Σημεία συνέντευξης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στον  Alpha Radio και τον δημοσιογράφο Νίκο Παναγιωτόπουλο.

Για το αν διανύουμε προεκλογική περίοδο

Δεν υπάρχει ερώτηση που να την έχει απαντήσει με σαφήνεια περισσότερες φορές ο Πρωθυπουργός. Το ίδιο συνέβη και το 2023. Επαληθεύτηκε ο ίδιος σε σχέση με εκείνο που έλεγε, θα επαληθευτεί και τώρα. Τώρα, αν κάποιοι αρνούνται να το πιστέψουν ή να το καταλάβουν αυτό είναι άλλη συζήτηση.

Οι εκλογές δεν κερδίζονται την προεκλογική περίοδο. Η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν κερδίζεται επειδή τον τελευταίο μήνα ή τους τελευταίους δύο μήνες πριν τις εκλογές αυξάνεται η ένταση των περιοδειών. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από την επόμενη μέρα των προηγούμενων εκλογών ξεκίνησε να επισκέπτεται κάθε περιοχή της χώρας και του λεκανοπεδίου Αττικής και της ελληνικής περιφέρειας. Η προεκλογική περίοδος για εμάς ξεκινάει την επόμενη μέρα των προηγούμενων εκλογών. Οι εκλογές θα γίνουν το 2027. Οι λόγοι είναι σαφείς.

Ο πρώτος λόγος είναι η θεσμική συνέπεια. Ο δεύτερος και σημαντικότερος για εμένα είναι ότι για εμάς κάθε μέρα μέχρι τις εκλογές είναι μία μέρα που μπορούμε να παραδώσουμε ένα ανακαινισμένο νοσοκομείο, ένα καλύτερο σχολείο, να ανακοινώσουμε ένα θετικό μέτρο για την οικονομία, να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμά μας για τη δικαιοσύνη, σε διάφορα πεδία, τέλος πάντων, σε όλα τα πεδία πολιτικής, να διορθώσουμε λάθη, να πάρουμε μέτρα ανακούφισης για την πρωτοφανή ακρίβεια που υπάρχει σε όλες τις χώρες και στην Ελλάδα. Ο χρόνος για εμάς θεωρώ ότι είναι σύμμαχος. Και εν πάση περιπτώσει, δεν θέλουμε να μείνει μισή η εκτέλεση του προγράμματός μας ή τα τρία τέταρτα αυτού. Γι’ αυτό και οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη πιθανότατα,  σίγουρα το 2027.

Για την ακρίβεια και ιδιαίτερα στα καύσιμα

Όπως το είπατε είναι. Ότι σημαντική κάθε βοήθεια, σημαντική κάθε παρέμβαση. Είναι όμως μια μάχη μέρας με την επόμενη μέρα. Είναι μια μάχη όπου ουσιαστικά καλείται η κυβέρνηση με βάση τις δημοσιονομικές αντοχές που υπάρχουν και μαζί με τους, -εν προκειμένω, με τα διυλιστήρια, με την συναντίληψη που υπάρχει, με την κατά περίπτωση αντιμετώπιση κρίσεων, να μειώσει τις συνέπειες για τους πολίτες. Δεν είναι μια μάχη όπου μπορεί να κερδηθεί από τη μια μέρα στην άλλη. Βλέπετε τι συμβαίνει. Αλλάζουν οι συνθήκες συνεχώς.

Έχουμε πει ότι πάντοτε κοιτάμε ό,τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε. Τα δημοσιονομικά περιθώρια είναι συγκεκριμένα. Για το 2026 δεν υπάρχουν μεγάλα περιθώρια. Όμως, όταν βλέπουμε ότι η κατάσταση ξεφεύγει, προσπαθούμε να παρέμβουμε. Προς το παρόν αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι θα εφαρμοστούν όλα όσα έχουν ήδη ανακοινωθεί. Δεν γνωρίζω για κάτι περισσότερο. Σίγουρα όμως ξέρω ότι δεν πρόκειται να αφήσουμε, χωρίς να μπορούμε να υποσχεθούμε κάτι παραπάνω από τις δημοσιονομικές μας αντοχές, αβοήθητη την κοινωνία.

Σχετικά με τις διαφορές των προτάσεων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης

Γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα κύριε Παναγιωτόπουλε. Γιατί από τη μία πλευρά η κυβέρνηση πρώτα κοστολογεί, μετά προτείνει και στη συνέχεια νομοθετεί και η αντιπολίτευση αναφέρεται σε μέτρα τα οποία «επιφυλάσσεται», «πετώντας τη μπάλα στην εξέδρα», να τα κοστολογήσει. Η σωστή σειρά των πραγμάτων είναι η πρώτη, όχι γιατί το λέμε εμείς, αλλά γιατί επί δεκαετίες ακολουθήθηκε η δεύτερη λογική στη χώρα και κάποιες φορές υπηρετήθηκε και από τη δική μας παράταξη και το αποτέλεσμα ήταν να μπούμε στα μνημόνια. Μην κοροϊδευόμαστε. Το γεγονός ότι επί δεκαετίες στην Ελλάδα κυκλοφορούσαν, άγονταν και φέρονταν πολιτικοί, οι οποίοι στο βωμό της επανεκλογής τους ή της εκλογής ενός κόμματος που ήταν στην αντιπολίτευση, για να έρθει τέλος πάντων στη θέση ενός άλλου κόμματος, έταζαν στους πάντες τα πάντα και πολλές φορές τα υιοθετούσαν όλα αυτά, παίρνοντας λεφτά από τις επόμενες γενιές, δεν σημαίνει ότι εμείς πρέπει να το συνεχίσουμε αυτό.

Άκουγα προ ημερών ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και έλεγε «Όλο μας λένε να κοστολογήσουμε το ένα, να κοστολογήσουμε το άλλο.» Μα αυτή είναι η ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Γι’ αυτό και θέλουμε να το βάλουμε και στο Σύνταγμα, τη ρήτρα ελλειμματικών προϋπολογισμών. Η Ελλάδα έφτασε στο χείλος του γκρεμού και παραλίγο να πτωχεύσει, αν δεν υπήρχαν οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ το 2015 και η κωλοτούμπα του κυρίου Τσίπρα, αλλά την Ελλάδα στην Ευρώπη την κράτησε η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ τότε, επειδή για δεκαετίες ζούσε πάνω από τις δυνάμεις της.

Αυτό έχει πολιτική σφραγίδα, το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, που έμαθε στο πολιτικό σύστημα πώς είναι να γίνεσαι συμπαθής και «μπαλκονάτος» με το να τάζεις και να δίνεις λεφτά που δεν υπάρχουν. Δυστυχώς, υπηρετήθηκε λιγότερο ή περισσότερο, πολύ λιγότερο σίγουρα από εμάς, αλλά λιγότερο ή περισσότερο από όλα τα κόμματα και φτάσαμε στο μη παρέκει. Και εκεί που πήγε να μπει μια τάξη με την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, ήρθε ο κύριος Τσίπρας και το αποτελείωσε. Αυτή είναι σε λίγα δευτερόλεπτα η ιστορία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Εμείς λοιπόν τι θέλουμε; Εμείς θέλουμε να μειώνουμε φόρους, όπως και κάνουμε. Πρέπει να μειώσουμε και άλλους. Εμείς έχουμε μόνο μειώσει φόρους και άμεσους και έμμεσους.

Για το αν θα υπάρξουν και νέες μειώσεις φόρων

Σίγουρα χρειάζεται περισσότερο. Δεν θα κρύψω τα λόγια μου. Αλλά σίγουρα είναι και σημαντικό. Ο φόρος εισοδήματος, που είναι ο βασικός φόρος που αφορά κάθε άνθρωπο που μας ακούει, γιατί αγγίζει τους μισθωτούς στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους συνταξιούχους και τις ατομικές επιχειρήσεις, που είναι το 70-80% των επιχειρήσεων. Ο φόρος εισοδήματος, το ’19 που παραλάβαμε ήταν στο 29% και η προκαταβολή φόρου στο 100% για τα φυσικά πρόσωπα και τον έχουμε ρίξει στο 20%, αν δεν έχει κάποιος παιδί, 18% αν έχει ένα, 16% αν έχει δύο, 9% αν έχει τρία, 0 αν είναι πολύτεκνος, με προκαταβολή στο 50%. Αυτή η μείωση, που είναι σε κάποιες περιπτώσεις λιγότερο από το μισό ή στο μισό αν έχει δύο παιδιά, δεν είναι αμελητέα. Χρειάζονται και άλλες μειώσεις και έχουμε μειώσει και πολλούς άλλους φόρους. Είναι 83. Προφανώς και χρειάζονται.

Σχετικά με το ενδεχόμενο κυβερνητικών παρεμβάσεων στο τεκμαρτό εισόδημα των ελεύθερων επαγγελματιών, στην προκαταβολή φόρου και στις συντάξεις ενόψει και των εξαγγελιών στη ΔΕΘ

Για να πούμε τα πράγματα λίγο με το όνομά τους. Το τρίπτυχο της πολιτικής μας είναι: μεγαλώνουμε την πίτα. Πώς; Προσελκύοντας επενδύσεις, αυξάνοντας το ΑΕΠ, άρα με την ανάπτυξη, δημιουργώντας θέσεις εργασίας (έχουμε δημιουργήσει 600.000 δουλειές) και αντιμετωπίζοντας τη φοροδιαφυγή. Άρα, περισσότερα έσοδα, με λιγότερους φόρους, άρα τα παραπάνω σε ακόμα καλύτερα μέτρα. Αυτή είναι η σειρά των πραγμάτων.

Πριν πάμε στα μέτρα, συνηθίζουμε να μιλάμε πολύ για τα μέτρα και μιλάμε ελάχιστα για το πώς φτάνουμε σε αυτά τα μέτρα. Το να επιλέξουμε το Α ή το Β ή το Γ μέτρο έχει σημασία. Έχει αξία. Έχει πολύ μεγάλη αξία για τη ζωή των πολιτών. Αλλά για να μπορέσουμε να πάρουμε αυτά τα μέτρα, πρέπει πρώτα να βρούμε τα λεφτά. Εμείς λοιπόν πρώτα βρίσκουμε τα λεφτά χωρίς να υπεροφορολογούμε, μειώνοντας φόρους, και μετά δίνουμε.

