Θα ακολουθήσουν συνάντηση των δύο ηγετών, δηλώσεις στον Τύπο και διευρυμένη συνάντηση των αντιπροσωπειών των δύο πλευρών.
ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ ΑΠΕ-ΜΠΕ
Μια νέα μελέτη, με επικεφαλής ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Στάνφορντ, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «JAMA Surgery», διαπιστώνει ότι ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα προεγχειρητικής ατομικής καθοδήγησης με έμφαση στη διατροφή, τη σωματική δραστηριότητα, τη γνωστική εκπαίδευση και την ενσυνειδητότητα μπορεί να παρακινήσει τους ασθενείς, να ενισχύσει το ανοσοποιητικό τους σύστημα και να μειώσει τις επιπλοκές.
Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η αναπληρώτρια καθηγήτρια Χειρουργικής και κύρια συγγραφέας της μελέτης, Σίντι Κιν, «δεν θα τρέχατε ποτέ μαραθώνιο χωρίς προπόνηση». Ο Μπράις Γκοντιγιέρ, καθηγητής Αναισθησιολογίας και ένας από τους επικεφαλής συγγραφείς της μελέτης, συμπληρώνει ότι «μπορεί κανείς να θεωρήσει το prehab ως έναν τρόπο προπόνησης, όχι μόνο για τη σωματική ανθεκτικότητα, αλλά και για την ανοσολογική, νευρογνωσιακή και ψυχολογική του κατάσταση, ώστε να προετοιμαστεί για αυτό το μεγάλο τραύμα της χειρουργικής επέμβασης».
Οι συμμετέχοντες στη μελέτη, μία τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή, ήταν ενήλικοι ασθενείς του υγειονομικού συστήματος του Στάνφορντ, που θα υποβάλλονταν σε επέμβαση τέσσερις έως πέντε εβδομάδες αργότερα. Πολλές επεμβάσεις ήταν κοιλιακές, για καρκίνο ή γαστρεντερικές παθήσεις.
Η τυπική ομάδα prehab έλαβε ένα ενημερωτικό φυλλάδιο με οδηγίες για σωματικές ασκήσεις, διατροφικές συστάσεις βασισμένες σε μεσογειακή διατροφή, τεχνικές ενσυνειδητότητας για μείωση του στρες και γνωστική εκπαίδευση μέσω εφαρμογής.
Η εξατομικευμένη ομάδα prehab έλαβε δύο εβδομαδιαίες συνεδρίες απομακρυσμένης καθοδήγησης, μία με φυσικοθεραπευτή ειδικευμένο στην άσκηση και μία με γιατρό που εστίαζε στη διατροφή, τη γνωστική λειτουργία και σε συμπεριφορικές στρατηγικές. Αν και το περιεχόμενο ήταν παρόμοιο με το τυπικό πρόγραμμα, η εξατομικευμένη εκδοχή προσαρμοζόταν στις ικανότητες και την πρόοδο κάθε ατόμου.
Από τους 27 ασθενείς στο τυπικό πρόγραμμα, έντεκα εμφάνισαν μέτριες έως σοβαρές μετεγχειρητικές επιπλοκές εντός 30 ημερών από το χειρουργείο. Στην ομάδα με την εξατομικευμένη καθοδήγηση, μόλις τέσσερις από τους 27 εμφάνισαν τέτοιες επιπλοκές.
Οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε σωματικές και γνωστικές δοκιμασίες πριν την προαποκατάσταση και ξανά λίγο πριν από την επέμβαση. Όσοι ανήκαν στην εξατομικευμένη ομάδα βελτιώθηκαν σημαντικά σε κάθε τεστ σωματικής και γνωστικής κατάστασης, ενώ η τυπική ομάδα βελτιώθηκε μόνο στην απόσταση βαδίσματος.
Επιπλέον, οι ερευνητές ανακάλυψαν ανοσολογικές αλλαγές που αντανακλούσαν αυτά τα αποτελέσματα. Με τη χρήση προηγμένων τεχνικών, οι ερευνητές εξέτασαν τα ανοσοκύτταρα από δείγμα αίματος ενός ασθενή και αξιολόγησαν τη λειτουργία τους, ακόμη και προσομοιώνοντας τις μοριακές συνθήκες του χειρουργείου σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα. Παρατήρησαν βαθιές αλλαγές στην εξατομικευμένη ομάδα, όπως μικρότερη υπερδραστηριότητα ορισμένων ανοσοκυττάρων και χαμηλότερο επίπεδο βασικής φλεγμονής.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ο γάμος, όσο κι αν μοιάζει με υπόσχεση σταθερότητας, είναι στην ουσία ένας ζωντανός οργανισμός. Αν δεν τον φροντίζεις, μαραίνεται. Αν δεν του δίνεις οξυγόνο, πνίγεται μέσα στην ασφυξία των ρόλων, των συνηθειών, της βιασύνης.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η ατομικότητα έχει αναχθεί σε ύψιστη αξία. Μάθαμε να αναζητούμε την «αυτοπραγμάτωση», την ελευθερία, τον χώρο μας, συχνά όμως, χωρίς να μάθουμε πώς να μοιραζόμαστε. Έτσι, όταν η σχέση αρχίζει να απαιτεί συμβιβασμό, να ζητά ευθύνη και ωριμότητα, πολλοί τρομάζουν. Αντί να συναντήσουν τον άλλον, αποσύρονται μέσα στον εαυτό τους, με τη δικαιολογία ότι «χάθηκε η αγάπη». Όμως, η αγάπη δεν χάνεται, εγκαταλείπεται.
Η συναισθηματική αποξένωση συνήθως ξεκινά αθόρυβα: μια κουβέντα που δεν ειπώθηκε, ένα βλέμμα που δεν ανταλλάχθηκε, ένα άγγιγμα που παραλείφθηκε. Σιγά σιγά, το ζευγάρι παύει να είναι «εμείς» και γίνεται «εγώ κι εσύ». Και τότε, μέσα στην ψευδαίσθηση ότι «δεν ταιριάζουμε πια», κρύβεται η αλήθεια ότι απλώς πάψαμε να βλέπουμε, να ακούμε, να προσπαθούμε.
Η εποχή μας μάς έμαθε να αντικαθιστούμε, όχι να επιδιορθώνουμε. Έτσι και στις σχέσεις, όταν κάτι ραγίσει, προτιμούμε να φύγουμε, αντί να καθίσουμε απέναντι, να κοιτάξουμε στα μάτια τον άλλον και να πούμε: «Πονάω. Φοβάμαι. Θέλω να ξαναπροσπαθήσουμε.»
Κι όμως, εκείνη ακριβώς η στιγμή είναι η πιο ουσιαστική πράξη αγάπης· όχι το πάθος των πρώτων ημερών, αλλά η επιλογή να μείνεις όταν όλα δυσκολεύουν.
Οι γάμοι σήμερα δεν τελειώνουν επειδή η αγάπη πέθανε· τελειώνουν γιατί η σιωπή την πνίγει. Γιατί λείπει ο διάλογος, η ενσυναίσθηση, η αλήθεια. Γιατί φοβόμαστε να εκτεθούμε, να ζητήσουμε, να παραδεχτούμε.
