Στα Άγραφα περιόδευσε το πρωί της Παρασκευής ο Νίκος Ανδρουλάκης.

Πρώτος σταθμός του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής ήταν το δημοτικό σχολείο Αγράφων με τους λιγοστούς πια μαθητές. Πίσω από αυτόν τον αριθμό αποκαλύπτονται δύο από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της χώρας: το δημογραφικό πρόβλημα και η εγκατάλειψη της περιφέρειας. Ο κ. Ανδρουλάκης, τέλος, επισκέφτηκε και το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης στη Βίνιανη.

Ακολουθεί η δήλωση του κ. Ανδρουλάκη:

Βρισκόμαστε στο Μουσείο της Βίνιανης, εδώ στα περήφανα Άγραφα, όπου σφραγίστηκε το έπος εθνικής αντίστασης. Εδώ που συγκροτήθηκε η πρώτη κυβέρνηση της ελεύθερης Ελλάδας.

Στην Ευρυτανία, αλλά και σε πολλές άλλες ορεινές περιοχές της Ελλάδας, υπάρχει μια έντονη δημογραφική κρίση, που φτάνει στα όρια της κατάρρευσης. Χιλιάδες νέοι άνθρωποι επιλέγουν την εσωτερική ή την εξωτερική μετανάστευση. Το κόστος παραγωγής, η έλλειψη υποδομών, ζητήματα που αφορούν το κοινωνικό κράτος, -τη δημόσια υγεία, τη δημόσια παιδεία-, αλλά και τα δίκτυα μεταφορών, δυσκολεύουν καθημερινά τη ζωή τους.

Για εμάς, λοιπόν, χρέος είναι ένα νέο σχέδιο περιφερειακής ανάπτυξης, που θα βελτιώσει τη ζωή όλων των Ελλήνων, ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες ορεινές περιοχές.  Γι’ αυτό, λοιπόν, για το ΠΑΣΟΚ, το όραμα και ο αγώνας για την πολιτική αλλαγή ταυτίζονται με την Ελλάδα της περιφερειακής ανάπτυξης. Μια Ελλάδα με ελπίδα και προοπτική για όλους τους Έλληνες.

Γραπτή ερώτηση κατέθεσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, καθηγητής Νικόλας Φαραντούρης για τον προκλητικό τουρκικό αποκλεισμό της Κύπρου από σειρά προπαρασκευαστικών συναντήσεων ενόψει της 31ης Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP31), η οποία θα λάβει χώρα στις 9-20 Νοεμβρίου 2026 στην Αττάλεια της Τουρκίας. 

Η Τουρκία διεκδίκησε και κέρδισε να φιλοξενήσει τη Διεθνή Διάσκεψη COP31 τον επόμενο Νοέμβρη. Η προηγούμενη Σύνοδος για το Κλίμα (COP30) είχε φιλοξενηθεί στο Μπελέμ της Βραζιλίας, στην οποία ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νικόλας Φαραντούρης είχε εκπροσωπήσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Ενόψει της φετινής Διάσκεψης, η Τουρκία ξεκίνησε να εφαρμόζει μια ευρύτερη πρακτική αποκλεισμού της Κύπρου από προπαρασκευαστικές διεργασίες της διοργάνωσης, αρνούμενη να αποστείλει προσκλήσεις στις Κυπριακές Αρχές για σημαντικές συναντήσεις, αγνοώντας ακόμη και αιτήματα διμερών επαφών που υπέβαλε η Κύπρος εκ μέρους της ΕΕ ως ασκούσα την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ. Όπως παραδέχθηκε η Κομισιόν, ο εν λόγω αποκλεισμός είναι απαράδεκτος και δεν συνάδει με την ιδιότητα της Τουρκίας ως χώρας υποδοχής της COP31. 

Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νικόλας Φαραντούρης στην παρέμβασή του τονίζει ότι «η πρακτική της Τουρκίας παραβιάζει τις πρόνοιες και διαδικασίες του ΟΗΕ και δεν σέβεται την ιδιότητα της Κύπρου τόσο ως ισότιμου μέλους του ΟΗΕ, όσο και ως χώρας ασκούσας την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ». Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ ζητά από την Επιτροπή:

α) συγκεκριμένες ενέργειες προκειμένου να διασφαλιστεί η ισότιμη και απρόσκοπτη συμμετοχή της Κύπρου στις διεργασίες για την COP31, και

β) συγκεκριμένα μέτρα αν παρατηρηθούν και νέα φαινόμενα ή μεθοδεύσεις αποκλεισμού της Κύπρου.

Οι Διεθνείς Διασκέψεις για το Κλίμα (COP) διοργανώνονται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και αποτελούν το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων για την κλιματική αλλαγή. 

Ο Έλληνας ευρωβουλευτής και καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιώς Νικόλας Φαραντούρης συμμετείχε ενεργά εκπροσωπώντας το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στη Διάσκεψη για την Κλιματική Αλλαγή (COP30) στο Μπελέμ της Βραζιλίας τον περασμένο Νοέμβριο. Στο πλαίσιο των εργασιών και των διαπραγματεύσεων υποστήριξε τρεις άξονες:

α) Απεξάρτηση από ορυκτά καύσιμα, εστιάζοντας στις διαπραγματεύσεις για την επίτευξη μιας δεσμευτικής συμφωνίας περιορισμού των ορυκτών καυσίμων.