Λοιπόν, να τα πάρουμε λίγο με τη σειρά. Καταρχάς, όπως σας είπα, η προηγούμενη ΔΕΘ ήταν η ΔΕΘ των φυσικών προσώπων και των ατομικών επιχειρήσεων. Μειώθηκε όσο ποτέ άλλοτε ο φόρος εισοδήματος. Στην επόμενη ΔΕΘ ήδη υπάρχει 1 δις διαθέσιμο, μακάρι να καταφέρουμε και περισσότερο. Αυτό έχει να κάνει με το οικονομικό επιτελείο.

Αυτή τη στιγμή εγώ γνωρίζω για 1 δις, αυτό έχει πει ο Υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος του Eurogroup ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Αν καταφέρουμε να είναι περισσότερο, αυτό θα ανακοινωθεί με νεότερη παρουσίαση. Άρα ό,τι διαβάζετε μην το «αγοράζετε». Ο στόχος είναι, ναι, να ενισχυθούν όσο γίνεται παραπάνω οι συμπολίτες μας που είναι στη μεσαία τάξη. Εμείς όλοι που ανήκουμε στη μεσαία τάξη και ειδικά οι άνθρωποι οι οποίοι πιέζονται περισσότερο, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Τώρα ως προς τα τεκμήρια, επειδή διαβάζω διάφορα, η πολιτική της Κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής είναι μια πολιτική που έχει αποδώσει, γιατί έχει φέρει έσοδα στο κράτος τα οποία έχουν δώσει τη δυνατότητα τα τελευταία χρόνια να μειωθούν φόροι για όλους. Μέσα στην πολιτική αυτή, 1/12 της πολιτικής, γιατί ήταν 12 παρεμβάσεις του νόμου Χατζηδάκη τότε, ήταν και το τεκμαρτό εισόδημα. Πράγματι, συζητείται στο οικονομικό επιτελείο πώς μπορεί αυτό να είναι ακόμα δικαιότερο ως προς τους ελεύθερους επαγγελματίες, οι οποίοι είναι συνεπείς.

Αυτή τη στιγμή δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση. Αυτό το οποίο προσπαθούμε να δούμε ως Κυβέρνηση είναι να στηριχθούν ακόμα παραπάνω οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι οποίοι είναι συνεπείς. Οι οποίοι δηλαδή είναι συνεπείς ως προς τις δηλώσεις τους, τις πληρωμές τους, τις ηλεκτρονικές πληρωμές τους. Ξαναλέω. Δεν έχει ληφθεί καμία απόφαση από τον Πρωθυπουργό. Όλα αυτά είναι προτάσεις που έχουν πέσει στο τραπέζι. Οι τελικές αποφάσεις θα ληφθούν λίγες μέρες πριν τη ΔΕΘ, οπότε λίγη υπομονή.

Σχετικά με την πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για την Παιδεία που παρουσιάστηκε χθες και τις αντίστοιχες προτάσεις των άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, ιδίως ως προς το ζήτημα των μη κρατικών πανεπιστημίων

Κοιτάξτε, καταρχάς να πω ότι έστω και κατά 50%, γιατί εδώ μιλάμε για μισή κωλοτούμπα, κάθε άνθρωπος ο οποίος έχει υπηρετήσει διαχρονικά την πρόταση, που ήταν διαχρονικά της Νέας Δημοκρατίας, της ΟΝΝΕΔ, αλλά εγώ θα πω και της κοινής λογικής, γιατί αυτή η πρόταση δεν θεωρώ ότι πρέπει να δοθεί μονοπωλιακά κάπου, αλλά πολιτικά ένα κόμμα την εκφράζει εδώ και δεκαετίες, η Νέα Δημοκρατία, μέσω της νεολαίας της. Το γεγονός ότι ακούμε να ψελλίζουν στον χώρο της αριστεράς και της κεντροαριστεράς την ανάγκη να μην είμαστε πλέον εμείς και η Κούβα και να υπάρχουν μη κρατικά πανεπιστήμια, τη χειροκροτούμε. Είναι μια μετατόπιση, είναι μια ιστορική δικαίωση των ιδεών μας και της κοινής λογικής.

Βέβαια, όπως μας έχει συνηθίσει ο κύριος Τσίπρας, πολλά πράγματα τα κάνει μισά. Γιατί, ενώ πολύ σωστά δηλώνει μέσω των εκπροσώπων του ότι δεν θα καταργήσει έναν νόμο, ο οποίος δίνει τη δυνατότητα σε ένα νέο παιδί, αν θέλει να σπουδάσει σε ένα παράρτημα μη κρατικού πανεπιστημίου στην Ελλάδα, όπως θα μπορούσε να το κάνει στο εξωτερικό, να το κάνει, έρχεται και λέει ότι δεν είναι υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16. Πώς είναι δυνατόν να είσαι υπέρ στο ένα, και σωστά λέω εγώ, σωστή μετατόπιση, και να μην είσαι υπέρ αυτονοήτως στο δεύτερο; Αυτό ας το βρουν μεταξύ τους όλα αυτά τα κόμματα που κάποτε ήταν ένα κόμμα μαζί.

Εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για την αναθεώρηση του άρθρου 16, σε συνέχεια της νομοθέτησης για τα παραρτήματα ξένων ΑΕΙ, και όπως βλέπετε, όλο και περισσότερες αιτήσεις γίνονται κάθε χρόνο για ίδρυση παραρτημάτων. Τα κριτήρια για τα οποία πρέπει να κριθούν είναι τα πιο αυστηρά στην Ευρώπη και βέβαια, παράλληλα, τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου συμπράττουν με τα ελληνικά δημόσια πανεπιστήμια.

Σχετικά με την πρόταση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα για κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων

Κοιτάξτε, είναι η κλασική στρατηγική του κύριου Τσίπρα, ο εντυπωσιασμός χωρίς ουσία, χωρίς περιεχόμενο. Τι κάνει ο κύριος Τσίπρας και οι συνεργάτες του; Βλέπουν τι «παίζει» ειδικά στη νεολαία στο διαδίκτυο, τι είναι δημοφιλές, το αναφέρουν, το αναπαράγουν και αν τους ρωτήσεις ποια είναι η εναλλακτική, δηλαδή τι είναι αυτό που θα αντικαταστήσει τις πανελλαδικές… Είναι αναπαραγωγή παλαιότερων θέσεων χωρίς αρχή, μέση και τέλος, αν μου επιτρέπετε. Εμείς ως Κυβέρνηση και το λέω και είναι και προσωπική μου θέση και εκφράζω όμως και τη θέση της Κυβέρνησης, θεωρούμε ότι δεν πρέπει να διαταραχθεί σε καμία περίπτωση το αδιάβλητο των πανελλαδικών εξετάσεων. Είναι μια παρακαταθήκη που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.

Πράγματι όμως, ήρθε η ώρα και έχουμε ξεκινήσει αυτή την προσπάθεια μήνες πριν, δεν περιμέναμε τον κύριο Τσίπρα, πρέπει να περάσουμε στην «επόμενη πίστα». Σε ένα σχολείο, το οποίο στηρίζει με μεγαλύτερη έμφαση την κριτική σκέψη. Το σύστημα των πανελλαδικών εξετάσεων πρέπει να εκσυγχρονιστεί, να επικαιροποιηθεί. Σε καμία όμως περίπτωση δεν πιστεύουμε σε κατάργηση. Γιατί; Και μιλάω και ως προσωπικό παράδειγμα και υπάρχουν και πολύ πιο έντονα παραδείγματα από εμένα, πρέπει να συνεχίσει να έχει τη δυνατότητα κάθε παιδί σε αυτή τη χώρα, απ’ την πιο απομακρυσμένη περιοχή, με τις λιγότερες δυνατότητες, να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις ένα άλλο παιδί που έχει πολύ παραπάνω προνόμια.

Για την ερώτηση που κατέθεσαν βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας για τις πλατφόρμες κρατήσεων και ερμηνεύτηκε από κάποιους ως «αντάρτικο»

Μόνο  «αντάρτικο» δεν είναι, είναι μια πρόταση που με μια πρώτη ανάγνωση φαίνεται πολύ λογική και θα την εξετάσουμε πάρα πολύ σοβαρά. Δεν μπορώ να σας πω τι θα γίνει γιατί δεν είναι το χαρτοφυλάκιό μου, σίγουρα πάντως σας λέω δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση «αντάρτικο» και είναι άλλη μία απόδειξη της ποιοτικής διαφοράς της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας  από τις υπόλοιπες Κοινοβουλευτικές Ομάδες.

Για τη δήλωση του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας του κ. Γ. Βλάχου για το ενδεχόμενο συνεργασίας εάν και εφόσον ιδρυθεί το κόμμα του κ. Σαμαρά

Κοιτάξτε, έχω απαντήσει πάρα πολλές φορές ότι ο μόνος στόχος είναι η αυτοδυναμία, για αυτό παλεύουμε. Από εκεί και πέρα αν οι πολίτες αποφασίσουν  διαφορετικά ο τόπος πρέπει να κυβερνηθεί. Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να απαντάω σε ερωτήματα τα οποία είναι πολλαπλώς υποθετικά, καθίστε πρώτα να κάνει κόμμα ο κύριος Σαμαράς. Σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι δυνατόν να συζητάμε για ενδεχόμενη, υποθετική συγκυβέρνηση με ανθρώπους οι οποίοι αποκαλούν μειοδοτική την εξωτερική πολιτική της χώρας. Το είπα και το ξαναλέω. Η πολιτική δεν είναι deal, η πολιτική δεν είναι διαπραγμάτευση καρεκλών, η  πολιτική είναι πρωτίστως πολιτικές.

