Δυο φιλμ αναμένεται να τραβήξουν το δικό τους κοινό αυτή την εβδομάδα, όπου μετά από αρκετό καιρό οι πρεμιέρες φτάνουν το διψήφιο αριθμό. Το ρομαντικό δράμα «Άμνετ», της Κλόι Ζάο, με Πολ Μεσκάλ και Τζέσι Μπάκλεϊ, που βάζει ισχυρή υποψηφιότητα για τα Όσκαρ, απευθύνεται στους σινεφίλ και τις ευαίσθητες καρδιές και το αστυνομικό θρίλερ «Η Εσχάτη των Ποινών», με τον Κρις Πρατ, που στοχεύει περισσότερο στο ευρύτερο κοινό.
Ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει το δραματικό «Κάρλα», στο εντυπωσιακό ντεμπούτο τής Ελληνογερμανίδας Κριστίνα Τουρνατζή, ενώ το πρόγραμμα συμπληρώνουν τρία παιδικά animation και τέσσερα ελληνικά ντοκιμαντέρ, απ’ τα οποία ξεχωρίζει εμφανώς «Η Επιστροφή στην Πατρίδα».
Άμνετ
(«Hamnet») Ρομαντικό δράμα εποχής, βρετανικής και αμερικάνικης παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Κλόι Ζάο, με τους Πολ Μεσκάλ, Τζέσι Μπάκλεϊ, Τζον Άλγουιν, Έμιλι Γουάτσον, Ντέιβιντ Γουίλμοτ κα.
Πρωτότυπο, υποβλητικό και πότε – πότε δακρύβρεκτο, το φιλμ της Κλόι Ζάο, με ένα εξόχως ελκυστικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, αυτό του Πολ Μεσκάλ και της Τζέσι Μπάκλεϊ, διαθέτει όλες τις προϋποθέσεις για μία σημαντική πορεία στο κοινό και για τα βραβεία Όσκαρ, όπως όλα δείχνουν.
Η βραβευμένη, με Όσκαρ, Κλόι Ζάο, έχοντας στο ενεργητικό της μεγάλες καλλιτεχνικές επιτυχίες, όπως «Η Χώρα των Νομάδων» και «Καλπάζοντας με το Όνειρο» και αποδεικνύοντας ότι μπορεί να χειριστεί μεγάλα και σοβαρά θέματα, εδώ θα κάνει ένα θεαματικό άλμα στο παρελθόν, για να αφηγηθεί τη ζωή του Σαίξπηρ με τη γυναίκα του Άνιες.
Διασκευάζοντας το ομώνυμο μυθιστόρημα της βραβευμένης Ιρλανδέζας συγγραφέως Μάγκι Ο’Φάρελ, θα μας ταξιδέψει στην Αγγλία του 16ου αιώνα και στην παθιασμένη ερωτική ιστορία του Σαίξπηρ με τη γυναίκα του, με τη γνώριμη συναρπαστική ματιά της, εκμεταλλευόμενη πλήρως και τις εξαιρετικές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ζευγαριού.
Στην Αγγλία του 1850, ο φτωχός δάσκαλος λατινικών Γουίλι θα ερωτευθεί παράφορα την ανοιχτόμυαλη και στενά συνδεδεμένο με τη φύση, Άνιες, με την οποία θα παντρευτούν. Θα αποκτήσουν τρία παιδιά, που θα επεκτείνουν την ευτυχία τους και όσο εκείνος καταξιώνεται επαγγελματικά και ασχολείται με μία θεατρική παράσταση στο Λονδίνο, η Άνιες αναλαμβάνει μόνη της τις οικογενειακές υποχρεώσεις. Όταν ο γιος τους Άμνετ πεθαίνει σε ηλικία έντεκα ετών, η απώλεια θα ραγίσει τον γάμο και τους ίδιους, αλλά θα γίνει η πηγή έμπνευσης για ένα από τα πιο διάσημα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, τον «Άμλετ».
Το φιλμ, μια ωδή για το πένθος, τη μνήμη και τη μεταμόρφωση με τη διαχρονική δύναμη της τέχνης, έρχεται και δένει ταιριαστά με την ικανότητα και την αισθητική της Ζάο, η οποία μας μεταφέρει πειστικά στην Αγγλία του 16ου αιώνα, ενσωματώνοντας τη φύση ως αντανάκλαση του εσωτερικού πόνου. Και ταυτόχρονα, ένα ιστορικό δράμα με ευρηματική όσο και σπαραξικάρδια προσέγγιση στο σαιξπηρικό έργο.