β) Δίκαιη πράσινη μετάβαση, υποστηρίζοντας ότι το κόστος της ενεργειακής μετάβασης δεν πρέπει να επιβαρύνει τα ευάλωτα νοικοκυριά, αλλά τους ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες και όσους επωφελήθηκαν ιστορικά από τα ορυκτά καύσιμα.

γ) Δράσεις στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, οι οποίες ακολούθησαν με σειρά πρωτοβουλιών και εκδηλώσεων («EU Climate Action: From COP29 Baku to COP30 Belem»), με στόχο τον καθορισμό της ευρωπαϊκής στρατηγικής κατά της κλιματικής κρίσης.

Ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ είχε ασκήσει αυστηρή κριτική για την απουσία υψηλόβαθμης εκπροσώπησης της Ελληνικής Κυβέρνησης στις εργασίες της Συνόδου, σε αντίθεση με την Τουρκία η οποία διεκδίκησε και κέρδισε τελικά την διοργάνωση της φετινής Συνόδου.

Ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης συμμετείχε, σήμερα, Παρασκευή 29 Μαΐου σε πάνελ της Έκθεσης Attica Green Expo, με θέμα: «Περιβάλλον, κρίσεις και δημόσιος λόγος: Πώς επικοινωνείται η περιβαλλοντική διαχείριση».

Πέραν του Π. Μαρινάκη, στο πάνελ υπό τον συντονισμό του δημοσιογράφου Κώστα Παπαχλιμίντζου μίλησαν ακόμη: ο Διευθυντής Ψηφιακής Επικοινωνίας του Πρωθυπουργού Νίκος Ρωμανός, ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Φάνης Σπανός, ο Δήμαρχος Αγίας Παρασκευής Ιωάννης Μυλωνάκης, ο Δήμαρχος Μάνδρας – Ειδυλλίας Αρμόδιος Δρίκος, ο Δήμαρχος Ωραιοκάστρου – Πρόεδρος Επιτροπής Πολιτισμού & Νεολαίας της ΚΕΔΕ Παντελής Τσακίρης και ο Αντιδήμαρχος Καθαριότητας και Αστικού Περιβάλλοντος Δήμου Φιλοθέης – Ψυχικού Ηλίας Αγγελόπουλος.

Ακολουθούν οι τοποθετήσεις του κ. Μαρινάκη:

Σχετικά με τον ρόλο της Κυβέρνησης στη διαχείριση περιβαλλοντικών κρίσεων

Καταρχάς ευχαριστώ πάρα πολύ τους διοργανωτές για την πρόσκληση, να συγχαρώ για αυτή την εντυπωσιακή διοργάνωση, την Attica Green Expo, θεσμός πλέον έχει γίνει, γιατί κατάφερε και εντόπισε ποιά είναι τα θέματα που απασχολούν την κοινωνία. Το μεγαλύτερο πρόβλημα κύριε Παπαχλιμίντζο, αγαπητές και αγαπητοί που είμαστε σήμερα εδώ μαζί και είναι τιμή μου να είμαι με αυτούς τους ομιλητές στο ίδιο πάνελ, το μεγαλύτερο πρόβλημα της δημόσιας συζήτησης είναι ότι πολλές φορές μιλάμε για πράγματα που δεν απασχολούν παρά ελάχιστα ή και καθόλου την κοινωνία, καθόλου. Άλλα λέμε εμείς, άλλα συζητά ο κόσμος στο σπίτι του. Κι εδώ βρισκόμαστε σε έναν χώρο που έχουν περάσει και θα περάσουν σε όλη αυτή τη διοργάνωση 11.000 παιδιά, σχολεία με καθηγητές και συζητάει για το παρόν και το μέλλον των παιδιών αυτών και των γονιών τους, των δικών μας παιδιών, αυτή είναι η συζήτηση.

Πάω κατευθείαν στο ερώτημά σας. Ζούμε σε μια χώρα που μέχρι το 2019 η Πολιτική Προστασία ήταν μία γενική γραμματεία «παροπλισμένη», σε έναν ημι-διαλυμένο χώρο και η έννοια της πρόληψης, όπως και πολλές άλλες πολύ σημαντικές έννοιες για τις ζωές μας, ήταν ένα σύντομο ανέκδοτο με τραγικές συνέπειες πάρα πολλές φορές.

Θυμίζω ότι το 112 που πολλοί έχουν λοιδορήσει και αν υπήρχε, σύμφωνα με τον εισαγγελέα έδρας για τη δίκη στο Μάτι, θα είχε σώσει δεκάδες συνανθρώπους μας, όχι μόνο εκεί και σε άλλες περιπτώσεις, δεν μπορούσε καν να λειτουργήσει πιλοτικά για ολόκληρα χρόνια.

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, να βάζουμε τα θεμέλια για να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα η οποία είναι ήδη εδώ, δεν είναι ότι θα έρθει, η κλιματική κρίση δεν είναι μια συζήτηση για το μέλλον, είναι μια συζήτηση για το παρόν. Αρχικά πιλοτικά και στη συνέχεια με μόνιμο τρόπο τρέξαμε το 112, κοιτάξαμε χρόνο με το χρόνο να αυξήσουμε τις δυνάμεις πυρόσβεσης. Αυτή τη στιγμή στην παρούσα αντιπυρική περίοδο θα φτάσουμε τους 17.700 μόνιμους και εποχικούς πυροσβέστες και μέχρι το τέλος της τους 18.804, μια αύξηση χρόνο με το χρόνο πάρα πολύ σημαντική, τα οχήματα θα είναι 4.299 και παράλληλα οι δασο-κομάντος, οι ειδικές ομάδες προστασίας έχουν φτάσει πλέον τα 1.450 μέλη. Αυτό ως προς την αντιμετώπιση. Δηλαδή αυτούς οι οποίοι επεμβαίνουν όταν προκύπτει μια ανάγκη πυρόσβεσης οπουδήποτε στην αντιπυρική περίοδο.

