Σημεία συνέντευξης του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικού Εκπροσώπου Παύλου Μαρινάκη στην εκπομπή ΑΤΑΙΡΙΑΣΤΟΙ στον ΣΚΑΙ με τον Χρήστο Κούτρα και Γιάννη Ντσούνο.

Για την παραίτηση της Κ. Γκιλφόιλ

Εντάξει, καταρχάς και η τοποθέτηση, ο ορισμός και η παραίτηση, η αποχώρηση, είναι αποφάσεις -το αίτημα για παραίτηση, για να είμαστε ακριβείς- της αμερικανικής Κυβέρνησης. Δεν έχει καμία σχέση η ελληνική Κυβέρνηση, όπως συμβαίνει σε κάθε χώρα. Άρα, είναι κάτι το οποίο ούτε μπορούμε να επηρεάσουμε, ούτε μπορούμε να σχολιάσουμε, όπως αντιλαμβάνεστε. Οι σχέσεις μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων ετών, και αυτό θα συνεχιστεί, γιατί θα συνεχιστούν και όλες οι πολύ μεγάλες πρωτοβουλίες, αυτονοήτως. Εμείς οφείλουμε να συνεργαζόμαστε με όλα εκείνα τα πρόσωπα, τα οποία επιλέγει η κάθε κυβέρνηση, εν προκειμένω η Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, για να υλοποιούνται όλες αυτές οι μεγάλες πρωτοβουλίες. Και, βέβαια, ένα κλίμα το οποίο αποτυπώθηκε και με την έλευση του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, πάνω στο οποίο θέλουμε να χτίσουμε το προσεχές διάστημα, σε μια πάρα πολύ κρίσιμη περίοδο.

Η Αντιπολίτευση αυτά τα τελευταία 7 χρόνια, που είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση, προσπαθεί να χρεώσει στην Κυβέρνηση, με μικρότερη ή μεγαλύτερη ένταση, κάθε ζήτημα το οποίο δεν άπτεται των αρμοδιοτήτων της Κυβέρνησης. Είναι ένα μοτίβο αντιπολιτευτικό, το οποίο το έχουμε δει από υποθέσεις ποινικού ενδιαφέροντος, ευρύτερου ενδιαφέροντος. Μετατρέπει μια πολύ μεγάλη, για παράδειγμα, και σημαντική ακρίβεια που οφείλουμε να διαχειριστούμε σε «ακρίβεια Μητσοτάκη». Τα έχουμε δει αυτά. Νομίζω ότι δεν τους βγαίνει το να χρεώνουν στην Κυβέρνηση ή στον Πρωθυπουργό, ανάλογα με την περίπτωση, κάθε εξέλιξη σημαντική -δεν λέω ότι δεν είναι σημαντική, δεν λέω ότι δεν είναι κάτι το οποίο, προφανώς, απασχολεί και το πολιτικό σύστημα- αλλά το να χρεώνουν τα πάντα στην Κυβέρνηση είναι μια τακτική που ούτε τους έχει δώσει κάτι, ούτε νομίζω ότι την ακούει και ο κόσμος με σοβαρότητα.

(Αν θα ζητήσει η Ελλάδα εξηγήσεις) Δεν είναι θέμα εξηγήσεων. Είναι αποφάσεις, όπως συμβαίνει και σε όλες τις περιπτώσεις των χωρών που εκπροσωπούνται διπλωματικά σε μια άλλη χώρα. Αυτές είναι αποφάσεις άλλων κρατών, κυβερνήσεων. Δηλαδή, εν προκειμένω, η τοποθέτηση ή η απομάκρυνση, η παραίτηση, αναλόγως την περίπτωση, ή η τοποθέτηση κάποιου άλλου προσώπου δεν είναι απόφαση της ελληνικής Κυβέρνησης.

Για τις αιτιάσεις της αντιπολίτευσης

Η Αντιπολίτευση έχει μάθει να λέει οτιδήποτε, χωρίς να το τεκμηριώνει. Εν πάση περιπτώσει, τις περισσότερες φορές να πιάνεται από δημοσιεύματα. Εγώ, αν ισχύει κάτι ή δεν ισχύει, δεν μπορώ να το γνωρίζω. Ούτε είμαι ερευνητής, ούτε είμαι δικαστής, ούτε είμαι εισαγγελέας. Και αυτή την απάντηση την έχω δώσει σε πάρα πολλές άλλες περιπτώσεις, που διάφορα δημοσιεύματα τα χρησιμοποιεί η Αντιπολίτευση ως θέσφατα. Άρα, αυτό εγώ δεν μπορώ να το γνωρίζω. Ναι, απεπέμφθη. Αυτό είναι το γεγονός. Το γεγονός είναι αυτό. Η Αντιπολίτευση το πάει παραπέρα. Κάποιες ανακοινώσεις, τέλος πάντων, ή κάποιες αιτιάσεις, το πάει παραπέρα υιοθετώντας κάποια δημοσιεύματα. Δεν είναι δουλειά της Κυβέρνησης, εν προκειμένω του Κυβερνητικού Εκπροσώπου, να σχολιάζει δημοσιεύματα, και ειδικά όταν τα δημοσιεύματα αυτά αναφέρονται σε διάφορα ζητήματα, τα οποία δεν έχουν σχέση με την Κυβέρνηση. Το να μιλάμε στον αέρα ή να μιλάμε υποθετικά.

Αυτό το οποίο μπορώ να σας απαντήσω εγώ είναι ότι όλα αυτά τα ενεργειακά έργα, κάποια εκ των οποίων είχαν ξεκινήσει να συζητούνται ακόμα και πριν την ανάληψη των καθηκόντων του Κυριάκου Μητσοτάκη, θα συνεχιστούν όλα, γιατί είναι όλα μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Δεν είναι έργα τα οποία προσωποποιούνται σε ένα πρόσωπο, εξειδικεύονται σε ένα πρόσωπο. Ναι, το ξαναλέω, εγώ δεν μπορώ να σχολιάσω κάτι υποθετικό, ούτε είναι σωστό νομίζω να μπαίνουμε σε τέτοιες διαδικασίες και σε τέτοιες θεωρίες. Οτιδήποτε θεωρεί η αντιπολίτευση ότι πρέπει να πει, ας το πει συγκεκριμένα. Αλλά εγώ θα σας ξαναπώ, ότι όλα αυτά τα έργα προφανώς και συνεχίζονται. Είναι έργα τεράστιας σημασίας για την Ελλάδα και δεν εξειδικεύονται σε ένα πρόσωπο.

