμάνια, ζητώντας και διευκρινίσεις, όπως είπα και στην τοποθέτησή μου στην αρχή του λόγου, όταν μιλήσαμε κατ’ άρθρον, ότι αυτά τα απόβλητα είναι επικίνδυνα και πρέπει να δοθούν περισσότερες διευκρινίσεις τι επικινδυνότητα μπορούν να έχουν τα εμπορεύματα τα οποία θα διακινούνται, αλλά και αυτά τα φορτία κατά πόσο επικίνδυνα θα είναι, μετά και το τραγικό έγκλημα που είχαμε στα Τέμπη.
Σήμερα είναι μια μαύρη επέτειος σε ό,τι αφορά και το Μάτι, έξι χρόνια μετά, με τους εκατόν τέσσερις νεκρούς και τους εκατόν σαράντα περίπου τραυματίες, οι οποίοι δεν έχουν δικαιωθεί ακόμη. Μάλιστα, αν δείτε πολλές συνεντεύξεις ανθρώπων αυτών που ζουν τον καθημερινό εφιάλτη και έχασαν τα αγαπημένα τους, προσφιλή πρόσωπα και χάθηκαν και ξεκληρίστηκαν οικογένειες, οι άνθρωποι αυτοί ζητούν μια δικαίωση απέναντι σε όλους αυτούς οι οποίοι εγκλημάτησαν για το θέμα στο Μάτι και θα πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη. Οι ψυχές, βέβαια, δεν γυρίζουν πίσω. Οι άνθρωποι, όμως, αυτοί θέλουν να μάθουν την αλήθεια για το «τις πταίει» σε όλη αυτή την κατάσταση.
Βέβαια, εν κατακλείδι, ως προς το προηγούμενο, να πούμε για την ιστορία ότι τα λιμάνια άρχισαν να πωλούνται από το 2015, διότι ήταν και μια υποχρέωσή μας -για να τα λέμε αυτά στον κόσμο- απέναντι στους δανειστές στις σκληρές αυτές και πονηρές εποχές που διανύσαμε κατά τη διάρκεια των μνημονίων.
Έτσι, λοιπόν, για αυτόν τον λόγο, τεκμαιρόμεθα, επιχειρηματολογώντας -αυτά είναι τα επιχειρήματά μας, ως Ελληνική Λύση- ότι θα καταψηφίσουμε τη συγκεκριμένη Σύμβαση.
Σας ευχαριστώ.
