Δεν ξέρω αν έπεσε στην αντίληψή σας, αλλά ο βουλευτής του ΠαΣοΚ Πάρις Κουκουλόπουλος κατέθεσε μια τροπολογία, συμφώνως με την οποία στοχεύεται η ανατροπή του ισχύοντος χρονοδιαγράμματος απολιγνιτοποίησης, με παράταση του χρόνου ζωής των μονάδων, με την έξοδο από το Χρηματιστήριο Ενέργειας, με πλήρη απορρόφηση του συνόλου της παραγόμενης ενέργειας από τον ΑΔΜΗΕ και ποινικές ευθύνες για πρόωρο κλείσιμο των μονάδων!
Μιλάμε για τον απόλυτο λαϊκισμό του ΠαΣοΚ, που έβαλε ένα στέλεχός του που εκλέγεται στην περιοχή της Κοζάνης, να ρουσφετολογήσει ασυστόλως.
Εξ ου και δέχθηκε ισχυρότατη κριτική. Οι κύριοι λόγοι για τους οποίους η πρόταση χαρακτηρίζεται ως προβληματική και ψηφοθηρική είναι οι εξής:
Α. Απόκρυψη του πραγματικού κόστους του λιγνίτη.
Η τροπολογία υπόσχεται φθηνότερο ρεύμα μέσω της αποζημίωσης των μονάδων με βάση το «πραγματικό τους κόστος» (cost-plus). Ωστόσο, οι επικριτές επισημαίνουν ότι το πραγματικό κόστος του λιγνίτη σήμερα είναι εξαιρετικά υψηλό λόγω των ευρωπαϊκών δικαιωμάτων εκπομπών CO2 (ρύπων). Η παραγωγή ενέργειας από λιγνίτη δεν είναι πλέον ανταγωνιστική, επομένως η υποχρεωτική απορρόφησή της θα αύξανε – αντί να μειώσει – το συνολικό κόστος για τους καταναλωτές. Κάτι που ως φαίνεται δεν έλαβαν υπόψη τους στο ΠαΣοΚ.
Β. Παραβίαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου και στρέβλωση της αγοράς
Η πρόταση να βγουν οι λιγνιτικές μονάδες από το Χρηματιστήριο Ενέργειας και να εντάσσονται στο σύστημα με «απόλυτη προτεραιότητα» έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ελεύθερη αγορά ενέργειας (Target Model). Η επιβολή μιας τέτοιας ρύθμισης θα συνιστούσε παράνομη κρατική ενίσχυση, θα οδηγούσε σε βέβαιη καταδίκη από την Κομισιόν και θα αποσταθεροποιούσε τις επενδύσεις σε φθηνότερες, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Κάτι που κατά τα φαινόμενα αφήνει επίσης αδιάφορο το ΠαΣοΚ, προκειμένου να χαϊδέψει αυτιά…
Είναι κι άλλα. Δεν είναι μόνο η ενέργεια. Η ίδια λογική εμφανίζεται και στην οικονομία.
Βγήκε ο Ανδρουλάκης και δεσμεύτηκε ότι το ΠαΣοΚ θα τελειώσει το πάρτυ κερδοφορίας των funds εις βάρος των δανειοληπτών. Κι αυτό το χαρακτήρισε συμβόλαιο τιμής για το ΠαΣοΚ.
Δηλαδή, ο Ανδρουλάκης θα «ρημάξει στο ξύλο τους κακούς» και μετά θα τους πετάξει επάνω από το Αιγαίο. Όπως έλεγε ότι θα κάνει στη Μέρκελ και τις…αγορές ο Τσίπρας. Κι όλοι θυμόμαστε τι έγινε…
Μάλιστα, στο ΠαΣοΚ, έκαναν και χοντρό λάθος. Είπαν ότι μόλις γίνουν κυβέρνηση θα επιβάλλουν στα funds και στην αγορά δανείων το «κυπριακό μοντέλο». Το οποίο προβλέπει στον δανειολήπτη τη δυνατότητα να υποβάλει πρόταση για να εξαγοράσει ο ίδιος το δάνειό του, προτού η τράπεζα προχωρήσει στην πώληση του πακέτου σε κάποιο fund.
Δεν προβλέπει όμως, όπως υπονόησαν από τη Χαριλάου Τρικούπη, προκαθορισμένη τιμή ή υποχρεωτική έκπτωση: Ο κυπριακός νόμος δεν ορίζει κανένα συγκεκριμένο ποσοστό ή υποχρεωτική έκπτωση (κούρεμα) στην οποία πρέπει να γίνει η εξαγορά. Δεν υπάρχει καμία διάταξη που να υποχρεώνει την τράπεζα να πουλήσει το δάνειο στον οφειλέτη στην ίδια χαμηλή τιμή που θα το αγόραζε το fund. Ούτε αναφέρεται κάπου, ότι ο πιστωτής (fund ή τράπεζα) υποχρεούται να αποδεχθεί την προσφορά του δανειολήπτη.
Το γνώριζαν και το απέκρυψαν ή απλώς δεν το γνώριζαν; Όπως και νάναι, και στις δύο περιπτώσεις, το πρόβλημα είναι σοβαρό και το πολιτικό έλλειμμα σοβαρότερο.
Ευλόγως δημιουργούνται ερωτήματα:
Ποιος θα πάει να πληρώσει το δάνειό του ή να συνεχίζει να το πληρώνει, αν γνωρίζει ότι αν το αφήσει να γίνει «κόκκινο», θα το εξοφλήσει με μεγάλη έκπτωση; Και ποια Τράπεζα θα δάνειζε αν γνώριζε τι θα συμβεί τελικά;
Αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα. Θυμίζουν το πάλαι ποτέ σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη». Θυμίζουν ακραία φαινόμενα λαϊκισμού… Δηλαδή να φεσώσουμε μέχρι να ξαναχρεοκοπήσουμε ή μέχρι την ώρα (οψόποτε) που θα αντλήσουμε φυσικό αέριο για να κλείσουμε τις λιγνιτικές μονάδες. Το είπε με την τροπολογία του ο Κουκουλόπουλος της Κοζάνης… κατά παράβαση του ευρωπαϊκού Δικαίου…
ΠαΣοΚ ίσον ΣΥΡΙΖΑ ή πάμε σαν άλλοτε…
Στον λιγνίτη, εύκολη λύση: παρατείνουμε τη ζωή των μονάδων και υποχρεώνουμε το σύστημα να απορροφά την παραγωγή τους. Στα κόκκινα δάνεια, επίσης εύκολη λύση: τα funds είναι οι «κακοί» και το ΠαΣοΚ θα τους βάλει στη θέση τους.
Μόνο που η οικονομία, η ενέργεια και οι αγορές δεν λειτουργούν με συνθήματα. Έχουν κόστος, κανόνες και συνέπειες. Και όταν ένα κόμμα που θέλει να εμφανίζεται ως υπεύθυνη κυβερνητική alternativa καταφεύγει στις εύκολες υποσχέσεις, στα «θα» και στα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη», τότε η απόσταση από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ μικραίνει επικίνδυνα.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν το ΠαΣοΚ θέλει να γίνει ΣΥΡΙΖΑ.
Είναι αν έχει αρχίσει ήδη να σκέφτεται σαν ΣΥΡΙΖΑ.