Η εξωτερική πολιτική της χώρας επί των ημερών του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει φέρει επιτυχίες που δεν ήρθαν όλα τα υπόλοιπα χρόνια της μεταπολίτευσης. Εμείς λοιπόν δεν θα αλλάξουμε τα ταυτοτικά ζητήματα της πολιτικής μας για να υπάρχει μια συνεννόηση σε επίπεδο «καρεκλών», πρώτον και δεύτερον και πολύ σημαντικό, το πιο σημαντικό από όλα: η Νέα Δημοκρατία σε αντίθεση με άλλα κόμματα που διεκδικούν το μονοπώλιο της δημοκρατικής ευαισθησίας, είναι ένα αληθινά δημοκρατικό κόμμα που πριν και πάνω από όλα έχει μάθει να σέβεται τη λαϊκή ετυμηγορία. Πρωθυπουργούς εκλέγουν οι πολίτες και όχι κάποιοι σε γραφεία, δωμάτια ή καφετέριες.

Η απάντηση είναι καθαρή, Πρωθυπουργό εκλέγουν μέχρι σήμερα και θα συνεχίσουν να εκλέγουν οι Έλληνες πολίτες και όχι κάποιοι που επεξεργάζονται σενάρια …

Για το ποιοι επεξεργάζονται αυτά τα σενάρια

Αποφάσισα, όπως και πολλοί άλλοι να εκτεθώ και εγώ στο σταυρό γιατί πιστεύω ότι στην πολιτική πρέπει μιλούν οι πολίτες. Στο Βόρειο Τομέα. Ο καθένας κάπου τέλος πάντων που έχει αποφασίσει. Ο Πρωθυπουργός, πρώτον, εξελέγη βουλευτής Β’ Αθηνών το 2004, στη συνέχεια το 2016 εξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια εξελέγη Πρωθυπουργός. Η Ελλάδα έχει μία δημοκρατία 52 ετών, η Νέα Δημοκρατία είναι η μόνη παράταξη που παρέμεινε μεγάλη καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και πριν και πάνω από όλα βάζει τη λαϊκή ετυμηγορία. Όσα σενάρια λοιπόν και αν επεξεργάζονται κάποιοι, όποιοι και αν είναι αυτοί, μου είναι αδιάφορο, τόσο πιο ηχηρή θα πρέπει να είναι η απάντηση της κοινωνίας, όποια και αν είναι αυτή, μέσω των εκλογών.

Για την κριτική που ασκούν τα κόμματα της αντιπολίτευση για τον ΟΠΕΚΕΠΕ

Δεν υπάρχει ούτε μισός πανηγυρισμός για τις 4 αντί για 11 διώξεις, υπάρχει όμως μία αλήθεια την οποία αποφεύγει επιμελώς να δει κατάματα η αντιπολίτευση, το γεγονός ότι πριν από κάποιους μήνες προεξάρχοντος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συνολικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης, έβαζαν την «ταμπέλα των υποδίκων» σε 13 βουλευτές πριν καλά- καλά κρίνει η Δικαιοσύνη αν θα ασκηθεί ή όχι ποινική δίωξη. Εγώ λοιπόν κάθε μέρα που θα έχω βήμα θα λέω: «Θα ζητήσει συγγνώμη ο κύριος Ανδρουλάκης και το κόμμα του και όποιος άλλος, από τους 9 βουλευτές τους οποίους είχε χαρακτηρίσει υπόδικους πριν από κάποιους μήνες και σήμερα η υπόθεση τους έχει αρχειοθετηθεί, δηλαδή δεν υπάρχουν ούτε ενδείξεις ενοχής;» Που το είδατε αυτό πανηγυρισμό; Για τους άλλους 4 θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη. Μπορεί και να αθωωθούν. Αν αθωωθούν και οι άλλοι 4 θα έχουμε νέα μετατόπιση του ΠΑΣΟΚ; Αυτή είναι η στάση της Κυβέρνησης, αυτό έχω εκφράσει και εγώ και κανέναν πανηγυρισμό. Ούτε απαξιώσαμε την σοβαρότητα της υπόθεσης…

(Δημοσιογράφος: Για την Ευρωπαία Εισαγγελέα) Για πολιτική σκοπιμότητα έχω μάθει να μιλάω όταν έχω αποδείξεις. Εγώ δεν μπορώ να πω κάτι τέτοιο, αλλά για το χρονισμό κάποιων γεγονότων εκφράστηκαν δικαιολογημένα κάποιες επιφυλάξεις. Δηλαδή, παράδειγμα, πόσο καλύτερα θα ήταν να είχε προηγηθεί η έκθεση Τυχεροπούλου, η οποία άλλαζε εντελώς τα δεδομένα των υποθέσεων, του αιτήματος άρσης ασυλίας. Εν πάση περιπτώσει έγινε ότι έγινε, εμείς σεβόμαστε απολύτως τη Δικαιοσύνη και ήδη οι 9 εκ των 13, «υποδίκων» κατά την αντιπολίτευση, έχουνε πάει στο αρχείο οι υποθέσεις τους. Άρα, το συμπέρασμα για εμένα όλων αυτών των συζητήσεων είναι κάθε φορά που έρχεται κάτι από τη Δικαιοσύνη, η μόνη απάντηση του πολιτικού συστήματος θα πρέπει να είναι σεβασμό στην Δικαιοσύνη, περιμένουμε τις αποφάσεις της και δεν κάνουμε τους δικαστές.

Την ανάγκη πλήρους διαφάνειας, ουσιαστικού κοινοβουλευτικού ελέγχου και πραγματικής προστασίας του δημοσίου συμφέροντος ανέδειξε η Βουλευτής Λασιθίου Εισηγήτρια του ΠΑΣΟΚ, Κατερίνα Σπυριδάκη, κατά τη συζήτηση στη Διαρκή Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων του σχεδίου νόμου για την κύρωση της σύμβασης παραχώρησης του Διεθνούς Αερολιμένα Καλαμάτας.

Η Βουλευτής ξεκαθάρισε ότι το ΠΑΣΟΚ δεν αμφισβητεί την ανάγκη αναβάθμισης του αεροδρομίου ούτε απορρίπτει εκ προοιμίου τις συμβάσεις παραχώρησης. Αντίθετα, υπογράμμισε ότι κάθε σύμβαση οφείλει να αξιολογείται αυτοτελώς, με διαφάνεια, τεκμηρίωση και γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Όπως τόνισε, όταν η Βουλή καλείται να κυρώσει μία σύμβαση που δεσμεύει τη χώρα για τέσσερις δεκαετίες, δεν αρκούν οι διαβεβαιώσεις της Κυβέρνησης• απαιτούνται στοιχεία, απαντήσεις και λογοδοσία.

Η Κατερίνα Σπυριδάκη άσκησε αρχικά έντονη κριτική στον τρόπο με τον οποίο εισήχθη η σύμβαση προς συζήτηση, επισημαίνοντας ότι οι βουλευτές κλήθηκαν να εξετάσουν ένα κείμενο περίπου 1.500 σελίδων μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε:«Μας φέρατε μια Σύμβαση 1.500 σελίδων, Παρασκευή βράδυ και Δευτέρα πρωί ξεκίνησε η συζήτηση. Χρειάζονται περίπου 75 ώρες απλής ανάγνωσης, όχι για να την καταλάβει κανείς, όχι για να ελέγξει τις οικονομικές παραδοχές της, αλλά μόνο για να τη διαβάσει. Όταν δίνεις τις 1.500 σελίδες Παρασκευή βράδυ και ζητάς συζήτηση τη Δευτέρα, δεν ζητάς από τους βουλευτές να έχουν μελετήσει σε βάθος αυτό που υπογράφουν. Τους ζητάς να εμπιστευτούν όσους έχουν ήδη συμφωνήσει.»

Όπως υπογράμμισε, η Βουλή δεν μπορεί να περιορίζεται στον ρόλο της τυπικής επικύρωσης αποφάσεων που έχουν ήδη ληφθεί, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για δημόσια περιουσία και για μια παραχώρηση διάρκειας σαράντα ετών, με δυνατότητα παράτασης και σημαντικές οικονομικές δεσμεύσεις για το Ελληνικό Δημόσιο.

Παράλληλα, σημείωσε ότι ακόμη και οι φορείς που κλήθηκαν να γνωμοδοτήσουν στην Επιτροπή παραδέχθηκαν ότι δεν είχαν επαρκή χρόνο να μελετήσουν το πλήρες κείμενο της σύμβασης, γεγονός που, όπως είπε, αποδεικνύει ότι η διαβούλευση δεν μπορεί να είναι ουσιαστική όταν απουσιάζει ο απαιτούμενος χρόνος.

Πόσο πραγματικά αξίζει η παραχώρηση;

Η Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ έθεσε στο επίκεντρο της συζήτησης το ζήτημα της αποτίμησης του οικονομικού ανταλλάγματος, επισημαίνοντας ότι ο διαγωνισμός κατέληξε σε μία και μοναδική δεσμευτική προσφορά.

Όπως τόνισε:«Ο διαγωνισμός ξεκίνησε με τέσσερα ενδιαφερόμενα σχήματα, αλλά στη δεύτερη φάση έφτασε μόνο μία δεσμευτική προσφορά. Αυτό σημαίνει ότι δεν λειτούργησε ο ανταγωνισμός ως μηχανισμός ελέγχου του τιμήματος. Πώς θα αξιολογήσει η Βουλή αν τα 45 εκατομμύρια ευρώ είναι εύλογο τίμημα, όταν δεν έχει στη διάθεσή της το πλήρες οικονομικό μοντέλο, τις προβλέψεις για την επιβατική κίνηση, τα εμπορικά έσοδα, τις λειτουργικές δαπάνες και τις παραδοχές που οδήγησαν στην αποτίμηση;»

Υπενθύμισε, μάλιστα, την περίπτωση της επέκτασης της σύμβασης του «Ελευθέριος Βενιζέλος», όπου το τελικό τίμημα αναθεωρήθηκε σημαντικά μετά από παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επισημαίνοντας ότι η ύπαρξη συμβούλων ή προσυμβατικού ελέγχου δεν απαλλάσσει τη Βουλή από την υποχρέωση να εξετάζει ουσιαστικά κάθε σύμβαση.

Οι επενδύσεις και το πραγματικό κόστος για το Δημόσιο

Η Κατερίνα Σπυριδάκη αμφισβήτησε επίσης τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται το επενδυτικό πρόγραμμα των 125 εκατομμυρίων ευρώ, επισημαίνοντας ότι σημαντικό μέρος των έργων δεν αποτελεί άμεση και ανεπιφύλακτη υποχρέωση του παραχωρησιούχου, αλλά εξαρτάται από τη μελλοντική εξέλιξη της επιβατικής κίνησης.