Αν θέλουμε λοιπόν να αλλάξει αυτό, δεν χρειάζεται να «σώσουμε τον γάμο»· χρειάζεται να ξαναβρούμε την ικανότητα να αγαπάμε ώριμα, με παρουσία, ευθύνη και σεβασμό στη μοναδικότητα του άλλου.
Ίσως τότε, ο γάμος να ξαναγίνει αυτό που προοριζόταν να είναι: όχι ένα συμβόλαιο, αλλά μια συνεχής συνάντηση δύο ψυχών που επιλέγουν κάθε μέρα — όχι από ανάγκη, αλλά από αλήθεια.
Ο Ματθαίος, καθισμένος στο τελώνιο, τον θρόνο της ατομικής του ντροπής και της δημόσιας αποξένωσης, σηκώνεται από τη θέση του και αμέσως ακολουθεί. Αυτό συνέβη απλώς και μόνο επειδή η φωνή που τον επισκέφθηκε είδε τις κρυμμένες γωνιές της ψυχής του, την ανθρώπινη φύση του που διψούσε για κάτι πέρα από το τίμημα και την ανταλλαγή. Και αμέσως τότε, γεννιέται το σκάνδαλο: το τραπέζι, η εγγύτητα, η κοινή συνάθροιση του Διδασκάλου μετά των αμαρτωλών.
Στο περιθώριο, ωστόσο, αυτής της εικόνας, στέκονται οι Φαρισαίοι, οι παρατηρητές, δηλαδή οι αιώνιοι κατακριτές της χάριτος, τυλιγμένοι μέσα στην αποστειρωμένη επένδυση της βεβαιότητάς τους. Εκείνοι αντιλαμβάνονται μόνον τον ρύπο, τη μόλυνση της συναναστροφής, το γεγονός του αδίστακτου μοιράσματος της αγιότητας, που προσφέρεται τόσο απλόχερα και επιβλαβώς στους ακάθαρτους, στους αμαρτωλούς.
Το συμπόσιο, η ανυπόφορη εγγύτητα του Ιερού με το βέβηλο, τους προκαλεί αναδίπλωση, καθώς ψιθυρίζουν στους μαθητές την ερώτηση που δηλητηριάζει κάθε προσδοκία συνάντησης: «Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν;» (Ματθ. θ´ 11); Σε αυτό ακριβώς το σημείο της απορίας, στην σθεναρή άρνησή τους να συλλάβουν την οικονομία της αγάπης, ανήκουμε κι εμείς, εγκλωβισμένοι στον σχολαστικό υπολογισμό της φήμης μας. Μας τρομοκρατεί η απλή ιδέα να καθίσουμε στο λερωμένο πεζοδρόμιο, να αγγίξουμε τον πόνο του άστεγου ή να αφουγκραστούμε τη σιωπηλή αγωνία της κακοποιημένης γυναίκας. Τρέμουμε κυρίως τον κακοχαρακτηρισμό, δηλαδή εκείνες τις κακές «αδελφικές» γλώσσες, τους σχολαστικούς φύλακες της εξωτερικής καθαρότητας, οι οποίοι θα μας σπαράξουν. Ο φόβος για την ταμπέλα, την υποψία, την ταύτιση, αναδεικνύεται ως η αληθινή φυλακή μας. Η κριτική των άλλων, φαίνεται να αποτελεί τον μονότονο ήχο σφυριού που τελικά σφραγίζει το πνεύμα μας μέσα στο σάπιο φέρετρο της υποκρισίας.
Η εδραίωση των καθωσπρέπει συναθροίσεων είναι η επιλογή μας, εκείνες οι κοσμικές ή θρησκευτικές συναντήσεις όπου η παρουσία μας λογίζεται ως αρετή. Η ευσέβειά μας επιβεβαιώνεται πλήρως από το περιβάλλον, ενώ η απόστασή μας από την ωμή, την πραγματική ασθένεια παραμένει διασφαλισμένη.
Με σχολαστικότητα γυρίζουμε την πλάτη ακριβώς στο σημείο όπου η ανάγκη για την αγάπη του Χριστού αποτελεί μια ανοιχτή, κακοφορμισμένη πληγή. Εκεί, η σιωπή μας, δίνει χώρο στην αφάνεια να συνεχίζει το έργο της. Γινόμαστε ειδήμονες στην θεολογική ορολογία αλλά παραμένουμε αρχάριοι στο έλεος που λερώνει τα χέρια μας. Η κλήση, όμως, απευθύνεται αποκλειστικά σε ασθενείς που αναγνωρίζουν τον πυρετό τους, προσπερνώντας τους θεωρητικούς της υγείας. Είναι μια χειρουργική επέμβαση, η στιγμή δηλαδή που ο Ιατρός ταυτοποιεί τη νόσο και προσφέρει τη θεραπεία, ξεπερνώντας τα όρια μιας άνετης πρόσκλησης κοινωνικού γεγονότος. Αυτή η ειδική κλήση, όπως επιμένει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και σκοπό: «Οὐ γὰρ ἦλθον, φησὶ, καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν• οὐκ εἰς γελοῖα, ἀλλ᾽ εἰς δάκρυα».[1] Αυτό το κάλεσμα, αφορά σίγουρα θα λέγαμε την αναγνώριση του τραύματος, το σπάσιμο της μάσκας, απαιτώντας κάτι βαθύτερο, ουσιαστικότερο και πέρα από τα γυαλισμένα μας παπούτσι και τα ακριβά μας ρούχα.
Ζούμε σε αυτό το διπλό ταμπλό με την αγωνία το «καλό όνομα» να παραμένει άθικτο. Και οι ώρες, τα χρόνια που μας δωρήθηκαν από τον Θεό περνούν και εξαφανίζονται, ως άδεια, μαύρα κελύφη, τα οποία τρίζουν κάτω από τον τροχό του θανάτου που ολοένα πλησιάζει. Επιλέγουμε απόλυτα τον υποκριτικό βίο, το βολικό καβούκι, την αξιοσέβαστη σιωπή και το καλό φαγητό. Η κρυψώνα μας όμως αποτελεί απλά έναν καλοστολισμένο τάφο, μέσα στον οποίο η αθάνατη φωνή της αγάπης θάφτηκε για πάντα.
Τη χαρά του Χριστού την φυλάσσουμε για τον εαυτό μας, μεριμνώντας από φόβο μη φανερωθεί, μη ερμηνευθεί λάθος, μη λερωθεί από την επαφή με τον κόσμο. Αυτή η ευφροσύνη όμως, είμαι σίγουρος, όταν παραμένει αδιανέμητη, μετατρέπεται σε ένα σκουριασμένο κλειδί που ξεκλειδώνει τον θάλαμο της αυτοκαταδίκης. Πείθουμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε οι υγιείς, οι «ἰσχύοντες», αυτοί που θεωρούν ότι δεν χρειάζονται τίποτα, κι έτσι, η τελευταία αναπνοή μας μετατρέπεται σε τρεμάμενη γέφυρα του χρόνου που συνδέει τη σήψη του “καλού ονόματος” με την αχρησιμοποίητη αιωνιότητα.
