Να με συγχωρείς αλλά αυτό που γίνεται στη δικαιοσύνη, στους λειτουργούς της δηλαδή, με αφορμή την εξάρθρωση των δύο κυκλωμάτων στη Ρόδο, αυτό της πολεοδομίας και το άλλο με τα πλαστά πτυχία μου θυμίζει κάτι μανάδες που μαλώνανε στην πλατεία επειδή η μία μάλωνε το παιδί της άλλης για κάτι που έκανε στο δικό της βλαστάρι. Έτρεχε τότε η άλλη μάνα και μάλωνε τη μάνα λέγοντας της «το δικό μου παιδί μόνο εγώ το μαλώνω» και το θέαμα άλλοτε συνεχιζόταν, προς τέρψη των λοιπών παρευρισκόμενων και άλλοτε έληγε ισόπαλο με εκατέρωθεν εξηγήσεις και υποχωρήσεις.
Οι ανακριτές άφησαν ελεύθερους τους εμπλεκόμενους μέχρι να δικαστούν, η Πρόεδρος του Αρείου Πάγου έβγαλε ανακοίνωση εις βάρος τους, οι δικαστικές-εισαγγελικές και λοιπές δικαστικές ενώσεις έβγαλαν ανακοίνωση κατά του Αρείου Πάγου, νομίζω και κάποιοι Δικηγορικοί Σύλλογοι μπήκαν στην υπέροχη αυτή ταραντέλα ξεκατινιάσματος και ο Απρίλιος ήρθε, κι ας φαίνεται σαν ψέμα …
Και όλοι μαζί μας τα «χώνουν» στην πρώτη ευκαιρία που θα τους κριτικάρουμε! Έχουμε φτάσει σε επιχειρηματολογία που σχεδόν λέει: αν δεν έχεις πτυχίο νομικής, ντοκτορά στο αστικό, οικογενειακό, το δίκαιο της θάλασσας και της ποινικής δικονομίας δεν μπορείς να κρίνεις, να μιλήσεις, ν’ αντιδράσεις…!
Λοιπόν ας καταλάβουν οι Δικαστές οι Ανακριτές και οι λοιποί εργαζόμενοι στον τομέα της δικαιοσύνης πώς θα κρίνονται για ό,τι κάνουν. Μερικές φορές και θα κατακρίνονται!
Ας καταλάβουμε κι εμείς που τους κράζουμε ότι μερικές φορές οι νόμοι, με τα εκατομμύρια των υποπαραγράφων και ακαταλαβίστικων εδαφίων είναι αυτοί που φταίνε για θέματα που μας εξοργίζουν.
Το βασικό μας πρόβλημα είναι ότι όλα είναι φτιαγμένα ώστε να προστατεύονται πρωτίστως οι ισχυροί. Τους νόμους τους γράφουν, ή τους ελέγχουν και τους υπογράφουν οι πολιτικοί που ψηφίσαμε! Αυτά τα πρόσωπα που βρίσκονται διαχρονικώς στη Βουλή με την ψήφο μας αυτά τελικά φτιάχνουν και τη δικαιοσύνη, το προφίλ και τον χαρακτήρα της.
Η έπαρση είναι εθνική κατάρα αιώνες τώρα. Από το πρώτο «ξέρ’ς τίνος είμ’ ιγώ» μέχρι το «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» οι ισχυροί αυτού του τόπου έκοβαν κι έραβαν στα μέτρα τους. Για μας δεν τους ένοιαζε αν το «κοστουμάκι» θα μας ήταν φαρδύ και θα σερνόταν ή στενό και θα μας έκοβε τον καβάλο. Το θέμα ήταν η πάρτη τους, και η πάρτη των φίλων τους.
Όσο πολιτικοί και λοιποί «πυλώνες» κα κολωνάκια αυτού του ελεεινού αυτάρεσκου, φιλάρεσκου και επηρμένου κράτους δεν νοιώθουν την ανάσα του λαού πιέζεται τόσο πιο ανεξέλεγκτοι θα είναι. Η δε «ανάσα» που αναφέρομαι είναι πρώτον και κύριο – κατά την ταπεινή μου γνώμη – η συμμετοχή στις εκλογές. Και δεύτερον η ενασχόληση με τα κοινά
Μόνο τους ισχυρούς συμφέρει η «απόσυρση» των πολιτών από την δημόσια σφαίρα.
Κι επειδή οι νεοκυνικοί Ηρακλειδείς των κυβερνήσεων κουνάνε το δάχτυλο και με την καραμέλα του «λαϊκισμού» απαξιώνουν τις κοινωνικές αντιδράσεις να πω πολύ ξεκάθαρα πώς όποιοι διαμαρτύρονται για τα κακά της δικαιοσύνης, της οικονομίας κλπ δεν είναι απαραιτήτως λάτρεις των λαϊκών δικαστηρίων και ένας όχλος. Είναι πολίτες που κρίνουν.
Αυτοί ενοχλούν. Αυτοί λοιδορούνται και τελικώς «διώκονται». Οι ενεργοί πολίτες που μπορούν να δουν τον «βασιλιά γυμνό» και να αντιδράσουν.
Γιάννης Καφάτος
