Ένα νέο εργαλείο Τεχνητής Νοημοσύνης (που χρησιμοποιεί μηχανική μάθηση) εντόπισε περισσότερες από 250.000 επιστημονικές δημοσιεύσεις για τον καρκίνο που ενδέχεται να έχουν παραχθεί από τα λεγόμενα «paper mills», δηλαδή εταιρείες συγγραφής ψεύτικων ή χαμηλής ποιότητας ερευνών κατά παραγγελία.

Το εργαλείο αναπτύχθηκε από τον καθηγητή Άντριαν Μπαρνέτ του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Κουίνσλαντ, από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Εργασίας, και το Αυστραλιανό Κέντρο Καινοτομίας Υπηρεσιών Υγείας, σε συνεργασία με διεθνή ομάδα ερευνητών.

Η ερευνητική ομάδα εκπαίδευσε ένα γλωσσικό μοντέλο που ονομάζεται BERT, ώστε να αναγνωρίζει τα λεπτά «κειμενικά αποτυπώματα» που εμφανίζονται επανειλημμένα σε δημοσιεύσεις που προέρχονται από paper mills. Όταν δοκιμάστηκε σε επαληθευμένα παραδείγματα, το μοντέλο αναγνώρισε σωστά ύποπτες εργασίες στο 91% των περιπτώσεων.

Στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «The BMJ», αναλύθηκαν 2,6 εκατομμύρια επιστημονικές εργασίες για τον καρκίνο της περιόδου 1999-2024. Εντοπίστηκαν περισσότερες από 250.000 εργασίες με μοτίβα συγγραφής παρόμοια με άρθρα που ήδη έχουν ανακληθεί λόγω υποψιών κατασκευασμένων δεδομένων.

Επίσης, διαπιστώθηκε ότι οι ύποπτες δημοσιεύσεις έχουν αυξηθεί ραγδαία τις τελευταίες δύο δεκαετίες, από περίπου 1% στις αρχές της δεκαετίας του 2000 σε πάνω από 16% το 2022. Το ζήτημα επηρεάζει χιλιάδες επιστημονικά περιοδικά μεγάλων εκδοτικών οίκων, συμπεριλαμβανομένων τίτλων υψηλού κύρους.

Το πρόβλημα είναι εντονότερο σε τομείς όπως η μοριακή βιολογία του καρκίνου και η εργαστηριακή έρευνα σε πρώιμο στάδιο. Ορισμένοι τύποι καρκίνου, όπως του στομάχου, του ήπατος, των οστών και των πνευμόνων, εμφανίζουν ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά ύποπτων μελετών.

Ήδη, όπως σημειώνεται, τρία επιστημονικά περιοδικά δοκιμάζουν πιλοτικά το εργαλείο στο πλαίσιο του συντακτικού ελέγχου τους, ώστε να εντοπίζονται πιθανώς κατασκευασμένα άρθρα πριν σταλούν για αξιολόγηση από ομότιμους κριτές.

Η ερευνητική ομάδα σκοπεύει να επεκτείνει τη χρήση του εργαλείου και σε άλλους επιστημονικούς κλάδους και να βελτιώσει το μοντέλο, καθώς θα γίνονται διαθέσιμα περισσότερα επιβεβαιωμένα περιστατικά δραστηριότητας paper mills. Τέλος, διευκρινίζει ότι τα ευρήματα δεν αποτελούν οριστική απόδειξη απάτης και θα πρέπει να ελέγχονται από ειδικούς επιστήμονες.

ΑΠΕ-ΜΠΕ/Μ.Κουζινοπούλου

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει γίνει το νέο ιερό δισκοπότηρο της αμερικανικής οικονομικής ανάπτυξης. Όμως, πίσω από τους θριάμβους στις αγορές και τις θριαμβολογίες περί «υπερνοημοσύνης», κρύβεται μια τεράστια και εύθραυστη αρχιτεκτονική χρέους, προσδοκιών και πολιτικών συμβιβασμών.

Όταν οι μεγαλύτερες τεχνολογικές εταιρείες του κόσμου δεσμεύουν 2,9 τρισεκατομμύρια δολάρια για υποδομές ΤΝ σε μια πενταετία, μιλάμε για ένα βιομηχανικό στοίχημα ιστορικής κλίμακας. Το πρόβλημα; Τα έσοδα που σήμερα αποδίδονται στην ΤΝ υπολείπονται δραματικά, αγγίζοντας ένα μικρό κλάσμα των επενδύσεων. Η ομοιότητα με το dot-com και τη σχετική φούσκα, δεν είναι τυχαία, αλλά και δεν είναι απλή επανάληψη.