Υπάρχει όμως και κάτι το οποίο είναι πιο σημαντικό, που είναι η πρόληψη. Είναι αυτά τα drones τα περιβόητα, τα οποία μπορούν να εντοπίσουν 100 πλέον στον αριθμό, μπορούν να εντοπίσουν μια πυρκαγιά όχι σε 5, 6, 7, 8 λεπτά, αλλά σε 2 και 3 λεπτά. Οι αυτοδιοικητικοί που είναι εδώ μαζί μας αντιλαμβάνονται την αξία όλων αυτών, είναι η δράση Antinero, είναι οι δράσεις καθαρισμού των οικοπέδων και με κυρώσεις στις περιπτώσεις που αυτά δεν γίνονται σωστά, αλλά κυρίως με μια καθοδήγηση από το Κράτος και βελτίωση χρόνο με το χρόνο.

Το Κράτος έρχεται πλέον και σέβεται τις αγωνίες των πολιτών και των αυτοδιοικητικών και τους κόπους που είναι οι φόροι, είναι το υστέρημα από τη δουλειά του καθενός. Αλλάζει εντελώς το μοντέλο, βελτιώνεται χρόνο με το χρόνο, όχι γιατί έχουμε την αυταπάτη και κλείνω με αυτό, ότι μπορούμε να κερδίσουμε μια τόσο άνιση μάχη, αλλά γιατί έχουμε την υποχρέωση μέσα από αυτή τη βελτίωση να βελτιώνουμε, όχι μόνο την καθημερινότητα των πολιτών, με μια σειρά από πρωτοβουλίες, αλλά να τους θωρακίζουμε.

Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε, αλλά έχουμε διανύσει και έναν σημαντικό. Ξεκινάει μια μάχη, σηκώνουμε μανίκια, όπως σε κάθε αντιπυρική περίοδο. Ελπίζουμε να έχουμε τα περσινά αποτελέσματα που ήταν καλύτερα από τα προηγούμενα χρόνια και συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη και θέλουμε όλες και όλους συμμάχους.

Πώς αντιμετωπίζει ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος την κριτική και τις απαιτήσεις σε περιόδους πυρκαγιών

Καταρχάς με σεβασμό, γιατί έχει δίκιο ο κάθε συμπολίτης μας που πληρώνει στην ώρα του φόρους και εισφορές, να ζητάει το Κράτος να είναι εκεί και κάθε δήμαρχος που έχει την υποχρέωση να θωρακίσει τους πολίτες του Δήμου του να είναι διεκδικητικός. Χρειάζεται, λοιπόν, ψυχραιμία, γιατί όταν ο άλλος βλέπει το βιός του να απειλείται κάποιες φορές και τη ζωή του, δεν περιμένεις από αυτόν να αντιληφθεί ότι μπορεί να υπάρχουν άλλες 20, 30, 70, 80, 90 ενάρξεις πυρκαγιών την ίδια μέρα.

Ψυχραιμία, σεβασμός και από εκεί και πέρα επιχειρησιακή ετοιμότητα. Δεν είμαι καθ’ ύλην αρμόδιος, αλλά είχα τη δυνατότητα, επειδή κοντεύω πλέον τρία χρόνια, σε λίγες εβδομάδες σε αυτή τη θέση, να είμαι και τα προηγούμενα καλοκαίρια, αντιπυρικές περιόδους κάποιες μέρες, όσο λιγότερο πηγαίνουμε εκεί, τόσο σημαίνει ότι πάει καλύτερα το πράγμα για να διαχειριστούμε κρίσεις οι οποίες ξεσπάνε. Σε τι συνίσταται μια κρίση εν μέσω αντιπυρικής περιόδου; Ταυτόχρονες ενάρξεις πυρκαγιών είτε εξ’ αμελείας είτε εκ δόλου που δημιουργούν τεράστιο ζήτημα στο μηχανισμό πολιτικής προστασίας, προτεραιοποίησης, γι’ αυτό και είναι πολύ σημαντικό ότι έχουν αυξηθεί πολύ και το προσωπικό και τα μέσα. Εκεί λοιπόν οι επιχειρησιακοί πρέπει να προτεραιοποιήσουν ποια μέσα, εναέρια, επίγεια πρέπει να πάνε, ούτως ώστε να αντιμετωπίσουν το σύνολο των ενάρξεων και να μην ξεφύγουν, να μην εξελιχθούν, δηλαδή, σε αυτό το οποίο επιστημονικά φαίνεται ότι είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί, αυτό που λέμε megafires, όπως η πυρκαγιά η μεγάλη πρόπερσι, που έφτασε σε ένα κομμάτι της Αττικής που δεν είχε ξαναφτάσει.

Νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται είναι εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που ξέρουν. Αν κάτι έκανε διαφορετικό η Κυβέρνηση αυτή και συγκριτικά, γιατί υπάρχουν και δύσκολες ημέρες, την έχει αναδείξει στον κόσμο πιο σοβαρή από άλλες, εγώ δεν θα πω πετυχημένα, γιατί δεν μπορεί να μιλάμε για επιτυχία όταν χάνονται περιουσίες, ούτως ή άλλως για την κλιματική κρίση συζητάμε, είναι ότι έδωσε δύναμη πραγματική, εργαλεία στους ειδικούς.