Παράλληλα, ανέδειξε ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν περιορίζεται στον ρόλο του παραχωρητή, αλλά συμμετέχει χρηματοδοτικά μέσω του Εθνικού Αναπτυξιακού Ταμείου, ενώ εξακολουθεί να αναλαμβάνει σειρά οικονομικών υποχρεώσεων.

Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε:«Η Σύμβαση προβλέπει υποχρεώσεις για απαλλοτριώσεις, αρχαιολογικές εργασίες, έργα δημοσίου, καθυστερήσεις, ακόμη και χρηματοοικονομικό κόστος. Ποια είναι, λοιπόν, η συνολική δημοσιονομική επιβάρυνση; Γιατί η Σύμβαση δεν δείχνει με την ίδια καθαρότητα πού μπορεί να φτάσει ο συνολικός λογαριασμός για το Ελληνικό Δημόσιο;»

Η Βουλευτής έθεσε επίσης ζήτημα αποτελεσματικής εποπτείας της σύμβασης, ζητώντας να αποσαφηνιστεί ποια δημόσια τεχνική υπηρεσία θα παρακολουθεί στην πράξη τις αποφάσεις του ανεξάρτητου μηχανικού, όταν αυτές δημιουργούν οικονομικές συνέπειες για το Δημόσιο.

Ανάπτυξη για όλους ή συγκέντρωση σε λίγους;

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε και στο αναπτυξιακό μοντέλο που συνοδεύει την παραχώρηση του αεροδρομίου, επισημαίνοντας ότι η επιτυχία ενός μεγάλου έργου δεν μετριέται μόνο από την αύξηση της επιβατικής κίνησης, αλλά και από το κατά πόσο τα οφέλη διαχέονται στην τοπική οικονομία.

Όπως ανέφερε:«Ανάπτυξη δεν είναι μόνο όταν αυξάνονται οι αφίξεις. Ανάπτυξη είναι το όφελος να φτάνει στον παραγωγό, στο μικρό κατάστημα, στην οικογενειακή επιχείρηση, στην τοπική εστίαση, στο μικρό ξενοδοχείο και στον εργαζόμενο. Αν το όφελος συγκεντρωθεί σε λίγους μεγάλους παίκτες, τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη. Μιλάμε για συγκέντρωση.»

Η κα Σπυριδάκη υπενθύμισε τις επισημάνσεις των φορέων της Πελοποννήσου σχετικά με τον κίνδυνο δημιουργίας ολιγοπωλιακών συνθηκών, υπογραμμίζοντας ότι απαιτούνται σαφείς δικλείδες ώστε η αναβάθμιση του αεροδρομίου να λειτουργήσει προς όφελος ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας και όχι μόνο συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων.

Όπως χαρακτηριστικά σημείωσε:«Θέλουμε ένα μοντέλο κλειστών τουριστικών οικοσυστημάτων πολύ υψηλού κόστους ή ένα μοντέλο που να βασίζεται στη φιλοξενία, στην εμπειρία του τόπου, στην τοπική παραγωγή, στη μικρή επιχείρηση και στην επαφή του επισκέπτη με την τοπική κοινωνία;»

«Δεν ζητάμε ιδεολογικές αντιπαραθέσεις – Ζητάμε απαντήσεις»

Κλείνοντας την παρέμβασή της, η Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε την Κυβέρνηση ότι απέφυγε να απαντήσει στα συγκεκριμένα ερωτήματα που τέθηκαν για τη σύμβαση, επιλέγοντας να μετατρέψει τη συζήτηση σε γενική ιδεολογική αντιπαράθεση.

Όπως ανέφερε:«Δεν μίλησα γενικώς κατά των συμβάσεων παραχώρησης. Είπα ότι το αεροδρόμιο της Καλαμάτας χρειάζεται αναβάθμιση. Μιλήσαμε, όμως, για τη συγκεκριμένη σύμβαση, για το συγκεκριμένο τίμημα, για τις παραδοχές αποτίμησης, για τη δεσμευτικότητα των επενδύσεων και για την προστασία του δημοσίου συμφέροντος. Σε κανένα από αυτά δεν πήρα καμία απάντηση.»

Η Κατερίνα Σπυριδάκη ζήτησε να κατατεθούν στη Βουλή η Έκθεση του Ανεξάρτητου Αξιολογητή και η σχετική εγκριτική πράξη του Ελεγκτικού Συνεδρίου, προκειμένου το Κοινοβούλιο να έχει πλήρη εικόνα πριν κληθεί να κυρώσει μία σύμβαση με τόσο σημαντικές οικονομικές και αναπτυξιακές συνέπειες.

Ολοκληρώνοντας την τοποθέτησή της, έστειλε σαφές πολιτικό μήνυμα για τον ρόλο του Κοινοβουλίου απέναντι στη δημόσια περιουσία:«Όταν δεν δίνετε στη Βουλή καθαρή πρόσβαση στο πλήρες οικονομικό μοντέλο, όταν δεν αποτιμάτε με σαφήνεια το πιθανό κόστος για το Δημόσιο και όταν αντί να απαντήσετε καταφεύγετε σε επικοινωνιακές επιθέσεις, τότε δεν ζητάτε δημοκρατία ούτε δέχεστε τον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Ζητάτε απλώς λευκή επιταγή για τη δημόσια περιουσία.» 

Το ζήτημα της κατασκευής αγωγού φυσικού αερίου από την Τουρκία προς το ψευδοκράτος θέτει με ερώτησή του προς την Ύπατη Εκπρόσωπο και Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κάγια Κάλλας, ο Επικεφαλής της Αντιπροσωπείας των Ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Μανιάτης.

Όπως υπενθυμίζει ο Αντιπρόεδρος της Ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, αυτό δεν είναι το πρώτο σχετικό έργο που σχεδιάζεται, καθώς τον Ιανουάριο του 2026, είχε ανακοινωθεί η κατασκευή υποθαλάσσιας ηλεκτρικής διασύνδεσης μεταξύ Τουρκίας και κατεχομένων, ως ανταγωνιστικό προς την υποθαλάσσια διασύνδεση Ισραήλ – Κύπρου – Ελλάδας (Great Sea Interconnector), ένα έργο ενταγμένο στον Ευρωπαϊκό κατάλογο των Έργων Κοινού Ενδιαφέροντος και μεταξύ των Ενεργειακών Διαδρόμων, που πρόσφατα ανακοίνωσε η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen.

Μάλιστα, απαντώντας σε σχετική ερώτηση του Ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ, ο Επίτροπος Ενέργειας Ν. Γιόργκενσεν είχε εκφράσει την ανησυχία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το εν λόγω έργο, τονίζοντας ότι «η ΕΕ παραμένει προσηλωμένη στην υπεράσπιση των συμφερόντων της και των συμφερόντων των κρατών μελών της, καθώς και στην προάσπιση της περιφερειακής σταθερότητας. Η ΕΕ παραμένει επίσης πλήρως προσηλωμένη στη συνολική διευθέτηση του Κυπριακού ζητήματος, στο πλαίσιο του ΟΗΕ, σύμφωνα με όλες τις σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και τηρουμένων των αρχών στις οποίες εδράζεται η ΕΕ, καθώς και του ενωσιακού κεκτημένου».

Στο πλαίσιο αυτό ο Γ. Μανιάτης με νέα του παρέμβαση προς την Κ. Κάλλας, ζητά να παρουσιάσει πώς η Ε.Ε. θα υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου, ζητώντας να προτείνει την επιβολή στοχευμένων κυρώσεων σε φυσικά και νομικά πρόσωπα που συμμετέχουν στον σχεδιασμό και κατασκευή του συγκεκριμένου αγωγού.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της Ερώτησης

«Την Παρασκευή 10 Απριλίου ανακοινώθηκε η συμφωνία για κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου από την Τουρκία προς την κατεχόμενη Κύπρο. Ο αγωγός αυτός κατά κύριο λόγο θα μεταφέρει φυσικό αέριο από την Τουρκία προς τα κατεχόμενα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, αν και σχεδιάζεται με αμφίδρομη λειτουργία, επιτρέποντας τη ροή φυσικού αερίου και από τα κατεχόμενα προς την Τουρκία.

Υπενθυμίζεται ότι αυτό δεν είναι το πρώτο σχετικό έργο που σχεδιάζεται καθώς τον Ιανουάριο του 2026 είχε ανακοινωθεί η κατασκευή υποθαλάσσιας ηλεκτρικής διασύνδεσης μεταξύ Τουρκίας και κατεχόμενης Κύπρου και πάλι σε παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Έχοντας υπόψη ότι ένα τέτοιο έργο παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου και έχει ως στόχο την περαιτέρω εξάρτηση των κατεχομένων εδαφών από την Τουρκία και μονιμοποίηση της διχοτόμησης της Κύπρου σε αντίθεση με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για την επανένωση του νησιού, ερωτάται η Ύπατη Εκπρόσωπος και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής:

1. Πώς σκοπεύει να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου από τις Τουρκικές προκλήσεις;
2. Θα εξετάσει σε μελλοντική συνεδρίαση του Συμβουλίου την επιβολή στοχευμένων κυρώσεων σε φυσικά και νομικά πρόσωπα που συμμετέχουν στον σχεδιασμό και κατασκευή του συγκεκριμένου αγωγού;»

Σημεία συνέντευξης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στη NAYTEΜΠΟΡΙΚΗ και τον δημοσιογράφο Μιχάλη Ψύλο

Για την αναφορά του Πρωθυπουργού ότι και τις εκλογές τις κερδίζει η καλύτερη ομάδα

Ναι, νομίζω ότι αυτό το οποίο ήθελε να κάνει ο Πρωθυπουργός είναι να κάνει μια σύνδεση αυτού που συνέβη στο Μουντιάλ με την κατάκτησή του από την Ισπανία, όπου εκεί ένα σύνολο πολύ καλών παικτών το πήρε περισσότερο γιατί ήταν καλή ομάδα, άρα το σύνολο, το δέσιμο έδωσε ακόμα μεγαλύτερη ώθηση και φάνηκαν πολύ περισσότερο οι ικανότητες των παικτών, με την ανάγκη για ομαδική δουλειά και αποτελεσματικότητα για τις ζωές των πολιτών.