Έχουμε καθήκον να συνεργαστούμε ως κυβέρνηση, το Υπουργείο Εξωτερικών εν προκειμένω και όλοι οι συναρμόδιοι Υπουργοί, με όλα εκείνα… (αν είχε κάνει παρέμβαση η κ. Γκιλφόιλ δεν θα ήταν θέμα της Κυβέρνησης) Ναι, αλλά αυτό είναι εντελώς υποθετικό. Δεν τεκμηριώνεται από πουθενά. Δεν προκύπτει από πουθενά σχέση της κυβέρνησης με όλη αυτή τη συζήτηση η οποία γίνεται, ακόμα και με τα δημοσιεύματα τα οποία έχουν βγει. Δεν προκύπτει κάποια σύνδεση της κυβέρνησης και το να βγαίνει η αντιπολίτευση, να πετάει λάσπη στον ανεμιστήρα για να συνδέσει μεταξύ τους γεγονότα χωρίς να τεκμηριώνει κάτι τέτοιο- μια γνωστή τακτική- δεν νομίζω ότι προσφέρεται.

Για το δημοσίευμα της WSJ

Έχω απαντήσει καθαρά σε αυτό και στη συνέχεια απάντησε ο κύριος Παπασταύρου. Ούτε υπήρξε θέμα απειλής, άρα δεν απειληθήκαμε, ούτε θα μπορούσαμε ποτέ να δεχθούμε ή να διανοηθούμε να δεχθούμε κάτι τέτοιο. Αυτά έχουν απαντηθεί από την πρώτη στιγμή.

Για το επίδομα θέρμανσης

Επειδή το ξεκινάτε με τον κύριο Τσίπρα, εγώ θα πω κάποια πράγματα. Μέχρι εκεί που μπορώ να πω κιόλας, γιατί σε λίγες ώρες, δηλαδή νομίζω λίγο μετά τη μία το μεσημέρι, θα έχουμε και την εξειδίκευση των μέτρων από τον κύριο Παπασταύρου, τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας και τον κύριο Πετραλιά, τον Υφυπουργό Οικονομικών. Καταρχάς, βιώνουμε και εμείς και η υπόλοιπη Ευρώπη και όχι μόνο, τη μεγαλύτερη ενεργειακή κρίση της ιστορίας. Δεν το λέω εγώ αυτό, ούτε εσείς, ούτε ο Πρωθυπουργός το έχει πει, ούτε η Νέα Δημοκρατία. Το έχει πει ο Εκτελεστικός Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας την άνοιξη που ξεκίνησε η κρίση. Άρα, όπως αντιλαμβάνεστε, το να πει κανείς ότι θα πατήσει ένα κουμπί και δεν θα υποστεί κανείς τις συνέπειες αυτής της κρίσης είναι ουτοπικό. Εμείς τι κάνουμε; Δίνουμε τη μεγαλύτερη δυνατή στήριξη στους πολίτες μετά από μια οικονομική πολιτική που έχουμε εφαρμόσει, που μας έχει φέρει παραπάνω έσοδα, ενώ δεν έχουμε αυξήσει κανέναν φόρο, κάτι το οποίο η αντιπολίτευση το καταγγέλλει ως υπερφορολόγηση.

Έχουμε τα λεφτά στο ταμείο μας για να μπορέσουμε να δώσουμε στον κόσμο όσο παραπάνω ανάσες μπορούμε. Πετρέλαιο θέρμανσης. Επειδή μιλήσατε για τον κύριο Τσίπρα, έκανα μια άσκηση μετά από τα στοιχεία που πήρα και από το Υπουργείο Οικονομικών. Επίδομα θέρμανσης. Το επίδομα θέρμανσης 2019 – 2026. Ναι, το πετρέλαιο από πέρσι φέτος ειδικά θα είναι ακριβότερο, αλλά ελάτε να δούμε πολύ γρήγορα για το επίδομα θέρμανσης αρχικά τα εισοδηματικά κριτήρια. Το 2019 επίδομα έπαιρνε ένα μονομελές νοικοκυριό μέχρι 12.000 ευρώ εισόδημα. Αυτό έχει πάει 16.000. Ένα ζευγάρι χωρίς παιδιά ήταν 20.000, έχει πάει 24.000. Και το κυριότερο, γιατί εκεί δώσαμε μεγάλη βάση, ένα ζευγάρι με ένα παιδί από 22.000 όριο έχει πάει στις 29.000, με δύο παιδιά από 24.000 στις 34.000, αύξηση 41,7% και ένα ζευγάρι με τρία παιδιά αύξηση 50% από 26.000, 39.000.

Πάμε να δούμε το επίδομα, επειδή ο κύριος Τσίπρας κουνάει το δάχτυλο. Κρύο υπήρχε και τα προηγούμενα χρόνια. Ναι, αλλά αν συγκρίνει κανείς προσέξτε, βεβαίως το είπα και στην αρχή ότι δεν είναι ίδια η τιμή του πετρελαίου, ειδικά πέρσι με φέτος, αλλά η σύγκριση ’19-’25, η διαφορά τιμής δεν είναι τόσο μεγάλη. Αυτό που σας λέω δεν αλλάζουν φέτος. Το ύψος του επιδόματος, οι μεγάλες παρεμβάσεις έγιναν τα προηγούμενα χρόνια και επιπλέον φέτος θα αυξηθεί 30%. Το 2019 που αναλάβαμε εμείς, δεν συγκρινόμαστε με τον κύριο Τσίπρα, αλλά δείτε τι παραλάβαμε και πού έχει φτάσει το επίδομα. Το επίδομα θέρμανσης ξεκινούσε από τα 80 ευρώ και έφτανε τα 350 ευρώ. Πέρσι ξεκίνησε από τα 100, φέτος θα ξεκινήσει από τα 130. Πέρσι έφτανε από τα τριακόσια πενήντα του ’19 τα 800 ευρώ, άρα παραπάνω από επί δύο και φέτος τα 800 θα γίνουν μέχρι 1040.

