Συζητούσα με φίλους προχθές και λέγαμε πού θα κάνει ο καθένας πρωτοχρονιά, με ποιους θα κάνει και τα τοιαύτα. Πέραν του κοινού μας χαρακτηριστικού ότι όλοι κι όλες θα κάναμε αλλαγή χρόνου και πρωτοχρονιάτικο τραπέζι στο σπίτι ή στο σπίτι φίλων, αρχίσαμε να θυμόμαστε τα πίσω, στην εποχή της ευμάρειας. Τότε που οι τράπεζες κυνηγούσαν τον κοσμάκη να του δώσουν οποιοδήποτε δάνειο κι όποιος αρνιόταν κινδύνευε με δημόσια διαπόμπευση κι ήταν δακτυλοδεικτούμενος προς αποφυγήν! Τότε που ο κοσμάκης λάμβανε μισθό 1000 ευρώ και ξόδευε μηνιαίως …3000! Τότε που το μόνο που ένοιαζε τους πολλούς ήταν πώς θα πέσει ο μισθός και το δώρο. Κι αν δεν έφταναν αυτά, έπαιρναν δάνειο σε δέκα λεπτά!
Ο Δεκέμβριος κι οι γιορτές τότε, ήταν η χαρά των μεγάλων και μικρών μαγαζιών. Περίμεναν να τους ακουμπήσουν όλοι, ότι είχαν και δεν είχαν. Κάνανε και προσφορές. Στην «Ηλεκτρονική» πουλούσαν τηλεοράσεις μάρκας «keokarvouno» και σου έδιναν και δώρο ένα dvd και μια καφετιέρα μάρκας «hinoexo»….
Στον Πριγκιπόπουλο –που εκτός από φακές και σαλάμι πουλούσε και καλλυντικά- αγόραζες μια κρέμα «Max Parton» κι έδιναν δώρο 20 σερβιέτες με φτερά και κολλητική ταινία (προφανώς για να μη πετάνε τα κορίτσια)! Στου κυρ Ευλάμπιου στη Φρεαττύδα γινόταν σκοτωμός, αφού πουλούσε λεμονοπορτόκαλα και στα 7 κιλά έδινε δώρο δυο μολύβια για τα φρύδια, τέσσερα για τα παιδιά και καμιά εικοσαριά δείγματα από το νέο άρωμα «Dolce Ρipa».
Θυμηθήκαμε και τα κλωτσομπουνίδια στα Τζάμπο, για το ποιος θα προλάβει την τελευταία κουλούρα με τα 1513 φωτάκια που θα έκανε τις βεράντες των σπιτιών διαδρόμους προσγείωσης κι απογείωσης αεροπλάνων…
Αμ η κλωτσοπατινάδα για τη Μπάρμπι; Μπάρμπι με νυφικό, Μπάρμπι με τουαλέτα, Μπάρμπι στο κομμωτήριο, Μπάρμπι στην κουζίνα, Μπάρμπι με τάνγκα, Μπάρμπι με δωδεκάποντα, Μπάρμπι ξυπόλητη…Μπαρμπαριά και τούνεζι…
Γιατί, το άλλο με το εορταστικό τραπέζι; Που μετά το σκοτωμό στη Βαρβάκειο και στα σούπερ μάρκετ, έρχεται η μεγάλη γιορτή και το τραπέζι έχει επάνω καλούδια για να φάει ένα Σύνταγμα; Κι αφού τελειώσει το καταβρόχθισμα και μείνουν ανέγγιχτα τα περισσότερα, άρχιζαν οι συζητήσεις για το πόσο ακριβή έχει γίνει η ζωή… Έτσι ακριβώς γίνεται ακόμη… Χώρια που όταν έφευγαν οι καλεσμένοι (και σήμερα το ίδιο συμβαίνει) το σπίτι έμοιαζε/μοιάζει βομβαρδισμένο και βρίσκεις γαλοπούλα ακόμη και κάτω από το μαξιλάρι του καναπέ…
Μα, είναι και το άλλο. Την παραμονή το βράδυ ήταν κι οι μπουζουκερί.
Με 400 -500 ευρώπουλα το μπουκάλι! Κάνας Ρέμος, καμιά Πέγκυ, καμιά Αννούλα! Να μην ακούσουμε και την lady να τραγουδά (λέμε τώρα) και ταυτοχρόνως να βγάζει λόγο για τα είδη υγιεινής με τα οποία τρέφεται; Με μπουρμπουάρ στον μετρ ένα μηνιάτικο για να εξασφαλίσει το καλό τραπέζι; Στο οποίο όταν έφτανες, κάθε καρέκλα αντιστοιχούσε σε δυο θαμώνες;
Αλλά και μπουζουκερί να μη πηγαίναμε, δεν θα τραβούσαμε για το καλό μια Αράχωβα, ένα Καλάβρυτο, Τρία – Πέντε Πηγάδια; Με δωμάτιο κλεισμένο στο ξενοδοχείο από τον δεκαπενταύγουστο;
Τα ξεχάσαμε; Μπααααα! Τα ίδια και τα ίδια. Ίδιες εποχές, ίδιοι άνθρωποι… ίδιες συνήθειες… Μόνο που τηλεόραση τώρα είναι πια 70άρα, έστω κι αν η μάρκα παραμένει ««keokarvouno»…
Καλή χρονιά σε όλους. Να είμαστε καλά και ν’ ανταμώνουμε. Ευτυχείτε, που έλεγε το πάλαι ποτέ ο Άλκης Στέας…