Στον πυρήνα της έκρηξης βρίσκεται η μανιώδης συσσώρευση υπολογιστικής ισχύος: hyperscale data centers που χρειάζονται χρόνια για να χτιστούν, χιλιάδες εργαζομένους και δεκάδες δισεκατομμύρια, ανά εγκατάσταση. Το μισό σχεδόν κόστος καταλήγει σε chips της Nvidia, ενώ το υπόλοιπο χάνεται σε ηλεκτροδότηση και ψύξη, γιατί αυτά τα κέντρα μοιάζουν περισσότερο με βιομηχανικούς υπερυπολογιστές παρά με τις παλιές «βιβλιοθήκες οπτικών ινών». Το αποτέλεσμα είναι μια τεχνολογική κούρσα, όπου κάθε μήνας καθυστέρησης εκλαμβάνεται ως υπαρξιακή απειλή. Η εταιρεία που θα υστερήσει κινδυνεύει να χάσει την επόμενη δεκαετία εσόδων, όπως κάποτε η IBM στους προσωπικούς υπολογιστές, ή η Microsoft στα smartphones.

Κι όμως, όσο τα κεφάλαια ρέουν, οι ισολογισμοί θολώνουν. Για να αποφύγουν την επιβάρυνση με εμφανές χρέος και την υποβάθμιση των αξιολογήσεων, οι Big Tech αναπτύσσουν σκιώδεις δομές: οχήματα ειδικού σκοπού, συμβάσεις μίσθωσης, τιτλοποίηση των μελλοντικών ροών εισοδήματος. Οι επενδυτές χρηματοδοτούν, οι χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί αγοράζουν ομόλογα, οι tech αποκτούν υπολογιστική ισχύ χωρίς «να γράφουν» το χρέος στο βιβλίο τους. Το ρίσκο διαχέεται σε όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Αν η κερδοφορία της ΤΝ δεν επαληθευτεί, δεν θα μείνουν καν απτά περιουσιακά στοιχεία για ρευστοποίηση και η μόχλευση θα αποκαλύψει την πραγματική της δύναμη.

Το επίκεντρο του αφηγήματος είναι, φυσικά, η OpenAI. Με εκατοντάδες εκατομμύρια χρήστες και συμφωνίες που σχηματίζουν κλειστούς βρόγχους χρηματοδότησης—επενδυτές που μετά «ξαναπαίρνουν» τα χρήματα ως πάροχοι υπολογιστικής ισχύος ή chips—η εταιρεία έχει γίνει το σύμβολο της ελπίδας πως η κλίμακα θα φέρει κερδοφορία. Όμως οι υπολογισμοί είναι δύσκολοι: επιπλέον έσοδα που απαιτούν δυσθεώρητες δαπάνες, προβλέψεις για διπλασιασμούς εσόδων χρόνο με τον χρόνο, ενώ το επιχειρηματικό μοντέλο παραμένει ρευστό, ανάμεσα σε διαφημίσεις, αγορές εντός εφαρμογών και νέες υπηρεσίες. Όλα τα σημάδια της φούσκας είναι εδώ: χρηματοδότηση προμηθευτών, συγκέντρωση ισχύος σε λίγους παίκτες, αυξανόμενα αδιαφανές χρέος, εκθετικές αποτιμήσεις χωρίς καθαρή γραμμή προς το κέρδος.