Καταρχάς, στους μετεωρολόγους, στους επιστήμονες που μπορούν να κάνουν προβλέψεις. Δεύτερον, σε επιχειρησιακούς και δεν μιλάω μόνο για τους πυροσβέστες, δεν μιλάω μόνο για τους δασο-κομάντος, μιλάω και συνολικά για τα Σώματα Ασφαλείας και τις Ένοπλες Δυνάμεις που στις πολύ μεγάλες κρίσεις συνέδραμαν και τρίτον στους ανθρώπους της πολιτικής προστασίας, είναι εντυπωσιακή η λειτουργία της πλέον, όταν έχουν να διαχειριστούν μια κρίση.

Αυτό το οποίο δεν βλέπουμε δυστυχώς από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα είναι την αντίστοιχη ωριμότητα. Προσπαθούν εν μέσω κρίσεων πολλές φορές να πολιτικοποιήσουν μια επιχειρησιακή συζήτηση. Θέλει πολύ δουλειά ακόμα, αλλά το κυριότερο είναι, το ξαναλέω, εργαλεία, όπλα, χρηματοδότηση και εμπιστοσύνη σε αυτούς που ξέρουν τη δουλειά.

Για τη διαφορά στη διαχείριση περιβαλλοντικών κρίσεων από προηγούμενες κυβερνήσεις

Δύο παρατηρήσεις και απαντάω επί της ουσίας. Παρατήρηση πρώτη: ακούγοντας τους αξιότιμους συνομιλητές, νομίζω ότι βγαίνει και ένα μήνυμα ελπίδας, γιατί άκουσα νέους ανθρώπους που δεν βρίσκονται εδώ τυχαία, βρίσκονται εδώ επειδή κάποιοι τους επέλεξαν και οι κάποιοι είναι οι μοναδικοί κριτές που είναι ψηφοφόροι, είτε σε επίπεδο περιφέρειας, είτε σε επίπεδο δήμων είτε κεντρικά. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πολλούς εκ των ομιλητών τους γνωρίζω με πολλές προηγούμενες ιδιότητές τους και πριν και πάνω απ’ όλα ως ενεργούς πολίτες και βρίσκονται σήμερα εδώ εκπροσωπώντας τους συμπολίτες τους και τους συνδημότες τους.

Άρα εδώ βγαίνει κι ένα μήνυμα, γιατί σημαντικές οι πολιτικές, η επικοινωνία, η ουσία, αλλά πάρα πολύ σημαντικά είναι και τα πρόσωπα. Και δεν μπορούσα να μην το πω. Μου δίνεται αυτή η ευκαιρία, γιατί η εικόνα πολλές φορές είναι πολύ πιο δυνατή από πάρα πολλά λόγια.

Το δεύτερο που θέλω να πω είναι η κοινή συνισταμένη όλων των τοποθετήσεων, είναι το ήθος των ανθρώπων, ο τρόπος που μιλάνε, που είναι εξίσου σημαντικός με όσα λένε. Όλοι χρησιμοποίησαν τη λογική των επιχειρημάτων τους, αλλά και τον τρόπο που προσπαθούν να πουν στους πολίτες κάποια πράγματα. Όταν κάποιος βλέπει ότι κινδυνεύει, προφανώς εκείνη τη στιγμή το μόνο που τον νοιάζει είναι να σωθεί και είναι και υποχρέωση της πολιτείας και σε κεντρικό επίπεδο και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο και όλοι μαζί είμαστε μέρος, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί είμαστε μια ομάδα για να πετύχουμε τον στόχο μας, αλλά σε συνθήκες ηρεμίας, όταν δηλαδή τα πράγματα είναι πιο ήσυχα, πρέπει να λέμε στον κόσμο και πολλές δυσάρεστες αλήθειες, είτε αυτή η συζήτηση έχει να κάνει με την οικονομία, είτε με την πολιτική προστασία είτε με το οτιδήποτε.

Τί θέλει ο κόσμος; Ο κόσμος θέλει ειλικρινή λογοδοσία. Όταν λέω πόσους πυροσβέστες έχουμε στη διάθεσή μας ή πόσα τα εναέρια μέσα, πόσα είναι τα επίγεια μέσα, πόσα είναι τα drones, μπορεί κάποιες φορές να γίνομαι λίγο κουραστικός, αλλά το κάνω γιατί αυτή είναι η ευθύνη του Κράτους, κάποιος τους πληρώνει όλους αυτούς. Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι ξενυχτούν για να είμαστε ασφαλείς, πληρώνονται από εσάς, από τους φορολογούμενους, από τους φόρους σας, από τα δημοτικά τέλη, από όλα αυτά, τα οποία καταλήγουν στον περιβόητο κρατικό «κορβανά».

