Ελένη Παυλίδου
Εγχειρίδιο Ταξινόμησης Ρωγμών
Οδός Πανός 2026, Ποιήματα
γράφει ο ηλίας τσέχος
Το Πόρισμα
Η νεκροψία στο σώμα τούτο, τίποτα δεν θα πει για εκείνους που το αγάπησαν πολύ / Ούτε θα κάνει λόγο για τα θάματα του κόσμου που αντίκρυσαν οι οφθαλμοί του / Δεν θ΄ αναφέρει τα εκλεπτυσμένα φαγητά που άλεσε το στομάχι του σε φιούζιον κουζίνες / Και θα αγνοήσει πλήρως τα φίνα υφάσματα που έντυσαν κάποτε τη σάρκα του / Σε μια φράση θα συμπυκνώσει μόνο τον πρότερο βίο: / Ασφυξία – από τις λέξεις που δεν είπε
.
Τρομοκρατικό Χτύπημα
Εκεί που νομίζεις πως έχτισες γέφυρα γερή / πάνω στην κοίτη του απευκταίου τέλους / την ώρα που ετοιμαζόσουν το πέρασμα να κάνεις / έρχεται η εγκληματικά ανοργάνωτη ζωή / κι ανατινάζει τα θεμέλια / αφήνοντάς σε μετέωρο να χάσκεις / ανίκανο να επιτελέσεις τον σκοπό σου / αποκομμένο δια παντός από την άλλη όχθη
.
Αυτενέργεια
Νήματα αόρατα κινούνε τη ζωή της / κλωστές που χειροπόδαρα την δένουν / Πότε μάλλινες, τραχιές, από προβιά αμνού αθώου / πότε πολύτιμες μεταξωτές / ιστοί μιας μήτρας που αιμορραγεί / άλλοτε λεία λινάρια, μαλακά /που θέρος πάντα της θυμίζουν
Παλεύει με κάποια γνώση αρχέγονη / άτσαλα να τις κόψει / Με στημόνι και υφάδι απ΄ τα κουρέλια τους / την προίκα της να φτιάξει / δια – πλέκοντας βουβά / τα όχι και τα ναι της
Δικός της ο λαβύρινθος δικός της και ο μίτος
Τα χέρια της εργατικά, ακάματα / νυχθημερόν μηχανικά κινούνται / ώσπου να τελειοποιηθεί
Άτροπος να γίνει
.
Ματαίωση
Είναι οι μέρες μου / αδέσποτα ζώα / Τρομαγμένες κοκαλώνουν / καταμεσής του δρόμου / μπρος στον προβολέα / που τα μάτια τους τυφλώνει / Σαστισμένες / πέφτουν με δύναμη / πάνω στο καπό της Ιστορίας / ελπίζοντας να λήξει σύντομα / το ψυχορράγημά τους
Είναι οι μέρες μου / χρόνος σκοτωμένος / από ασυνείδητο οδηγό
.
Η Ελένη Παυλίδου με το ” Εγχειρίδιο Ταξινόμησης Ρωγμών ”, Οδός Πανός 2026, στο πρώτο της βιβλίο, δηλώνει ήδη όγκους γραφής εμπιστοσύνης, τάσσεται στη διάγνωση της γλώσσας, μίας καθημερινής επιστήμης του αύριο, συμπρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα διδασκάλισσα και μαθήτρια, τρέχει μες στις αλήθειες και τις προσπερνά, όταν συναντά τις λέξεις μια και καλή τις παίζει στις σελίδες και το σώμα, δοκιμάζει τα θεμέλια πρώτα, στερεώνει το άρωμα, ξεκαρδίζεται με το γείτονα που δεν υπάρχει, αγαπά τις πεταλούδες γιατί δεν πετάνε με λύπη, οι συνειδήσεις δεν συγχωρούν σήμερα για να συγχωρεθούν αύριο, τα αίματα είναι σκιά γιατί δεν έχουν ήλιο, τρώει ο καρπός τη μάνα όχι η μάνα το παιδί, γράφει, γράφει για να μην τελειώσει η σελίδα… Πολλά ταλέντα τα ποιήματά της, μεγάλες μαχαιριές οι στίχοι της, φονικές σκέψεις ωφέλιμης καλλιέργειας και όλο κλέβει καρδιές να χαρίζει!
Η ποιήτρια, σε ωραίες ανηφόρες κατηφορά, δύσκολα τα θέματά της, αξιολογούν την τεχνική γλώσσας και σκέψης αρπάζοντας προφητείες, ψυχιατρεί προδομένες απουσίες και άπειρα πένθη βουνίσια, συζητά με την Πηνελόπη, τη Λύκαινα, τον θεριστή ψυχών, τις δηλώσεις, τις συνδηλώσεις, τις άσπρες ξέξασπρες νύχτες αυτοκτονίες, να πεθαίνουμε περισσότερο από τον θάνατο… Ωραία γραφή το ‘’ Εγχειρίδιο Ταξινόμησης Ρωγμών ‘’, μελετηρά πρωτόλεια, το βιβλίο κοσμούν σχέδια του Νικόλα Γίτσα, σαν ποιήματα είναι, η Ελένη Παυλίδου έχει την σιγουριά της Ποίησης, τους οφθαλμούς ως μάτια… Έτσι οδηγήθηκα να γράψω την ανάγνωση της Σκυδραίας ποιήτριας, Μαρινιώτης ο πατήρ της Λάζαρος και Γιαννακοχωρίτης ο παππούς Κυρ Σταύρος, αναμένοντας το δεύτερο βιβλίο της, με ενδιαφέρον, χαρούμενος εξαίσια!