Ο Πρωθυπουργός δεν αναφερόταν στο Μέσι, γιατί ο Μέσι δεν είναι δήθεν σταρ. Ο Πρωθυπουργός αναφερόταν στους εγχώριους υποτιθέμενους σταρ της πολιτικής. Δεν θέλω να το προσωποποιήσω. Θέλω να το εξειδικεύσω λέγοντας το εξής και αυτό έχει να κάνει και με τα όσα συζητάμε και με εκείνους για τους οποίους συζητάμε. Νομίζω ότι χάνουμε πάρα πολύ χρόνο στις πολιτικές συζητήσεις που κάνουμε για ζητήματα που ουδόλως ή ελάχιστα αφορούν την κοινωνία και για μονοπρόσωπα κόμματα που δεν πρόκειται να λύσουν κανένα από τα προβλήματα που πραγματικά υπάρχουν και κανείς δεν τα αρνείται.

Για το «φρένο» στο χρόνο των εκλογών

Ένα χρόνο τώρα βάζει «φρένο» ο Πρωθυπουργός, αλλά οι ερωτήσεις επιμένουν. Έχω πει πολλές φορές ότι αν θες να σε παίρνουν στα σοβαρά, πρέπει να καταλάβεις ότι η προεκλογική περίοδος ξεκινάει την επόμενη μέρα των τελευταίων εκλογών. Ήταν η μόνη σκέψη που είχα κάθε μέρα από αυτούς τους περίπου είκοσι μήνες που είχα την τιμή να είμαι γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας. Ήμουν ο γραμματέας του κόμματος που στο πλευρό του Πρωθυπουργού και μαζί με μια πολύ δυνατή ομάδα έμπειρων και νέων στελεχών δώσαμε τη μάχη των τελευταίων βουλευτικών εκλογών το 2023.

Πράγματι, το τελευταίο δίμηνο του 2023, Μάρτιο – Απρίλιο, μέχρι τις εκλογές του Μαΐου δηλαδή, δώσαμε παραπάνω ένταση στις περιοδείες, αλλά όσα μέρη επισκεφτήκαμε τα είχαμε επισκεφτεί δεύτερη και τρίτη φορά. Δηλαδή είχαμε πάει ξανά και ξανά. Αυτό είναι το μυστικό. Αντίστοιχα και με τις πολιτικές που εφαρμόζεις. Δεν θα σε ψηφίσει κάποιος επειδή θα σε δει πέντε φορές παραπάνω σε δέκα παραπάνω εκδηλώσεις που μπορεί να γίνουν τον τελευταίο μήνα. Είναι σημαντικό να θυμίσεις τι έχεις κάνει και αυτό αφορά και τα πρόσωπα, τους ανθρώπους που κατεβαίνουμε με σταυρό αλλά και τα κόμματα.

Για τον κίνδυνο επιβράδυνσης του νομοθετικού έργου

Είναι κάτι που πρέπει να το προσέξουμε πάρα πολύ. Γιατί αν κάποιος θεωρεί ότι οι πολίτες καταλαβαίνουν από προεκλογικές περιόδους, είναι βαθύτατα γελασμένος αν ειδικά έχεις την ευθύνη ενός χαρτοφυλακίου, γι’ αυτό θα κριθείς και όχι για το αν θα πας σε δέκα εκδηλώσεις περισσότερες. Όλα πρέπει να συνδυαστούν γιατί η επαφή με την κοινωνία δεν υποκαθίσταται. Γι’ αυτό και ήμουν, είμαι και παραμένω υπέρμαχος του σταυρού και της απευθείας κρίσης από τους πολίτες και σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο.

Όμως η κυβέρνηση αυτή θα καταφέρει να επανεκλεγεί, θα καταφέρει να πείσει ξανά τους πολίτες σε δύο πεδία στην πραγματικότητα: Στην αποτελεσματικότητά της, άρα κάθε μέρα για εμάς είναι σημαντική για να ολοκληρώσουμε ένα έργο παραπάνω στην παιδεία, στην υγεία, να πάρουμε ακόμα πιο καλές αποφάσεις για τη ζωή των πολιτών στην οικονομία. Και το δεύτερο και σημαντικότερο είναι τι θα κάνει στα επόμενα χρόνια. «Γιατί να σε ψηφίσω; Δηλαδή, ποιες είναι οι προτεραιότητές σου για την επόμενη τετραετία;»

Για τις ανακοινώσεις στην προσεχή ΔΕΘ

Στην τελευταία έκθεση, δηλαδή στην έκθεση του 2025, έγιναν οι ανακοινώσεις για το 2026 και στην πραγματικότητα είχαμε την πιο γενναία φορολογική μεταρρύθμιση που αφορούσε κατά 80 – 90% τον φόρο εισοδήματος. Τον φόρο δηλαδή που έχει να κάνει με τα φυσικά πρόσωπα και τους μισθωτούς του ιδιωτικού και του δημοσίου τομέα, τους ελεύθερους επαγγελματίες, αυτοαπασχολούμενους, τις ατομικές επιχειρήσεις, οι οποίες να πούμε όμως και το ότι είναι το 80% των επιχειρήσεων. Τι έκανε λοιπόν ο Πρωθυπουργός; Τι έκανε η κυβέρνηση αξιοποιώντας τα παραπάνω έσοδα που είχε, αυτό είναι το πιο σημαντικό -τα οποία πώς τα έχουμε; Επειδή στην Ελλάδα επί των ημερών του Κυριάκου Μητσοτάκη εκτοξεύθηκαν οι επενδύσεις, δημιουργήθηκαν δουλειές, άρα έχουμε μια κυβέρνηση που ενώ μειώνει φόρους, αυξάνει τα έσοδα.

Αυτό δεν έγινε τυχαία. Για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία σε εγχώριο επίπεδο, αν εξαιρέσουμε την εξωτερική πολιτική. Δηλαδή ότι έχουμε μια κυβέρνηση που, ενώ μειώνει φόρους, αυξάνει τα έσοδα, δημιουργεί δουλειές και μειώνει και το χρέος. Αυτά λοιπόν αποφασίστηκε να δοθούν μέσω φοροελαφρύνσεων σε παραπάνω από 4.000.000 πολίτες. Γιατί αν σκεφτεί κανείς είναι οι συνταξιούχοι, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι. Ο φόρος εισοδήματος είναι ο φόρος που αφορά το 80% των επιχειρήσεων και όλους τους μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους και πήγε από το 29% που ήταν επί των ημερών του Αλέξη Τσίπρα με 100% προκαταβολή φόρου, άρα κάντε τον πολλαπλασιασμό, είχε πάει στο 22% μέχρι το 2024 κι από το 22% πήγαμε στο 20% και αναλόγως με τα παιδιά που έχει κάποιος 18%, 16%, 9% αν είναι τρίτεκνος και 0 αν είναι πολύτεκνος.

Πράγματι δεν κάναμε παρέμβαση στον φόρο των επιχειρήσεων που έχουμε μειώσει βέβαια από το 28% στο 22%, ούτε στην προκαταβολή φόρου των νομικών προσώπων που έχουμε μειώσει από το 100 στο 80%. Θεωρώ ότι, σε συνέχεια της προηγούμενης ΔΕΘ, πρέπει τώρα να γίνουν κάποιες παρεμβάσεις προς όφελος των επιχειρήσεων και ειδικά των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Σε ποιο και σε ποιο εύρος και σε ποιο φορολογικό συντελεστή, δεν το γνωρίζω. Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι ήρθε η ώρα σε συνέχεια της προηγούμενης ΔΕΘ, να πάρουν ακόμη παραπάνω ανάσες οι συνεπείς, το τονίζω αυτό και η μεσαία τάξη.

Ξέρετε γιατί γράφει και σβήνει ο κύριος Πετραλιάς, γιατί γράφει και σβήνει ο κ. Πιερρακάκης και στο τέλος της ημέρας ο Πρωθυπουργός θα αποφασίσει επί εναλλακτικών; Για κάθε πέντε φόρους που μειώνει η κυβέρνηση αυτή, -έχει μειώσει 83 άμεσους και έμμεσους φόρους-, υπάρχουν άλλοι 30 που θα έπρεπε να μειωθούν. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Και υπάρχουν και άλλοι 50 που προτείνει η αντιπολίτευση να μειωθούν. Η διαφορά η δική μας με τους άλλους και αναφέρομαι στα κόμματα της αντιπολίτευσης, είναι ότι εμείς τους μειώνουμε στην πραγματικότητα. Γιατί πριν τους μειώσουμε, βρίσκουμε τα χρήματα για να το κάνουμε. Τι είναι καλύτερο; Πέντε φόροι που μειώνονται στην πραγματικότητα ή 50 φόροι που μειώνονται στο μυαλό των προέδρων των κομμάτων της αντιπολίτευσης; Νομίζω το πρώτο.

Για την ακρίβεια και τον εισαγόμενο πληθωρισμό

Μπορεί να το απαξιώνει το πολιτικό σύστημα της χώρας και μια μειοψηφία μέσων μαζικής ενημέρωσης που ανατροφοδοτούν το λαϊκισμό και θρέφονται από εκείνον, αλλά έλαχε στην κυβέρνηση αυτή να κυβερνήσει υπό το καθεστώς πρωτοφανών παγκοσμίων κρίσεων, πολέμου στη Μέση Ανατολή, την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, μια πανδημία που είχε παρεπόμενες φοβερές οικονομικές συνέπειες – σταμάτησε να λειτουργεί η οικονομία για ολόκληρους μήνες. Αν τα αθροίσουμε σχεδόν δύο χρόνια, αν βάλει κανείς τα lockdowns όλα μαζί, τα μπρος πίσω, τις περιόδους που μπορεί να ήταν ανοιχτή η οικονομία, αλλά με πολύ ειδικές συνθήκες, όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να μην έχουν κόστος. Και ειδικά όταν άνοιξε μετά η οικονομία, να μην έχουμε και μια εκτόξευση των τιμών, αν βάλει κανείς και τον πόλεμο.

