Είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον η συζήτηση του Ευάγγελου Βενιζέλου με τον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλέξη Παπαχελά, στο τέλος του τριήμερου συνεδρίου που διοργάνωσε ο Κύκλος Ιδεών, με θέμα «Ελλάδα Μετά VIIΙ: Η Ευρώπη, η Ελλάδα και ο καταιγισμός των νέων προκλήσεων»! Εξαιρετικό συνέδριο, πλήρες πολιτικού πολιτισμού και συζητήσεις υψηλότατου ενδιαφέροντος από πρόσωπα αναμφισβήτητου κύρους. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν οι παγκόσμιες γεωπολιτικές εξελίξεις, το Ουκρανικό, η εκλογή Τραμπ και η ανάδειξη των ελληνικών θέσεων μέσα στο νέο διεθνές περιβάλλον. Συζητήθηκαν όμως και θέματα εσωτερικής πολιτικής, σχολιάστηκε η νέα κυβέρνηση, ο ανασχηματισμός, ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ.
Σε μια στιγμή, λοιπόν, της συζήτησης Βενιζέλου – Παπαχελά, ο δημοσιογράφος ανέφερε προς τον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, ότι ο Σαμαράς έχει χαράξει μία δικιά του πορεία τώρα και ρώτησε τον Ευ. Βενιζέλο τι θα του έλεγε αν τον έβλεπε απέναντί του. Η απάντηση ήταν κοφτερή σαν εκείνες που ο Βενιζέλος ξέρει να δίνει και να ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα. Ανέφερε: « Θα του έλεγα με πολύ μεγάλη αγάπη, γιατί έχουμε ζήσει μία κοινή ιστορική εμπειρία, ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα σε συνάρτηση με την ιστορία και ως εκ τούτου εγώ έχω κρατήσει μία στάση που ξέρετε, δηλαδή έχω απομακρυνθεί από την ενεργό και καθημερινή πολιτική, γιατί πιστεύω ότι αυτό που κάνω είναι μία πιο ουσιώδης όψη της πολιτικής και θα του έλεγα μήπως ήθελε να εκτιμήσει το ενδεχόμενο να ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο».
Δηλαδή, με …πολύ αγάπη, «έσφαξε» τον Σαμαρά με το βαμβάκι. Κι ο Μεσσήνιος, αφού πρώτα έβαλε τους δικούς του να περάσουν γενεές δεκατέσσερις τον Βενιζέλο, ισχυριζόμενοι ότι αποτελεί…έκφραση των χθόνιων σχεδιασμών του Μητσοτάκη, προκειμένου ν’ απαλλαγεί εντελώς από την «πατριωτική ενόχληση» του Αντώνη Σαμαρά (!!!), του απάντησε -προφανώς …με αγάπη κι αυτός-ότι παραμένει παρών, όσο κι αν αυτό ενοχλεί κάποιους.
Ομολογώ ότι σκέφτηκα αμέσως, ότι είναι μεγάλη υπόθεση για κάποιον -όποιο επάγγελμα κι αν ασκεί ή όποιο αξίωμα κατέχει- να γνωρίζει ή να αντιλαμβάνεται πότε θα αποσυρθεί. Κυρίως δε, να αποσυρθεί με το κεφάλι ψηλά.
Ειδικά ο Σαμαράς είχε την τρομερή ευκαιρία να καταγραφεί/υπάρξει με θετικό πρόσημο στις μνήμες της κοινωνίας. Την απεμπολεί, σχεδόν αυτοκαταστροφικά.
Προσέξτε: Ο Σαμαράς πλήγωσε την παράταξή του όσο κανένας άλλος πολιτικός στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Την γκρέμισε από την εξουσία κι η χώρα πήγε πολλά χρόνια πίσω, σε πολιτικό, κοινωνικό και κυρίως μεταρρυθμιστικό επίπεδο. Κι όμως, παρά το ότι δεν είπε ποτέ μια συγγνώμη, δεν είπε καν μια φράση του τύπου «mea culpa», η ΝΔ τον δέχθηκε πάλι στις κόλπους της. Κι όχι μόνο αυτό, τον έκανε και πρόεδρό της. Κι επιπλέον, παρά το γεγονός ότι εκείνος ήταν που αρχικά «τορπίλησε» την χώρα με τα αντιμνημονιακά μέτωπα και τα «Ζάππεια», του έδωσε την ευκαιρία να γίνει και πρωθυπουργός, έστω κι αν κατρακύλησε τη ΝΔ στο χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας της.