Με αργούς ρυθμούς, που επιτρέπουν την ωρίμανση του συναισθήματος στον θεατή, το βραδύκαυστο στόρι, που ορισμένες φορές μοιάζει να βυθίζεται υπερβολικά μέσα στο δράμα του, χάνει εν μέρει το μέτρο και την βαθύτερη ουσία του, προβάλλοντας υπερβολικά τη συναισθηματική φόρτιση των ηρώων.
Ωστόσο, η Ζάο, με τη δεξιοτεχνία της, προκαλεί πολλές φορές ισχυρές δονήσεις και συγκίνηση, προσθέτοντας ακόμη ένα αξιοπρόσεκτο έργο στην εντυπωσιακή φιλμογραφία της και πιθανώς ακόμη ένα Όσκαρ.
Ο Μεσκάλ, πετά από πάνω του τον μύθο που κουβαλά ο Σαίξπηρ, για να αποδώσει έναν άντρα που δεν είναι άγιος ή ακατάβλητος, η Μπάκλεϊ, συγκλονιστική, φέρνει με μοναδική ικανότητα μια γυναίκα που αγωνιά, φοβάται και θλίβεται, χωρίς να παρασύρεται από τον έντονο δραματικό χαρακτήρα της, ενώ και οι δυο αναπτύσσουν μία ξεχωριστή χημεία, που χαρίζουν αυτό το κάτι παραπάνω στην ταινία.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στην Αγγλία του 16ου αιώνα, η Άνιες, μια γυναίκα με ελεύθερο πνεύμα ερωτεύεται έναν νεαρό δάσκαλο αγγλικών, τον Γουίλιαμ. Χτίζουν μαζί μια οικογένεια γεμάτη ζωή, παιδιά και αγάπη. Όταν ένα τραγικό γεγονός κλονίζει τον άλλοτε ισχυρό δεσμό τους, αυτό θα γίνει ο σπόρος για τον «Άμλετ», ένα διαχρονικό αριστούργημα της λογοτεχνίας.
Κάρλα
(«Karla») Δραματική ταινία, γερμανικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Κριστίνα Τουρνατζή, Ελίζε Κριπς, Ράινερ Μποκ, Καταρίνα Σίτλερ, Τόρμπεν Λίμπρεχτ κα.
Αν και οι ιστορίες με σεξουαλικές κακοποιήσεις παιδιών έχουν μεταφερθεί πάμπολλες φορές – και ειδικά τα τελευταία χρόνια – στη μεγάλη οθόνη, καταδεικνύοντας ότι αυτό το απεχθές έγκλημα, μια κοινωνική μάστιγα, έχει εξαντληθεί κινηματογραφικά, η πρωτοεμφανιζόμενη Ελληνογερμανίδα σκηνοθέτιδα Κριστίνα Τουρνατζή καταφέρνει, με τη διεισδυτική της ματιά, να το ανανεώσει με έναν ξεχωριστό τρόπο.
Αποφεύγοντας να πέσει στην παγίδα της ηδονοβλεπτικών σκηνών βίας, η Τουρνατζή αναδεικνύει, με μία ωριμότητα που εκπλήσσει, τη δυσκολία της νεαρής καταγγέλλουσας να μεταφέρει τις φρικτές στιγμές που έζησε, ενώπιον του δικαστή, αποκαλύπτοντας μόνο όσα αντέχει και κρατώντας για τον εαυτό της όσα αδυνατεί να εκφράσει, τα ανείπωτα, για την λαβωμένη της ψυχή.