Άρα από το ’19 μέχρι φέτος θα έχει τριπλασιαστεί το ανώτατο όριο επιδότησης, ενώ σε κάποιες περιοχές αυξημένων ενεργειακών αναγκών θα φτάσει και μέχρι, ήταν πέρσι μέχρι 1.200, θα φτάσει τα 1.560. Αυτό δεν το λέω για να ζητήσω από τους πολίτες, που αντιλαμβάνονται τη δυσκολία της κατάστασης, αλλά εμείς αντιλαμβανόμαστε και το κυριότερο, τη δυσκολία που περνάνε εκείνοι και πρέπει να τους στηρίξουμε με σεβασμό σε καθέναν που μας βλέπει. Εγώ τα έβαλα όλα. Είπα ότι και το πετρέλαιο αυξήθηκε. Δεν βάζω αποσπασματικά. Κύριε Κούτρα, επειδή ρωτήθηκα από τον κύριο Ντσούνο με βάση αυτό το οποίο είπε ο κύριος Τσίπρας, ο οποίος δεν είναι ένας νέος πολιτικός.

Είναι ο παλαιότερος αυτή τη στιγμή, αν δει κανείς από πότε είναι πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο παλαιότερος πολιτικός αρχηγός στο πολιτικό σύστημα. Και ένας πρώην πρωθυπουργός. Όταν έρχεται, λοιπόν, ένας πρώην πρωθυπουργός και κατηγορεί την κυβέρνηση, η οποία διαχειρίζεται, όπως και άλλες κυβερνήσεις, μια πρωτοφανή ενεργειακή κρίση σε συνέχεια πολλών άλλων κρίσεων και πολέμων που είχαν ως αποτέλεσμα να αυξηθούν οι τιμές, όπως πολύ σωστά είπατε, και στο σούπερ μάρκετ και στην ενέργεια και στο στεγαστικό, αυτές είναι κρίσεις που ήρθαν και μας βρήκαν και έχουμε υποχρέωση να διαχειριστούμε.

Για την οικονομική κατάσταση που βιώνουν τα νοικοκυριά και τις αυξημένες καθημερινές ανάγκες

Αλλά θα απαντήσω και σ’ αυτό το οποίο λέτε. Κοιτάξτε, το πετρέλαιο θα άνοιγε πάνω από 1,90 απ’ ό,τι φαίνεται. Και ο στόχος είναι με τη διπλή παρέμβαση που θα κάνουμε, το πετρέλαιο να ανοίξει σίγουρα χαμηλότερα από το 1,70-75 που έκλεισε πέρυσι και μακάρι να πάει και χαμηλότερα και από το 1,70, δεν θα σας πω κάτι, θα τα πουν το μεσημέρι οι αρμόδιοι υπουργοί. Είναι διπλή η παρέμβαση και θα έχουμε ανακοινώσεις και για το ντίζελ και θα δούμε τι θα γίνει και με την αμόλυβδη, εκκρεμεί και το αίτημα του Πρωθυπουργού. Ως προς τα υπόλοιπα που μου είπατε, δεν θέλω να αφήσω τίποτα αναπάντητο. Ξέρετε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2019 δεν εξελέγη πρωθυπουργός μιας οικονομίας που ήταν πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, ούτε της Ελβετίας ούτε του Λουξεμβούργου.

 (Δημοσιογράφος: Προφανώς. Λέμε τα αυτονόητα) Αυτονόητα, αλλά επειδή ακούω διάφορα. Εξελέγη πρωθυπουργός μιας χώρας που ήταν 27η στις 27 σε ρυθμούς ανάπτυξης. Είχε 600.000 λιγότερους εργαζόμενους από όσους έχει σήμερα, άνθρωποι δηλαδή σε απόλυτη κοινωνική απομόνωση.

(Δημοσιογράφος: Και γι’ αυτό ο Τσίπρας τιμωρήθηκε στις κάλπες.) Προσέξτε: αν ο πήχης μας είναι ο κύριος Τσίπρας και η κυβέρνησή του, έχουμε αποτύχει. Αλλά μια κυβέρνηση αξιολογείται με βάση το τι παραλαμβάνει και πού έχει πάει.

Για την αναντιστοιχία μεταξύ οικονομικών δεικτών και πραγματικών αποδοχών

Λοιπόν, πάμε λίγο στους μισθούς. Καταρχάς, ναι, δεν έχουμε φτάσει στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, πρέπει να διανύσουμε κι άλλη απόσταση, συμφωνώ. Επειδή όμως έχουμε διπλασιάσει τις επενδύσεις, έχουμε αυξήσει κατακόρυφα τις εξαγωγές, ήταν στο 10% του ΑΕΠ, έχουν πάει οι επενδύσεις στο 18% του ΑΕΠ και ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι στο 20%. Επειδή έχουμε αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, άρα έχουμε φέρει έσοδα στο κράτος ενώ μειώνουμε φόρους, έχουμε μειώσει 83 φορές φορολογικούς συντελεστές και εισφορές, έχουμε αυξήσει τα έσοδα και έτσι υπάρχουν χρήματα πλέον διαθέσιμα να δίνονται πίσω στους πολίτες. Εγώ δεν λέω όσα αξίζουν, αξίζουν και περισσότερα, χρειάζονται και περισσότερα, όσο παραπάνω μπορούμε.

Για την ακρίβεια

Υπάρχει ακρίβεια  γιατί έχουμε για να διαχειριστούμε τρεις πολέμους τα τελευταία χρόνια, μία πανδημία με τεράστιες οικονομικές συνέπειες, μία εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, πράγματα τα οποία δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Εμείς λοιπόν τι έχουμε καταφέρει; Δεν είναι κάτι το οποίο το λέμε για να μας χειροκροτήσει ο κόσμος, αλλά είναι μία πραγματικότητα. Να έχουμε μία οικονομία που διαχειρίζεται τις μεγαλύτερες κρίσεις στην ιστορία και να μπορεί να δίνει πίσω στον κόσμο όσα παραπάνω είναι δυνατόν να δοθούν. Όχι όσα παραπάνω θέλει ο κόσμος, θέλει παραπάνω και δικαίως. Ο μέσος μισθός στην Ελλάδα, αν βάλει μάλιστα κανείς, ο καθαρός μισθός εργαζομένων, είναι αυτή τη στιγμή στη 17η θέση. Έχω εδώ έναν πίνακα. Ήμασταν στη 19η θέση. Έχουμε από κάτω μας 10 χώρες, οι οποίες κι αυτές περνάνε κρίση. Δεν έχουμε μισθούς Βουλγαρίας, που λένε στην αντιπολίτευση.

Ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα, με όρους αγοραστικής δύναμης –Eurostat αυτά–, είναι στη 14η θέση. Ναι, δεν είμαστε στα ψηλά, δεν είμαστε όμως και τελευταίοι. Τι θέλω να πω; Για να μην παρεξηγηθώ, ήμασταν στο τρίτο υπόγειο όταν αναλάβαμε. Δεν έχουμε φτάσει εκεί που πρέπει. Έχουμε διανύσει όμως μια σημαντική απόσταση και το κυριότερο. Γιατί φτάσαμε στο σημείο η Ελλάδα να φτάνει να παίρνει αποφάσεις, να χάνουν οι συνταξιούχοι τη μισή τους σύνταξη, να μην μπορούν τα νέα παιδιά να βρουν σπίτι, να φεύγουν 700.000 νέοι στο εξωτερικό, ενώ έχουν γυρίσει περισσότεροι από τους μισούς;

Γιατί από το ’80 και μετά, από το ’80 και μετά, οι ελληνικές κυβερνήσεις, με πρώτη και κυριότερη εκείνη την περίοδο του «δώσ’ τα όλα», εφαρμόζανε μια πολιτική όπου ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας ως χώρα. Δεν φταίνε οι πολίτες. Όταν, λοιπόν, ζούσαμε με δανεικά από τις επόμενες γενιές, φτάσαμε στο μη παρέκει. Εμείς, λοιπόν, έχουμε καταφέρει να επιστρέφουμε σταδιακά πίσω στους πολίτες αυτά τα οποία στερήθηκαν, χωρίς να χρεώνουμε τις επόμενες γενιές και να δημιουργούμε τις συνθήκες ο κόσμος να βρίσκει δουλειά.

(Δημοσιογράφος: Και πολύ καλά κάνετε. Ταυτοχρόνως να βγαίνει.)

Συμφωνώ μαζί σας εννοείται. Πρέπει να συνεχίσουμε να τα βλέπουμε όλα.

Για  την έρευνα του LSE για την παραγωγικότητα στην Ελλάδα και τα ευρήματα  δημοσκόπησης

Μα δεν το συζητάμε. Προφανώς και είναι το πρώτο θέμα. Κύριε Κούτρα, η Κυβέρνηση Μητσοτάκη μόνο για την έκτακτη συνθήκη από την άνοιξη και μετά, έχει δώσει σε έκτακτα μέτρα, χώρια αυτά τα οποία νομοθετούνται και εφαρμόζονται χρόνο με τον χρόνο, που είναι τα μόνιμα μέτρα, πάνω από 1 δισ. Τα λεφτά, δυστυχώς, δεν είναι απεριόριστα και είναι χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων. Εγώ δεν λέω ότι λύσανε όλα τα προβλήματα αυτές οι παρεμβάσεις. Προφανώς και υπάρχει ακρίβεια, η πιο επίμονη πληθωριστική κρίση, αλλά μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν. Κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε και αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να στηρίζουμε τους πολίτες.

Για τα πολιτικά χαρακτηριστικά της  δημοσκόπησης της Opinion Poll, για τις έδρες  των κομμάτων

Κοιτάξτε, οι δημοσκοπήσεις είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο που εμείς ποτέ δεν έχουμε αμφισβητήσει, είτε μας δείχνουν ανεβασμένους, είτε όχι. Η διαφορά των δημοσκοπήσεων είναι ότι αυτές ειδικά οι δημοσκοπήσεις, γίνονται σε ένα περιβάλλον πριν την προεκλογική περίοδο. Αλλά βγάζουν ένα πολύ χρήσιμο συμπέρασμα. Αν δει κανείς αυτή την κάρτα και τα ποσοστά τα οποία δίνουν σε κάθε κόμμα και τις έδρες, τις πιθανές έδρες, προκύπτει ότι η μόνη ρεαλιστική εναλλακτική διακυβέρνησης του τόπου είναι ο δικός μας στόχος, μια αυτοδύναμη Κυβέρνηση, που στο τέλος της ημέρας μόνο οι πολίτες θα αποφασίσουν. Γιατί; Γιατί είναι πολύ πιο λογικό κάποιος που βρίσκεται μεταξύ του 30 και του 31, εν προκειμένω 30,3%, να λέει: «Θα δουλέψω σκληρά. Θα βγάλω ένα πρόγραμμα το οποίο θα είναι πειστικό και κοστολογημένο και συγκριτικά με τα υπόλοιπα προγράμματα θα δώσω μια ρεαλιστική εναλλακτική και θέλω να πάω από το 30…»

Κοιτάξτε, είναι πολύ πιο ρεαλιστικό…Καταρχάς, το 2023, αντιστοίχως οι δημοσκοπήσεις μας έδειχναν 7 με 8 μονάδες, ειδικά τέτοια περίοδο, από ό,τι πήραμε στις εκλογές. Δεν προεξοφλώ το αποτέλεσμα.

(Δημοσιογράφος: Άρα εσείς ξέρετε ότι θα είναι 7 μονάδες πάνω η Νέα Δημοκρατία).

Όχι, όχι, δεν ξέρουμε τίποτα.

(Δημοσιογράφος: Και άμα είναι 7 μονάδες κάτω, υπάρχει θέμα αρχηγού, καταλάβαμε.)

Δεν προεξοφλώ τίποτα. Μόνος μας κριτής είναι ο ελληνικός λαός. Εμείς κάνουμε υποθετικά σενάρια. Τι λέω όμως; Ότι είναι πολύ πιο λογικό κάποιος που βρίσκεται στο 30 με 31 να λέει: «Θα δουλέψω. Θα δουλέψω. Θα είμαι όσο πιο αποτελεσματικός μπορώ για να πάω στο 37, συν πλην 1 που θα είναι η αυτοδυναμία», παρά κάποιος που από 2ος με 10-15 μονάδες διαφορά προς το 15, θέλει να γίνει πρώτος ή ακόμα χειρότερα, ο 3ος που λέει ότι θα είναι πρώτος. Και το κυριότερο, αφήστε το 1ος, 2ος, 3ος, όλοι αυτοί δεν λένε με σαφήνεια, σε περίπτωση που, έστω ότι ο κόσμος αποφασίσει έτσι, γιατί οι πολίτες μας κρίνουν όλους, έτσι, με ποιους θα κυβερνήσουν.