Αρωγός του, ο πιο ευφυής Έλληνας πολιτικός, ο Ευάγγελος Βενιζέλος (ενίοτε αυτοκαταστροφικός κι εκείνος) στην ιστορική συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠαΣοΚ, που ουσιαστικά έσωσαν τη χώρα. Κι η αλήθεια είναι ότι η ελληνική κοινωνία δεν εκτίμησε το παραμικρό, υπέκυψε στις σειρήνες του πιο χυδαίου λαϊκισμού και παρέδωσε τη χώρα στους… Τσίπρα -Καμμένο και στη γνωστή Δεξιά συνιστώσα.
Προσέξτε κι αυτό: Ο Βενιζέλος στη συνέχεια «καθαρίστηκε σαν αυγό» από τη Φώφη Γεννηματά κι ακολούθησε ένα μοναχικό επιστημονικό δρόμο, με καίριες πολιτικές παρεμβάσεις μέσω του Κύκλου Ιδεών. Έτσι, απέκτησε μεγάλο ακροατήριο, πολύ πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο διέθετε όσο ήταν ενεργός στην πολιτική. Αντιθέτως, ο Σαμαράς, συνέχισε να ανακατεύεται παντού, να θέλει να συνδιοικεί τη ΝΔ, να θέλει να τοποθετεί υπουργούς, να αποφασίζει εκείνος για τις πολιτικές της κυβέρνησης. Κι ως γέροντας που δεν του κάνουν τα χατίρια, πείσμωσε, εγκατάλειψε τις παρασκηνιακές κινήσεις και άρχισε να βάλει εναντίον του Μητσοτάκη παντοιοτρόπως. Αυτοαναγορεύθηκε σε εγγυητή του κόμματός του και της χώρας! Κι άρχισε πάλι τις ίντριγκες και τα λοιπά συμπαραμαρτούντα, αυτή τη φορά στο προσκήνιο. Απροκάλυπτα! Μέχρι κι άνθρωποί του πήγαν και στήριξαν περιθωριακά Δεξιά κόμματα στις ευρωεκλογές…
Ιδού λοιπόν η διαφορά: Ο μεν Βενιζέλος απολαμβάνει όλο και μεγαλύτερης αποδοχής στην κοινωνία, ο δε Σαμαράς χάνει όλο και περισσότερο από το μικρό κύρος που του έχει απομείνει. Κι αυτό εκεί, πέριξ της Πύλου και μέχρι τη Γιάλοβα… Κι όπως λένε οι λίγοι στενοί φίλοι του, δεν θα ησυχάσει αν δεν ρίξει και…δεύτερο Μητσοτάκη…
Επιλογές ανθρώπων κι ανθρώπων… Όμως, η ματαιοδοξία κι οι εμμονές δεν συμβαδίζουν με τη λογική. Ο Σαμαράς φαντασιώνεται ότι όλο το πολιτικό σύστημα θα τον καλέσει να σώσει την Ελλάδα, ακόμη και στην όγδοη δεκαετία της ζωής του. Άλλωστε ήταν καλύτερος ο Τενγκ Σιαοπίνγκ ή ο Τραμπ, που τους φώναξαν ν’ αναμορφώσουν τις χώρες τους σε μεγαλύτερη ηλικία; Κι εκείνοι μέσα από ίντριγκες, ομαδοποιήσεις, παρασκήνιο και θεωρίες συνωμοσίας ζουν…
Άρα λοιπόν, ο Βενιζέλος έδωσε συμβουλές σε λάθος άνθρωπο. Είναι σαν να ζητά από έναν ελέφαντα να γίνει σαρκοφάγος…
