Πολλές φορές οι γονείς αναρωτιούνται τι είναι αυτό που έχει τελικά τη μεγαλύτερη σημασία στην ανατροφή ενός παιδιού. Οι σωστές επιλογές; Τα όρια; Οι δραστηριότητες; Το σχολείο; Οι ευκαιρίες που θα του δοθούν;

Όλα παίζουν τον ρόλο τους. Κι όμως, υπάρχουν δύο πράγματα πολύ πιο βαθιά και καθοριστικά απ’ όσο συνήθως αντιλαμβανόμαστε: Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας… και ο τρόπος που τα αγκαλιάζουμε.

Τα παιδιά μεγαλώνουν μέσα στις λέξεις που ακούνε. Όχι μόνο σε αυτά που τους λέμε συνειδητά, αλλά και στον τόνο, στο βλέμμα, στον τρόπο που τα πλησιάζουμε όταν χαίρονται, όταν δυσκολεύονται, όταν αποτυγχάνουν. Και σιγά σιγά, αυτή η φωνή γίνεται η δική τους εσωτερική φωνή.

Ένα παιδί που ακούει συνεχώς ειρωνεία, υποτίμηση ή διαρκή κριτική αρχίζει να κοιτά τον εαυτό του μέσα από αυτό το πρίσμα. Αμφιβάλλει πιο εύκολα, φοβάται να εκφραστεί, νιώθει ότι πρέπει διαρκώς να αποδείξει την αξία του. Αντίθετα, ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα σε λόγια αποδοχής και ενσυναίσθησης χτίζει κάτι πολύ σημαντικό: έναν εσωτερικό πυρήνα ασφάλειας. Όχι επειδή του είπαν ψεύτικα ότι είναι «τέλειο». Αλλά επειδή ένιωσε ότι κάποιος το βλέπει πραγματικά.

Και εδώ υπάρχει μια λεπτή αλλά ουσιαστική διαφορά. Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από κούφιες επιβεβαιώσεις. Καταλαβαίνουν πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε πότε τα λόγια είναι αληθινά και πότε λέγονται μηχανικά. Αυτό που τα θρέφει συναισθηματικά είναι οι αυθεντικές κουβέντες. Ένα «σε καταλαβαίνω». Ένα «προσπάθησες πολύ». Ένα «είμαι εδώ». Ένα «σε αγαπώ» που δεν λέγεται από υποχρέωση, αλλά από ουσιαστική παρουσία.

Κάποιες φορές μάλιστα, τα πιο σημαντικά πράγματα δεν λέγονται καν. Λέγονται μέσα από μια αγκαλιά, μια αγκαλιά αληθινή, όχι τυπική. Μια αγκαλιά που δίνει στο παιδί το αίσθημα ότι χωράει, ότι γίνεται αποδεκτό όπως είναι εκείνη τη στιγμή… θυμωμένο, φοβισμένο, κουρασμένο, χαρούμενο. Η σωματική επαφή έχει μια δύναμη σχεδόν πρωταρχική. Πριν ακόμα το παιδί καταλάβει τα λόγια, καταλαβαίνει το άγγιγμα. Καταλαβαίνει αν υπάρχει τρυφερότητα, ασφάλεια, διαθεσιμότητα.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο πολύτιμα δώρα που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος στην αρχή της ζωής του: Η αίσθηση ότι αξίζει να αγαπιέται χωρίς να χρειάζεται να το κερδίσει συνεχώς. Ότι μπορεί να αποτύχει χωρίς να χάσει την αγάπη. Να κλάψει χωρίς να ντραπεί. Να φοβηθεί χωρίς να απορριφθεί.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν έτσι δεν γίνονται «αδύναμα», όπως φοβούνται μερικοί. Αντίθετα, αποκτούν εσωτερική σταθερότητα. Γιατί ένας άνθρωπος που έχει νιώσει βαθιά αποδοχή δεν χρειάζεται διαρκώς να παλεύει για να αποδείξει ότι αξίζει.