Η δραματική ταινία, που προβλήθηκε στο 66ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου άφησε άριστες εντυπώσεις, βασίζεται σε μία αληθινή ιστορία, ενώ το σενάριο υπογράφει η κόρη της πραγματικής παθούσας.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘60, η δωδεκάχρονη Κάρλα το σκάει από το σπίτι της, στο Μόναχο, για να καταγγείλει την, εδώ και χρόνια, σεξουαλική κακοποίησή της από τον ίδιο τον πατέρα της. Ο ηλικιωμένος δικαστής Λάμι αναλαμβάνει την υπόθεση, αλλά έρχεται αντιμέτωπος με την ενίοτε αδιαπέραστη στάση του τραυματισμένου, φοβισμένου και διστακτικού παιδιού. Όσο περνάει ο καιρός, μια ιδιαίτερη σχέση εμπιστοσύνης αναπτύσσεται ανάμεσα στην Κάρλα και τον δικαστή Λάμι, ο οποίος μετατρέπεται σε σημείο αναφοράς και ελπίδας για τη μικρή. Η επιμονή της Κάρλα να μιλήσει με τους δικούς της όρους -αποκαλύπτοντας μόνο όσα αντέχει και κρατώντας για τον εαυτό της όσα αδυνατεί να εκφράσει- θα φέρει μια ολόκληρη κοινωνία αντιμέτωπη με τη σιωπή της.
Η δεξιοτεχνική προσέγγιση της ανατριχιαστικής υπόθεσης από την Τουρνατζή, μίας ανήσυχης σκηνοθέτιδας, που είναι φανερό, από τη δουλειά της και όχι τις δηλώσεις της, θέλει να δώσει φωνή σε ανθρώπους που η κοινωνίες δεν θέλουν να ακούσουν, θα μεταφέρει συγκλονιστικά το στόρι της, τολμώντας να αφηγηθεί χωρίς την απεικόνιση της βίας, προστατεύοντας το θύμα από μία ακόμη τραυματική παράσταση.
Θα καταδείξει ευρηματικά το μέγεθος της πίεσης που νιώθει το θύμα, έχοντας, εκείνη την εποχή, απέναντί της ένα απρόσωπο και πολλές φορές σκληρό σύστημα, προσαρμόζοντας το φιλμ στους ρυθμούς και το ψυχικό σθένος της ηρωίδας, που θα βρει συμπαραστάτη έναν έμπειρο και αρκούντως ευαίσθητο δικαστή.
Το στιβαρό σενάριο, θα βοηθήσει την Τουρνατζή να ξεδιπλώσει το ταλέντο της, καθώς θα προσέξει κάθε λεπτομέρεια, εστιάζοντας και φέρνοντας σε πρώτο πλάνο τα βλέμματα, τις σιωπές, τους ήχους, το φως και το σκοτάδι, τις ανεπαίσθητες κινήσεις, που μοιάζουν με τις νότες αυτές που θα συγκινήσουν και θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον του κοινού.
Άψογη στον πρωταγωνιστικό ρόλο η νεαρά Ελίζε Κριπς, κόρη της διάσημης ηθοποιού Βίκι Κριπς, ενώ υποδειγματικός και ο Ράινερ Μποκ, που υποδύεται τον δικαστή.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στις αρχές της δεκαετίας του ‘60, στη Γερμανία, η 12χρονη Κάρλα το σκάει από το σπίτι της για να καταγγείλει την εδώ και χρόνια κακοποίησή της από τον ίδιο της τον πατέρα. Ο ηλικιωμένος δικαστής Λάμι αναλαμβάνει την υπόθεση, αλλά έρχεται αντιμέτωπος με την ενίοτε αδιαπέραστη στάση του τραυματισμένου, φοβισμένου και διστακτικού παιδιού.
Η Εσχάτη των Ποινών
(«Mercy») Αστυνομικό θρίλερ, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ, με τους Κρις Πρατ, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Άναμπελ Γουόλις, Κάιλι Ρότζερς, Κένεθ Τσόι, Νόα Φίρνλεϊ κα.
Παρά το εντυπωσιακό και πολλά υποσχόμενο ξεκίνημά του, ο Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ, περνώντας στην αμερικάνικη κινηματογραφική βιομηχανία, θα κατρακυλήσει προς τη μετριότητα, παρότι η σκηνοθετική του ικανότητα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αδιάφορη.
Εδώ, σε μια παραλλαγή του «Minority Report», που είχε γυρίσει ο Σπίλμπεργκ, για να εκφράσει τις ανησυχίες του για το μέλλον και τη δύναμη της τεχνολογίας, ο σκηνοθέτης από το Καζακστάν, θα αναβιώσει αυτές τις εφιαλτικές προβλέψεις για την τεχνητή νοημοσύνη, παραδίδοντας ένα ενδιαφέρον, ως ένα βαθμό, φουτουριστικό αστυνομικό θρίλερ.
