Ουσιαστική ήταν η επίσκεψη που πραγματοποίησε στον μεθοριακό σταθμό της και στο Τελωνείο της Νίκης στη Φλώρινα ο Υφυπουργός Ανάπτυξης κ. Λάζαρος Τσαβδαρίδης μαζί με τον Υφυπουργό για θέματα Μακεδονίας – Θράκης κ. Κώστα Γκιουλέκα, συνοδευόμενοι από τον Περιφερειάρχη Δυτικής Μακεδονίας κ. Γιώργο Αμανατίδη και τον Αντιπεριφερειάρχη της Π.Ε. Φλώρινας κ. Θανάση Τάσκα.

Σκοπός της επίσκεψης ήταν η αναλυτική ενημέρωση για το σημαντικό έργο που επιτελούν οι εργαζόμενοι στις κρίσιμες αυτές πύλες εισόδου και εξόδου της χώρας, καθώς και η διεξοδική συζήτηση για τις προκλήσεις και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, οι κ.κ. Τσαβδαρίδης και Γκιουλέκας είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με στελέχη και εργαζομένους τόσο του μεθοριακού σταθμού όσο και του τελωνείου, καταγράφοντας τις ανάγκες τους και τις προτάσεις τους για την περαιτέρω βελτίωση της λειτουργίας τους. Έμφαση δόθηκε σε θέματα που αφορούν την αποτελεσματικότητα των ελέγχων, την τεχνολογική αναβάθμιση των υποδομών, την επαρκή στελέχωση και τη διασφάλιση των βέλτιστων συνθηκών εργασίας.

Σημεία συνέντευξης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στο ACTION24, στον δημοσιογράφο Σεραφείμ Κοτρώτσο

Για το θέμα της ασφάλειας στα πανεπιστήμια

Δεν συνηθίζουμε να κρύβουμε τα λόγια μας ούτε η Κυβέρνηση ούτε εγώ προσωπικά και πριν και πάνω από όλα ο Πρωθυπουργός και δεν θα το κάνω και σήμερα. Η Κυβέρνηση αυτή, σε μια από τις μεγαλύτερες πληγές της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, που είναι η βία στα πανεπιστήμια, που έχει συγκεκριμένες ρίζες και αιτίες  έχει καταφέρει και έχει κάνει όλα όσα δεν έγιναν, συνολικά, από όλες τις προηγούμενες Κυβερνήσεις αθροιστικά και σε νομοθετικό και πολύ περισσότερο σε επίπεδο αποτελέσματος. Παρόλα αυτά, είναι τόσο μεγάλη η πληγή και τόσο πολλές οι αντιστάσεις και τόσα πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν εδώ, πρέπει να κάνουμε παραπάνω. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, για πρώτη φορά μεταπολιτευτικά, σε μια χώρα που δεν έχουμε λυμένο το αυτονόητο: ότι μια κατάληψη είναι μια παράνομη πράξη, γιατί μιλάμε για την Ελλάδα που υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις εντός Κοινοβουλίου, που αυτή τη στιγμή θεωρούν ότι υπάρχουν νόμιμες καταλήψεις. Για αυτή τη χώρα μιλάμε. Υπάρχουν κόμματα μέσα στη Βουλή και θα σας δείξω και στη συνέχεια και τι έχουν κάνει τα κόμματα αυτά και σε άρθρα τα οποία επικαλούνται και σε νομοσχέδια τα οποία φέραμε, υπάρχουν κόμματα που θεωρούν ότι ήταν προβοκάτσια αυτό που έγινε στη Νομική. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, που μιλάμε, στην Ελλάδα του 2025 για πρώτη φορά δεν υπάρχει καμία ενεργή κατάληψη σε πανεπιστημιακό χώρο. Έχω άποψη και ως προς την πολιτική μου θέση και ως προς το επάγγελμά μου, αλλά και ως προς το γεγονός ότι είμαι απόφοιτος δημόσιου σχολείου και πανεπιστημίου. Έχουμε κάνει δεκάδες εκκενώσεις καταλήψεων και επιχειρήσεις, όπου έχουμε βρει βαρύτατους οπλισμούς. Και αυτό που έχει αλλάξει τί είναι; Καταρχάς αλλάξαμε τον νόμο, για να μπορούν να γίνονται αυτές οι επεμβάσεις. Κόμματα που κουνάνε το δάχτυλο, τον νόμο του 2019 που ήταν ουσιαστικά ο λόγος που μπορούν όλοι αυτοί οι παραβατικοί να είναι σε μια διαδικασία σύλληψης, κάποιοι έχουν συλληφθεί, κάποιοι αναζητούνται όλα αυτά τα χρόνια, είναι ο νόμος του 2019. Τον νόμο του 2019, για παράδειγμα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης που φωνάζουν είτε τον καταψήφισαν -μηδενός εξαιρούμενου από αυτά που φωνάζουν- είτε ψήφισαν «παρών». Αντίστοιχα, κρίσιμα άρθρα, αλλά και επί της αρχής, τον νόμο του 2021, όπου θέλουμε να κάνουμε κάποιες παρεμβάσεις, επίσης, είτε τον καταψήφισαν είτε ψήφισαν «παρών». Ας μπει ο κόσμος να δει τις σχετικές διατάξεις.