Η λογοδοσία δεν είναι μία αόριστη έννοια και δεν υπήρχε πάντοτε, κύριε Παπαχλιμίντζο, ή γινόταν κατά το δοκούν, σύμφωνα με το συμφέρον του καθενός. Ήμασταν στην αντιπολίτευση και τώρα είμαστε στην Κυβέρνηση και η πολιτική κάνει κύκλους και όταν ήμασταν στην αντιπολίτευση πέσαμε πάνω σε οδυνηρές συγκυρίες, το είπε ο δήμαρχος, ο Αρμόδιος, οι φονικές πλημμύρες στη Μάνδρα, η καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι και κάποιες άλλες περιπτώσεις. Αφού έφυγε η πρώτη περίοδος έντασης, στη συνέχεια σε πολιτικό επίπεδο ασκήθηκε κριτική ως οφείλει να κάνει η αντιπολίτευση, αλλά σε πολιτικό επίπεδο. Γιατί; Γιατί είχαμε τότε μια κυβέρνηση που δεν ξέραμε καν τι είναι το 112 και τώρα το 112 πολλές φορές λοιδορείται, ή γιατί η αντίδραση την οποία είδαμε ήταν επικοινωνιακή και όχι επί της ουσίας, αλλά το πιστεύω, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι και ως προς τον τρόπο που χειριζόμαστε μια κρίση, αλλά και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε μια κρίση.

Όταν συνέβησαν στη συνέχεια και άλλα τραγικά και δεν αναφέρομαι μόνο σε φυσικές καταστροφές, είδαμε σε γραφεία κομμάτων πανό με ονόματα θυμάτων, είναι ακόμα εκεί. Ναι, το κόμμα μπορεί να μην είναι, αλλά οι τακτικές όλων αυτών των ανθρώπων θα μείνουν ανεξίτηλες.

Με συγχωρείτε, αλλά αυτό δεν το είδαμε από την Νέα Δημοκρατία. Τώρα εκπροσωπώ την Κυβέρνηση και τον Πρωθυπουργό, αλλά ανήκω από μικρό παιδί σε αυτήν την παράταξη. Δεν θυμάμαι ποτέ τον πολιτικό μας χώρο, γιατί είναι μια ευρύτερη έννοια η παράταξη, οι άνθρωποι που είναι, που έχουν περάσει, να προσπαθούν επί τη βάσει μιας τραγωδίας, είτε είναι μια φυσική καταστροφή είτε είναι ένα δυστύχημα, να επιβιώσουν πολιτικά. Δεν θυμάμαι ποτέ τη Νέα Δημοκρατία, την αντιπολίτευση τότε, να υιοθετεί θεωρίες συνωμοσίας πάνω σε κάτι υπαρκτό, γιατί και το Μάτι είναι υπαρκτό, όχι απλά υπαρκτό, τραγωδία. Και τα Τέμπη είναι μια τραγωδία και η Μάνδρα είναι μια τραγωδία και εκεί υπάρχουν μανάδες και μπαμπάδες που θρηνούν ακόμα και σήμερα και δεν θα σταματήσουν ποτέ να θρηνούν τα παιδιά τους. Αλλά η διαφορά είναι στο τι χτίζεις πάνω σε αυτό. Και επειδή γνωριζόμαστε πλέον όλοι μεταξύ μας και όλα αυτά είναι δημόσια, όταν τους καλούμε να μας πουν «πείτε μας ένα παράδειγμα», επικαλούνται διάφορες ομιλίες πολιτικής κριτικής. Εδώ δεν μιλάμε για πολιτική κριτική. Αυτό που ζήσαμε πριν από 1,5 χρόνο στην επέτειο των Τεμπών δεν έχει προηγούμενο. Και δυστυχώς το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται.

Δεν πιστεύω όμως ότι εκεί είναι η κοινωνία. Εκεί μπορεί να είναι ένα κομμάτι της κοινωνίας, μια μειοψηφία που εκμεταλλεύεται την οργή της σε ένα κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Ο κόσμος είναι εδώ, εδώ είναι τα παιδιά, εδώ είναι οι δήμαρχοι, εδώ είναι οι αντιδήμαρχοι, εδώ είμαστε όλοι εμείς και η κοινωνία είναι εδώ. Τί εννοώ εδώ; Όχι μόνο σε αυτόν τον χώρο, σε αυτές τις συζητήσεις. Και οφείλουμε να μην παρασυρόμαστε από την άλλη, την τοξική συζήτηση, να απαντάμε, εννοείται, όταν προκαλούμαστε και να απαντάμε στα πιεστικά ερωτήματα της κοινωνίας και μόνο.

Χαιρετισμός του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη σε ημερίδα του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ για την αντιμετώπιση των Στρατηγικών Αγωγών ενάντια στη δημόσια συμμετοχή (SLAPPs)

Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Κύριε Υπουργέ, κύριε Γενικέ Γραμματέα, κυρία Πρόεδρε, αγαπητά μέλη της ΕΣΗΕΑ και του Διοικητικού Συμβουλίου και του Μορφωτικού Ιδρύματος. Αξιότιμες και αξιότιμοι προσκεκλημένοι, αγαπητές και αγαπητοί δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στον Τύπο, δεν θα εκφωνήσω την ομιλία την οποία είχαμε προετοιμάσει. Πρώτον, γιατί σέβομαι τον χρόνο και ακολουθώ και το παράδειγμα της Προέδρου και δεύτερον, γιατί βρίσκομαι σε έναν χώρο που μετά από σχεδόν τρία χρόνια, που έχω την τιμή να υπηρετώ αυτό το χαρτοφυλάκιο, νιώθω αρκετά οικείο.