Ένας ντετέκτιβ, που έχει υποστηρίξει ένθερμα τη χρησιμοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης στην απονομή δικαιοσύνης, σε ένα κοντινό μέλλον, όπου η βία και η εγκληματικότητα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο, θα βρεθεί ο ίδιος κατηγορούμενος, για τον φόνο της γυναίκας του, από το προηγμένο τεχνολογικά δικαστικό σύστημα. Ένα σύστημα που δίνει στον κατηγορούμενο την ευκαιρία να αποδείξει μέσα σε 90 λεπτά την αθωότητά του…
Το κυνήγι του χρόνου, η ίντριγκα, τα θεαματικά κυνηγητά, το σασπένς και η παγίδα της ανεξέλεγκτης τεχνολογίας, που καθορίζει πλέον τις ζωές των ανθρώπων, είναι αυτά που έρχονται στην επιφάνεια, με ένταση, στο διασκεδαστικό, ορισμένες φορές, θρίλερ του Μπεκμαμπέτοφ («Οι Φύλακες της Νύχτας», «Wanted»).
Ξεκινώντας ενθαρρυντικά, με νεύρο (η κάμερα στον ώμο) και με ορισμένες εντυπωσιακές σκηνές δράσης, αλλά και έναν σχολιασμό για έναν κόσμο σε αναταραχή, που πλήττεται από την εγκληματικότητα, ο σκηνοθέτης, θα τα μπλέξει στη συνέχεια, εκεί που κανονικά έπρεπε να είναι το ατού του, δηλαδή στο πολύπλοκο τεχνολογικό κομμάτι της ταινίας, αφήνοντας την όποια λογική να υποταχθεί στα κλισέ του είδους και στα ανεξήγητα της πλοκής του. Δείχνει να αδιαφορεί ακόμη και για μια σχετικά πειστική αληθοφάνεια, αλλά και για τους χαρακτήρες που μοιάζουν να είναι βγαλμένοι από κόμικς .
Στον κεντρικό ρόλο, ο Κρις Πρατ, δείχνει να το παλεύει, αλλά χωρίς ιδιαίτερα στηρίγματα, ενώ αδιάφορα περνά το υπόλοιπο καστ (Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Άναμπελ Γουόλις κλπ), παρότι είναι έμπειρο και με αξιοσημείωτες ερμηνείες.
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στο κοντινό μέλλον, ένας ντετέκτιβ δικάζεται με την κατηγορία της δολοφονίας της συζύγου του κι έχει 90 λεπτά για να αποδείξει την αθωότητά του στην προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη, που ο ίδιος στήριζε ένθερμα, πριν αυτή αποφασίσει για την τύχη του.
Επιστροφή στην Πατρίδα
(«Return to Homeland») Ντοκιμαντέρ, ελληνικής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Χρύσα Τζελέπη και Άκη Κερσανίδη.
Έξοχο ντοκιμαντέρ, που καταπιάνεται με μία σχεδόν απίστευτη ιστορία. Αυτή του Γερμανού ψυχίατρου Τίτους Μίλεχ, που μετά από πολλά χρόνια άρνησης της καταγωγής του και αφού είχε μεταναστεύσει στη Γαλλία και είχε απαρνηθεί ακόμη και τη γλώσσα του, λόγω της ναζιστικής κληρονομιάς της χώρας του, ξεκινά ένα ταξίδι επιστροφής στη γενέτειρά του και συνάμα ένα ταξίδι στον χώρο και τον χρόνο των εγκλημάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Με εμπειρία στο ντοκιμαντέρ, Τζελέπη και Κερσανίδης μας προσκαλούν σε μια δυνατή κινηματογραφική εμπειρία και μας καλούν να αναστοχαστούμε την ιστορία και τις προεκτάσεις της στο σήμερα, σε μια εποχή πολύ περισσότερο ταραγμένη απ’ ό,τι φαίνεται επιφανειακά.