Ο Ιατρός αυτός, ο Κύριος, καθόρισε την αποστολή Του με απόλυτη σαφήνεια: «Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ᾿ οἱ κακῶς ἔχοντες» (Ματθ. θ´ 12). Προσεγγίζει τους ασθενείς. Και προκειμένου να μην αφήσει καμία έλλειψη αμφιβολίας για τη μέθοδό Του, συμπληρώνει την τρομακτική δήλωση για τους Φαρισαίους: «πορευθέντες δὲ μάθετε τί ἐστιν, Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Ματθ. θ´ 13). Επιζητά έλεος. Η θυσία η δική μας όμως συνίσταται σε μια παράσταση, ένα εξωτερικό επίτευγμα, ένα θέατρο ευσέβειας, την ώρα που το έλεος του Χριστού απαιτεί την ακατανόητη, τη δύσκολη και την ακατάστατη αναγνώριση της κοινής νόσου, της κοινής συντριβής.
Υφίσταται κάτι βαθιά παράδοξο και τρομακτικό που το βλέπουμε καθημερινά στη ζωή μας, ή ακόμα χειρότερα το κάνουμε πράξη. Εκείνοι που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη για τον Ιατρό, είναι συχνά εκείνοι που διατηρούν απόλυτη πεποίθηση για την υγεία τους. Αυτοί νομίζουν ότι εξουσιάζουν την αλήθεια, έχοντας οικοδομήσει έναν ηθικό βίο, αδιαπέραστο, και κατανοούν τους άλλους με αποστροφή ή οίκτο. Η απάτη του ηθικισμού είναι ένα διαμάντι φτιαγμένο από μολυσμένο αίμα, το οποίο ανακλά μόνον τον φόβο της αποκάλυψης της αλήθειας. Η βεβαιότητά τους, αυτή η μόνη βεβαιότητα, είναι η ίδια η ασθένεια. Η «δικαιοσύνη» τους αναδεικνύεται ως το κυριότερο εμπόδιο. Φορούν τα φαρισαϊκά ρούχα, τα ακριβά, τα όμορφα, τα καλοσιδερωμένα, αλλά αυτά τα υφάσματα είναι βαρύτιμες, επίσημες αλυσίδες, οι οποίες πνίγουν τη σάρκα της ουσίας…
Η αυτό-διάγνωση της υγείας αποτελεί το μοιραίο σφάλμα, καθώς λειτουργεί ως αναισθησία που σταματά τον πόνο και εγγυάται τη νέκρωση. Μάλλον η λογική της σωτηρίας ξεκινά από την παραδοχή της πληγής, ακριβώς όπως ο Νικόλαος Δαμαλάς παρατηρεί στην αναλογία του για τον πάσχοντα: «ἐὰν τις νομίζῃ ἑαυτὸν ὑγιᾶ, ποτὲ βέβαια δὲν θέλει ζητήσει ἰατρόν».[2] Μήπως όμως εσύ αρνείσαι τη διάγνωση και συνεπώς τον Ιατρό, παρόλο που στέκεσαι στα πρώτα καθίσματα του ναού; Φαίνεται ότι είναι πολύ δύσκολο, για εσένα και για μένα, να δείξουμε την διάθεση να καθίσουμε στο τραπέζι με τους διάφορους Ματθαίους αυτού του κόσμου. Μάλλον αυτά συμβαίνουν επειδή η αμαρτία τους είναι ορατή και εκτεθειμένη, ενώ η δική μας είναι μονωμένη πίσω από ψευδεπίγραφη σιωπή, κοινωνική αποδοχή και θεολογική ορολογία.
Ο Κύριος όμως, να μην ξεχνούμε, εισήλθε στον κόσμο για τους αμαρτωλούς. Δεν υπάρχει άλλη αλήθεια. Μόνο αυτή. Είναι σκληρή για εμάς που περάσαμε τη ζωή μας προσπαθώντας ακριβώς να μη φαινόμαστε ως αμαρτωλοί, εστιάζοντας στην εικόνα μας αντί στην ουσία. Ανεγείραμε ένα φρούριο αρετής, και τώρα μας γνωστοποιείται ότι το ίδιο το φρούριο θα πέσει και θα πλακώσει την ψυχή μας. Ο Χριστός στέκεται και περιμένει, αναμένοντας να εξομολογηθούμε ότι ζούμε παγιδευμένοι μέσα στις ίδιες τις δομές που ανεγείραμε για την προστασία μας, για το καλό μας, οι οποίες τελικά επισκιάζουν τη δόξα Του.
Το μυστήριο του «αμαρτωλού» δείπνου συνεχίζεται, είτε λάβει την έγκρισή μας είτε όχι. Δεν θα μας ρωτήσουν. Διαδραματίζεται στα σκοτεινά σοκάκια και στις πληγωμένες οικίες. Στο βρώμικο παγκάκι με τον άστεγο, στο πεζοδρόμιο με τον τοξικομανή, σε μια φτηνή ταβέρνα με όσους η καλή κοινωνία αποβάλλει. Θα υπάρχουν πάντα Ματθαίοι που θα δέχονται το χέρι του Χριστού, όσο κι αν χαμογελούν ειρωνικά σαν οχιές καλοντυμένες οι σύγχρονοι Φαρισαίοι.
Ας κάνουμε υπομονή, θα δούμε τελικά όλοι, στην τελευταία μας αναπνοή, εκείνη την αδιάψευστη, υπέρτατη αξιολόγηση της ζωής μας, πόσες φορές δειπνήσαμε με του καθωσπρέπει αδελφούς Φαρισαίους και πόσες στο φτωχικό σπίτι με τον Χριστό και τους «αμαρτωλούς».
Επίσκοπος Μελιτηνής Μάξιμος Παφίλης
Above the stone-paving of the market, are heard the words of Jesus towards Matthew. The vibration of this address can be a simple whisper, it is, however, capable of re-arranging the molecules of an entire life, that is, an existence which was forbidden to calculate the debts of others.
Matthew, seated at the tax-office, the throne of his individual shame and of public alienation, rises from his place and immediately follows. This happened simply and only because the voice that visited him saw the hidden corners of his soul, his human nature which thirsted for something beyond the price and the exchange. And immediately then, is born the scandal: the table, the proximity, the common gathering of the Teacher with the sinners.
In the margin, however, of this image, stand the Pharisees, the observers, that is the eternal condemners of grace, wrapped inside the sterilised covering of their certainty. They perceive only the filth, the pollution of the interaction, the event of the unscrupulous sharing of holiness, which is offered so generously and harmfully to the unclean, to the sinners.