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, έχει γίνει μια πολύ μεγάλη αλλαγή στα πανεπιστήμια. Γιατί το λέω αυτό; Η εγκληματικότητα είτε στα πανεπιστήμια είτε στα γήπεδα είτε για την ενδοοικογενειακή βία είτε για τους ανηλίκους -μεγάλες κουβέντες- δεν υπάρχει Κυβέρνηση που πατάει ένα κουμπί και την εξαφανίζει. Τί έχει αλλάξει στην Ελλάδα; Το δόγμα αντιμετώπισης. Μέχρι το 2019 υπήρχε μια Ελλάδα και η Ελλάδα στα πανεπιστήμια. Άρα, για να αποδίδουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, ένα πάρα πολύ βασικό το οποίο έχει αλλάξει είναι το γεγονός ότι, πλέον, γίνονται επεμβάσεις και περιπτώσεις όπως αυτή της Νομικής θα αντιμετωπιστούν και σε ποινικό και σε επίπεδο αστυνομίας διαφορετικά.

Δεν θέλω να ωραιοποιώ ή να εξιδανικεύω καταστάσεις. Πρέπει να κάνουμε και κάποια βήματα ακόμα στην κατεύθυνση της πρόληψης. Γιατί όσο «καλή», όσο αποτελεσματική και να είναι η καταστολή, χρειάζονται κάποια προληπτικά μέτρα ή μέτρα, τα οποία να δημιουργούν και μια συνθήκη παραδειγματισμού. Και είναι πάρα πολύ απλά, για να μην κουράσω.

Το πρώτο, πρέπει να επικαιροποιηθεί ένας πολύ σημαντικός νόμος που ψηφίστηκε το 2021 από την Κυβέρνηση ως προς το πώς θα εφαρμοστεί, ως προς το πειθαρχικό, δηλαδή αναστολές και διαγραφές φοιτητικής ιδιότητας χωρίς να περνάνε μέσα από δύσκολες διαδικασίες. Άρα, θα ξέρει αυτός, ο οποίος κάνει κάτι αντίστοιχο με τη Νομική, ότι μόλις συλληφθεί θα ανασταλεί η φοιτητική του ιδιότητα.

Οι συνέπειες θα είναι σε τρία επίπεδα. Το πρώτο και κυριότερο είναι οι ποινικές. Έχουμε αυστηροποιήσει τον ποινικό κώδικα, άρα όποιος συλλαμβάνεται για μια παράνομη πράξη είτε κακουργηματική είτε πλημμεληματική έχει πολύ πιο σοβαρές συνέπειες. Στόχος του υπουργείου Δικαιοσύνης δεν είναι να αυστηροποιήσει άλλο τις ποινές, γιατί νομίζω τις έχουμε αυστηροποιήσει αρκετά, είναι να κλείσουν ακόμη περισσότερα παραθυράκια, όπως έχουν κλείσει στη βία στα γήπεδα.

Δεύτερο πεδίο συνεπειών είναι το πειθαρχικό. Δεν είναι όλα τα αδικήματα ίδια. Σίγουρα επιθέσεις, όπως αυτή της Νομικής ή αντίστοιχες άλλες με βαρύτατες φθορές θα σημαίνουν αναστολή με τη σύλληψη, γιατί έχουμε τεκμήριο αθωότητας και αμετάκλητη διαγραφή, με την αμετάκλητη καταδίκη από τη Δικαιοσύνη. Τέρμα από τα πανεπιστήμια οι δράστες αυτών των επιθέσεων.

Η διαβάθμιση των ποινών θα προβλέπεται από το πειθαρχικό. Αυτό που σίγουρα πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος. Για αυτό και θέλει, αυτό που λέμε μικρές αλλαγές, ο νόμος του 2021. Η ίδια η πρακτική δείχνει ότι πολύ δύσκολα τα ίδια τα πανεπιστήμια θα προβούν σε διαγραφές φοιτητών.

Δεν έχουμε θέμα με τις πρυτανικές αρχές, θέλουμε να συνεργαστούμε με αυτές. Αλλά όταν κάτι δεν γίνεται, πρέπει να φροντίζουμε να γίνεται και αυτή είναι η διαφορά της Κυβέρνησης αυτής.

Το τρίτο επίπεδο κυρώσεων είναι οι αστικές κυρώσεις. Θα σου έρχεται- με λίγα λόγια- ο λογαριασμός στο ΑΦΜ σου. Έσπασε κάποιος μια πόρτα σε ένα πανεπιστήμιο; Την πληρώνουμε μέχρι τώρα εμείς, όλοι οι φορολογούμενοι με το ΑΦΜ μας. Θα του έρχεται ο λογαριασμός στο ΑΦΜ.