Όλα αυτά δεν είναι κρίσεις που δημιούργησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά υποχρεούται να διαχειριστεί και να αντιμετωπίσει. Σκεφτείτε λοιπόν, να περνούσαμε όλες αυτές τις κρίσεις με μια οικονομία όπως επί των ημερών του Αλέξη Τσίπρα, που 600.000 άνθρωποι που σήμερα έχουν δουλειά να μην είχαν. Σκεφτείτε να περνούσαμε αυτές τις κρίσεις και να ήμασταν 27οι στην Ευρώπη σε ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ τώρα είμαστε σε διπλάσιο ρυθμό. Γιατί το λέω αυτό; Για να μας πουν «ευχαριστώ» οι πολίτες; Τη δουλειά μας κάνουμε και πρέπει να κάνουμε και περισσότερα. Οι κρίσεις ήταν εισαγόμενες. Σημασία έχει εσύ πως τις αντιμετωπίζεις και τις αντιμετωπίζουμε με μια οικονομία η οποία μπορεί να τις αντιμετωπίσει. Άρα το δίλημμα δεν είναι αν θα έχουμε ή όχι ακρίβεια. Δεν μπορείς να πατήσεις ένα κουμπί και ενώ έχεις ανάπτυξη να έχεις αποπληθωρισμό. Όποιος το υπόσχεται αυτό, όποιος υπόσχεται δηλαδή το τέλος της ακρίβειας, είναι πολιτικός απατεώνας.

Το δίλημμα είναι πως θα αντιμετωπίσουμε μια υπαρκτή κρίση που δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια σε αυτήν. Ανησυχούμε για τις περαιτέρω επιπτώσεις του πολέμου, όχι όμως με μια λογική να δημιουργήσουμε ένα κλίμα πανικού. Θεωρούμε ότι τα πράγματα είναι απολύτως διαχειρίσιμα. Αλλά ναι, δεν ζούμε σε μια κανονική περίοδο και όπως είδατε, ενώ πήραμε κάποιες, αυτό που λέμε στη λογική της συναντίληψης, αποφάσεις και τα διυλιστήρια διευκόλυναν και βοήθησαν. Τα μέτρα στην πραγματικότητα δεν θα φανούν στον κόσμο όσο θα φαινόντουσαν. Βέβαια αν δεν είχαν ληφθεί αυτά τα μέτρα θα είχαμε περαιτέρω αυξήσεις. Άρα έχουν αξία τα μέτρα αυτά. Είναι ένα «χρηματιστήριο» αυτό που ζούμε καθημερινά με φοβερές διακυμάνσεις, εντός εισαγωγικών η έννοια του χρηματιστηρίου, που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει και μια εξέλιξη στα Στενά του Ορμούζ στη Μέση Ανατολή μπορεί να επηρεάσει την οποιαδήποτε οικονομία. Είναι σοβαρή η κατάσταση και θέλει σοβαρές λύσεις και σοβαρούς ανθρώπους και όχι πολιτικούς τυχοδιώκτες.

Σχετικά με την αύξηση της χονδρικής τιμής του ρεύματος, τους ανεξόφλητους λογαριασμούς και την επιβάρυνση των συνεπών καταναλωτών

Έχει γίνει μια τιτάνια προσπάθεια από τη ΔΕΗ και τον ΔΕΔΔΗΕ συγκεκριμένα για την αντιμετώπιση των ανείσπρακτων και τα φαινόμενα ρευματοκλοπών επίσης. Το ένα, ουσιαστικά, τέμνεται με το άλλο, ενώνονται αυτά τα δύο, γιατί είναι έσοδα τα οποία δεν τα έχει εισπράξει για πάρα πολλά χρόνια το κράτος. Μια διάσταση ανείσπρακτων και στην ΕΡΤ, που έχω την τιμή να έχω την ευρύτερη εποπτεία ως Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ. Εδώ έχουν γίνει πάρα πολύ συγκεκριμένα βήματα. Έχουν μειωθεί τα ποσοστά των ανείσπρακτων, αν το δει κανείς, γιατί τα περισσότερα είναι αυτά τα οποία έχει κληρονομήσει η παρούσα διοίκηση. Και βέβαια, να λέμε την αλήθεια, μπορούμε και αντιμετωπίζουμε τη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση στην ιστορία, παγκοσμίως, με μια ΔΕΗ, προσέξτε, σκεφτείτε, το λέω το σκεφτείτε συνέχεια, γιατί αυτά είναι πολιτικές που απέδωσαν.

Σκεφτείτε τη διαλυμένη ΔΕΗ που κόστιζε δισεκατομμύρια στον Έλληνα φορολογούμενο, να την είχαμε να διαχειριστεί τη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση στην ιστορία. Δεν θέλω να ξέρω τι θα είχε συμβεί. Ευτυχώς, η εξυγίανση της ΔΕΗ προηγήθηκε της ενεργειακής κρίσης. Η Ελλάδα έχει δώσει 13 δισεκατομμύρια ευρώ για στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων σε αυτό. Έχουμε καταφέρει, συγκριτικά με τις υπόλοιπες χώρες στην Ευρώπη να έχουμε το 10ο φθηνότερο ρεύμα σε τιμές λιανικής για τα νοικοκυριά και λίγο χαμηλότερο αν βάλει κανείς και την αγοραστική δύναμη ως παράμετρο, γιατί δεν έχουμε την ίδια αγοραστική δύναμη εμείς με την υπόλοιπη Ευρώπη, λίγο κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Θα μου πείτε, το ρεύμα δεν είναι ακριβότερο από αυτό το οποίο ήταν πριν από 5-10 χρόνια; Προφανώς. Η απάντηση είναι όμως ότι οι πολιτικές κρίνονται, όσο κι αν αυτό που λέω μπορεί να είναι αντιδημοφιλές, από χώρα σε χώρα συγκριτικά με βάση την περίοδο που ζούμε. Δεν μπορείς να συγκρίνεις το ρεύμα της Ελλάδας το ’26 με το ρεύμα της Ελλάδας το ’16, συγκρίνεις το ρεύμα της Ελλάδας το ’26 με το τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Σχετικά με τις ΑΠΕ

Η λύση εδώ είναι να καταφέρουμε όσο γίνεται να ανεβάσουμε κι άλλο τη χρήση των ΑΠΕ. Η δουλειά που έχει γίνει από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας είναι άξια αναφοράς. Όμως, η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία έχει εκτοξεύσει τη χρήση ΑΠΕ τα τελευταία χρόνια, ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, κοντά στο 50%. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Γιατί; Γιατί πρέπει να λέμε στον κόσμο «Ναι, ρε παιδί μου, και τι κάνατε εσείς και έχετε το 10ο φθηνότερο ρεύμα σε τιμές λιανικής, από την υπόλοιπη Ευρώπη; Τι κάνατε;».

Ένας από τους βασικούς παράγοντες, μία από τις βασικές παραμέτρους είναι η αύξηση κατά 50% της χρήσης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σε μια χώρα με άνεμο, με ήλιο και αυτό θα συνεχιστεί. Είναι μια πολιτική, λοιπόν, που αποδίδει. Τι σημαίνει αποδίδει; Σημαίνει ότι ο κόσμος ανακουφίζεται; Περνάει υπέροχα; Όχι. Αλλά έχει δώσει τα όπλα στην κυβέρνηση, αυτή η πολιτική, στο οικονομικό επιτελείο, στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, στο κατά περίπτωση αρμόδιο Υπουργείο, να μειώνει όσο μπορεί τις συνέπειες μιας πρωτοφανούς κρίσης. Ζούμε σε μια περίοδο κρίσεων, πολέμων. Δεν ζούμε σε μια κανονική περίοδο. Ευτυχώς, όμως, η Ελλάδα έχει μια κυβέρνηση που μπορεί να διαχειρίζεται αυτές τις κρίσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Όχι ο κόσμος να πανηγυρίζει, αλλά να γίνεται η καλύτερη δυνατή διαχείριση.

Σχετικά με το πακέτο μέτρων που σχεδιάζει η Κυβέρνηση για την επόμενη τετραετία και τη στόχευσή του

Θα σας το απαντήσω με μια αντίστιξη. Για να το καταλάβει πάρα πολύ απλά κάθε πολίτης που μας ακούει ή θα δει αυτή τη συνέντευξη ή θα τη διαβάσει. Είναι δύο κόσμοι που συγκρούονται στην Ελλάδα, ειδικά από την κρίση και μετά. Εκείνοι που επιμένουν στα ψεύτικα λεφτά ή εκείνοι οι οποίοι λένε ότι θα φορολογήσουν το 1% των πιο πλούσιων ενώ όταν ήταν στην κυβέρνηση φορολόγησαν το υπόλοιπο 99%, με λίγα λόγια εκείνοι που προσπαθούν είτε να αναδιανείμουν τον πλούτο και το κάνουν πάντοτε σε βάρος των αδύναμων και της μεσαίας τάξης είτε να εφεύρουν «λεφτόδεντρα», με αυτούς, εμάς δηλαδή, που προσπαθούμε να μεγαλώσουμε την πίτα.

Άρα, αυτό το οποίο θα συνεχίσουμε να κάνουμε, και πρέπει να το κάνουμε με μεγαλύτερη ένταση είναι να συνεχίσουμε να μεγαλώνουμε το ΑΕΠ της χώρας, να μεγαλώνουμε το ποσό το οποίο εισπράττει κάθε χρόνο το κράτος από την ανάπτυξη και την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και όχι από υπερφορολόγηση.

Εμείς δεν θέλουμε να φορολογήσουμε, ούτε το 1% ούτε το 99%, ούτε κανέναν. Εμείς θέλουμε το 1%, το 2%, το 3%, αυτοί που έχουν τέλος πάντων μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα, να επενδύουν τα χρήματά τους, να δημιουργούν καλύτερες θέσεις εργασίας, να κάνουν πιο ευτυχισμένο τον κόσμο με το να έχει μια καλύτερη δουλειά. Δεν θέλουμε να τους εκδικηθούμε. Δεν θέλουμε να βάλουμε φόρο σε κανέναν. Και παράλληλα, από αυτά τα παραπάνω λεφτά τα οποία θα εισπράξει το κράτος, να μειώνουμε τους φόρους για όλους, πολύ περισσότερο για τη μεσαία τάξη. Γιατί όμως; Ποιο είναι το όραμα. Εδώ είναι το σημαντικό. Ακόμα, παρά το γεγονός ότι έχουμε μειώσει αρκετούς φόρους, ο μέσος πολίτης, αυτός που ανήκει στη μεσαία τάξη, ο μέσος 30άρης, 40άρης, 50άρης, δεν νιώθει ότι μπορεί να ζήσει καλύτερα από τον μπαμπά του και τη μαμά του.