Άρα, στο τέλος της ημέρας  κρίνεται και η αξιοπιστία, η αποτελεσματικότητα, αλλά και το πόσο ρεαλιστικά και εφαρμόσιμα είναι αυτά που λες και ως προς τη διακυβέρνηση. Αυτό που λέμε εμείς βγάζει νόημα. Αυτό που λένε οι άλλοι δεν βγάζει κανένα νόημα. Το είπα και χθες. Δεν ζούμε σε έναν τόπο απομονωμένο και αποκομμένο από όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό το οποίο συμβαίνει εδώ, συμβαίνει δυστυχώς, γιατί μιλάμε για μια πρωτοφανή κρίση που αθροίζεται, έρχεται και προστίθεται στις προηγούμενες, συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο, και εκτός Ευρώπης.

Δεν θα μπορούσαμε, λοιπόν, εμείς σε μια περίοδο που, όπως και συμβαίνει και στην υπόλοιπη, δείτε τι γίνεται στο στεγαστικό, ως προς το στεγαστικό, στην Ισπανία, σε άλλες χώρες. Όλα αυτά που σας λέω, δεν τα λέω γιατί έχω την αυταπάτη, όπως είχαν άλλοι στο παρελθόν, ότι εξαφάνισαν τα προβλήματα. Συγκριτικά είναι όλα. Ό,τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε. Για να απαντήσω στο ερώτημα που είπατε.

(Δημοσιογράφος: Ναι, με τις δημοσκοπήσεις, δικαιωματικά λέτε: «Παιδιά, εγώ είμαι πολύ πιο κοντά στην αυτοδυναμία από ό,τι είναι οι άλλοι στο να κερδίσουν εμένα». Σε αυτό που λέτε έχετε απόλυτο δίκιο, δηλαδή οι αριθμοί το λένε. Δεν μπορεί να σας πει κανένας ότι είναι πιο δύσκολο να καλύψεις 7 μονάδες από το να καλύψουν οι άλλοι 27, ξέρω κι εγώ. Συμφωνούμε, δεν διαφωνούμε. Εδώ όμως προκύπτει αδιέξοδο και ακυβερνησία. Γιατί εσείς, όπως το βλέπετε το σκηνικό, με ποιον θα συνεργαστείτε;). Κοιτάξτε, δεν είναι κάτι δικό μου προφανώς, αλλά θα το επαναλάβω ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα και οι βουλευτικές εκλογές, δεν είναι εκλογές πρώτου και δεύτερου γύρου. Οι βουλευτικές εκλογές είναι μια διαδικασία μιας ημέρας. Εμείς, λοιπόν, επιδιώκουμε την αυτοδυναμία, που δεν είναι η μόνη εναλλακτική. Μπορεί να την πετύχουμε, μπορεί και όχι, γιατί οι πολίτες θα το αποφασίσουν.

Το να το λέμε εμείς εδώ, δεν έχει καμία σημασία, σε σχέση με το εκλογικό αποτέλεσμα. Δημοκρατία έχουμε. Σε περίπτωση, λοιπόν, που δεν πετύχουμε τον στόχο αυτό, τότε προφανώς θα πρέπει ο τόπος να έχει κυβέρνηση. Το μόνο σοβαρό κόμμα με βάση το παρελθόν του, το ξαναλέω, αυτό που ζήσαμε επί της αείμνηστης Φώφης Γεννηματά, του Βαγγέλη Βενιζέλου, όταν ήταν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, θα μπορούσε να είναι το ΠΑΣΟΚ. Αλλά το ΠΑΣΟΚ του κυρίου Ανδρουλάκη έχει καταστήσει τον στόχο της αυτοδυναμίας ακόμα παραπάνω μονόδρομο, γιατί είναι ένα κόμμα το οποίο φέρνει το ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ μετά το άλλο στο ΠΑΣΟΚ, έχει υιοθετήσει στο πρόσφατο παρελθόν ακόμα και τη ρητορική των χαμένων βαγονιών, του ξυλολίου πάνω σε ένα τραγικό δυστύχημα και μπαίνει σε μια διαδικασία, δείτε τι γίνεται τις τελευταίες μέρες. Το υποτιθέμενο προοδευτικό μέτωπο παραπέμπει, με πολιτικούς όρους, για να μην παρεξηγηθώ, σε ένα πολεμικό μέτωπο. Όλα αυτά ο κόσμος θα τα συνεκτιμήσει.

Εμείς λέμε, κύριε Κούτρα, ότι – το ξαναλέω – δεν υπάρχει δεύτερος και τρίτος γύρος στις εκλογές, για να μην παρεξηγηθώ. Αλλά προσέξτε, όταν βλέπεις ότι έχεις μια υπεροχή, όχι όμως κυριαρχία, γιατί υπάρχουν πολλά προβλήματα, οφείλεις να κάνεις ένα πράγμα: Να δουλέψεις, να είσαι αποτελεσματικός, να παρουσιάσεις έναν απολογισμό που να δείχνει ότι, δεδομένων των συνθηκών, ήσουν συνεπής σε σχέση με αυτά που έλεγες το 2023 και θεωρώ ότι ήμασταν στη μεγάλη εικόνα. Προφανώς, έγιναν και λάθη και προσπαθούμε να τα διορθώσουμε και με όσο μεγαλύτερη ταπεινότητα, γιατί μιλάμε ειδικά για μια περίοδο τόσων πολλών κρίσεων, να εμφανίσεις ένα πρόγραμμα. Πάντοτε, κύριε Κούτρα, κοιτάξτε, πάντοτε υπήρχαν, υπάρχουν και.. Εγώ θεωρώ ότι όταν είσαι στην πολιτική, δουλειά σου είναι να κάνεις πρωτίστως αυτοκριτική και όχι κριτική για τους άλλους. Και όπως πολύ σωστά είπε ο Πρωθυπουργός, όλους μας κρίνει ο ελληνικός λαός και μέχρι τότε μας αξιολογεί σε κάθε κόμμα ο καθένας, ο πρόεδρος του κόμματος που ανήκει, εν προκειμένω, ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Νομίζω τα είπε όλα ο Πρωθυπουργός.