Κι όμως, δεν ζούμε το 1999. Τότε χτίστηκε μια υπερδομή οπτικών ινών που έμεινε ανεκμετάλλευτη για χρόνια, ενώ σήμερα η ζήτηση για υπολογιστική ισχύ είναι ήδη υψηλή. Επιπλέον, δεν ηγούνται startups με ελάχιστα έσοδα, αλλά οι πλέον κερδοφόρες πολυεθνικές με στιβαρά ισοζύγια. Αυτή η διαφορά κάνει τη φούσκα πιο «ώριμη», όχι όμως λιγότερο επικίνδυνη. Διότι το μεγάλο ρίσκο δεν είναι η αποτυχία μιας ιδέας, είναι η απόκλιση ανάμεσα στην απόδοση κεφαλαίου και στην εξυπηρέτηση χρέους. Εάν η οικονομία δεν ενσωματώσει γρήγορα και παραγωγικά τα μοντέλα ΤΝ, αν οι τιμές πιεστούν από τον ανταγωνισμό— καθώς ανοικτές πλατφόρμες από την Κίνα ή βελτιώσεις αποδοτικότητας τσιπς και αλγορίθμων ρίχνουν τα εμπόδια εισόδου—τότε η ΤΝ κινδυνεύει να γίνει μια εμπορευματοποιημένη αφθονία, με ελάχιστα περιθώρια κέρδους. Εκεί σκάει η φούσκα.

Στο εσωτερικό πεδίο, αυτή η τεχνολογική άνθηση στηρίζει την αμερικανική ανάπτυξη την περίοδο Τραμπ, καλύπτοντας τις πληγές άλλων πολιτικών: δασμοί, πίεση στην αγορά εργασίας, αδυναμία της νομισματικής χαλάρωσης να επανεκκινήσει ουσιαστικά την απασχόληση. Η χρηματοδότηση της ΤΝ απορρόφησε ρευστότητα και ανέβασε κόστη σε κλάδους-κλειδιά (χάλυβας, αλουμίνιο, αυτοκινητοβιομηχανία), ενώ η έκρηξη των data centers τροφοδότησε την ενεργειακή ζήτηση, επιτείνοντας τοπικές τριβές και αυξήσεις τιμών. Η αντίφαση είναι ορατή: υπόσχεση επαναβιομηχάνισης από τη μία, πρακτική ευνοιοκρατίας προς τη Silicon Valley από την άλλη, με δασμολογικές εξαιρέσεις για κρίσιμα εξαρτήματα. Μια εύθραυστη συμφωνία: απορρύθμιση έναντι επιδόσεων και συγκατάθεσης. Αν, ωστόσο, η κοινωνική δυσαρέσκεια απέναντι στα data centers γιγαντωθεί, ή αν ο πιο ριζοσπαστικός πυρήνας του κινήματος MAGA στραφεί ανοιχτά κατά της ΤΝ, η πολιτική ισορροπία μπορεί να ανατραπεί.

Σε διεθνές επίπεδο, η ΤΝ αναδεικνύει την ιδιαιτερότητα των αμερικανικών κεφαλαιαγορών: κανένα άλλο σύστημα δεν μπορεί να κινητοποιήσει τρισεκατομμύρια ιδιωτικού κεφαλαίου τόσο γρήγορα. Η Ευρώπη, με κατακερματισμένες και επιφυλακτικές τραπεζικές δομές, αδυνατεί να τρέξει με τέτοια ταχύτητα και βασίζεται κυρίως σε δημόσιους προϋπολογισμούς. Η Κίνα, παρότι προωθεί ισχυρά έργα ανοιχτού κώδικα και ένα οικοσύστημα γύρω από εγχώριους κατασκευαστές, σκοντάφτει σε περιορισμούς πρόσβασης σε κορυφαία chips. Η Αμερική διατηρεί το πλεονέκτημα του χρηματοοικονομικού βάθους—ένα πλεονέκτημα που, ειρωνικά, μπορεί να εντείνει τις κυκλικές κρίσεις.

Πέρα από τα οικονομικά, η ΤΝ είναι μια νέα κοινωνικο-πολιτισμική τεχνολογία. Συμπυκνώνει τη συλλογική ψηφιακή γνώση και την καθιστά λειτουργική στη φυσική γλώσσα, όπως οι αγορές συμπυκνώνουν πληροφορία σε τιμές και οι γραφειοκρατίες σε κατηγορίες. Αυτή η συμπύκνωση είναι ισχυρή, αλλά μεροληπτική και ατελής. Οι μεγάλοι παίκτες ελέγχουν τα δεδομένα εκπαίδευσης, τους κανόνες εποπτείας, τα όρια του κόσμου που εισέρχεται στα μοντέλα της ΤΝ. Στο πεδίο της εργασίας, το όραμά τους είναι ριζοσπαστικό: μια «γραφειοκρατική επανάσταση» όπου ο ψηφιακός υπάλληλος δεν κουράζεται ποτέ. Σε οικονομίες όπου σχεδόν ο μισός ενεργός πληθυσμός είναι γραφειακοί εργαζόμενοι, αυτό προοιωνίζεται μια βαθιά αναδιάταξη παραγωγικών σχέσεων, δεξιοτήτων και εξουσίας στους χώρους εργασίας.