Όχι γιατί κάθε φορά που έρχομαι εδώ, η υποδοχή που μου επιφυλάσσει η αγαπητή Πρόεδρος, είναι θερμή, το αντίθετο θα έλεγα, είναι ίσως η πιο διεκδικητική Ένωση και η ΕΣΗΕΑ, αλλά και αντίστοιχα οι υπόλοιπες Ενώσεις σε όλη την Ελλάδα και ο κύριος Τριανταφύλλου, σε πανελλαδικό επίπεδο. Αλλά πολλές φορές, όσο πιο διεκδικητικός είναι κάποιος, τόσο πιο μεγάλο είναι το αποτέλεσμα. Θέλω να προβώ σε κάποιες παραδοχές δημοσίως, γιατί η δημόσια έκθεση κάποιων δεδομένων δεσμεύει και εμάς τους πολιτικούς, αλλά το κυριότερο και το σύνολο των ανθρώπων που πρέπει να πάρει κάποιες πρωτοβουλίες.

Πριν από περίπου 1,5 χρόνο, όταν εισηγήθηκα το πρώτο νομοσχέδιο στη Βουλή ως Υφυπουργός αρμόδιος για τον Τύπο, πέραν των αρμοδιοτήτων του Κυβερνητικού Εκπροσώπου, έκανα κάτι που δεν συνηθίζεται. Παρουσίασα όλο το χρονοδιάγραμμα για τα επόμενα νομοσχέδια της διετίας, δηλαδή της δεύτερης διετίας, της δεύτερης τετραετίας της Κυβέρνησης. Τότε το νομοσχέδιο ήταν για τα Μητρώα Έντυπου και Ηλεκτρονικού Τύπου και είχα πει, ότι θέλω μέχρι το τέλος της τετραετίας να περάσουμε ένα νομοσχέδιο για την ΕΡΤ και τους εργαζόμενους σε αυτήν, που είχαν να δουν την οποιαδήποτε αλλαγή 13 χρόνια, τη ρύθμιση των περιφερειακών καναλιών.

Το πρώτο από τα δύο ψηφίστηκε, το δεύτερο ψηφίζεται εντός των επόμενων δύο εβδομάδων, έχει περάσει από διαβούλευση και τη ρύθμιση των ραδιοφώνων, των αδειών δηλαδή των ραδιοφωνικών σταθμών που φιλοδοξούμε να το περάσουμε από το επόμενο Υπουργικό Συμβούλιο, ούτως ώστε να κλείσει ένας κύκλος νομοθέτησης, που λύνει εκκρεμότητες 30 ετών. Το έκανα αυτό για να δεσμευτώ δημοσίως, γιατί η λογοδοσία για να υπάρχει, πρέπει να υπάρχει και δέσμευση χρονοδιαγράμματος. Ακριβώς λοιπόν ενώπιόν σας, μαζί με τον κ. Μπούγα, θέλω να σας πω κάποια πράγματα.

Πρώτον, είναι ανάγκη, πέραν της ευρωπαϊκής οδηγίας, να προστατεύσουμε κάθε εργαζόμενη και κάθε εργαζόμενο στον Τύπο από καταχρηστικές πρακτικές. Δεν είναι μόνο το ζήτημα των αγωγών. Είναι και το ζήτημα των απειλών, είναι και το ζήτημα των επιθέσεων. Γι’ αυτό και έχουμε προβεί σε μια σειρά από πρωτοβουλίες που θωρακίζουν το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Μία είναι η συζήτηση για τα SLAPPs, θα τα πει τα περισσότερα ο κ. Μπούγας. Ολοκληρώνουμε ουσιαστικά μια σειρά από πρωτοβουλίες. Είμαστε η Κυβέρνηση που κατήργησε το αδίκημα της απλής δυσφήμισης, μια νομική βάση, που ουσιαστικά υπήρχε για πολλές από αυτές τις αγωγές. Είναι άλλο πράγμα η συκοφαντική δυσφήμιση, που το αντίθετο κανένας δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί να καταργηθεί. Και είναι άλλο πράγμα η απλή δυσφήμιση, που στην ελληνική έννομη τάξη ως αδίκημα δεν υπάρχει, μετά από νομοθέτηση του Υπουργείου Δικαιοσύνης και της δικής μας Κυβέρνησης.

Είναι το Κέντρο Ασφάλειας Δημοσιογράφων. Κάτι το οποίο μπορεί να μην είναι ιδιαίτερα δημοφιλές, όμως είναι μια πρακτική που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνωρίζει ως βέλτιστη πρακτική για όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Είναι η Task Force για την ασφάλεια των δημοσιογράφων και βέβαια όλες οι πρωτοβουλίες που πήραμε, όταν μαζί με το Γενικό Γραμματέα πήραμε την απόφαση, το πρώτο κράτος της Ευρώπης, να εφαρμόσουμε τον EMFA, δηλαδή τον European Media Freedom Act, είναι ο Κανονισμός για την ασφάλεια και την προστασία των δημοσιογράφων. Διατάξεις ήδη έχουν ψηφιστεί από το τελευταίο νομοσχέδιο. Αλλά δεν είναι μόνο το ζήτημα της ασφάλειας. Είναι και το ζήτημα της ενδυνάμωσης των δημοσιογράφων. Και εδώ έρχεται η ΕΣΗΕΑ και τα αιτήματά της που γίνονται πράξη.