Και πάμε στα πανεπιστήμια. Εμείς δεν θεωρούμε ότι η άσκηση αυτή λύνεται σε σύγκρουση με τους πρυτάνεις. Συνεργαστήκαμε με τους πρυτάνεις στον νόμο που ήταν και τα μη κρατικά πανεπιστήμια και παράλληλα η ενίσχυση των  δημόσιων πανεπιστημίων. Αποτέλεσμα του νόμου αυτού και άλλων κινήσεων της προηγούμενης πολιτικής ηγεσίας, που τη συνεχίζει τώρα και η κυρία Ζαχαράκη μετά τον κ. Πιερρακάκη, είναι τα μεγαλύτερα ξένα πανεπιστήμια να συμπράξουν με τα δημόσια. Και θα συνεργαστούμε και τώρα. Αλλά, είμαστε καθαροί. Όταν υπάρχει ένας νόμος, που έχει μια ευθύνη η Πολιτεία, π.χ. να επεμβαίνει όταν καλείται, έχει όμως και μια ευθύνη και το πανεπιστήμιο να τηρεί κάποια πράγματα, π.χ. να βάλει κάμερες.

Έχει δοθεί χρηματοδότηση, την έχει αναφέρει αναλυτικά και σήμερα έκανε μία συνέντευξη η υπουργός Παιδείας, όπου χρειαστεί παραπάνω εδώ είμαστε να το συζητήσουμε. Υπάρχουν πανεπιστήμια τα οποία συμμορφώνονται. Εμείς δεν θα πάμε στη λογική να βάλουμε απέναντί μας τους πρυτάνεις. Είναι σύμμαχοί μας. Όλοι σε αυτήν την άσκηση, σε αυτήν τη μάχη είμαστε στην ίδια σελίδα.

Τα σχέδια ασφαλείας των πανεπιστημίων θα χρηματοδοτηθούν, ήδη χρηματοδοτούνται, υπάρχουν πόροι, οι οποίοι προβλέπονται. Τα πανεπιστήμια πλέον παίρνουν 50% παραπάνω χρηματοδότηση, από ότι τα προηγούμενα χρόνια. Συνολικά, όχι μόνο για την ασφάλεια, για την έρευνα, για προσλήψεις που χρειάζονται.

Σε αυτήν την μάχη, είμαστε όλοι στην ίδια σελίδα με εξαίρεση -για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους- εκείνους οι οποίοι, έχω εδώ αναλυτικά τι ψήφισε το ΠΑΣΟΚ στο νόμο του 2019 για την κατάργηση του ασύλου, που ψήφισε «παρών». Έχω εδώ τι ψήφισε το ΠΑΣΟΚ στον νόμο του 2021.

Σχόλιο για φυλακισμένους που σπουδάζουν

Είναι άλλο πράγμα κάποιος, ο οποίος έχει διαπράξει μια πράξη, στη συνέχεια στο πλαίσιο της μεταμέλειας και του σωφρονισμού να θέλει να σπουδάσει και είναι άλλο πράγμα ένας φοιτητής στο πανεπιστήμιό του ή σε όμορο πανεπιστήμιο, να κάνει πράξεις, οι οποίες είναι βαρύτατα εγκληματικές.

Για το αν τα κόμματα υποθάλπουν την παραβατικότητα

Έχετε κάθε μέρα καλεσμένους από όλα τα κόμματα. Εγώ σας καλώ κάθε φορά να τους κάνετε μια ερώτηση. Ερώτηση πρώτη και κύρια: Υπάρχει καλή κατάληψη; Δεν λέω βανδαλισμοί και δολοφονικές επιθέσεις, ακόμη και η κατάληψη. Σε όλα τα πολιτισμένα κράτη του κόσμου, απαγορεύεται να καταλάβει κάποιος δημόσιο χώρο. Αν πας να καταλάβεις -αυτή τη στιγμή- ένα νοσοκομείο, μια ΔΟΥ, θα σε πάρουν και θα σε οδηγήσουν στη Δικαιοσύνη. Και το τι πράξη είναι αυτή, θα το αποφασίσει η Δικαιοσύνη. Μιλάμε για τη χώρα που υπάρχει, ακόμα, η έννοια της κατάληψης. Άλλο αποχή, άλλο διεκδικήσεις, άλλο πορείες με αιτήματα -μην παρεξηγηθώ γιατί υπάρχουν και οι προβοκάτορες που αποσπούν μια φράση και κάνουν κοπτοραπτική- και άλλο η κατάληψη.  Υπάρχει η έννοια στην Ελλάδα του «ρωμαλαίου φοιτητικού κινήματος». Υπάρχει η έννοια των «αυτοδιαχειριζόμενων κυλικείων». Αυτά συμβαίνουν στη χώρα. Και η κυβέρνηση αυτή τα αντιμετωπίζει. Κάνει επεμβάσεις εκκένωσης. Να παίρνει κάποιος το κυλικείο και να το διαχειρίζεται, ενώ είναι κυλικείο του πανεπιστημίου; Αυτό μόνο στην Ελλάδα από κάποιες πολιτικές δυνάμεις θεωρείται μια πράξη με ιδεολογικά χαρακτηριστικά.