Τι απομένει; Ένα θεμελιώδες στοίχημα βιωσιμότητας. Η κλίμακα των επενδύσεων θυμίζει διαστημικά προγράμματα και πολεμικές προσπάθειες του 20ού αιώνα, αλλά χωρίς την ίδια βεβαιότητα δημοσίου σκοπού, ή εγγυημένων ροών εσόδων. Αν η ΤΝ αποδειχθεί ισοδύναμη με τον ηλεκτρισμό ή το διαδίκτυο, η σημερινή υπερένταση μπορεί να αποδώσει πολλαπλάσια. Αν όχι—αν τα περιθώρια εξαϋλωθούν από τον ανταγωνισμό, αν τα κόστη ενέργειας και hardware παραμείνουν βαρίδια, αν τα επιχειρηματικά μοντέλα δεν βρουν γρήγορα σταθερό έδαφος—η διόρθωση θα είναι σφοδρή και η μετάδοση/μόλυνση μέσω των επενδυτικών οχημάτων, ευρεία.

Η πολιτική προσθέτει ένα ακόμη στρώμα αβεβαιότητας: το κλιματικό αποτύπωμα των data centers, που σε άλλη αμερικανική διοίκηση, εκτός του Ντόναλντ Τραμπ, θα συνοδευόταν από μαζική ανάπτυξη ΑΠΕ, σήμερα «κουμπώνει» με ορυκτές εξαρτήσεις. Αν η κοινωνική νομιμοποίηση κλονιστεί, οι τοπικές αντιστάσεις, οι τιμές ρεύματος και οι ελλείψεις υποδομών, μπορεί να μετατραπούν από παράπλευρα ζητήματα, σε δομικά εμπόδια.

Η ιστορία των τεχνολογιών «γενικής χρήσης», διδάσκει ότι η απόδοση κεφαλαίου εξαρτάται από ένα οικοσύστημα θεσμών, υποδομών και συμπληρωματικών καινοτομιών. Η σημερινή αμερικανική υπεροχή στη χρηματοδότηση μπορεί να επιταχύνει την καμπύλη, αλλά δεν μπορεί να ακυρώσει τους νόμους της κερδοφορίας. Αν η ΤΝ μείνει κυρίως υπόθεση θεαματικών demos, χωρίς εκτεταμένη, παραγωγική ενσωμάτωση σε κλάδους πέρα από το λογισμικό και τη διαφήμιση, η φούσκα θα ξεφουσκώσει με τρόπο που θα θυμίζει λιγότερο το dot-com και περισσότερο μια διάχυτη, πιστωτική κρίση τεχνο-κεφαλαίου.

Το παράδοξο, τελικά, είναι ότι η ΤΝ είναι πράγματι ικανή να αναδιατάξει τη γνώση, την εργασία και την ισχύ. Αυτή ακριβώς η υπόσχεση είναι που νομιμοποιεί τη φούσκα. Αλλά οι φούσκες τεχνολογιών γενικής χρήσης, κερδίζουν χρόνο για το μέλλον «με πίστωση» από το παρόν. Αν το μέλλον αργήσει να πληρώσει, ο λογαριασμός έρχεται στην πραγματική οικονομία—και τότε η πιο προηγμένη υποδομή υπολογισμού στον κόσμο αποκαλύπτεται ως αυτό που πάντα ήταν: ένας πανίσχυρος, αλλά αδυσώπητα ακριβός μηχανισμός, δεμένος με τα όρια της κερδοφορίας, της ενέργειας και της πολιτικής. Σ’ αυτήν την ισορροπία, η Αμερική ηγείται. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, αν γλιστρήσει, θα παρασύρει πολλούς μαζί της.

Προέλευση: https://geoeurope.org/2026/01/21/to-risko-mias-fouskas-tis-texnitis-noimo/

Μέσα σε δυο ημέρες, στη χώρα μας, είχαμε δυο θλιβερά δυστυχήματα με 12 φέρετρα και δεκάδες ανθρώπους των οικογενειών των νεκρών, με αγιάτρευτες πληγές στις ψυχές τους. Μιλάμε για κορυφαία δράματα, για ζωές που δεν θα ξαναγυρίσουν, όσο κι αν τις «αναλύσουν» οι τηλεοπτικοί μαυρογιαλούροι του πένθους.