The symposium, the unbearable proximity of the Sacred with the profane, causes them to withdraw, as they whisper to the disciples the question that poisons every expectation of encounter: «Why does your teacher eat with the tax-collectors and sinners?» (Matt. 9:11). At this exact point of perplexity, in their robust refusal to grasp the economy of love, we also belong, trapped in the meticulous calculation of our reputation. We are terrorised by the simple idea of sitting on the soiled pavement, of touching the pain of the homeless person or of listening intently to the silent agony of the abused woman. We tremble chiefly at the mischaracterisation, that is, those bad «brotherly» tongues, the meticulous guardians of external cleanliness, who will tear us apart. The fear of the label, the suspicion, the identification, emerges as our true prison. The criticism of others seems to constitute the monotonous sound of a hammer that finally seals our spirit inside the rotten coffin of hypocrisy.
The consolidation of the respectable gatherings is our choice, those worldly or religious meetings where our presence is reckoned as virtue. Our piety is confirmed fully by the environment, while our distance from the raw, the real sickness remains ensured.
With meticulousness we turn our back exactly at the point where the need for the love of Christ constitutes an open, festering wound. There, our silence gives space to obscurity to continue its work. We become experts in theological terminology but remain beginners in the mercy that soils our hands. The call, however, is addressed exclusively to patients who recognise their fever, bypassing the theorists of health. It is a surgical operation, the moment, that is, when the Physician identifies the illness and offers the treatment, overcoming the limits of a comfortable invitation to a social event. This special call, as Saint John Chrysostom insists, has specific content and purpose: «For I came not, he says, to call righteous ones, but sinners to repentance; not to laughter, but to tears» (Gr. Οὐ γὰρ ἦλθον, φησὶ, καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν• οὐκ εἰς γελοῖα, ἀλλ᾽ εἰς δάκρυα).[1] This calling, we would certainly say, concerns the recognition of the trauma, the breaking of the mask, demanding something deeper, more essential and beyond our polished shoes and our expensive clothes.
We live this double life, in agony for our «good name» to remain intact. And the hours, the years which were gifted to us by God pass and disappear, as empty, black shells, which creak under the wheel of death that ever approaches. We absolutely choose the hypocritical life, the convenient shell, the respectable silence and the good food. Our hiding place, however, constitutes simply a well-adorned tomb, inside which the immortal voice of love was buried forever.
The joy of Christ, we keep it for ourselves, taking care from fear lest it be revealed, lest it be interpreted wrong, lest it be soiled by contact with the world. This gladness, however, I am sure, when it remains undistributed, is transformed into a rusted key that unlocks the chamber of self-condemnation. We convince ourselves that we are the healthy, the «ἰσχύοντες», those who consider that they need nothing, and thus, our last breath is transformed into a trembling bridge of time that connects the rot of the “good name” with the unused eternity.
This Physician, the Lord, defined His mission with absolute clarity: «Those who are well have no need of a physician, but those who are sick» (Matt. 9:12). He approaches the patients. And in order to not leave any lack of doubt about His method, He adds the terrifying declaration for the Pharisees: «Go and learn what this means: “I desire mercy, and not sacrifice”» (Matt. 9:13). He seeks mercy. Our own sacrifice, however, consists of a performance, an external achievement, a theatre of piety, at the time when the mercy of Christ demands the incomprehensible, the difficult and the disorderly recognition of the common disease, of the common brokenness.
There exists something deeply paradoxical and terrifying that we see daily in our lives, or even worse, we put it into practice. Those who have the greatest need for the Physician, are often those who maintain absolute conviction about their health. They think that they master the truth, having built an ethical life, impenetrable, and regard others with aversion or pity. The fraud of moralism is a diamond made from infected blood, which reflects only the fear of the revelation of the truth. Their certainty, this only certainty, is the illness itself. Their «righteousness» emerges as the main obstacle. They wear the pharisaical clothes, the expensive, the beautiful, the well-ironed, but these fabrics are heavy, official chains, which choke the flesh of the essence…
The self-diagnosis of health constitutes the fatal error, as it functions as anaesthesia that stops the pain and guarantees the necrosis. Rather, the logic of salvation begins from the acceptance of the wound, exactly as Nikolaos Damalas observes in his analogy about the sufferer: «if someone thinks himself healthy, he will certainly never seek a physician» (Gr. ἐὰν τις νομίζῃ ἑαυτὸν ὑγιᾶ, ποτὲ βέβαια δὲν θέλει ζητήσει ἰατρόν).[2] But perhaps you deny the diagnosis and consequently the Physician, even though you stand in the first seats of the church? It seems that it is very difficult, for you and for me, to show the disposition to sit at the table with the various Matthews of this world. Rather these things happen because their sin is visible and exposed, while our own is insulated behind pseudepigraphal silence, social acceptance and theological terminology.
The Lord, however, let us not forget, entered the world for the sinners. There is no other truth. Only this one. It is harsh for us who passed our lives trying exactly not to appear as sinners, focusing on our image instead of the essence. We erected a fortress of virtue, and now it is made known to us that the fortress itself will fall and will crush our soul. Christ stands and waits, expecting us to confess that we live trapped inside the very structures that we erected for our protection, for our good, which finally overshadow His glory.
The mystery of the «sinful» supper continues, whether it receives our approval or not. They will not ask us. It takes place in the dark alleys and in the wounded homes. On the dirty bench with the homeless person, on the pavement with the drug-addict, in a cheap taverna with those whom good society casts out. There will always be Matthews who will accept the hand of Christ, however much the modern Pharisees smile ironically like well-dressed vipers.
Let us have patience, we will all finally see, at our last breath, that undeniable, supreme evaluation of our life: how many times we dined with the respectable brother-Pharisees and how many in the poor house with Christ and the «sinners».
Maximos Pafilis, Bishop of Melitene
Ο πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής παραχωρεί τη συνέντευξη, καθώς μετά την ψήφιση του ερανιστικού νομοσχεδίου, μεταξύ άλλων αλλαγών στο ΕΣΥ, δρομολογείται και η δημιουργία πανεπιστημιακών Κέντρων Υγείας, τα οποία θα τεθούν υπό την αιγίδα των Ιατρικών Σχολών, και τη διαχείριση καθηγητών Ιατρικής.
Είναι πολύ σημαντική η αλλαγή που γίνεται με τα Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας, γιατί συνδέει το Πανεπιστήμιο με ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης ιατρικής, που είναι η πρόληψη και η δημόσια υγεία σε πρωτοβάθμια επίπεδο, αναφέρει ο κ. Αρκαδόπουλος, για να τονίσει στη συνέχεια ότι με τη συμμετοχή του Πανεπιστημίου αφενός θα αναβαθμιστεί επιστημονικά, το έργο που ήδη γίνεται στα Κέντρα Υγείας, αφετέρου θα δοθεί ένας εκπαιδευτικός χώρος για τους φοιτητές που θα είναι μοναδικός. «Υπάρχει η τεχνογνωσία. Υπάρχει η διάθεση. Ήταν καιρός να γίνει. Είμαι πολύ αισιόδοξος ότι τα αποτελέσματα θα είναι πολύ καλά και θα έρθουν και σύντομα. Μέσα στο 2025 γίνονται οι τεχνικές διαδικασίες για την εκλογή και εγκατάσταση των νέων καθηγητών στα Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας. Εκτιμώ ότι μέσα στο 2026 θα διοριστούν και θα ξεκινήσει η λειτουργία των Κέντρων Υγείας με το νέο τους χαρακτήρα. Ο προγραμματισμός είναι να αναπτυχθούν Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας σε κάθε υγειονομική Περιφέρεια, διασυνδεδεμένα με τις Ιατρικές Σχολές. Υπενθυμίζω ότι η χώρα έχει 7 Ιατρικές Σχολές. Στην Αθήνα ειδικά, λόγω του πληθυσμού θα είναι δύο».