Σχετικά με το γεγονός ότι οι πολίτες εργάζονται περίπου 150 ημέρες τον χρόνο για να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους προς το κράτος

Το οποίο ήταν μεγαλύτερο βέβαια και πρέπει να γίνει και λιγότερο. Το μεγάλο για μένα στοίχημα ποιο είναι; Να ξαναπιστέψει ο μέσος 30άρης, 40άρης, 50άρης, δηλαδή οι πιο παραγωγικές ηλικίες- (δημοσιογράφος: να μην φύγει στο εξωτερικό) αν θέλει να φύγει, αλλά να το κάνει από επιλογή, αλλά να μπορεί και να γυρίσει. Είναι σημαντικό ότι έχουν γυρίσει περισσότεροι από αυτούς που έφυγαν- να μπορεί να πιστέψει ότι έχει τη δυνατότητα, το κράτος του δίνει τη δυνατότητα, να ζήσει καλύτερα από ό,τι ζούσαν οι γονείς του. Αυτό όμως δεν πρόκειται να γίνει με το να έχουμε μια κυβέρνηση στη χώρα που επανέλαβε τις παθογένειες οι οποίες είδαμε να υφίστανται στα χρόνια των γονιών του.

Ο λόγος που σήμερα ένα νέο παιδί δυσκολεύεται να αγοράσει το δικό του σπίτι, δυσκολεύεται να κάνει οικογένεια, αν και το δημογραφικό θεωρώ ότι έχει πολύ περισσότερες αιτίες πέραν των οικονομικών που δεν τις υποτιμώ. Ο λόγος είναι ότι στη γενιά των γονιών του, χωρίς να φταίνε οι γονείς του, κυβερνούσαν πολιτικοί που έδιναν λεφτά από εκείνα που δεν υπήρχαν σε βάρος των νεότερων σημερινών γενεών. Εάν λοιπόν εμείς μπούμε στη λογική, στο «τρυπάκι» να δώσουμε από αυτά που δεν υπάρχουν ή από αυτά που ανήκουν στα παιδιά μας, θα υποθηκεύσουμε το μέλλον των παιδιών μας, όπως έκαναν οι πολιτικοί που κυβερνούσαν στα χρόνια των γονιών μας. Εμείς λοιπόν αυτό τον φαύλο κύκλο θέλουμε να τον σταματήσουμε.

Για την πρόταση του Γιούκνερ στον Α. Τσίπρα για φορολόγηση των εφοπλιστών

Απάντησα ήδη. Εμείς δεν θέλουμε να αυξήσουμε ή να επιβάλουμε κανένα νέο φόρο. Ο μόνος φόρος που αυξήσαμε είναι ο ΕΝΦΙΑ των τραπεζών για να απελευθερωθούν κλειστά ακίνητα. Εμείς θέλουμε όσοι παράγουν πλούτο να πληρώνουν τους φόρους τους, όσοι είναι τέλος πάντων τώρα και τα παραπάνω να τα επιστρέφουν πίσω στην οικονομία με επενδύσεις και θέσεις εργασίας.

Για τη στέγαση και το δημογραφικό

Είναι όπως η ακρίβεια, δεν πρόκειται ποτέ ένα τόσο μεγάλο ζήτημα να λυθεί από τη μια μέρα στην άλλη. Τι μπορεί να γίνει; Για μένα αυτό που πρέπει να γίνει είναι να υπάρξουν όσο γίνεται πιο επιθετικές πολιτικές για τα κλειστά ακίνητα και φοροελαφρύνσεων και να συζητήσουμε και άλλα μέτρα τα επόμενα χρόνια. Ο στόχος ποιος είναι; Ποιος πρέπει να είναι; Για να ακολουθήσουμε μια στρατηγική πρέπει να συμφωνήσουμε πρώτα ποιος είναι ο στόχος. Ο στόχος είναι όσο γίνεται κλειστά σπίτια να ανοίγουν. Πώς το κάνουμε αυτό;

Να είναι για κάποιον ασύμφορο να το έχει κλειστό (ένα ακίνητο) και συμφέρον να το ανοίξει. Πως μπορεί να γίνει αυτό; Πρώτον, με προγράμματα ανακαίνισης. Εδώ πρέπει να είμαστε πιο γενναίοι ακόμα και όσο γίνεται όσο περνούν τα χρόνια, να φύγει από τη ρητορική μας η έννοια των εισοδηματικών κριτηρίων. Ναι το καταλαβαίνω, προτεραιοποιείς αυτούς που έχουν  μεγαλύτερη ανάγκη. Αλλά και κάποιος ο οποίος βγάζει 20, 30, 40.000 το χρόνο δεν είναι πλούσιος. Ούτε αυτός που βγάζει 50 το χρόνο είναι πλούσιος. Άρα όσο γίνεται πρέπει να φύγουν δύο έννοιες εντελώς από τη ρητορική μας, γιατί είμαστε η κυβέρνηση που μειώνει φόρους, άρα μπορούμε να το κάνουμε, εισοδηματικά κριτήρια και επιδόματα. Τα επιδόματα πρέπει να μείνουν μόνο σε επίπεδο προνοιακό, μητρότητας, αναπηρικά και να φεύγουν σιγά -σιγά από τη ρητορική μας, τα υπόλοιπα επιδόματα. Αυτό είναι κάτι οραματικό που λέω και εκφράζει εμένα.

Τώρα στο στεγαστικό πιστεύω ότι πρέπει να δούμε γιατί είναι κλειστά τα σπίτια. Κάποια σπίτια είναι κλειστά γιατί ο κόσμος δεν έχει λεφτά να τα ανακαινίσει. Εκεί επιδοτείς την ανακαίνιση για να δοθούν για ενοικίαση. Ένας άλλος λόγος είναι γιατί το έχουν αμελήσει. Αυτό δημιουργεί τεράστιο όμως πρόβλημα. Άρα το κράτος πρέπει να μην κλείσει τα μάτια του. Πρέπει να πάρει τολμηρές αποφάσεις και εγώ θεωρώ να δούμε εν όψει της επόμενης τετραετίας συνολικά το ζήτημα του ΕΝΦΙΑ -το ξαναλέω είναι μια προσωπική πρόταση, την οποία τη λέω για πρώτη φορά -.

Μπορούμε δηλαδή να πάμε σε μια λογική να πληρώνει κάποιος -θυμίζω έχουμε μειώσει τον ΕΝΦΙΑ κατά 50% για όσα σπίτια είναι ασφαλισμένα και 35% για τα υπόλοιπα. Άρα αυτό πιστώνεται στην Κυβέρνηση. Να πάμε σε μια λογική το κράτος να εισπράττει τα ίδια λεφτά, αλλά για παράδειγμα τα ανοικτά σπίτια ή οι πρώτες κατοικίες να πληρώνουν ακόμα λιγότερο από το 50% και κάποιος ο οποίος επιμένει να έχει κλειστό το σπίτι και να προκύπτει αυτό, μήπως τα λεφτά αυτά τα οποία δεν θα παίρνουμε από τους πρώτους, θα εισπράττονται από τους δεύτερους. Αυτό είναι μια προσωπική πρόταση για να μην παρεξηγηθώ.

Έχω σκοπό να πολιτευτώ δίπλα στην κοινωνία, όπως έχω κάνει μέχρι σήμερα και στο Βόρειο Τομέα. Θα το κάνω με προτάσεις, με ατζέντα που ακουμπάνε στη ζωή των ανθρώπων, για την ασφάλεια, για την οικογένεια. Μιλάμε για το δημογραφικό και θεωρώ ότι δεν λέμε την αλήθεια πολλές φορές. Το δημογραφικό δεν είναι μόνο οικονομικό ζήτημα, είναι κοινωνικό ζήτημα. Δημιουργήσαμε μια κοινωνία που από εκεί που ήταν στην καταπίεση πολλοί συμπολίτες μας, πλέον έχει απαξιωθεί η έννοια της οικογένειας, της μαμάς, του μπαμπά, της γιαγιάς, του παππού. Όλα αυτά, έχω σκοπό να βάλω στην ατζέντα πατώντας πάνω στις πολύ μεγάλες κατακτήσεις της κυβέρνησης αυτής και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Για τη συνταγματική αναθεώρηση

Είναι μια πολύ γενναία πρόταση συνολικά η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας. Θέλω να σταθώ πολύ γρήγορα στην πρόβλεψη που ζητήσαμε για να μην μπορεί ο επόμενος λαϊκιστής πρωθυπουργός, όποιος κι αν είναι μετά από 5-10 χρόνια, μακάρι να μην υπάρξει τέτοιος, να μην μπορεί να «τα πάρει» από τις επόμενες γενιές και να ζημιώσει το κράτος. Το άρθρο 86, το άρθρο 16, η αξιολόγηση να συνδέεται με το Σύνταγμα. Όλα αυτά τα οποία είπαμε για την ηγεσία της Δικαιοσύνης.

Για το «φρένο» χρέους

Το πρώτο που είπα. Το «φρένο» χρέους για εμένα είναι μια πατριωτική πρόταση. Αλλά η οικονομία της Ελλάδας δεν είναι η οικονομία της Γερμανίας. Και πάντοτε υπάρχουν και έκτακτες συνθήκες τις οποίες μπορείς να διαχειριστείς. Η Ελλάδα πλήρωσε πολύ ακριβά αυτούς οι οποίοι έδωσαν από λεφτά που δεν υπάρχουν και το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ ακολούθησε αυτή τη στάση, δηλαδή τη στάση του «φερετζέ», το «παρών» είναι ένας «φερετζές», είναι μία υποκρισία. Δεν υπάρχει «παρών», δεν παράγει κάποιο αποτέλεσμα. Τύποις υπάρχει ουσία, δεν υπάρχει. Ρίσκαρε. Θα σας πω τι ρίσκο πήρε το ΠΑΣΟΚ. Τώρα έχουμε τους 180 με το ΠΑΣΟΚ, Αν στην επόμενη Βουλή δεν τους έχουμε, θα χαθούν δεκαετίες.