Τόσο στη μια, όσο και στην άλλη περίπτωση, είναι σαφές ότι υπάρχουν  κορυφαίες ευθύνες. Μα αυτές θα τις βρει η έρευνα — όχι τα πάνελ των αδαών που βαφτίζουν την άγνοια «ρεπορτάζ» και την υστερία «ενημέρωση».

Σκέφτομαι πόσο κυνικά παρουσιάζουν τα γεγονότα τα ΜΜΕ. Είδαν αίμα κι έτρεξαν. Αίμα και συναίσθημα. Η δημοσιογραφία πέθανε πρώτη, πριν ακόμα μετρηθούν οι νεκροί. Με κορώνες τρόμου που αλλοιώνουν την πραγματικότητα και τη μετατρέπουν σε παιγνίδι εντυπώσεων. Κάτι σαν πλειστηριασμό πένθους. Κάθε κανάλι διαλαλεί την πραμάτεια του: «Εδώ ο …καλός θάνατος, εδώ ο πόνος και η θλίψη!»
Σαν τηλεοπτικοί νεκροθάφτες που συναγωνίζονται ποιος θα σκάψει βαθύτερα στο τραύμα. Και να και μουσικές που μεγεθύνουν το δράμα… λες και χωρίς ηχητικό χαλί ο πόνος δεν πουλάει.

Σκέφτομαι, ότι τα ίδια γίνονται και στα σήριαλ που βλέπουμε μα και στα βιβλία που διαβάζουμε σε επίπεδο μυθιστορημάτων. Σενάρια με ανείπωτα δάκρυα.  Συγγραφείς και «συγγραφείς» περιφέρουν τον ναρκισσισμό τους και πουλάνε στους αναγνώστες ελπίδα… πόνου! Λένε μάλιστα σε συνεντεύξεις τους γεμάτοι χαρά, ότι οι αναγνώστες … θα κλάψουν με ό,τι διαβάσουν. Φόνοι, θάνατοι, ίντριγκα! Και κακία… Η συγκίνηση, η κλειδαρότρυπα ως προϊόντα και το δάκρυ ως πιστοποιητικό ποιότητας. Φαίνεται ότι έχουν πέραση τα φεστιβάλ πόνου, είτε είναι σπαραξικάρδιες νουβέλες (δήθεν μέσα από τη ζωή) είτε τηλεοπτικά θρίλερ που ξεπερνούν την έννοια του ανοσιουργήματος. Ο πόνος έγινε είδος lifestyle και ο θάνατος περιεχόμενο prime time.

Σκέφτομαι ακόμη, ότι υπάρχουν αγύρτες που εκμεταλλεύονται πλήρως τον άνθρωπο και τα συναισθήματά του. Ειδικά όταν πρόκειται περί θανάτου για τον οποίο κάποιοι ευθύνονται, προκειμένου να τον δικάσουν. Όχι για δικαιοσύνη, αλλά για τηλεοπτική καταδίκη με διαφημιστικά διαλείμματα. Πολύ περισσότερο αν ο ένοχος βαπτιστεί… καπιταλιστής από την ημέτερη Αριστερά, που έχει τεράστια διείσδυση στα ΜΜΕ και δη επιτελικά. Ιδεολογική ιεροτελεστία πάνω σε φέρετρα, με πολιτική καθαρότητα και ηθική ανωτερότητα εισαγόμενη.

Ναι, δυο φοβερά δυστυχήματα μέσα σε δυο ημέρες. Κι οι ύαινες των ΜΜΕ δεν το βουλώνουν. Λένε ανοησίες συνήθως και αφηγούνται τον θάνατο. Δεν ενημερώνουν — μαστουρώνουν το κοινό με φόβο. Θανατολάγνοι που ξεπερνούν τα όρια της ενημέρωσης και σε κάθε κανάλι δημιουργούν έναν επιτάφιο στολισμένο με φόβο και δάκρυα. Κανένα όριο, καμία ντροπή, καμία παύση για σεβασμό. Εκμεταλλευτές του συναισθήματος και της ανθρώπινης σκέψης, ότι μπορεί να… μου είχε συμβεί κι εμένα ή στο παιδί μου… Εμπόριο τρόμου με ανθρώπινα ανταλλακτικά.