(Δημοσιογράφος: Και αν είναι στο 25%, φεύγει;). Κοιτάξτε, έγινε συζήτηση τις επόμενες μέρες, από  μια συνέντευξη του Πρωθυπουργού στον κύριο Πορτοσάλτε. Ο Πρωθυπουργός απάντησε σε ένα ερώτημα με πολύ μεγάλη ειλικρίνεια και θεωρώ μια απάντηση η οποία δείχνει και μια κουλτούρα διαφορετική από ό,τι μπορεί να είχαμε δει σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν. Δεν είναι κολλημένος με την καρέκλα. Όταν είσαι στο 30% – 31% και στοχεύεις στην αυτοδυναμία, για να κυβερνηθεί ο τόπος, το ξαναλέω, Δημοκρατία έχουμε, ο κόσμος το αποφασίζει. Τον ρωτάει ο κύριος Πορτοσάλτε. «κάποιοι λένε ότι αν πάρετε  25%» και λέει μόνος του αφοπλιστικά, ότι αν είναι να πάρουμε κάτω από  25%, θα φύγω μόνος μου. Αυτό δεν είναι ούτε πήχης, ούτε άνοιξε κάποιο θέμα. Το έκλεισε το θέμα. Απάντησε με ειλικρίνεια και έδειξε πώς αντιλαμβάνεται τη λαϊκή ετυμηγορία.

Για το πότε θα γίνουν οι εκλογές

Δεν το γνωρίζουμε. Αυτό το 2027, όπως τελικά αποδείχθηκε και το 2023, έτσι θα αποδειχθεί και τώρα. Το πότε, δεν το ξέρουμε.

Ομιλία της Προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ρένας Δούρου στην Ολομέλεια της Βουλής.

Βασικά σημεία ομιλίας:

• Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί η Γκιλφόιλ αποπέμφθηκε όχι γιατί διαμαρτυρήθηκε για τις απαράδεκτες, αντιδημοκρατικές, σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας, δηλώσεις της, αλλά γιατί το State Department ενοχλήθηκε από τις καταγγελίες, από αμερικανικά και όχι ελληνικά ΜΜΕ, για χρηματισμό της.

• Εκτίθεστε και εκθέτετε την πατρίδα μας γιατί η κυβέρνηση δεν αντέδρασε ποτέ, ως όφειλε να είχε πράξει άμεσα, μόλις έγιναν γνωστές οι δηλώσεις της.

• Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής στην θεμελιώδη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης πέρα από μικροκομματικές ή πολιτικάντικες σκοπιμότητες: στην άσκηση των καθηκόντων της για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

• Η ελληνική κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη γιατί ενεργώντας ως … υποδειγματική σύμμαχος, έτσι δεν χαρακτήρισε την Ελλάδα ο Ρούμπιο;, έσπευσε να ευθυγραμμιστεί με τις κινήσεις της πρέσβειρας, προωθώντας αμερικανικές επιλογές και συμφέροντα, όπως πχ ο Κάθετος Διάδρομος για το πανάκριβο αμερικανικό υγροποιημένο αέριο, σε συνεργασία με συγκεκριμένους, ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους – η σχετική, αναλυτική κοινοβουλευτική ερώτηση του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ παραμένει αναπάντητη…

• Όπως το ίδιο θα πράξει η κυβέρνηση με τον / την διάδοχό της. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο. Είναι δομικό. Αφορά στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, η οποία στην Ελλάδα του 2026 κι ενώ το διεθνές περιβάλλον είναι σε πλήρη αναδιάταξη, ο Καναδός Πρωθυπουργός μιλά για ρήξη με ό,τι ξέρουμε ως σήμερα, με νέες ισορροπίες και συσχετισμούς δυνάμεων, ασκείται με όρους του χθες. Ασκείται υπό το ραντάρ της Ουάσινγκτον από εγχώρια οικονομικά συμφέροντα, παρακάμπτοντας τη λαϊκή βούληση, χωρίς λογοδοσία – σαν να μην πέρασε μια μέρα από την δεκαετία του 1950, την εποχή του αλήστου μνήμης Πιουριφόι. Την εποχή του μετεμφυλιακού καθεστώτος της δεξιάς που αναζητούσε εσωτερικούς εχθρούς στο πρόσωπο αριστερών αγωνιστών και αντλούσε την ισχύ της, όχι από τον λαό, αλλά από την Ουάσινγκτον.

• Πράττετε ενοχικά αποκρύπτοντας τα έγγραφα σχετικά με την επιστροφή στην χώρα μας των 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν κλαπεί από τη Βουλγαρία κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο από μονές των Σερρών και της Δράμας. Μια δήθεν “ιστορική επιστροφή” που παρουσίασε πανηγυρικά η κυβέρνηση, περιγράφοντάς την ως “ιστορική αποκατάσταση και δικαίωση”. Μια υπόθεση όμως με τόσες σκοτεινές πλευρές, ασάφειες και ανακρίβειες που μοιάζει περισσότερο με colpo grosso εξαπάτησης και παραπλάνησης της κοινής γνώμης παρά με εθνικό θρίαμβο.

• Μια υπόθεση για την οποία η κυβέρνηση κρατά στο σκοτάδι τη Βουλή, τα κόμματα, τους πολίτες. Η κυβέρνηση τηρεί σιγή ιχθύος και δεν απαντά στα ερωτήματα που εύλογα προκύπτουν: ποιος έχει την κυριότητα των κειμηλίων αυτών; ποιος έχει την κατοχή τους; πρόκειται για παραχώρηση προσωρινή ή οριστική; υπάρχει δικαίωμα ανάκλησης ή επιστροφής;

• Ούτε εξηγεί γιατί, ενώ η ίδια χαρακτηρίζει τη συμφωνία μνημόνιο για την αμοιβαία «κατάθεση» κειμηλίων, το Υπουργικό Συμβούλιο της Βουλγαρίας κάνει λόγο για «αμοιβαία παράδοση για φύλαξη». Ούτε εξηγεί γιατί  επέλεξε να παραδώσει τα οστά του τσάρου Σαμουήλ, ένα διαπραγματευτικό μέσο τεράστιας συμβολικής σημασίας για τη Βουλγαρία, χωρίς να έχει εξασφαλίσει την επιστροφή του συνόλου των λεηλατημένων κειμηλίων. Ούτε εξηγεί γιατί δεν επικαλείται για τη διεκδίκηση των κειμηλίων τη Συνθήκη του Νεϊγύ του 1919, όπου γίνεται συγκεκριμένη αναφορά σε συγκεκριμένες υποχρεώσεις της Βουλγαρίας για απόδοση αρπαγέντων, και τη Σύμβαση της Χάγης του 1954;