Είμαστε όλοι μαζί -με εξαίρεση κάποιες πολιτικές δυνάμεις- στην ίδια σελίδα. Και θα σας πω κάτι: Τον δρόμο τον δείχνουν τα γήπεδα. Μόνο στην Ελλάδα, η βία στα Πανεπιστήμια, είχε άλλα χαρακτηριστικά, ως προς την συζήτηση. Μόνο στην Ελλάδα υπήρχε μέχρι το 2019 η έννοια του ασύλου, όχι του ασύλου ιδεών, το οποίο είναι αυτονόητο. Του ασύλου ως προς την εγκληματικότητα. Ακόμα και ένα πλημμέλημα, έγκλημα είναι. Μόνο στα Ελληνικά Πανεπιστήμια υπήρχε συζήτηση, για το αν είναι αυτονόητο, όταν τελείται μια παράνομη πράξη να έρχεται αυτομάτως η αστυνομία, είτε την καλέσει ο πρύτανης είτε την καλέσει ένας πολίτης. Ο νόμος άλλαξε το ’19, μέχρι την Κυβέρνηση Μητσοτάκη, αυτό δεν ήταν αυτονόητο.

Για την ενδοοικογενειακή βία

Τρεις αριθμούς. 130 γυναίκες μέσα στην τελευταία εβδομάδα πήραν το panic button. 443 περιστατικά μόνο την τελευταία εβδομάδα διαχειρίστηκε η αστυνομία. 325 συλλήψεις μόνο την τελευταία εβδομάδα. Έχουμε δημιουργήσει 63 εξειδικευμένα γραφεία στην αστυνομία- αυτά δεν υπήρχαν. Προσέξτε, δεν υπάρχει Κυβέρνηση που μπορεί να πατήσει ένα κουμπί ή να πάρει ένα ραβδί και να κάνει τους εγκληματίες να μην εγκληματούν. Υπάρχουν, όμως, Κυβερνήσεις που κλείνουν τα μάτια τους και υπάρχουν και Κυβερνήσεις όπως η δική μας, οι οποίες έχουν φτιάξει ένα θεσμικό πλαίσιο που έχει ένα αποτέλεσμα. Ο στόχος είναι  να υπάρχει καταστολή, ο στόχος είναι να υπάρχει και πρόληψη. Στην ενδοοικογενειακή βία έχουμε και τα δύο, το panic button, η γραμμή βοήθειας, τα γραφεία στην αστυνομία. Δεν υπήρχαν μέχρι ούτε το ’19, ούτε το ’21, δημιουργούνται.

Για την αστυνόμευση στα Πανεπιστήμια

Η αστυνόμευση στα Πανεπιστήμια εφαρμόστηκε καλύτερα από ποτέ και πρέπει να εφαρμοστεί καλύτερα. Η εγκληματικότητα -το ξαναλέω- δεν εξαφανίζεται, περιορίζεται και αντιμετωπίζεται. Η πανεπιστημιακή αστυνομία εκρίθη, ότι δεν θα έλυνε το πρόβλημα, γιατί το είδος της παραβατικότητας στα Πανεπιστήμια, δεν απαιτεί μια άοπλη αστυνομία, απαιτεί μια βαριά οπλισμένη. Δεν είναι όμως ότι πήγε στον βρόντο η νομοθέτηση, προσαρμόστηκε επί το αποτελεσματικότερο.

Για τη δημιουργία νέου δίπολου «Μητσοτάκης – Κωνσταντοπούλου» που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις

Κοιτάξτε, οι δημοσκοπήσεις για μένα, το βασικό μήνυμα το οποίο εκπέμπουν είναι, ότι όσο πιο αποτελεσματική είναι η Κυβέρνηση τόσο πιο κοντά θα είναι στην επόμενη αυτοδυναμία. Αυτό το λένε οι πολίτες, το δείχνει και αυτή η μέτρηση που δείχνετε, καταφέραμε και κερδίσαμε 2 μονάδες μέσα σε ένα σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Είμαστε πιο κοντά σε έναν στόχο που απέχει πολύ χρονικά, αλλά το ζήτημα δεν είναι τα δύο χρόνια, το ζήτημα είναι οι πολιτικές. Οι πολίτες θέλουν αποτέλεσμα.