Ας συνεχίσουν λοιπόν. Ας στήνουν κάμερες πάνω στα ερείπια, ας μετρούν δάκρυα με τηλεθέαση, ας ντύνουν τον θάνατο με γραφικά και μουσική υπόκρουση. Ας παριστάνουν τους ηθικούς. Όλοι ξέρουμε πια, ότι τα ΜΜΕ δεν πενθούν. Δεν θυμώνουν. Δεν ζητούν δικαιοσύνη, απλά τρέφονται… Κι όταν τελειώσει αυτό το αίμα, θα περιμένουν το επόμενο.
Ήσυχα. Υπομονετικά. Σαν όρνια που ονομάζουν τη σήψη «ρεπορτάζ»…κι είναι ικανά να μπουν ακόμη και μέσα σε τάφους…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 31/1/2026

ΤΑ ΝΕΑ: «ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ – ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΗΠΑ ΤΟ ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ – ΤΑ ΤΡΙΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΣΥΝΔΕΥΑΣΜΟΙ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Εξτρά αυξήσεις αποδοχών στο δημόσιο – Έτοιμο το 2028 το νέο αεροδρόμιο στο Ηράκλειο»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΑ ΙΜΙΑ «Ήταν ήρωες πριν τον χαμό τους» – Ψυχολογικά τεστ θα περνούν οι εκπαιδευτικοί»

ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ: «Είναι όλοι τους παιδιά μου»

EΣΤΙΑ: «Τα απόρρητα της πρεσβείας των ΗΠΑ προς το Σταίητ Ντηπάρτμεντ για τα Ίμια»

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: «ΠΥΓΜΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΙΜΑ»

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: «ΘΡΗΝΟΣ»

ESPRESSO: «Διάσημη ηθοποιός με μελαχρινή καλλονή!»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: «ΚΚΕ ΔΥΝΑΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΕΤΟΙΜΟ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!»

ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ: «Η ΕΥΡΩΠΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΤΟΝ ΚΑΘΕΤΟ ΔΙΑΔΡΟΜΟ – ΟΠΙΑ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΑ ΘΑ «ΞΕΦΟΥΣΚΩΣΟΥΝ» – ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΑ ΤΡΙΚΑΛΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΙΑΤΙ – «ΦΑΚΕΛΟΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑ» ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ «ΔΕΥΤΕΡΑ» ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ»

Η ΒΡΑΔΥΝΗ: «ΤΑ ΟΦΕΛΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΤΟΜΕΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ Ε.Ε. – ΙΝΔΙΑΣ ΤΙ ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ»

KONTRANEWS: «Ο ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΕ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΓΙΑ ΤΗ «ΒΙΟΛΑΝΤΑ» – ΔΕΚΑΔΕΣ ΝΕΚΡΑ ΠΡΟΒΑΤΑ ΣΕ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ»

Η ΑΠΟΨΗ: «ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΧΩΣ ΘΕΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ»

Ο ΛΟΓΟΣ: «ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΒΙΟΛΑΝΤΑ Εισαγγελική έρευνα – Οι παρεμβάσεις στο στεγαστικό θα ρίξουν τις τιμές με νέα ακίνητα στην αγορά – Η Κρήτη αλλάζει. Το 2028 σε λειτουργία το πιο σύγχρονο αεροδρόμιο στην Ευρώπη»

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «ΜΕ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΑΠΑΝΤΑ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΨΕΚ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ «Λύνουμε και τις τελευταίες εκκρεμότητες του παρελθόντος»»

STAR: «ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣΜΩΝ»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «ΣΠΡΩΧΝΟΥΝ στα σούπερ μάρκετ τα λεφτά των απόρων»

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ

AXIANEWS: «ΧΡΥΣΟΣ ΚΟΥΜΠΑΡΑΣ 5 δισ. και ράλι διαρκείας στις μετοχές – GAME OF TRUMP Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ»

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: «ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΑΦΥΓΙΑ ΟΙ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ – Live έλεγχοι τραπεζικών λογαριασμών»

AGRENDA: «Έμμεση σύνδεση ενισχύσεων με παραγωγή»