Ακολουθεί αναλυτικά η συνέντευξη που παραχώρησε ο πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ καθηγητής Χειρουργικής, στο Πρακτορείο FM
Ερ:Γιατί θεωρείται σημαντική αυτή η αλλαγή με τα Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας;
Απ: Είναι πολύ σημαντική η αλλαγή που γίνεται με τα Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας, γιατί συνδέει το Πανεπιστήμιο με ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης ιατρικής, που είναι η πρόληψη και η δημόσια υγεία σε πρωτοβάθμια επίπεδο. Είναι κάτι που έπρεπε να γίνει και είμαστε πολύ χαρούμενοι που επιτέλους ήρθε μία νομοθετική ρύθμιση, η οποία μας επιτρέπει να μπούμε και σε αυτό το πεδίο.
Ερ:Στο εξωτερικό υπάρχει Πρωτοβάθμια Φροντίδα σε πανεπιστημιακό επίπεδο;
Απ: Σε άλλες χώρες τα πανεπιστήμια είναι αρκετά συνδεδεμένα με την Πρωτοβάθμια Φροντίδα. Για παράδειγμα, στη Μεγάλη Βρετανία όλες οι ιατρικές σχολές εκπαιδεύουν τους φοιτητές τους στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα σε ειδικούς πρωτοβάθμιους γιατρούς και εξειδικευμένα Κέντρα Υγείας, που έχουν αυτό τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Αυτό μέχρι τώρα δεν υπήρχε στη χώρα μας, οπότε το εκπαιδευτικό κομμάτι είναι ένα μεγάλο θέμα που επιλύεται με αυτή την πρόταση του Υπουργείου, την οποία καλωσορίζουμε με χαρά.
Επιστημονική αναβάθμιση και παράλληλα εκπαίδευση
Ερ:Πώς θα συμβάλλει η Ιατρική Σχολή στο εγχείρημα;
Απ: Στην Αθήνα, δύο υφιστάμενα Κέντρα Υγείας θα μετατραπούν σε πανεπιστημιακού χαρακτήρα Κέντρα Υγείας. Το ένα είναι το Κέντρο Υγείας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, το παλαιό ΙΚΑ, και το άλλο είναι το Κέντρο Υγείας στο Ίλιον, το οποίο θα γίνει σε δεύτερο χρόνο. Αυτό που ουσιαστικά θα γίνει είναι ότι το Εργαστήριο Υγιεινής Επιδημιολογίας και Ιατρικής Στατιστικής που διαθέτει η Ιατρική Σχολή με επιστήμονες και καθηγητές καταξιωμένους στο χώρο της πρόληψης και της δημόσιας υγείας, θα αναλάβει να συντονίσει τη λειτουργία αυτών των Κέντρων Υγείας. Ήδη, αυτά τα Κέντρα Υγείας λειτουργούν σε 24ωρη βάση, είναι στελεχωμένα από ιατρούς του ΕΣΥ, υποδέχονται πολύ κόσμο και προσφέρουν τεράστιο έργο. Αυτό που θα γίνει με τη συμμετοχή του Πανεπιστημίου είναι αφενός ότι θα αναβαθμιστεί αυτό το έργο επιστημονικά, ακαδημαϊκά, θα συνδεθεί περισσότερο με νεότερα δεδομένα και νεότερα πρωτόκολλα στο χώρο της πρόληψης και αφετέρου θα δοθεί ένας εκπαιδευτικός χώρος για τους φοιτητές μας, που θα είναι μοναδικός.
Μπαίνουμε στην πρόληψη δυναμικά
Ερ: Άρα θα υπάρξει και εκπαίδευση του προσωπικού, όπως στις πανεπιστημιακές κλινικές;
Απ: Φυσικά. Θα υπάρξει εκπαίδευση και των ιατρών, αλλά και των μελλοντικών ιατρών, των φοιτητών μας. Η πρόληψη είναι ένας βασικός πυλώνας της σύγχρονης προσέγγισης στην υγεία. Οι ιατρικές σχολές στο Πανεπιστήμιο ασχολούνται περισσότερο με τη διάγνωση και τη θεραπεία. Πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη βαρύτητα στην πρόληψη. Είναι βασικό μας όπλο για την καλύτερη υγεία του πληθυσμού. Μπαίνουμε στην πρόληψη δυναμικά. Μπαίνουμε στα μεγάλα προγράμματα διαχείρισης της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Με τα Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας αυτό νομίζω ότι θα γίνει εφικτό και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Ερ: Πρακτικά ένας άνθρωπος που πάει σήμερα στο Κέντρο Υγείας στη Λ. Αλεξάνδρας, σε πόσο καιρό και τι αλλαγές θα δει;
Απ: Θα δει αναβαθμισμένες υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, οι οποίες θα είναι σύμφωνες με τα διεθνή πρωτόκολλα, με αυτά που εφαρμόζουν τα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Επίσης, θα υπάρξει μία ευρύτερη διασύνδεση με την κοινωνία, με προγράμματα πρόληψης -πάντα με τη στήριξη του κράτους- σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Είναι κάτι που η Ιατρική Σχολή έχει αποδείξει ότι μπορεί να το κάνει. Έχει συμβάλλει άλλωστε καθοριστικά με τους καθηγητές της στο σχεδιασμό των προγραμμάτων του Προλαμβάνω, τα οποία ήδη τρέχουν με την πρόληψη των νεοπλασιών και των καρδιαγγειακών. Η Ιατρική Σχολή επίσης έχει αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί μεγάλες δομές υγείας και φέρνω το παράδειγμα του νοσοκομείου «Αττικόν» που πριν από περίπου 20 χρόνια ανατέθηκε στην Ιατρική Σχολή να το στελεχώσει και να το τρέξει. Πράγμα το οποίο έκανε με τεράστια επιτυχία. Και είναι αυτή τη στιγμή ίσως, το πιο δημοφιλές Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο στη χώρα μας. Υπάρχει η τεχνογνωσία. Υπάρχει η διάθεση. Ήταν καιρός να γίνει. Είμαι πολύ αισιόδοξος ότι τα αποτελέσματα θα είναι πολύ καλά και θα έρθουν και σύντομα.
Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας σε κάθε υγειονομική Περιφέρεια, διασυνδεδεμένα με τις Ιατρικές Σχολές
Ερ:Πόσο σύντομα; Μέσα στο έτος;
Απ: Μέσα στο 2025 γίνονται οι τεχνικές διαδικασίες για την εκλογή και εγκατάσταση των νέων καθηγητών στα Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας. Εκτιμώ ότι μέσα στο 2026 θα διοριστούν και θα ξεκινήσει η λειτουργία των Κέντρων Υγείας με το νέο τους χαρακτήρα.