Θα απαντήσω για την κυρία Κωνσταντοπούλου, αλλά πρώτα απ’ όλα πρέπει να απαντάς για τον εαυτό σου και για την Κυβέρνηση που εκπροσωπείς. Ο κόσμος εσένα θέλει να ακούσει και δεν πρέπει να ετεροκαθοριζόμαστε. Οι δημοσκοπήσεις λένε και ότι υπάρχει μια πρωτοφανής για δεδομένα δεύτερης τετραετίας, Κυβέρνηση δεύτερης τετραετίας υπεροχή, μεγάλη διαφορά.

Και το δεύτερο που λένε οι δημοσκοπήσεις είναι, πιο γρήγορα, πιο αποτελεσματικά, στην Κυβέρνηση και οι πολίτες είναι εκεί και περιμένουν να μας κρίνουν. Είτε να μας ψηφίσουν είτε να μην μας ψηφίσουν. Άρα δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποιο δίπολο, απαντώντας την ερώτησή σας. Θεωρώ ότι η Κυβέρνηση είναι αντιμέτωπη με την καθημερινότητα των πολιτών, με τα προβλήματα της ζωής των πολιτών, γιατί αυτό με την καθημερινότητα έγινε και λίγο κλισέ, έχει ένα πρόγραμμα.

Πάμε τώρα στην Αντιπολίτευση. Κοιτάξτε, η Αντιπολίτευση, ουσιαστικά ενώθηκε πάνω σε ένα τραγικό δυστύχημα και σε μια σειρά από άλλα ζητήματα και ένα σύνολο κομμάτων συμπεριφέρθηκε όχι με πολιτικούς όρους, δηλαδή αντιπροτάσεων, προγραμματικού λόγου, αλλά με όρους δικαστών, εισαγγελέων και εμπειρογνωμόνων. Κοινό τους στοιχείο ήταν ο λαϊκισμός, άρα μπήκαν σε ένα γήπεδο. Όταν μπαίνουν κάποιες ομάδες και παίζουν σε ένα γήπεδο, εν προκειμένω τα κόμματα, πρώτος συνήθως βγαίνει ο καλύτερος αυτού του γηπέδου, ο αυθεντικότερος. Τί έγινε λοιπόν; Μπήκαν στο ίδιο γήπεδο το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυρία Κωνσταντοπούλου, τα υπόλοιπα αυτά κόμματα και μέχρι τώρα προηγείται η αυθεντικότερη εκφράστρια του λαϊκισμού, της ισοπέδωσης, του τοξικού λόγου, που είναι η κυρία Κωνσταντοπούλου. Η κυρία Κωνσταντοπούλου επειδή με ρωτήσατε τί βλέπω εγώ, εγώ βλέπω τρία χαρακτηριστικά. Το πρώτο είναι έλλειψη προγραμματικού λόγου. Μπορεί να το θεωρεί και πλεονέκτημα η κυρία Κωνσταντοπούλου, για μας είναι συστατικό στοιχείο του διαλόγου. Το δεύτερο είναι η υποκρισία. Μιλάμε για έναν άνθρωπο, μία πολιτικό, η οποία επέλεξε να μην μπουν στη Βουλή αυτοί οι οποίοι εξελέγησαν -και προ ημερών είχαμε μια δήλωση της κυρίας Δάλλα- αλλά φίλοι και ημέτεροι. Άλλαξε δηλαδή όχι μόνο τη σειρά, άλλαξε ακόμα και εκλογικές Περιφέρειες και αποτελεί την εκφράστρια υποτίθεται της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων και βλέπω και έναν άνθρωπο, ο οποίος ενώ παριστάνει τον τιμητή των πάντων για τα Τέμπη, το έζησα και εγώ στη Βουλή, στην πραγματικότητα είναι ο τελευταίους πολιτικός που θέλει δικαιοσύνη. Παράδειγμα προ ημερών. Ήμασταν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας για να επικυρωθεί, να δοθεί γνώμη, για το νέο πρόεδρο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης και έκανε καταγγελία η κυρία Κωνσταντοπούλου γιατί τη μέρα εκείνη ήρθε και αναγγέλθηκε η δικογραφία στη Βουλή. Σημαντική λεπτομέρεια πρώτη, είχε προαναγγελθεί νωρίτερα η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας από την έλευση της δικογραφίας  και δεύτερη λεπτομέρεια, τί κατήγγειλε εκείνη τη μέρα; Γιατί δεν έγινε show την μέρα που ήρθε και μπορούσαν να δουν οι βουλευτές τη δικογραφία. Άρα πολύ απλά, όταν μπαίνεις σε ένα γήπεδο κερδίζει στο γήπεδο το δικό της, της Αντιπολίτευσης ο αυθεντικότερος εκφραστής.

Για τη δικογραφία των Τεμπών και τη στάση της Νέας Δημοκρατίας σε περίπτωση κακουργηματικών πράξεων

Δικαστικό Συμβούλιο σημαίνει Δικαιοσύνη. Άρα αν πει κάτι η Δικαιοσύνη, εμείς θα πούμε ναι χωρίς δεύτερη κουβέντα. Ό,τι πει η Δικαιοσύνη, η Δικαιοσύνη, όχι το «α», το «β» και το «γ» κόμμα.