Δεν ξέρουν πάρα πολλοί, αλλά μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, είτε μία εφημερίδα τηρούσε στοιχειώδεις προβλέψεις σεβασμού των εργαζόμενων, δημοσιογράφων και μη, είτε τους πλήρωνε στην ώρα της και αντίστοιχα εφημερίδα και ιστοσελίδα, είτε τους απασχολούσε και σε ένα και σε άλλο μέσο με τον ίδιο μισθό, έπαιρνε κανονικά κρατική χρηματοδότηση. Κανείς δεν το ήλεγχε αυτό, κανείς δεν επέβαλε κάποιες υποτυπώδεις έστω κυρώσεις. Ήρθαμε ως Κυβέρνηση και νομοθετήσαμε τα Μητρώα Έντυπου και Ηλεκτρονικού Τύπου και κάναμε μία γενναία παραδοχή, βάζοντας μία κόκκινη γραμμή με το χθες.

Κανείς πλέον δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους «γαλέρας» και στο όνομα της λειτουργίας ενός ομίλου να χρησιμοποιεί έναν δημοσιογράφο, έναν cameraman, έναν τεχνικό, έναν διοικητικό υπάλληλο σε ένα κανάλι, σε μια εφημερίδα, σε έναν ραδιοφωνικό σταθμό με τον ίδιο ακριβώς μισθό, χωρίς να σέβεται τις διατάξεις του εργατικού δικαίου και όλα τα υπόλοιπα, τα οποία προβλέπονται από την ελληνική νομοθεσία. Όποιος δεν τα πληροί αυτά, τα πολύ αυστηρά και λογικά όμως κριτήρια,  που συνδιαμορφώσαμε με τις Ενώσεις, πάρα πολύ απλά είναι εκτός Μητρώου και δεν μπορεί να πάρει ούτε ένα ευρώ από κρατική διαφήμιση.

Θα μπορούσα να σας μιλάω για ώρες για τις πρωτοβουλίες μας, όμως θέλω να καταλήξω στο επίδικο ζήτημα της σημερινής ημερίδας και μιλάω και ως έχων αυτή την ιδιότητα, την εξαιρετικά εφήμερη πολιτική ιδιότητα, όπως όλες οι πολιτικές θέσεις, αλλά και την επαγγελματική μου ιδιότητα. Εδώ πολύ κοντά ήταν και το πρώτο δικηγορικό γραφείο που άνοιξα, πριν από λίγα χρόνια.

Ξέρετε πολλές φορές πηγαίνουμε στο ένα άκρο και άλλες φορές πηγαίνουμε στο άλλο άκρο, η ουσία όμως βρίσκεται πολλές φορές κάπου στη μέση. Συμφωνούμε ότι είναι απαράδεκτο οποιοσδήποτε να χρησιμοποιεί την ιδιότητά του για να εκφοβίσει, είτε με ένα οποιοδήποτε μέσο, πολύ παραπάνω, κάνοντας κατάχρηση του ρόλου της Δικαιοσύνης. Γι’ αυτό και προβαίνουμε σε όλες αυτές τις πρωτοβουλίες και όλα όσα θα σας πει ο κ. Μπούγας, όμως, να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα:

Πρώτον, κανένας πολίτης δεν είναι ανώτερος ή κατώτερος από οποιονδήποτε άλλον. Κάθε πολίτης θα μπορεί να είναι εν δυνάμει ενάγων και προφανώς εν δυνάμει εναγόμενος, αντιστοίχως μηνυτής ή μηνυόμενος.

Καμία νομοθεσία δεν πρέπει να απαγορεύσει από έναν συμπολίτη μας να κινηθεί στη Δικαιοσύνη, όταν θεωρεί ότι ο οποιοσδήποτε, είτε είναι δημοσιογράφος, είτε όχι, βλάπτει την τιμή και την υπόληψή του, είτε τον συκοφαντεί, είτε τον υβρίζει, είτε διαπράττει οποιοδήποτε άλλο αδίκημα. Αυτό που προσθέτουμε είναι ένα ακόμα φίλτρο στην προδικαστική διερεύνηση μιας αγωγής. Ούτως ή άλλως ήδη υπάρχουν φίλτρα στην ελληνική έννομη τάξη για να προχωρήσει, να «περπατήσει» νομικά, όπως λένε οι συνάδελφοι δικηγόροι μία αγωγή, πρέπει να προηγηθεί ένα εξώδικο που να γνωστοποιείς στο άλλο μέρος, γιατί θεωρείς ότι πρέπει να κατατεθεί μία αγωγή. Άρα ουσιαστικά η συνέχιση της υπόθεσης αυτής έχει και μία αποδοχή του δόλου αυτού που έχει γραφτεί.

Επίσης, εάν μια αγωγή απορριφθεί για τον οποιονδήποτε λόγο, ειδικά αν απορριφθεί επί της ουσίας, ο ενάγων θα κληθεί κατά πάσα πιθανότητα να πληρώσει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό, γιατί πάρα πολύ απλά ταλαιπώρησε τον εναγόμενο και τον οδήγησε σε αυτή τη διαδικασία.

Αυτά δεν τα λέω για να υπερασπιστώ τις καταχρηστικές αγωγές, ούτως ή άλλως είμαι μέρος της ομάδας που εφαρμόζει μια σειρά από διατάξεις που δεν είχαμε δει ολόκληρες δεκαετίες. Τα λέω, όμως, γιατί ζούμε στη χώρα όπου ο πολιτικός διάλογος γίνεται σε πάρα πολλές περιπτώσεις με όρους υποκρισίας. «Διαλέγουμε» για το θέμα που θα μιλήσουμε, πληθυντικός ευγενείας είναι, απευθύνεται στο υπόλοιπο πολιτικό σύστημα. «Διαλέγουμε» τους δημοσιογράφους για τους οποίους θα διαμαρτυρηθούμε. «Διαλέγουμε» τα θέματα τα οποία θα σηκώσουμε.