• Αυτά τα ερωτήματα είναι καίρια για την ουσία μιας συμφωνίας για την οποία κομπάζει η κυβέρνηση ενώ συνεχίζει να αποκρύπτει. Και αυτή η στάση της λέει πολλά για το είδος της πολιτιστικής διπλωματίας που ασκεί, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο προηγούμενο ανταλλαγών, όπου η επιστροφή πολιτιστικών αγαθών θα εξαρτάται από αμφίβολα ανταλλάγματα και όχι από την ιστορική τεκμηρίωση και το δίκαιο που η κυβέρνηση επικαλείται επιλεκτικά.

• Από την υπόθεση Γκιλφόιλ μέχρι τα εκκλησιαστικά κειμήλια και τη Μονή Σινά, αυτή η κυβέρνηση αποτελεί απειλή διαρκείας από την εξωτερική πολιτική ως τον πολιτισμό. Και ο τόπος πρέπει να απαλλαγεί το συντομότερο από αυτήν.

Αναλυτικά η ομιλία:

Κυρίες και κύριοι, η χθεσινή αποπομπή της πρέσβειρας Γκιλφόιλ από τον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ εκθέτει πολλαπλά την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, εκθέτει όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Και επιβεβαιώνει ταυτόχρονα την κριτική που είχε κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, με μία τραγική διορατικότητα, εν τέλει.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη γιατί η Γκιλφόιλ αποπέμφθηκε, όχι γιατί διαμαρτυρήθηκε η ελληνική κυβέρνηση για τις απαράδεκτες, αντιδημοκρατικές, σε βάρος της λαϊκής κυριαρχίας δηλώσεις της, αλλά γιατί το State Department ενοχλήθηκε από τις καταγγελίες από αμερικανικά μέσα για τον χρηματισμό της.

Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης εκτίθεστε, αλλά εκθέτετε και την πατρίδα μας, γιατί δεν αντιδράσατε ποτέ ως οφείλατε. Έπρεπε να κάνετε άμεσα κάτι μετά από αυτές τις δηλώσεις. Είστε εκτεθειμένοι και εκτίθεται και η πατρίδα μας, γιατί η ελληνική κυβέρνηση εμετρήθη, εζυγίσθη και ευρέθη ελλιπής στη θεμελιώδη υποχρέωση κάθε κυβέρνησης, πέρα από μικροκομματικές ή πολιτικάντικες σκοπιμότητες. Να σας τη θυμίσω γιατί εδώ και εφτά χρόνια την έχετε ξεχάσει:

Στην άσκηση των καθηκόντων για την υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και των συμφερόντων του ελληνικού λαού.

Η ελληνική κυβέρνηση είναι εκτεθειμένη γιατί ενεργώντας ως «υποδειγματική σύμμαχος», -έτσι δεν χαρακτήρισε την Ελλάδα ο Ρούμπιο μόλις τις προάλλες;- έσπευσε να ευθυγραμμιστεί με τις κινήσεις της πρέσβειρας, προωθώντας αμερικανικές επιλογές και συμφέροντα, όπως ο «Κάθετος Διάδρομος» και το πανάκριβο αμερικανικό υγροποιημένο αέριο, σε συνεργασία βεβαίως με συγκεκριμένους ελληνικούς επιχειρηματικούς ομίλους.

Έχουμε καταθέσει σχετική αναλυτική κοινοβουλευτική Ερώτηση, την οποία κατά την προσφιλή σας συνήθεια την έχετε αφήσει αναπάντητη. Η ελληνική κυβέρνηση είναι βαρύτατα εκτεθειμένη με την αποπομπή Γκιλφόιλ, γιατί, χωρίς ενημέρωση της Βουλής, χωρίς εχέγγυα διασφάλισης του δημόσιου συμφέροντος, προχώρησε σε αποφάσεις κρίσιμες για το μέλλον της πατρίδας μας, με μοναδική αναφορά την Πρέσβειρα.

Και προβλέπουμε ότι το ίδιο θα πράξει η κυβέρνηση και με τον/την διάδοχο της. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι εν τέλει ένα πρόσωπο, είναι δομικό. Αφορά την άσκηση εξωτερικής πολιτικής, η οποία στην Ελλάδα του 2026 και ενώ το διεθνές περιβάλλον είναι σε πλήρη αναδιάταξη -ο Καναδός Πρωθυπουργός λέει ότι είναι σε ρήξη ότι ξέραμε, με νέες ισορροπίες και συσχετισμούς δυνάμεων- εσείς ασκείτε εξωτερική πολιτική με όρους του πιο σκοτεινού χθες. Με τα ραντάρ της Ουάσιγκτον από εγχώρια οικονομικά συμφέροντα, παρακάμπτοντας τη λαϊκή βούληση, χωρίς λογοδοσία.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τη δεκαετία του ‘50, την εποχή του αλήστου μνήμης Πιουριφόι, την εποχή του μετεμφυλιακού καθεστώτος της Δεξιάς, που αναζητούσε εσωτερικούς εχθρούς στο πρόσωπο αριστερών αγωνιστών και αντλούσε την ισχύ της όχι από τον λαό, από την Ουάσιγκτον.

Φωτογραφιζόσασταν στη σειρά, με την προηγούμενη πρέσβη, με μια υπεροχή, εμείς οι υπόλοιποι που δεν φωτογραφιζόμασταν, δεν ξεχνούσαμε τις δηλώσεις ότι «είμαστε σκυλιά οι Έλληνες, σκυλιά που έπρεπε να μας μάθουν να μην κατουράμε στο χαλί». Και περιφέρατε αυτές τις φωτογραφίες και τις αγκαλιές ως μια υπεροχή μιας εξωτερικής πολιτικής που μας βύθισε στην αναξιοπιστία των ημετέρων οικονομικών συμφερόντων σας.