Θεωρώ ότι τα κόμματα, γιατί η Βουλή απαρτίζεται από βουλευτές που εκπροσωπούν κοινοβουλευτικές ομάδες, όταν λέει κάτι η Δικαιοσύνη, πρέπει να λένε ναι. Και έτσι απαντάω ουσιαστικά και στο τι θέλουμε να κάνουμε.

Είναι ξεκάθαρο ότι οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, η Νέα Δημοκρατία, η Κυβέρνηση δεν πρόκειται να πει όχι σε οτιδήποτε πει η Δικαιοσύνη. Αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον κ. Καραμανλή, τον πρώην Υπουργό. Έχει να κάνει με τον οποιονδήποτε. Το έχουμε πει και για την περίπτωση Τριαντόπουλου, απλά δεν ακούνε αυτά τα οποία λέμε. Τί λέγαμε όταν ακολουθήθηκε, γιατί το «μοντέλο Τριαντόπουλου» τί λέει; Να μην υπάρχουν πολίτες δύο κατηγοριών, όπως και οι υπόλοιποι πολίτες, έτσι και οι διατελέσαντες Υπουργοί και Υφυπουργοί, να κρίνονται από τον φυσικό δικαστή. Αν για παράδειγμα το Δικαστικό Συμβούλιο πει στην υπόθεση Τριαντόπουλου, ότι πρέπει να μπει και ένα δεύτερο αδίκημα -εμείς δεν το πιστεύουμε- θα πούμε εμείς όχι στο Δικαστικό Συμβούλιο; Δηλαδή σε Ανώτατους Δικαστές; Ποια είναι η διαφορά ότι εκεί θα το έχουν πει Ανώτατοι Δικαστές, ενώ στην άλλη περίπτωση θα το έχουν πει τα κόμματα. Με προφανώς ξεκάθαρα κίνητρα.

Για σενάρια εκλογών και μετεκλογικές συνεργασίες

Θεωρώ ότι οι εκλογές είναι μακριά, απέχουν δύο χρόνια, τη θεωρώ πολύ πρόωρη αυτή τη συζήτηση. Είχε πει ο Πρωθυπουργός ότι είναι οι εκλογές μακριά. Θυμάμαι την πλήρη απάντηση του. Είχε πει και άλλα πράγματα. Είχε πει και ότι δεν πιστεύει στις κυβερνήσεις συνεργασίας, όχι γιατί είναι μια ιδεοληψία του πολιτικού μας χώρου, γιατί είναι κάτι το οποίο το έδειξε η ίδια η ζωή και στη χώρα μας. Θυμόμαστε τραγικές εμπειρίες κυβερνήσεων συνεργασίας το ’15-’19 και η ίδια η ευρωπαϊκή εμπειρία. Έχουμε μπροστά μας 2 χρόνια. Οι δημοσκοπήσεις -το ξαναλέω- λένε κάτι πολύ απλό: Αν υπάρχει μια πολιτική δύναμη, αυτή τη στιγμή στη χώρα, που μπορεί να διεκδικεί μία καθαρή εντολή σε 2 χρόνια που θα γίνουν εκλογές, αυτή είναι η Νέα Δημοκρατία. Αυτό είναι συνάρτηση της αποτελεσματικότητας της πολιτικής της Κυβέρνησης, της δικής μας πολιτικής. Όταν έρθει η ώρα των εκλογών, εμείς αυτό θα ζητήσουμε από τους πολίτες. Και σας θυμίζω, ότι το 2023 όλες οι συνεντεύξεις οι προεκλογικές, ξεκινούσαν με αυτό το ερώτημα. Λέγανε οι συνάδελφοί σας, εσείς, όλοι: «τα νούμερα δεν βγαίνουν, με ποιον θα κυβερνήσετε;». Δεν απαντώ ως προς το 2027 και τις κυβερνήσεις συνεργασίας.