Για το ασυμβίβαστο βουλευτή – υπουργού

Θα σας πω, δεν θα κρύψω τα λόγια μου. Θεωρώ ότι ήταν μια πρόταση που είχε πάρα πολύ μεγάλη βάση και πολύ μεγάλη λογική. Γιατί, ποιο ήταν το επιχείρημα αυτών που το πρότειναν; Το επιχείρημα ήταν ότι -το έχουμε δει να γίνεται, ειδικά στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες- οι υπουργοί είναι 80, 90% υπουργοί και 10, 20% βουλευτές, παραδείγματος χάρη Βόρειου, Νότιου Τομέα, Θεσσαλονίκης, στις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες. Γι’ αυτό και εγώ συνηθίζω και λέω -και θα κριθώ στην πράξη- ότι ό,τι και να έχω να διαχειριστώ, πρωτίστως θα είμαι βουλευτής, ελπίζω να εκλεγώ, Βόρειου Τομέα και μετά θα είμαι οτιδήποτε άλλο.

Άρα αυτή ήταν η λογική και η φιλοσοφία της πρότασης. Ήταν μια λογική πρόταση. Εγώ προσωπικά θεωρώ ότι ορθώς αποσύρεται, δηλαδή ήμουν κι εγώ από εκείνους που ήμουν επιφυλακτικός. Ο Πρωθυπουργός έχει μάθει να ακούει όλες τις απόψεις. Κάποιοι συνεργάτες του, του το πρότειναν, το ξαναλέω με πολύ λογικά κίνητρα και αιτιολόγηση, αλλά νομίζω στη στάθμιση, ενώ υπήρχαν και θετικά και αρνητικά, τα αρνητικά ήταν περισσότερα από τα θετικά και πολύ σωστά νομίζω αποφάσισε να το αποσύρει.

Για το αν η κυρία Κοβέσι έχει εμπλακεί σε «κομματικά παιχνίδια» στο εσωτερικό της χώρας

Όχι, δεν θέλω να το πιστέψω αυτό. Και δεν έχω και δεν έχω και αποδείξεις. Άρα έχω μάθει να προσέχω τα λόγια μου και ειδικά όταν μιλάω για τη δικαστική εξουσία. Γιατί αν δεν υπάρχει ισχυρή δικαστική εξουσία, δεν υπάρχει Δημοκρατία. Σίγουρα θα μπορούσαν να γίνουν κάποιοι χειρισμοί, για παράδειγμα να προηγηθεί η έκθεση Τυχεροπούλου, άρα να υπάρχει μια πιο καθαρή εικόνα πριν να έρθουν οι δικογραφίες, αλλά υποδείξεις εγώ δεν θα κάνω. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι το πολιτικό σύστημα μόνο κερδισμένο μπορεί να βγει από την κάθαρση, αλλά αυτή να γίνεται και να επικοινωνείται με σωστούς όρους. Γιατί το λέω αυτό; Η πολιτική έχει και το στοιχείο του ανταγωνισμού. Ο ένας υποψήφιος ανταγωνίζεται έναν άλλον υποψήφιο ακόμα και στο ίδιο κόμμα.

Είναι πολύ σημαντικό για μένα ή για οποιονδήποτε άλλον, να ξέρει πώς διαχειρίστηκε ο κάθε ένας, κάθε ευρώ, σε κάθε Κυβέρνηση και σε κάθε κόμμα. Όμως, εδώ είναι και η κόκκινη γραμμή, όταν έρχεται μια υπόθεση στη δημοσιότητα, τα υπόλοιπα κόμματα είναι πολύ κρίσιμο να μην κάνουν τους δικαστές, γιατί αλλιώς ξεκινάει κάτι και αλλιώς καταλήγει. Δεν θα σας πάω μόνο στους 13, οι οποίοι έχουν γίνει 4 και μπορεί να αθωωθούν και αυτοί. Θα το δούμε. Αλλά ήδη οι 9 απεδείχθη ότι αυτοί οι 9 από τους 13 δεν έπρεπε να μπουν σε αυτή τη διαδικασία στοχοποίησης. Κανείς δεν πρέπει να μπει ακόμα και στο τέλος να καταδικαστεί. Αν καταδικαστεί στο τέλος, το συζητάμε τότε και ναι πολιτικά μπορούμε να πούμε ό,τι θέλετε.

Θυμηθείτε πόσες φορές πολιτικοί του παρελθόντος στοχοποιήθηκαν με πρωτοσέλιδα και η απαλλαγή τους ήταν σε ένα μονόστηλο. Θέλετε να σας μιλήσω για ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι και σήμερα στη ζωή, ας μην πούμε τα ονόματά τους, γιατί ακούνε και οι οικογένειές τους. Οπότε, νομίζω, αν ένα μήνυμα εκπέμπεται από την απαλλαγή των 9 και την παραπομπή των 4, γιατί θα δούμε τελικά, δεν είναι ότι δεν είναι σοβαρό ζήτημα ο ΟΠΕΚΕΠΕ,  σοβαρότατο είναι, είναι να σταματήσουν τα πολιτικά κόμματα και κάποιοι δημοσιογράφοι να κάνουν τους δικαστές.

Για το αν στην περίπτωση μη αυτοδυναμίας στις εκλογές υπάρχει περιθώριο κυβερνητικής συνεργασίας με κόμματα της αντιπολίτευσης

Όχι, δεν μπορείς να κάτσεις στο ίδιο τραπέζι με ανθρώπους οι οποίοι σε αποκαλούν μειοδότη στην εξωτερική πολιτική ή ότι ακολουθείς μια λάθος τακτική… (Δημοσιογράφος: Όπως ο κ. Σαμαράς για παράδειγμα)

Εσείς μπορείτε να πείτε ό,τι θέλετε. Εγώ λέω ότι η πολιτική δεν είναι deal. Η πολιτική δεν είναι διαπραγμάτευση. Σίγουρα όταν καλείσαι να κάνεις μια τέτοια συζήτηση πρέπει να κάνεις μια πολιτική διαπραγμάτευση, αλλά πολιτική διαπραγμάτευση. Όταν κάποιος θεωρεί ότι δεν πρέπει να μιλάμε με τον «πειρατή», ενώ ο διάλογος στη χώρα μας έχει δώσει τόσα πολλά και επί Μητσοτάκη έχουν γίνει όσα δεν έγιναν στην εξωτερική πολιτική και εξοπλιστικά θέματα όλη την υπόλοιπη μεταπολίτευση, λέει κάτι εντελώς αντίθετο από την πολιτική που εφαρμόζεις. Ε, δεν θα αλλάξουμε πολιτική για την καρέκλα. Αυτό δεν πρόκειται να το κάνουμε.

Προσέξτε, το να προσαρμόσεις την πολιτική σου επειδή οι πολίτες το ζητάνε, το να διορθώσεις λάθη, το να είσαι προσαρμοστικός στις συνθήκες, είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Αλλά το να αλλάξεις ταυτοτικά θέματα της πολιτικής σου για την καρέκλα, τότε είσαι χαμένος από χέρι. Και γιατί το λέω αυτό; Γιατί, για εμάς η αυτοδυναμία, αυτό αποδεικνύει και αυτό που θα σας πω, δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι αλαζονικός στόχος, προκύπτει από αυτό το οποίο σας ανέλυσα πριν από λίγα δευτερόλεπτα. Όταν όλο το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα είτε ψάχνει να βρει λεφτά από εκεί που δεν υπάρχουν, είτε προσπαθεί με κάθε ευκαιρία να κάνει ένα δικαστήριο την πολιτική ζωή του τόπου, τότε για ποια συνεννόηση μπορούμε να μιλήσουμε;

Μη λέμε πράγματα τα οποία ο κόσμος τα έχει ήδη καταλάβει. Για εμάς υπάρχει ένας και μοναδικός στόχος και αυτός είναι η αυτοδυναμία. Σε περίπτωση που οι πολίτες αποφασίσουν διαφορετικά, δηλαδή δεν μας δώσουν την αυτοδυναμία, θα μπορούσαμε να συζητήσουμε μόνο με ένα ΠΑΣΟΚ όπως αυτό του κυρίου Βενιζέλου ή της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά. Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη έχει δώσει την απάντησή του και σε αυτή την ερώτηση. Άρα, για όλους αυτούς τους λόγους θεωρώ ότι είναι μονόδρομος η αυτοδυναμία.

(Δημοσιογράφος: Προφανώς ούτε με τον κύριο Τσίπρα, ούτε με τον κύριο Σαμαρά)

Εντάξει για τον κύριο Τσίπρα νομίζω ότι είναι αστείο να το συζητάμε καν. Ο κύριος Τσίπρας είναι ο Πρωθυπουργός που χρέωσε στον Έλληνα φορολογούμενο 120 δισεκατομμύρια χωρίς να υπάρχει λόγος, έφερε 30 φόρους στη μεσαία τάξη. Η  Κυβέρνηση που προσπαθεί να μειώσει όσο μπορεί τα βάρη από τη μεσαία τάξη, δεν θα μπορούσε να μιλήσει με τον άνθρωπο αυτόν, εννοώ σε επίπεδο συνεργασίας. Με τον κ. Σαμαρά, θεωρώ ότι πρέπει να περιμένουμε να δούμε αν τελικά θα κάνει κόμμα.

Θέλω να πιστεύω ότι στο τέλος θα πρυτανεύσει και η παραταξιακή συνείδηση ενός πρώην προέδρου και η λογική. Κατ’ εμέ λογική, ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσέγγιση. Αλίμονο. Τότε όμως η ερώτηση αυτή θεωρώ ότι είναι άκυρη. Είναι ένα θέμα το οποίο δεν έπρεπε καν να ανοίξει. Γιατί, για τον λόγο που σας ανέλυσα πριν, δεν μπορεί να συζητάμε για συγκυβέρνηση με έναν άνθρωπο ο οποίος ταυτοτικά θέματα της πολιτικής μας, όπως είναι η εξωτερική πολιτική, την έχει παρουσιάσει ως μειοδοτική, ενώ θεωρώ ότι είναι πιο αποτελεσματική στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.