Βέβαια, κανένας γονιός δεν μπορεί να είναι πάντα ήρεμος, πάντα διαθέσιμος, πάντα σωστός. Θα υπάρξουν εντάσεις, φωνές, δύσκολες μέρες. Αυτό είναι ανθρώπινο. Το σημαντικό είναι τι κυριαρχεί μέσα στη σχέση. Αν το παιδί, παρά τις δυσκολίες, νιώθει τελικά ότι υπάρχει αγάπη, φροντίδα και αληθινή παρουσία. Γιατί στο τέλος της ημέρας, τα παιδιά δεν θυμούνται μόνο τι τους προσφέραμε πρακτικά. Θυμούνται κυρίως πώς ένιωθαν κοντά μας. Αν ένιωθαν ασφάλεια, αν ένιωθαν ότι τα βλέπουμε, αν ένιωθαν ότι μπορούν να επιστρέψουν σε εμάς όταν ο κόσμος τα δυσκολεύει!

Και καμιά φορά, όλο αυτό μπορεί να χωρέσει σε κάτι πολύ μικρό. Σε μια κουβέντα ειπωμένη με αγάπη ή σε μια σιωπηλή αγκαλιά που λέει χωρίς λόγια: «Είσαι σημαντικός για μένα. Και είμαι εδώ.»

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας

Οι πλαστικές συσκευασίες τροφίμων και ποτών αποτελούν τα κυρίαρχα είδη θαλάσσιων απορριμμάτων παγκοσμίως, σύμφωνα με την πρώτη παγκόσμια επισκόπηση των θαλάσσιων απορριμμάτων με βάση τον τύπο χρήσης τους.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις, 20 εκατομμύρια τόνοι πλαστικών αποβλήτων εισέρχονται στο περιβάλλον κάθε χρόνο. Η συγκεκριμένη μελέτη συγκέντρωσε και αξιολόγησε περισσότερες από 5.000 έρευνες απορριμμάτων σε παραλίες, αποκαλύπτοντας ποια αντικείμενα κυριαρχούν στα θαλάσσια απορρίμματα σε όλες τις ηπείρους, τους ωκεανούς, σε 13 περιφερειακές θάλασσες και 112 χώρες, μια συνολική περιοχή που αντιστοιχεί στο 86% του παγκόσμιου πληθυσμού.

Η ανάλυση έδειξε ότι τα πλαστικά που συνδέονται με τρόφιμα και ποτά κυριαρχούν στα απορρίμματα των ακτών σε παγκόσμιο επίπεδο, καθώς περιλαμβάνονται στις τρεις πιο συχνές κατηγορίες απορριμμάτων στο 93% των χωρών, μεταξύ των οποίων στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις πέντε πολυπληθέστερες χώρες του κόσμου: Ινδία, Κίνα, ΗΠΑ, Ινδονησία και Πακιστάν.

Ειδικότερα, οι πλαστικές συσκευασίες τροφίμων, τα καπάκια και τα πλαστικά μπουκάλια συγκαταλέγονταν στα πιο συχνά μεμονωμένα αντικείμενα σε περισσότερες από τις μισές χώρες που εξετάστηκαν. Ακολουθούν οι πλαστικές σακούλες και τα αποτσίγαρα ως τα επόμενα πιο συχνά είδη.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «One Earth», πραγματοποιήθηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Πλίμουθ, σε συνεργασία με συναδέλφους τους από την Εθνική Υπηρεσία Έρευνας και Καινοτομίας της Ινδονησίας, το Πανεπιστήμιο Brunel του Λονδίνου και το ινστιτούτο «Plymouth Marine Laboratory».

