Το ταξίδι παρουσίασης του νέου βιβλίου του Αλέκου Χατζηκώστα «Οι επικηρυγμένοι αγωνιστές στην Ημαθία του εμφυλίου» (εκδόσεις Ατεχνως) συνεχίστηκε στις 21/3 στη Νάουσα.
Για το βιβλίο μίλησαν το μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ Δημήτρης Παπατολίδης και ο συγγραφέας. Στην εκδήλωση μεταξύ άλλων παραβρέθηκαν ο Γιάννης Τσαναξίδης, περιφερειακός σύμβουλος της λαϊκής Συσπείρωσης, ο Δημήτρης Τσιουλάκος, πρόεδρος την Ενωτικής Αγροτικής Ομοσπονδίας Ημαθίας, τοπικοί συγγραφείς κ.α.
Ο Αλέκος Χατζηκώστας στάθηκε στις δυσκολίες συγγραφής του βιβλίου, «οι υπεύθυνοι φρόντισαν να καλύψουν τα ίχνη τους», στη στόχευση του τονίζοντας «ότι η μάχη για τη ιστορική αλήθεια σχετίζεται με τους αγώνες του σήμερα», ενώ έκανε γενικότερες αναφορές σε γενικότερα ζητήματα γνώσης και ερμηνείας της τοπικής ιστορίας του 20ου αιώνα. Τέλος σημείωσε ότι τα έσοδα που αφορούν τα συγγραφικά δικαιώματα του βιβλίου θα δοθούν ως αλληλεγγύη στην Κούβα.
Από την πλευρά του, ο Δημήτρης Παπατολίδης, μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ ανάμεσα στ’ άλλα τόνισε:
«… Η λήξη του Β ΠΠ με την ήττα του στρατοπέδου του άξονα και τον αποφασιστικό ρόλο του Κόκκινου στρατού, παράλληλα με την ενίσχυση των ΚΚ που ηγήθηκαν στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην κατεχόμενη από τους ναζί Ευρώπη, δημιούργησε αντικειμενικά τους όρους της εφόδου στον ουρανό για μια σειρά χώρες για την εργατική τάξη και την πρωτοπορία της, χώρες που έμπαινε νικητής ο κόκκινος στρατός αλλά και χώρες που τα ΚΚ και τα ένοπλα κινήματα της αντίστασης είχαν αποκτήσει πρωτόγνωρο κύρος και επιρροή μέσα στις μάζες.
Ανεξάρτητα από τα προβλήματα της στρατηγικής του ΚΚ από τη δεκαετία του 30 που επιδρούσαν και επέδρασαν στη στρατηγικές επιλογές, η πρωτόγνωρη μεταβολή συσχετισμού δύναμης των κοινωνικών δυνάμεων έδινε την ευκαιρία όπως αντίστοιχα στους μπολσεβίκους το 1917 να δουν κατάματα τη δυνατότητα να ηγηθούν στον αγώνα απέναντι όχι μόνο στον καταχτητή αλλά και στην εγχώρια αστική τάξη που είχε απαξιωθεί τα χρόνια του πολέμου. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η χώρα μας. Ειδικά για την Ελλάδα, η απαξίωση των αστικών κομμάτων , της ίδιας της αστικής τάξης που είτε συνεργάστηκαν είτε απείχαν από τον απελευθερωτικό αγώνα, του κράτους που μετατράπηκε σε όργανο κυριαρχίας των καταχτητών, διαμόρφωσαν τη συνθήκη οι κάτω, δηλαδή ο λαός να μην θέλει να τους βλέπει.
Όλα αυτά τα χρόνια με την πρωτοπόρα δράση των Κομμουνιστών και ειδικά μετά το 1943 οι από κάτω οργάνωσαν μια ιστορικά πρωτόγνωρη κατάσταση. Με τις ΕΑΜικες οργανώσεις το ένοπλο τμήμα του τον ΕΛΑΣ, την ύπαρξη απελευθερωμένων περιοχών με λαογέννητους θεσμούς από τα κάτω, μορφές πρωτόγνωρης αλληλεγγύης αλλά και απεργίες και οργάνωση στην ίδια την ετ και τις μεγάλες πόλεις… Ο συγγραφέας σωστά επίσης επισημαίνει πως για την αστική τάξη τα πράγματα ήταν καθαρά, επέλεξε χωρίς δεύτερες σκέψεις το μαστίγιο, είχε ζυγίσει σωστά γι αυτήν πως δεν ήταν καθόλου εύκολα υπόθεση η ενσωμάτωση του κινήματος που είχε δημιουργηθεί τα χρόνια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.