Απαντώ τώρα για το ΠΑΣΟΚ. Γιατί εμείς θα ζητήσουμε όταν έρθει εκείνη η ώρα, αυτοδυναμία. Δεν πιστεύουμε στις συνεργασίες. Γιατί δεν πιστεύουμε στις συνεργασίες; Όχι γιατί είμαστε δογματικοί. Το ΠΑΣΟΚ πριν από περίπου 2 μήνες, αποκάλεσε τον Πρωθυπουργό και συνολικά τη Νέα Δημοκρατία, ότι είμαστε «ενορχηστρωτές της συγκάλυψης». Η συγκάλυψη αυτή είχε βασιστεί σε κάποια δεδομένα. Ενός παράνομου φορτίου, εύφλεκτου υλικού, κ.λ.π. Και μια σειρά από δεδομένα που βγαίνουν, αμφισβητούν αυτή τη θεωρία. Όχι τα σοβαρά αίτια για τα Τέμπη, το τραγικό δυστύχημα, μην παρεξηγηθώ. Ο κ. Ανδρουλάκης, πήγε και συνυπέγραψε το κορυφαίο κοινοβουλευτικό κείμενο – εργαλείο, που είναι η πρόταση δυσπιστίας, με τα 3 υπο-κόμματα, του κόμματος που έφτασε τη χώρα στη χρεοκοπία το ’15. Το ΣΥΡΙΖΑ, την Πλεύση Ελευθερίας και τη Νέα Αριστερά. Για αυτό έχει σημασία για ποιο ΠΑΣΟΚ μιλάμε. Η Νέα Δημοκρατία το 2012 συγκυβέρνησε με το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου, που το κατηγορούσαν, τους βουλευτές του, προδότες και γερμανοτσολιάδες, τη στιγμή που το ’15 και οι δικοί μας βουλευτές και οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ -με τις πολλές διαφορές που έχουμε διαχρονικά- κρατούσαμε την Ελλάδα στην Ευρώπη. Το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη, πέραν των μη κρατικών πανεπιστημίων που ήταν απέναντι, της επιστολικής ψήφου… Εγώ απαντώ, ότι ο στόχος μας είναι μια νέα καθαρή εντολή, θα τον εκφράσουμε όταν έρθει η ώρα. Τώρα έχει σημασία να δουλέψουμε, αλλά δεν είναι τα κόμματα οργανισμοί, οι οποίοι μένουν στον χρόνο ίδιοι. Η ίδια η ζωή και η πολιτική και η στάση μας, καθορίζουν και το τι κόμματα είμαστε. Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, έχει επιλέξει να μπει σε μια άλλη λογική.

Για τα μέτρα της ΔΕΘ

Οι προσδοκίες και για την επόμενη και για την μεθεπόμενη ΔΕΘ, άρα και για το 2026 και για το 2027, έχουν δημιουργηθεί, όχι από τα μέτρα τα οποία ανακοίνωσε η κυβέρνηση, αλλά από την πολιτική της κυβέρνησης, δηλαδή, από την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και από το γεγονός, ότι έχουν δημιουργηθεί μισό εκατομμύριο δουλειές, που αυτά τα δύο κυρίως και η ανάπτυξη της οικονομίας και όχι οι αυξήσεις φόρων, που δεν έχουμε, έχουν δημιουργήσει έναν χώρο, που κάθε φορά, αναλόγως με το μέγεθός του, δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση, να προχωράει σε κάποια μέτρα. Όσα μέτρα ακούτε και διαβάζετε μέχρι σήμερα για την προσεχή ΔΕΘ, δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Δεν ξέρω ποιος τα φαντάζεται.

Υπάρχουν δύο πράγματα που περιμένουμε. Να σας πω που βρισκόμαστε τώρα. Περιμένουμε να δούμε από το οικονομικό επιτελείο το ύψος του δημοσιονομικού χώρου, πόσο θα είναι αυτό το οποίο θα μπορεί να δοθεί. Το μεγαλύτερο δυνατό, το οποίο θα μπορεί να δοθεί με σιγουριά. Γιατί μπορεί από το Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο, να δούμε ότι αυξήθηκε. Όπως είδαμε από τον Δεκέμβριο στον προϋπολογισμό, πριν από ένα μήνα, και δώσαμε και 1 δισ. παραπάνω. Αυτό ήταν το υπερπλεόνασμα. Όχι τα 11 που είπαν. Ένα δις.  ήταν το παραπάνω. Άρα το ένα που περιμένουμε να δούμε, είναι πόσα; Όποιος λοιπόν λέει πρώτα ποια, πριν ξέρει το πόσα, κοροϊδεύει τον κόσμο. Πρώτα λοιπόν πρέπει να ξέρεις, πόσα λεφτά έχεις να δώσεις. Εμείς δεν θα γίνουμε ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΣΥΡΙΖΑ. Το δεύτερο, λοιπόν, που θα δούμε, είναι ποια μέτρα. Μπορώ να σας δώσω έναν τίτλο. Μια περιγραφή της λογικής και των επιθυμιών του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Ό,τι διευκολύνει, βελτιώνει, ανακουφίζει τη μεσαία τάξη. Δηλαδή, έναν συμπολίτη μας νέο ή μεγαλύτερης ηλικίας που μένει στο ενοίκιο, έναν που έχει ιδιόκτητο σπίτι και έχει μια μικρομεσαία επιχείρηση, είναι αυτοαπασχολούμενος ή ιδιωτικός υπάλληλος, και η λογική ποια είναι; Μειώσεις φόρων. Έχουμε μειώσει 73 άμεσους και έμμεσους φόρους και δεν αρκεί. Γιατί δεν αρκεί; Γιατί παρά το γεγονός ότι κάναμε τις περισσότερες φοροαπαλλαγές, μεταπολιτευτικά, αντιμετωπίσαμε και τη μεγαλύτερη ακρίβεια.