Οι συγγραφείς της μελέτης επισημαίνουν ότι πλέον είναι σαφές πως η διαχείριση αποβλήτων από μόνη της δεν αρκεί για την αντιμετώπιση της πλαστικής ρύπανσης και ότι απαιτούνται επείγοντα μέτρα για τη μείωση της παραγωγής πλαστικών, όπως η διασφάλιση ότι παράγονται μόνο πλαστικά που προσφέρουν ουσιαστικό όφελος στην κοινωνία.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Μ.Κουζινοπούλου

Έχω την πεποίθηση ότι τα άκρα του πολιτικού συστήματος είναι αήττητα. Σαν τις κατσαρίδες μετά από πυρηνικό πόλεμο, αλλά με περισσότερες τηλεοπτικές εμφανίσεις. Μάλιστα στη χώρα μας κυβέρνησαν κιόλας σε μια αγαστή συμπόρευση Αριστεράς και Ακραίας/ψεκασμένης Δεξιάς. Ένα πολιτικό συνοικέσιο που ούτε ο πιο μεθυσμένος προξενητής της Ιστορίας δεν θα φανταζόταν, μα το έκαναν πράξη οι άνθρωποι του Καραμανλή (Ραφήνα) με τους Αριστερούς της ουτοπίας.  Τα άκρα λοιπόν, δεν χάνονται. Μπορεί κάποιο διάστημα να βρίσκονται εκτός μάχης, μα ανασυντάσσονται για να τραβήξουν πάλι… προς τη δόξα… Γιατί στην Ελλάδα η λογική είναι πάντα προσωρινή, ενώ ο λαϊκισμός κληρονομικός.

Το ζήτημα είναι ότι έχει αλλάξει σημαντικά η ανθρωπογεωγραφία κι η κομματοκρατία του πολιτικού συστήματος. Ενώ μέχρι πριν κάποια χρόνια τα άκρα είχαν κυρίως Αριστερά χαρακτηριστικά, από την κρίση και μετά, βλέπουμε συνεχή ενδυνάμωση και στην πλευρά Δεξιά της Κεντροδεξιάς. Εκεί, η Χρυσή Αυγή με τα εγκλήματά της, η Ακροδεξιά του μονοπρόσωπου κόμματος της Λατινοπούλου που κάποτε υμνούσε τον Μητσοτάκη, μα μετά τον…μίσησε… Εκεί κι ο πολύς Πάνος Καμμένος που συγκυβέρνησε, εκεί κι ο πωλητής των επιστολών Του Χριστού, αλλά και το κόμμα των μοναστηριών. Μιλάμε για ακροδεξιά γραφικότητα. Ένα πανηγύρι όπου συνυπάρχουν λιβάνι, συνωμοσία και τηλεμάρκετινγκ σωτηρίας.

Από προχθές, «παίζει μπάλα» κι άλλο μονοπρόσωπο «μαγαζί». Διότι στην εποχή της πολιτικής παρακμής, κάθε μικρόφωνο γεννά κι έναν Μεσσία.

Προσέξτε: «Η Νέα τάξη πραγμάτων θέλει να αφανίσει τους μικροεπιχειρηματίες»… «Όσοι εγκλημάτησαν θα πληρώσουν, πλησιάζει η ώρα», «μια Μαρία δεν φέρνει την άνοιξη. Η άνοιξη θα έρθει όταν γίνουμε όλοι Μαρίες», «η οικονομική κρίση ήταν σκόπιμη και φτιαχτή» και άλλα παρόμοια για την… άδικη κενωνία και τους ξένους που δεν κατανοούν ότι είμαστε οι εκλεκτοί του Παντοδύναμου…. Το γνωστό ελληνικό μείγμα μεταφυσικής, καταδίωξης και εθνικής αυταρέσκειας, λίγο θυμίαμα, λίγο Πούτιν και μπόλικη τηλεοπτική υστερία.