Το φιλμ, που κέρδισε το βραβείο της ΠΕΚΚ στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στη Θεσσαλονίκη, ακολουθεί τον Μίλεχ στο ταξίδι επιστροφής στη Γερμανία, στον τόπο του εγκλήματος. Κοσμοπολίτης, πνευματώδης, γεμάτος από εμπειρίες, κουβαλά το βάρος ενός σιωπηλού τραύματος, εκείνο της αποκάλυψης των εγκλημάτων που έκαναν οι πρόγονοί του κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το ντοκιμαντέρ απομακρύνεται από τα στενά όρια της ιστορικής αναπαράστασης και εισχωρεί στη σύγχρονη, λεπτομερή ψυχανάλυση μίας χώρας, που ποτέ δεν τόλμησε να κάνει η ίδια, καθώς αρκέστηκε να επαναπαυθεί στο «επίσημο» αφήγημά της, απέναντι σε εκείνους που δεν σίγησαν στις προσχηματικές μεταπολεμικές εξιλεώσεις.
Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ, βάζοντας στο επίκεντρό τους τον Μίλεχ, προσεγγίζουν το φιλμ ως μία εσωτερική περιπέτεια περιπλάνησης, που θυμίζει τις πρώτες ταινίες του Βέντερς, αναδεικνύοντας χαμηλόφωνα τα εγκλήματα του παρελθόντος και το σημαντικότερο ότι αυτά μπορεί να επαναληφθούν, στην τρέχουσα κοινωνική – πολιτική συγκυρία με τη ραγδαία άνοδο της ακροδεξιάς, που αγκαλιάζεται πλέον και από αυτούς που θεμελίωσαν το επίσημο γερμανικό αφήγημα. Και βεβαίως συνδυαστικά με τα σοκαριστικά διεθνή γεγονότα των τελευταίων ετών.
Ωστόσο, περισσότερο από μια βιογραφία και μία βουτιά στην πρόσφατη ιστορία, που σημάδεψε την ανθρωπότητα, πρόκειται για μία υπαρξιακή αναζήτηση ενός ανθρώπου, που προτίμησε να σκίσει την ταυτότητά του, παρά να συμβιβαστεί με την ιδέα της αποσιώπησης των εγκλημάτων των προγόνων του, να χτίσει τη ζωή του, πάνω σε αυτά, λες και ήταν μια παρένθεση της ιστορίας.
Οι Δικοί μου Άνθρωποι
Ντοκιμαντέρ, ελληνικής και διεθνούς συμπαραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία της Άννας Ρεζάν.
Ντοκιμαντέρ για τους Έλληνες Εβραίους κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μέσα από την οικογενειακή ιστορία της νεαρής σκηνοθέτιδας Άννας Ρεζάν, που μετατρέπεται σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας και ιστορικής ανακάλυψης.
Ένα σπαρακτικό φιλμ, για μια όχι και τόσο γνωστή ιστορία, που φωτίζεται με τις εμπειρίες των διωγμών και της αντίστασης, αλλά και την αγωνία της επιβίωσης, αναδεικνύοντας παράλληλα τον καθοριστικό ρόλο που διαδραμάτισαν απλοί άνθρωποι και θεσμοί, ανάμεσά τους και η Εκκλησία, σε μια από τις απεχθέστερες περιόδους της πρόσφατης ιστορίας. Το αποτέλεσμα, παρά τις αδυναμίες του, δεν είναι μόνο ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ, αλλά μία σεβαστή προσπάθεια για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την αγάπη και την αλληλεγγύη.
Πιάνοντας το νήμα από την ιστορία του παππού της, που πρόλαβε να δραπετεύσει από τους Γερμανούς και της γιαγιάς της, που χάθηκαν τα ίχνη της στο κολαστήριο του Άουσβιτς, η Ρεζάν στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο, θα αναζητήσει πληροφορίες στο γερμανικό κρεματόριο και από διασωθέντες εκείνης της εποχής, μέσα από τις διηγήσεις των οποίων θα συνειδητοποιήσει τα βάσανα που πέρασαν οι δικοί της άνθρωποι.
Ένα φιλμ, που παρά την απειρία της σκηνοθέτιδας, την κατά κύριο λόγο συναισθηματική της προσέγγιση και την ευκολία εκτεταμένης παράθεσης εικόνων από τα επίκαιρα της εποχής, δεν χάνει το ενδιαφέρον του, καλώντας τον θεατή όχι απλώς να θυμηθεί αλλά και να αναλογιστεί τον ρόλο του απέναντι στην ιστορία και στον άνθρωπο και μάλιστα σε μια εποχή, που θυμίζει τον ζόφο εκείνων των εποχών.
Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:
Φρου-Φρου ο Σκανδαλιάρης
(«Pumuckl und das große Missverständnis») Ο Φρου-Φρου περνά στη μεγάλη οθόνη, για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να γνωρίσουν οι νεότεροι, τη μεγάλη τηλεοπτική επιτυχία των προηγούμενων δεκαετιών, με ένα animation σε συνδυασμό με ζωντανή δράση. Σε σκηνοθεσία του Μάρκους Ροζενμούλερ και γερμανική παραγωγή (2025), ο Φρου-Φρου, το αγαπημένο ξωτικό και ο καλύτερος φίλος του, ο ξυλουργός Έντερ, μπλέκουν σε ξεκαρδιστικές περιπέτειες. Το αγαπημένο animation, επιστρέφει κεφάτα και μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.
Οι Φύλακες του Χιονιού
(«Reisen mot Nord») Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, από τη Νορβηγία και σε σκηνοθεσία της Μπέντε Λόνε, βασισμένη στο κλασικό παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, δίχως ιδιαίτερες περγαμηνές. Η μικρή Γκέρντα θα βρεθεί σε μια μεγάλη περιπέτεια, όταν ο φίλος της Κάι θα παρασυρθεί από τη μυστηριώδη Βασίλισσα του Χιονιού στο παγωμένο Βασίλειο του Βορρά και τα σκοτεινά σχέδιά της. Το ψηφιακό animation προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά με τις φωνές των Μαριλένα Λιακοπούλου, Χρήστο Λαγκούση, Μυρτώ Ναούμ, Κώστας Αποστολίδη κα.
Ο Χόπερ και το Μυστικό της Μαρμότας
(«Hopper et le Secret de la Marmotte») Νηπιακό animation από το Βέλγιο και τον Μπέντζαμιν Μπουσκέ, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Ένας μύθος για μια μυστηριώδη μαρμότα, κρυμμένη σε ένα μυστικό βουνό, που έχει τη δύναμη να γυρίζει τον χρόνο πίσω, θα αναγκάσει τον δεινό εξερευνητή Χόπερ να ρισκάρει τα πάντα για να το ανακαλύψει και να σώσει τους δικούς του. Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.
* Το κινηματογραφικό στέκι Studio New Star φιλοξενεί, αυτή την εβδομάδα, δυο ντοκιμαντέρ με το δικό τους ξεχωριστό ενδιαφέρον. Το πρώτο ντοκιμαντέρ, βρετανικής παραγωγής του 2022 και σε σκηνοθεσία Τζόρτζια και Σοφία Σκοτ, «Marwan, Tomorrow’s Freedom», αφηγείται την ιστορία του Παλαιστίνιου ηγέτη Μαρουάν Μπαργούθι, ενός αγωνιστή καταδικασμένου από το Ισραήλ σε πέντε φορές ισόβια, τιμωρώντας τον γιατί πρωτοστάτησε στην δεύτερη ιντιφάντα. Αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις αποκαλύπτουν μία σκληρή ιστορία 30 χρόνων στην πιο εύφλεκτη περιοχή του κόσμου.
Το δεύτερο ντοκιμαντέρ, «SOS», σπαρακτικό και χαρακτηριστικό για την κοινωνία μας, αφορά την περιπετειώδη ζωή του ποιητή και ηθοποιού Δημήτρη Κατσιμάνη, που προσπαθεί να επιβιώσει στο ίδιο του το σπίτι ως… άστεγος και συνάμα φροντίζοντας τον ανάπηρο αδελφό του. Μπροστά στην αδυσώπητη πραγματικότητα, ο Δημήτρης Κατσιμάνης, γνώριμος από τα παλιά, πάντα αγχωμένος, για ένα μεροκάματο, αλλά και πάντα απολύτως ευγενής και μειλίχιος, συνεχίζει να το παλεύει και να αναζητά την καλοσύνη. Σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ – και αν μη τι άλλο, ευγενικές προθέσεις – από τον Κυρηναίο Παπαδημάτο και την Ακριβή Κόλλια.
Φωτογραφίες από την ταινία «Κάρλα» – Πηγή: Rosebud.21
ΑΠΕ-ΜΠΕ/Χάρης Αναγνωστάκης