Η κυβέρνηση έχει μειώσει και άμεσους και έμμεσους φόρους. Έχουμε μειώσει ΦΠΑ, για τις μεταφορές, για τον κινηματογράφο, έχουμε μειώσει για τα προϊόντα σχετιζόμενα με την υγεία, κυρίως έχουμε μειώσει άμεσους φόρους, έχουμε μειώσει και έμμεσους. Αυτό το οποίο θα κάνουμε, είναι αυτό το οποίο θα έχει τη μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα. Δηλαδή, να μειωθεί ο φόρος, πρώτο κριτήριο είναι για να μειωθεί να βγαίνει ο λογαριασμός και δεύτερο κριτήριο, είναι αυτή η μείωση να φτάνει στον πολίτη. Αν ικανοποιούνται αυτά τα δύο κριτήρια, αυτές οι δύο μεταβλητές, τότε θα μειωθεί.

Δύο πράγματα να ξέρετε είναι δεδομένα και για τα επόμενα δύο χρόνια και ελπίζω να είναι και παραπάνω, οι πολίτες θα το αποφασίσουν. Δύο. Πολύ γρήγορα. Το ένα είναι ότι θα ακούτε μόνο μειώσεις ή καταργήσεις φόρων και όχι αυξήσεις φόρων, εκτός από τον ΕΝΦΙΑ για τις τράπεζες που διπλασιάσαμε για να βελτιώσουμε την κατάσταση στη στεγαστική κρίση και το δεύτερο, δεν πρόκειται να στείλουμε τον λογαριασμό στην επόμενη γενιά. Με λίγα λόγια. Όσο είναι πρωθυπουργός της χώρας ο Κυριάκος Μητσοτάκης και κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία, το «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά», δεν θα ξανακουστεί σε αυτό τον τόπο.

Για τις αυξήσεις στους ένστολους

Καταρχάς και τον Απρίλιο που μας πέρασε και τον Ιούλιο που μας έρχεται, το σύνολο των ενστόλων, θα δει συνολικά αυξήσεις. Να τα πάρουμε με τη σειρά. Γιατί πρώτα πρέπει να λες τί έχεις κάνει, για να σε πιστέψουν για αυτά που θα κάνεις. Άρα σίγουρα, λοιπόν, θα δουν αυξήσεις όλοι, μηδενός εξαιρουμένου τον Ιούλιο και έχουν δει και τους προηγούμενους μήνες.

Ο λόγος της προαναγγελίας, της προ ανακοίνωσης από τον κ. Δένδια και το υπουργείο Άμυνας αυτών των μέτρων για τις Ένοπλες Δυνάμεις, ήταν τα μηχανογραφικά κυρίως των φοιτητών, δηλαδή υπήρχε μεγάλο πρόβλημα εκροής υποψήφιων φοιτητών στις σχολές αυτές, τις στρατιωτικές. Ο δεύτερος λόγος ήταν, γιατί όντως μπήκε τάξη και βρέθηκε ο δημοσιονομικός χώρος. Έχουμε πει κάτι. Ότι δεν θα αφήσουμε πίσω και τους υπόλοιπους. Όταν λέμε κάτι, το εννοούμε. Δεν θα αφήσουμε πίσω ούτε τους αστυνομικούς μας ούτε τους υπόλοιπους ένστολους, τους πυροσβέστες, τους λιμενικούς, κανέναν δεν θα αφήσουμε πίσω. Ξεχωριστά ήταν τα μέτρα για τους ανθρώπους που είναι στο ενοίκιο, ξεχωριστά για τους συνταξιούχους, ξεχωριστά για τους γιατρούς και τις εφημερίες πριν από λίγους μήνες. Τα σημειακά μέτρα, είναι μεν σημειακά, δηλαδή αφορούν μια κατηγορία πολιτών είτε ηλικιακή είτε επαγγελματική, αλλά είναι μόνιμα. Αυτό κρατείστε.

Για το αν θα γίνει άμεσα συνάντηση Πρωθυπουργού – Τούρκου Προέδρου

Διάλογος δεν σημαίνει υποχώρηση, σημαίνει διεκδίκηση και δεν συνεπάγεται αφέλεια. Το έχω απαντήσει πολλές φορές. Άρα συνεχίζουμε και πιστεύουμε στο διάλογο, άρα στον προγραμματισμό μας είναι και η επόμενη συνάντηση και το επόμενο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας. Αναμένεται η επίσημη ανακοίνωση από την επικοινωνία που έχουν τα δύο υπουργεία Εξωτερικών. Θα συνεχίσουμε να μιλάμε, θα συνεχίσουμε όμως να διεκδικούμε και θα συνεχίζουμε να μη συζητάμε καν ζητήματα κόκκινων γραμμών και ζητήματα κυριαρχίας. Αυτά στο τραπέζι η ελληνική κυβέρνηση, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, δεν θα τα βάλουμε ποτέ.