Πίστευα πάντα ότι η δημοκρατία στεριώνει όταν γίνεται συνείδηση στη συνείδηση του ανθρώπου. Όταν ο καθένας διδάσκει δημοκρατία στην καθημερινότητά του, με τις συμπεριφορές και τον σεβασμό στον διπλανό και στους κανόνες. Ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να μιλάνε κάποιοι για δημοκρατία -που θεωρεί αυτονόητο τον σεβασμό στον άλλο- και να του κλείνει τους δρόμους σε εκδηλώσεις επαναστατικής γυμναστικής. Ποτέ δεν κατάλαβα πώς είναι δυνατόν να κηρύσσεται απεργία, αλλά οι απεργοί να αρνούνται τι δικαίωμα της εργασίας σε όσους δεν επιθυμούν να απεργήσουν. Ποτέ δεν κατάλαβα πώς είναι δυνατόν τα μειοψηφικά γκροπούσκουλα να καταλαμβάνουν Πανεπιστήμιαή άλλα κτίρια και να αρνούνται άλλη άποψη από τη δική τους, τη σταλινοφασιστική.
Αφορμή αυτών των σκέψεων – πάλι-, ήταν η εισβολή μερικών ερυθροτραμπούκων , στον «ΙΑΝΟ», όπου διεξαγόταν εκδήλωση στο πλαίσιο του κύκλου συζητήσεων «Συναντήσεις Κορυφής» με θέμα «Η πολιτική τυμβωρυχία των Τεμπών». Βασικός ομιλητής ήταν ο συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής, Γιώργος Καραμπελιάς, ενώ συμμετείχαν ο δικηγόρος Δημήτρης Γαλλής κι ο δημοσιογράφος Κώστας Στούπας. Παριστάμενοι ανέφεραν ότι επιχειρήθηκε να διακοπεί η συζήτηση κι ο Καραμπελιάς αντέδρασε έντονα φωνάζοντας επανειλημμένως «έξω οι αλήτες». Η συζήτηση πάντως διακόπηκε για αρκετή ώρα. «Αυτό που έγινε είναι ενδεικτικό του τι αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που θέλουν να πουν κάτι διαφορετικό στη χώρα. Είμαστε ένα κράτος που το λυμαίνονται συμμορίες», ανέφερε ο Γ. Καραμπελιάς μόλις επανεκκίνησε η εκδήλωση.
Σκοπός τους δεν ήταν άλλος, από τη ματαίωση άλλης μιας συζήτησης
με την οποία διαφωνούσαν. Δηλαδή να μην ακουστεί για άλλη μια φορά η άποψη που δεν συνέφερε εκείνους κι όσους έχουν ροπή στον ολοκληρωτισμό!
Αλήθεια, τι ήθελαν οι περίεργοι αυτοί τύποι; Να αλωνίζει το ψέμα, τα ξυλόλια, οι… εξαϋλωμένοι άνθρωποι (που ωστόσο ουδείς αναζήτησε) και τα… χαμένα βαγόνια; Τι ήθελαν αυτοί οι άνθρωποι; Να υπάρχει εσαεί ο εσμός των απατεώνων που παρίσταναν τους πραγματογνώμονες και χάθηκαν από προσώπου γης όταν ο εισαγγελέας ζήτησε τους τίτλους των σπουδών τους;
Προφανώς, ναι αυτό ήθελαν και θέλουν. Κι όποιος αυτά τα αποκρούει, πρέπει να καεί στην πυρά. Ας μη ξεχνάμε ότι λίγα τετραγωνικά μακρύτερα από τον «ΙΑΝΟ», κάηκαν ζωντανοί τέσσερις άνθρωποι, στα γραφεία της Marfin. Ουδείς λογοδότησε γι αυτό, ουδείς διοργάνωσε συναυλίες ή πήγε στο ευρωκοινοβούλιο να βγάζει λογίδρια…
Να πούμε και κάτι ακόμη και δη για μια ακόμη φορά; Είναι τεράστιες κι ιστορικές οι ευθύνες των ηγετών της Δεξιάς – κυρίως του Κωνσταντίνου Καραμανλή- που άφησαν να χαθεί ο ιδεολογικός πόλεμος, μετά τον θλιβερό εμφύλιο. Κατέστησαν νικητές εκείνοι που σήκωσαν τα όπλα εναντίον της πατρίδας και δη χωρίς αντίπαλο. Οι πολιτικοί του αστικού χώρου, αλλά κι οι διανοούμενοι σιώπησαν διαχρονικά ή δεν μπήκαν σε διαδικασίες αντιπαραθέσεων και ιδεολογικών μαχών. Φτάσαμε στο σημείο οι κομμουνιστές κι οι Αριστεροί να θεωρούνται…. προοδευτικές δυνάμεις! Φτάσαμε στο σημείο ακόμη και σημερινοί βουλευτές της ΝΔ να ….τιμούν, λέει, την Αριστερά για τους… αγώνες της! Λίγοι τους είπαν/είπαμε, «τι λέτε ρε παλικαράκια»;
Αλήθεια, που ήταν όλοι αυτοί όταν έβαλε βέτο το ΚΚΕ κι η Αριστερά, για να μη μεταδοθεί ΠΟΤΕ από την τηλεόραση η «Ελένη» του Γκατζογιάννη; Πού ήταν όλοι αυτοί, μαζί με τους διανοούμενους, όταν οι σταλινοφασίστες έκτιζαν τα γραφεία των καθηγητών στα Πανεπιστήμια; Πού ήταν όταν -όπως προχθές στον «ΙΑΝΟ»- ερυθροτραμπούκοι ματαίωναν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Χανιά, τις παρουσιάσεις της «Μαύρης Βίβλου του κομμουνισμού»; Πού ήταν, όταν αλώνιζαν επί δεκαετίες οι οπαδοί του σφαγέα Βελουχιώτη και τον παρουσίαζαν ως καπετάνιο-δημοκράτη; Πού ήταν;
Ναι, νομίζω ότι είναι πια αναγκαία η αντιμετώπιση των σταλινοφασιστών. Όχι με τα όπλα τους, τη βία, αλλά στο πεδίο της γνώσης και των ιδεών. Αλλιώς, θα εξακολουθήσουμε να βιώνουμε σκηνές απείρου κάλλους, δήθεν με τη σφραγίδα της ελευθερίας της έκφρασης…