Ερ. Πρώτα το Κέντρο Υγείας στη Λ. Αλεξάνδρας και σε δεύτερο χρόνο το Ίλιον στην Αττική, είπατε. Ποιος είναι ο προγραμματισμός για την υπόλοιπη χώρα;
Απ: Ο προγραμματισμός είναι να αναπτυχθούν Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας σε κάθε υγειονομική Περιφέρεια, διασυνδεδεμένα με τις Ιατρικές Σχολές. Υπενθυμίζω ότι η χώρα έχει 7 Ιατρικές Σχολές. Στην Αθήνα ειδικά, λόγω του πληθυσμού θα είναι δύο τα Πανεπιστημιακά Κέντρα Υγείας.
Ερ: Η τηλεϊατρική μπαίνει στο κάδρο των Πανεπιστημιακών Κέντρων Υγείας;
Απ: Ναι, βέβαια. Προβλέπεται και στον καινούργιο νόμο ότι οι υπηρεσίες τηλεϊατρικής θα είναι ανάμεσα σε αυτές που θα προσφέρει το αναβαθμισμένο Πανεπιστημιακό Κέντρο Υγείας. Εμείς, ως Ιατρική Σχολή, έχουμε ήδη υπηρεσίες τηλεϊατρικής. Θυμίζω τη σχετική υπηρεσία για την άνοια και τα νευρολογικά νοσήματα που τρέχει το Αιγινήτειο Νοσοκομείο. Νομίζω τώρα, θα δοθεί η ευκαιρία να επεκαταθούν ακόμη περισσότερο αυτές οι υπηρεσίες.
Ερ: Θα υπάρχει διασύνδεση των Κέντρων Υγείας με πανεπιστημιακά νοσηλευτικά Ιδρύματα;
Απ: Ναι, το Κέντρο Υγείας στο Ίλιον θα συνδέεται με το Αττικόν που είναι και το πλησιέστερο χωροταξικά, αλλά και το μεγάλο νοσοκομείο της Δυτικής Αθήνας που μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά τη λειτουργία του Κέντρου Υγείας. Το Κέντρο Υγείας στη Λ. Αλεξάνδρας θα διασυνδέεται με τα Πανεπιστημιακά νοσοκομεία του κέντρου.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Η έγγραφη συγνώμη του ΒΒC και η απόσυρση του επίμαχου ντοκιμαντέρ από όλες τις πλατφόρμες του βρετανικού ραδιοτηλεοπτικού δικτύου δεν φαίνεται να έχουν ικανοποιήσει τον Αμερικανό πρόεδρο. Έτσι, αργά χθες το βράδυ και ενώ βρισκόταν εν πτήση με το Air Force One, δήλωσε στους δημοσιογράφους που τον συνόδευαν, πως τελικά θα το πάει στα δικαστήρια. «Νομίζω ότι πρέπει να το κάνω. Με απάτησαν. Άλλαξαν τα λόγια που έβγαιναν από το στόμα μου», τόνισε χαρακτηριστικά μεταξύ άλλων.
Η αλήθεια είναι πως από την πρώτη στιγμή ο πρόεδρος των ΗΠΑ με την επιστολή που είχε στείλει στο ΒΒC, στις αρχές της εβδομάδας, είχε θέσει τρεις όρους για να μην προσφύγει στη δικαιοσύνη. Πρώτον, ο οργανισμός να ανακαλέσει την είδηση. Δεύτερον, να του ζητήσει συγνώμη και τρίτον, να τον αποζημιώσει. Η απαντητική επιστολή που έστειλε η νομική υπηρεσία του BBC προχθές, Πέμπτη, ικανοποιούσε δύο από αυτούς.
Σύμφωνα με πληροφορίες, μέσα στο Σαββατοκύριακο αναμένεται να μιλήσει μαζί του ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ. Μια συνομιλία που αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον καθώς, όπως επισημαίνουν Βρετανοί αναλυτές, θα φανεί αν υπάρχουν περιθώρια συμβιβασμού μεταξύ των δύο πλευρών και η υπόθεση δεν καταλήξει στα δικαστήρια. Αν και η βρετανική κυβέρνηση δεν εμπλέκεται άμεσα σε αυτή τη διένεξη.
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, το υπουργείο Τουρισμού δίνει τη δυνατότητα σε ακόμη περισσότερους πολίτες να απολαύσουν προσιτές διακοπές στην Ελλάδα, αξιοποιώντας μη αναλωθέντα ποσά καρτών της υψηλής περιόδου που έληξε στις 30 Σεπτεμβρίου 2025.
Ειδικότερα, δημοσιεύτηκε η με α.π. 22951/12.11.2025 (Β’6082) τροποποίηση της Κοινής Υπουργικής Απόφασης των υπουργών Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Εσωτερικών, Τουρισμού και Ψηφιακής Διακυβέρνησης για το πρόγραμμα «Τουρισμός για όλους 2025» που υλοποιείται από την Κοινωνία της Πληροφορίας ΜΑΕ, για την ανακατανομή ποσού ύψους 4,5 εκατ. ευρώ που δεν αξιοποίησαν δικαιούχοι που είχαν επιλέξει την υψηλή περίοδο για να χρησιμοποιήσουν την κάρτα τους.
Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να ολοκληρωθεί η διαδικασία ανάδειξης των νέων δικαιούχων για τη χαμηλή περίοδο που λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2025.
Οι νέοι δικαιούχοι θα προκύψουν από τον πίνακα μη κληρωθέντων δικαιούχων της χαμηλής περιόδου βάσει της σειράς κατάταξή τους στην κλήρωση που διενεργήθηκε τον περασμένο Μάρτιο. Ο πίνακας των νέων δικαιούχων χαμηλής περιόδου θα αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του υπουργείου Τουρισμού και στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του Προγράμματος https://vouchers.gov.gr/tourism4all-2025.
Στόχος του υπουργείου Τουρισμού είναι η ενίσχυση του εσωτερικού τουρισμού, η στήριξη των τουριστικών επιχειρήσεων και η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου με έμφαση στις ορεινές και λιγότερο τουριστικά ανεπτυγμένες περιοχές.
Οι νέοι κληρωθέντες δικαιούχοι θα λάβουν το προσεχές διάστημα, ενημέρωση μέσω sms και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στα στοιχεία επικοινωνίας που έχουν δηλώσει κατά την υποβολή της αίτησης, η κατάσταση της αίτησής τους θα τροποποιηθεί, ενώ θα λάβουν και οδηγίες ενεργοποίησης της ψηφιακής κάρτας από το πιστωτικό ίδρυμα της επιλογής τους.
Η ψηφιακή κάρτα μπορεί να χρησιμοποιηθεί όπως μια απλή χρεωστική κάρτα για τη διαμονή σε κατάλυμα της επιλογής τους, χωρίς καμία γραφειοκρατική διαδικασία και γεωγραφικό περιορισμό. Επισημαίνεται ότι οι δικαιούχοι δεν χρειάζεται να τηρούν λογαριασμό στο πιστωτικό ίδρυμα.