Πριν από λίγες ημέρες, από τη μια μέρα στην άλλη, ένας δημοσιογράφος αντικαταστάθηκε από ένα κεντρικό δελτίο ειδήσεων περιφερειακού καναλιού. Ως Κυβερνητικός Εκπρόσωπος κάνω, όπως οφείλω, δύο φορές την εβδομάδα ενημερώσεις πολιτικών συντακτών. Όπως έχετε διαπιστώσει, δεν βάζω φίλτρα, φράγματα, περιορισμούς. Δέχομαι όλες τις ερωτήσεις, όπως έχω, το ξαναλέω, καθήκον και είμαι και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος που οι ενημερώσεις μου έχουν κρατήσει περισσότερο από οποιουδήποτε άλλου, είναι και η επικαιρότητα, είναι και η θεματολογία και είναι και η διάθεση των δημοσιογράφων να επιτελέσουν το καθήκον τους. Δεν δέχτηκα ούτε μία ερώτηση για αυτό, ενώ υπάρχει και μία δήλωση η οποία αφήνει κάποιες αιχμές. Εγώ δεν πιστεύω ότι ο ρόλος των πολιτικών, των δημοσιογράφων είναι να είναι δικαστές ή εισαγγελείς, αλλά να συμφωνήσουμε ότι όπως αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει σε μία περίπτωση που δεν υπάρχουν αποδείξεις, δεν πρέπει να συμβαίνει και σε καμία άλλη περίπτωση.

Κλείνω με μία προσωπική εμπειρία και ένα προσωπικό βίωμα. Όταν ξεκίνησα να εργάζομαι ως ασκούμενος δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο που ήμουν τότε, το είπα και στο φόρουμ που διοργανώσαμε κατά του τοξικού λόγου και της παραπληροφόρησης, είχε έναν εκ των εμπλεκόμενων σε ένα από εκείνα τα περιβόητα μεγάλα σκάνδαλα του Βατοπεδίου, το γνωστό εκείνο που είχε ξεκινήσει ως ένα πολύ μεγάλο σκάνδαλο. Ο άνθρωπος αυτός λοιδορήθηκε, του ασκήθηκε ποινική δίωξη και κάποια χρόνια μετά εξεδόθη βούλευμα απαλλακτικό, επί της ουσίας απαλλακτικό. Η παραπομπή του φιλοξενήθηκε σε δεκάδες πρωτοσέλιδα, όπως και των υπόλοιπων τότε κατηγορούμενων, γιατί είχε ασκηθεί ποινική δίωξη για κάποιους. Η απαλλαγή του ήταν μονόστηλο, γνωστή  ιστορία, την έχουμε ζήσει και όσοι από εσάς την έχετε ζήσει, καλύπτετε αυτό το ρεπορτάζ, το δικαστικό και οι συνάδελφοί σας και όσοι από εμάς έχουμε υπάρξει στις δικαστικές αίθουσες. Αυτή δυστυχώς είναι μια ιστορία που επαναλαμβάνεται.

Εγώ λοιπόν τί λέω; Εγώ λέω ότι όσο πρέπει να τρέξουμε διατάξεις οι οποίες προστατεύουν τη δημοσιογραφική έρευνα, την κριτική, το δημοσιογραφικό λειτούργημα, να θωρακίσουμε τον Τύπο, άλλο τόσο πρέπει να εναρμονιστούμε με το 2026, το 2030, το 2050 και πάει λέγοντας. Ζούμε σε μια εποχή, όπου η χρήση του διαδικτύου έχει δημιουργήσει ανεξέλεγκτους κινδύνους. Πίσω από ανώνυμα προφίλ που δεν ελέγχονται, όπως μια εφημερίδα, ένα Μέσο το οποίο έχει ταυτοποιηθεί και βρίσκεται στο Μητρώο, ένα κανάλι έχει πάρει άδεια και έχει πληρώσει για αυτήν ή ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αποκαλύπτονται «τέρατα», τα οποία κατά πάσα πιθανότητα ή πολλές φορές δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, αλλά επηρεάζουν την κοινή γνώμη και απειλούν ακόμα και τα εθνικά συμφέροντα.

Άρα, όπως έχει επισημάνει ο Πρωθυπουργός, όσο σημαντικές είναι αυτές οι νομοθετικές πρωτοβουλίες, άλλο τόσο σημαντικό είναι να θωρακίσουμε τους ανθρώπους που απευθυνόμαστε και την πληροφορία που δέχονται, με πρωτοβουλίες, όπως αυτό που πολλές φορές έχω πει, την ταυτοποίηση κάθε χρήστη στο διαδίκτυο, ούτως ώστε πίσω από κάθε προφίλ να ξέρει η κάθε πλατφόρμα αν θέλει να λειτουργεί εντός ευρωπαϊκού πλαισίου, ποιός κρύβεται, ποιό είναι το όνομά του, ποιά είναι η ταυτότητά του και αν διαπραχθεί κάποιο ποινικό αδίκημα και το κρίνει αυτό η Δικαιοσύνη, το επόμενο δευτερόλεπτο να ξέρουμε ποιός είναι αυτός. Σας ευχαριστώ πολύ.