Ναι, αυτά ακούστηκαν στην εξαγγελία του κόμματος Καρυστιανού. Η οποία τελικά, επάνω στον τάφο του παιδιού της, έστησε διάφορα show, εργαλειοποίησε το τραγικό δυστύχημα και τελικά κατέληξαν όλα στη …δημιουργία κόμματος. Τα Τέμπη έγιναν κάτι σαν πολιτικό franchise. Στην παρουσίασή του νέου μονοπρόσωπου κόμματος, παρόντες διάφοροι τύποι που πρωταγωνιστούσαν στην πανδημία με τις αντιεμβολιαστικές εξορμήσεις τους, θρησκόληπτοι, συνωμοσιολόγοι και εκφραστές του Πούτιν! Ένα casting που θα ζήλευε κι ο πιο σατανικός παραγωγός trash τηλεόρασης.

Η αλήθεια είναι, ότι όντως γέμισαν μια αίθουσα, μαζεύτηκαν και καμιά 200ριά έξω από αυτή και πέραν τούτου ουδέν. Μάλιστα, αν δεν ήταν εκεί τα τηλεοπτικά κανάλια, μάλλον δεν θα το έπαιρνε κανένας είδηση…

Το βέβαιο είναι, ότι η πρώτη μάχη του νέου κόμματος,  θα είναι ο εμφύλιος με το κόμμα του γνωστού πωλητή, αφού κι οι δυο αγαπούν τη μαμά Ρωσία! Σαν δυο ορφανά της σοβιετικής νοσταλγίας που διεκδικούν το ίδιο σαμοβάρι. Η δεύτερη μάχη θα είναι για το ποιος θα αφομοιώσει το κόμμα των μοναστηριών και θα κάνει συγκάτοικό του τον Νατσιό.

Η ιστορία θα μπορούσε ν’ αποτελεί κι ολόκληρη εκπομπή στα γνωστά «παρατράγουδα» της Πάνια. Με το κοινό να φωνάζει, όπως στη Θεσσαλονίκη, μπροστά στη λουλουδάτη Καρυστιανού: «Η αρχή του τέλους στην Αριστοτέλους»… Κι ο ανταποκριτής στη Μόσχα Θανάσης Αυγερινός, θα εμφανιζόταν με μπλουζάκι που είχε τυπωμένο τον Ντοστογιέφσκι, όπως προχθές  και θα έλεγε ότι…κακώς τα βάζουμε με τη Ρωσία! Λες και η γεωπολιτική είναι λογοτεχνική λέσχη με βότκα και μπαλαλάικες. Κι ύστερα θα έμπαινε μια ηθοποιός, Κατερίνα Μουτσάτσου, από το ΕΠΑΛ του Καζάκη, που θα έλεγε με στόμφο, ότι… «όποιοι νομίζουν ότι η Ελλάδα δέχεται επιρροή από τη Ρωσία, κρίνουν εξ ιδίων τα αλόθρια»!!!

Αλόθρια; Τι στα κομμάτια είναι τα αλόθρια; Μάλλον όμως είναι…ολέθρια ελληνικά…

Η Καρυστιανού, είπε ότι και δημόσια διοίκηση θα φτιάξει και αξιοκρατία και Δικαιοσύνη και πρωτογενή τομέα και οικογένειες. Και μισθούς θ’ αυξήσει και συντάξεις και δεν θα έχουμε καμιά ανάγκη τους ξένους… αφού θα γυρίσουν στη χώρα οι Έλληνες του …ξωτερικού! Θα φτιάξει και την Παιδεία, το ΕΣΥ, τις τράπεζες, θα χαράξει εθνική στρατηγική, θα προασπίσει την εθνική κυριαρχία κι εδαφική ακεραιότητα και λοιπά αυτονόητα…  Ένα πρόγραμμα τόσο γενναιόδωρο, που λείπει μόνο να υποσχεθεί καλύτερο καιρό τα Σαββατοκύριακα.

Κι όλοι μαζί εμείς, θα της υποκλινόμαστε, θα την ασπαζόμαστε και φυσικά θα της λέμε…Спасибо… Τουτέστιν … σπασίμπα… Με μια κουταλιά χαβιάρι στο στόμα και τη βεβαιότητα πως η Ιστορία, ακόμη κι όταν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, στην Ελλάδα βρίσκει πάντα πρόθυμο ακροατήριο… Συνήθως στα άκρα…