Η πρωτοβουλία αυτή του υπουργείου Τουρισμού πραγματοποιείται με την ουσιαστική συνδρομή των Πιστωτικών Ιδρυμάτων Alpha Bank και Eurobank, που συμμετέχουν στο Πρόγραμμα Τουρισμός για Όλους, και του φορέα υλοποίησης του έργου, Κοινωνία της Πληροφορίας ΜΑΕ, αλλά και την εξαιρετική συνεργασία με τα συναρμόδια Υπουργεία Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Εσωτερικών και Ψηφιακής Διακυβέρνησης.
Η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη δήλωσε: «Συνεχίζουμε δυναμικά την προσπάθεια για τόνωση του εσωτερικού τουρισμού, δίνοντας τη δυνατότητα σε ακόμα περισσότερους συμπολίτες μας να απολαύσουν τις διακοπές τους όλους τους μήνες του χρόνου, υλοποιώντας τη στρατηγική του υπουργείου Τουρισμού για βιώσιμη και ισόρροπη τουριστική ανάπτυξη, σε ολόκληρη την Επικράτεια».
ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ήταν ολοφάνερο. Ο Τσίπρας με τον γνωστό πολιτικό τυχοδιωκτισμό του και τη γνωστή «προσήλωση» στον Πούτιν και τους φίλους του, έδινε τα πρώτα ασημικά της χώρας. Ενώ η αλήθεια είναι, ότι αυτή η ιστορία είχε ξεκινήσει από τον Κώστα Καραμανλή, που ως πρωθυπουργός είχε ταξιδέψει στην Κίνα, συνοδευόμενος από εκατό επιχειρηματίες. Η επέκταση του λιμανιού των Κινέζων, συνεχίστηκε με επάλληλες τροποποιήσεις των αρχικών συμβάσεων κι η κυριαρχία της Cosco στο λιμάνι επιβλήθηκε τελικά με μία από τις τελευταίες πράξεις της κυβέρνησης Σαμαρά, τον Νόμο 4315/2014 που ψηφίστηκε στις 24 Δεκεμβρίου 2014, δηλαδή το βράδυ Χριστουγέννων (!!!) ενώ ήδη η χώρα όδευε προς εκλογές, εικοσιπέντε μόλις ημέρες πριν αναλάβει την κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ.
Το ζήτημα είναι, ότι ανεξαρτήτως των συνθηκών (μνημόνια κλπ) που βρισκόταν η χώρα, τα μεγάλα λιμάνια της βρέθηκαν στα χέρια χωρών εκτός του γεωστρατηγικού προσανατολισμού της. Πολύ περισσότερο αφού είχε ήδη να δημιουργείται ο κόμβος της Αλεξανδρούπολης κι ήταν δεδομένη η εξάρτηση της χώρας από τη Δύση και τις ΗΠΑ.
Χώρια φυσικά, ότι δυο λιμάνια που εξυπηρετούν το ΝΑΤΟ, πουλήθηκαν σε δυνάμεις που «πολεμούν» το ΝΑΤΟ, ειδικά της Θεσσαλονίκης, που συνοδεύθηκε με αγορά ποδοσφαιρικής ομάδας για δημιουργία «στρατού προστασίας»…
Το ζήτημα αυτό, επανέρχεται πάλι στο προσκήνιο, ειδικά μετά τις μεγάλες συμφωνίες της χώρας μας με τις ΗΠΑ για τα ενεργειακά, που την καθιστά κορυφαίο κόμβο στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Πώς θα γίνει αυτό με τα δυο μεγαλύτερα ελληνικά λιμάνια στα χέρια «εχθρών» αυτής της συνεργασίας; Τεράστιο ζήτημα. Τεράστιο γεωστρατηγικό παζλ! Το οποίο αρχίζει ν’ αναδεικνύεται με την έλευση στην Ελλάδα της πρέσβειρας των ΗΠΑ. Η οποία ευθύς εξαρχής τονίζει ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα έχει επιλεγεί να επιτελεί έργο και ρόλο για την απεξάρτηση της -αλλά και της Ευρώπης- από τα ρωσικά και τα κινεζικά συμφέροντα.
Κι είναι σαφές, ότι ο Μητσοτάκης που αργά, σιωπηρά και μεθοδικά κατάφερε να γίνει αυτή η άκρως επωφελής συμφωνία για τη χώρας μας, δεν μπορεί να αισθάνεται ιδιαιτέρως «ασφαλής», με τα μεγάλα λιμάνια της χώρας, εκτός ελέγχου και δη στα χέρια εκείνων που αντιδρούσαν και «τορπίλιζαν» το γιγαντιαίο σχέδιο για το δίκτυο μεταφορών, ενέργειας και ψηφιακών δεδομένων. Δηλαδή, του οικονομικού διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης, του γνωστού IMEC.
Σ’ αυτόν τον διάδρομο (ο οποίος είναι πέραν των ενεργειακών συμφωνιών), η Ελλάδα αναμένεται ν’ αποτελέσει και πάλι κομβικό ρόλο. Οι δε Αμερικανοί ισχυρίζονται ότι το συγκεκριμένο σχέδιο δεν έχει ΜΟΝΟ εμπορική κι ενεργειακή διάσταση, αλλά λειτουργεί κι ως βασικός παράγοντας για τη διασφάλιση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή.
Ξαναλέμε: Είναι πονοκέφαλος τόσο της Ελληνικής κυβέρνησης, όσο και των ΗΠΑ, το γεγονός ότι τα δυο μεγάλα λιμάνια της Ελλάδας, δεν βρίσκονται υπό έλεγχο. Ειδικά του Πειραιά, όπου μέσω του λιμανιού, οι Κινέζοι θεωρείται ότι μπορούν να δημιουργούν προσκόμματα.
Τι μέλλει γενέσθαι;
Το βέβαιο είναι ότι δύσκολα μπορεί να επιτευχθεί «αποκινεζοποίηση» του λιμανιού του Πειραιά ή κι απομάκρυνση της COSCO.
Προσέξτε: Μπορεί όμως, ν’ απαξιωθεί σταδιακά ο Πειραιάς, με την αναβάθμιση κι επέκταση του λιμανιού της Ελευσίνας, ακόμη και μέχρι την Κόρινθο! Κι όπως ισχυρίζονται διπλωματικοί κι οικονομικοί κύκλοι, υπάρχει ήδη σχέδιο που υποστηρίζεται από την αμερικανική ONEX και την κυβέρνηση Τραμπ. Συμφώνως μ’ αυτό, θα αναπτυχθεί στην Ελευσίνα ένας λιμένας πολλαπλών χρήσεων, με δυνατότητες υποδοχής και ελλιμενισμού εμπορικών πλοίων. Αυτό, θα λειτουργήσει ως αντίβαρο στον Πειραιά και στη κινεζική επιρροή. Ενώ η χώρα μας έτσι, θα «υπερπηδήσει» ένα σοβαρό σκόπελο και ταυτοχρόνως θα επιβεβαιώσει τις αλληλεπιδράσεις που ανέπτυξε τα χρόνια των κυβερνήσεων Μητσοτάκη, με χώρες όπως Ινδία, η Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κλπ.