Πως η απαξίωση και εν μέρει διάλυση του αστικού κράτους η πλήρης απονομιμοποίηση του, χρειάζονταν χρόνο και δυνάμεις που δεν είχε να της διαθέσει μόνη της εγχώρια η άρχουσα τάξη, γι αυτό ήταν καθοριστική στην πορεία τόσο η Βρετανική όσο και η Αμερικάνικη βοήθεια στρατιωτική και οικονομική για τη ήττα του ΔΣΕ… Οι θεσμοί της καταστολής παρέμειναν ίδιοι με την κατοχή, οι παλιοί συνεργάτες των Ναζί στη συντριπτική πλειοψηφία τους βρέθηκαν στο πλευρό της νέας διοίκησης και ο λαός έβλεπε τους ίδιους πρωταγωνιστές της βίας της προηγούμενης κατάστασης να παραμένουν στις θέσεις τους με νέες σημαίες.
Έτσι η επικήρυξη ένα παλιό εργαλείο σταυροφορίας κατά κατάδικων ληστοσυμμοριτών σε περιόδους που είχε δυσκολίες ο κρατικός μηχανισμός είτε να επιβληθεί ή και να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση επιστρατεύτηκε κατά των καταδιωκόμενων παλιών ΕΛΑΣιτων. Από αυτή τη σκοπιά όταν η πλάστιγγα γέρνει καθαρά υπέρ των αστικών δυνάμεων περίπου στα μέσα του 1948, η επικήρυξη εγκαταλείπεται… Η επικήρυξη , το χρηματικό δηλαδή κίνητρο του μισθοφόρου, είναι επίσης στοιχείο σύμφυτο με το σύστημα και τις αξίες του καπιταλισμού και προηγούμενων εκμεταλλευτικών σχηματισμών. Με λίγα λόγια είναι η επιβεβαίωση της αδυναμίας να στρατευθεί κανείς στους στόχους του αντιλαϊκού κράτους τους, μόνο με την ηθική ανωτερότητα, την πειθώ, ακόμα και την καταστολή.
Αναγνωρίζει έμμεσα ας μου επιτραπεί μια δύναμη στον επικηρυγμένο, μια δύναμη που στην προκειμένη δε βασίζονταν απλά στην τρομοκρατία που ασκούσαν στο παρελθόν οι λήσταρχοι, πλήρους απουσίας κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών σε ολόκληρες κύρια ορεινές περιοχές. Η δύναμη εδώ έχει να κάνει με το δίκαιο του επικηρυγμένου, την ηθική του ανωτερότητα, την επίδραση των σκοπών του μέσα στον ίδιο το λαό. Άλλωστε αυτό επιβεβαιώνεται και από τους ίδιους τους διώκτες του και την ίδια τη μορφή της επικήρυξης. Που σηματοδοτεί την επισημοποίηση της σχέσης κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών με κυνηγούς κεφαλών που πριν ήταν συνεργαζόμενοι με τις δυνάμεις της ναζιστικής κατοχής…
Η ένοπλη αναμέτρηση μπορεί να μην οδήγησε τελικά στην στρατιωτική νίκη, αλλά με το ηθικό της μεγαλείο, την πολιτική της επίδραση, κράτησε τη φλόγα αναμμένη σε σκοτεινούς καιρούς, δυσκόλεψε πολύ την προσπάθεια ενσωμάτωσης του μεγάλου συγκλονιστικού κινήματος της δεκαετίας του 40. Ποτέ δε νομιμοποίησε στη συνείδηση των αγωνιστών και αγωνιστριών, στις πρωτοπόρες δυνάμεις της εργατικής τάξης, τη βαρβαρότητα της καπιταλιστικής εξουσίας. Διαμόρφωσε το ιστορικό έδαφος αμφισβήτησης της, συνέβαλλε στο επαναστατικό τείχος στην προσπάθεια εκφυλισμού και εξανδροπισμού του κινήματος, στην προσπάθεια ενσωμάτωσης και οπορτουνιστικής αναδίπλωσης του ΚΚΕ, ιδιαίτερα στη μεγάλη μάχη για τη διατήρηση του κομμουνιστικού χαρακτήρα του και την επαναθεμελίωση της επαναστατικής του πορείας , της επανακατάχτησης των κομμουνιστικών επαναστατικών του χαρακτηριστικών.
Η έκδοση συμβάλλει στην κατανόηση της αδιαμφισβήτητης αλήθειας πως η βία των εκμεταλλευτών προηγείται πάντα της βίας των εκμεταλλευομένων. Πως με αυτή τη βία επιδιώκεται να θωρακιστεί το σύστημα, πως ήταν απίθανη άλλη επιλογή από την απαξιωμένη αστική τάξη μεταπολεμικά. Απόδειξη οι επικηρύξεις, τα λεγόμενα κατοχικά εγκλήματα που είναι ακόμη ένα τεράστιο μη ερευνημένο και όχι καλά προβληθέν κεφάλαιο της αστικής τρομοκρατίας για την περίοδο που αναφέρεται μετά πιθανά και λίγο πριν τη Βάρκιζα. Η στάση απέναντι στους δοσίλογους, τα τάγματα ασφαλείας, κάθε συμμορίας που μπορούσε να δώσει το λερωμένο χέρι της στη δίωξη και την καταστολή του αγωνιζόμενου λαού…»
Μετά τις ομιλίες ακολούθησε πλούσιος διάλογος με τους παρευρισκόμενους.