Ταυτοχρόνως, υπάρχουν όλο και πιο θερμές ματιές στον Βόλο και στην Αλεξανδρούπολη, που θα μπορούσαν να διευρυνθούν τα λιμάνια τους και δυνητικά να περιληφθούν στους αμερικανικούς σχεδιασμούς.
Όσο για τη Θεσσαλονίκη; Ίδωμεν!
Προσέξτε κι αυτό: όπως είναι αντιληπτό, κάποιοι από το εγχώριο επιχειρηματικό λόμπι που κέρδιζαν πολλά χρήματα από τη μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου του Πούτιν ή θα χάνουν πολλά από τον διάδρομο IMEC που είναι στα σχέδια με επίκεντρο την Ελλάδα, αντιδρούν έντονα στο παρασκήνιο κι εξακολουθούν να «τορπιλίζουν» -κυρίως μέσω των ΜΜΕ που διαθέτουν- την απεξάρτηση της χώρας από Ρωσία και Κίνα.
Εξ ου κι απαιτείται στην χώρα πολιτική σταθερότητα. Η δε
διατήρηση και πλήρης υλοποίηση αυτών των σχεδίων, περνά από τις εκλογές του 2027 και την περίοδο μετά από αυτές…
ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: «Δεν μας χωράει πια η Αθήνα – Πολιτική κουζίνα με μία απ΄όλα και δέκα κόμματα Τραπέζια, σούβλες και μαδήματα…»
REAL NEWS: «Η νέα σελίδα στη συνεργασία για το καλώδιο – Σε κλοιό πιέσεων ο Ερντογάν – Ελληνικές κορβέτες με χρήματα από την Ε.Ε.»
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Οι 12 φόροι που μειώνονται το 2026»
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «Πακέτο Τεμπών σε συγγενείς νεκρών και τραυματίες Ισόβια σύνταξη και για το Μάτι – Φάκελος «Παλαιοημερολογίτες» Οι παγίδες με τα… μυστήρια και οι τέσσερις «αρχιεπίσκοποι»»
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΑΑΔΕ 18.000 «εξωχώριες» στη Βουλγαρία Το κόλπο της αποφυγής φόρου των ελληνικών επιχειρήσεων με εικονικές έδρες στη γειτονική χώρα»
Documento: «ΠΑΡΑΜ-ΙΘΑΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΚΡΙΜΑ Γυρνά την πλάτη στην ιστορία του, βρέθηκε πίσω από την προληπτική λογοκρισία στο Documento»
EΣΤΙΑ: «Σχέδιο ΗΠΑ με υπογραφή ΕΛΙΑΜΕΠ: Καλώδιο έναντι Καστελλόριου – Κύπρου»
ΤΟ ΒΗΜΑ: «Ο ΚΩΣΤΑΣ ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ, ΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ Τι ανησυχεί τον Πρόεδρο – Ο ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΟΥΙΛΚΙΝΣΟΝ ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΥΠΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ «Πώς να δανείσεις κάτι που δεν σου ανήκει;»»
ΜΠΑΜ στο ρεπορτάζ: ««Βόμβες» Μαρτίκα για τον «Mr. Spa» και το «στημένο» κόλπο με Παντελίδη – «ΞΕΠΛΥΜΑ» ΑΦΜ ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΑΥΓΕΝΑΚΗ!»
KONTRANEWS: «Οι πέντε προτεραιότητες του προγράμματος και οι κόντρες με τους πρώην συντρόφους του Το σχέδιο Τσίπρα για τον νέο πολιτικό φορέα – ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ-ΕΩΣΦΟΡΟΙ»
ΤΟ ΠΑΡΟΝ: «Τα ανοιχτά μέτωπα απειλούν τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ για την κυβέρνηση – Νέο… σόου ακρίβειας είχαμε τον Οκτώβριο»
Ο ΛΟΓΟΣ: «ΠΩΣ ΘΑ ΤΙΜΗΘΕΙ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ, ΕΙΔΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ «ΔΡΑΚΟΝΤΕΙΑ» ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ 52η επέτειος του Πολυτεχνείου – ΤΙ ΕΙΠΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΠΕΡΙ ΔΥΟ ΚΡΑΤΩΝ Πιθανή συνάντηση την επόμενη εβδομάδα Χριστοδουλίδη – Έρχιουρμαν – ΑΝΑΔΙΑΡΘΩΣΗ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΤΩΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΩΝ Την επόμενη εβδομάδα προκήρυξη για 300 νέους οδηγούς λεωφορείων»
Η ΑΥΓΗ: «10 συναντήσεις ενότητας Φάμελλος: Με προοδευτικό ψηφοδέλτιο για κυβέρνηση»
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «Ο ΓΡΙΦΟΣ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ»
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: «Τι τρέχει με τη νεανική παραβατικότητα;»
Υλικά για 4 άτομα
1 1/2 κιλό μπριζολάκια μαύρου χοίρου ή χοιρινού
10 γρ. φασκόμηλο
10 γρ. θρούμπι
10 γρ. δυόσμο
Έξτρα παρθένο ελαιόλαδο
1 κιλό πατάτες baby
Θυμάρι
Δεντρολίβανο
200 γρ. γιαούρτι
5 γρ. πάπρικα καυτερή
10 γρ. πάπρικα γλυκιά
3 γρ. πάπρικα καπνιστή
1 καλαμπόκι
10 γρ. βούτυρο
Αλάτι
Φρεσκοτριμμένο Πιπέρι
Τρόπος παρασκευής
Μαρινάρουμε τα μπριζολάκια μαύρου χοίρου με τα μυρωδικά, το φασκόμηλο, το θρούμπι, το δυόσμο και το ελαιόλαδο για 6 ώρες, σε μπολ σκεπασμένο μέσα στο ψυγείο.
Ενώ αν χρησιμοποιήσουμε το συμβατικό χοιρινό 3-4 ώρες αρκούν.
Βράζουμε τις πατάτες και τις πατάμε με το χέρι για να ανοίξουν.
Έπειτα τις τοποθετούμε σε ταψί με αλάτι χοντρό, δεντρολίβανο, θυμάρι και ψεκάζουμε με λίγο ελαιόλαδο.
Ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο στους 240° C για 22 λεπτά.
Τα τελευταία 8 λεπτά βάζουμε τα μπριζολάκια στο γκριλ και τα ψήνουμε, γυρίζοντας με τη λαβίδα και από τις δύο πλευρές.
Κόβουμε το καλαμπόκι στα 4, το ψήνουμε στο γκριλ και στο τέλος λίγο πριν το βγάλουμε το αλείφουμε με βούτυρο και αλάτι.
Παράλληλα αναμιγνύουμε το γιαούρτι με τα τρία είδη πάπρικας, το αλάτι και το πιπέρι.
Σερβίρουμε και βάζουμε τη σάλτσα γιαουρτιού πάνω στις πατάτες.