Το κεφάλαιο Γκιλφόιλ κλείνει, εκείνο της αλλαγής ρότας στην εξωτερική πολιτική παραμένει όμως ανοιχτό. Και εκτεθειμένη είναι η ελληνική κυβέρνηση και για την αλά καρτ αντιμετώπιση πολιτιστικών κυρώσεων και την εργαλειοποίηση για μικροκομματικά οφέλη των ανταλλαγών ή της επιστροφής πολιτιστικών αγαθών. Φέρνετε ορθά την κύρωση στη Βουλή, πράττετε όμως ενοχικά, αποκρύπτοντας τα έγγραφα για την επιστροφή των 48 εκκλησιαστικών κειμηλίων που είχαν κλαπεί από τη Βουλγαρία. Μια δήθεν «ιστορική επιστροφή» που η κυβέρνηση παρουσίασε ως «ιστορική αποκατάσταση και δικαίωση».

Μια υπόθεση με τόσες ασάφειες, τόσες σκοτεινές πλευρές, τόσες ανακρίβειες, που μοιάζει με «κόλπο γκρόσο» παραπλάνησης παρά με εθνικό θρίαμβο. Γιατί σιωπάτε απέναντι στις αποκαλύψεις της Πετράνκα Νεντέλτσεβα, επικεφαλής Τμήματος του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου της Βουλγαρίας; Γιατί δεν λέτε τίποτα όταν μας λέει ότι «τα αντικείμενα δόθηκαν στην Ελλάδα απλώς προς χρήση, δεν δωρίστηκαν, δεν μεταβιβάστηκε η ιδιοκτησία τους».

Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει:

Ποιος έχει την κυριότητα των κειμηλίων; Ποιος έχει την κατοχή τους; Είναι προσωρινή ή οριστική η παραχώρηση; Υπάρχει δικαίωμα ανάκληση ή επιστροφής; Γιατί η κυβέρνηση μιλάει για αμοιβαία κατάθεση κειμηλίων, ενώ η βουλγαρική κυβέρνηση για αμοιβαία παράδοση, για φύλαξη;

Γιατί παραδώσατε τα οστά του τσάρου Σαμουήλ; Ένα διαπραγματευτικό μέσω τεράστιας συμβολικής σημασίας για τη Βουλγαρία, χωρίς να εξασφαλίσετε την επιστροφή όλων των λεηλατημένων κειμηλίων;

Γιατί δεν επικαλείται τη Συνθήκη του Νεϊγύ, του 1919, η κυβέρνηση μας, που προβλέπει υποχρεώσεις της Βουλγαρίας για απόδοση αρπαγέντων και τη Σύμβαση της Χάγης του 1954;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτά είναι καίρια ερωτήματα για τη συμφωνία, για την οποία η Κυβέρνηση κομπάζει, όπως είδαμε και στα σχετικά πλάνα, αλλά αποκρύπτει τα έγγραφα. Είναι μια πολιτική που δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο ανταλλαγών, όπου η επιστροφή πολιτιστικών αγαθών εξαρτάται από αμφίβολα ανταλλάγματα και όχι από την ιστορική τεκμηρίωση και το διεθνές δίκαιο.

Άρα από την υπόθεση Γκιλφόιλ ως τα οστά του τσάρου Σαμουήλ και ως αυτά που διαμείβονται με τη Μονή Σινά και διαβάζουμε διάφορες διαρροές σε σχετικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, η κυβέρνηση αποτελεί απειλή διαρκείας για όλους μας, από την εξωτερική πολιτική μέχρι τον πολιτισμό. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα κάνει οτιδήποτε για να απαλλαγούμε από αυτήν και από εσάς προσωπικά.

Ομιλία Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής στο σ/ν Υπουργείου Πολιτισμού.

α. Για την αποπομπή Πρέσβειρας ΗΠΑ

Η χθεσινή πολύ σοβαρή εξέλιξη με την αποπομπή της κ. Γκιλφόιλ από τη θέση της Πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αθήνα, γεννά ακόμη σοβαρότερα ερωτήματα, τα οποία αφορούν άμεσα και στην Ελλάδα. Τα ζητήματα αφορούν τόσο στον ρόλο της πρεσβείας και στις απειλές παρέμβασης στην πολιτική ζωή της χώρας, όσο και στη συναλλακτική διπλωματία που ακολουθήθηκε ιδίως στο ενεργειακό πεδίο.

Η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει αν ζήτησε ποτέ εξηγήσεις από την Πρέσβειρα, καθώς και πώς πρόκειται να τοποθετηθεί απέναντι στις εξελίξεις.

Δεν είναι ανεκτό, με όρους συναλλακτικούς, να υποβιβάζεται η χώρα σε θέατρο οικονομικών και επιχειρηματικών ανταγωνισμών και πολέμων συμφερόντων. Ιδίως όσον αφορά σε κρίσιμα έργα και υποδομές εθνικής σημασίας. Και το τελευταίο που περιμέναμε να ακούσουμε ήταν τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο της πλειοψηφίας κ. Σιμόπουλο να υπερασπίζει τα έργα και τις ημέρες τις αποπεμφθείσας Πρέσβειρας, την επομένη της αποπομπής της, συνδέοντάς την μάλιστα, με ενεργειακά έργα μεγάλης σημασίας, που είχαν σχεδιαστεί από τις Κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ, δέκα πέντε χρόνια πριν!

Όπως είναι ευνόητο, πλέον -κατά μείζονα λόγο-απαιτείται αναλυτική ενημέρωση για το τι συμφωνήθηκε, σε ενέργεια και άμυνα, αλλά και τα άλλα αντικείμενα, μεταξύ των οποίων, κυρία Υπουργέ, και το ζήτημα της πολιτιστικής κληρονομιάς και της παράνομης διακίνησης πολιτιστικών αγαθών. Είναι αναγκαίο να ενημερωθεί η Βουλή τι και γιατί συμφωνήθηκε, σε τι συνίσταται αυτή η συνεργασία; 

Διότι κάθε μορφή διπλωματίας -και η πολιτιστική διπλωματία, που, όπως σωστά σημείωσε η Νάγια Γρηγοράκου έχει ιδιαίτερη αξία για τη χώρα μας- οφείλει να διακρίνεται από στοχοθεσία, προετοιμασία, ορθή υλοποίηση και λογοδοσία.

Β. Ελληνοβουλγαρική συμφωνία για πολιτιστικά κειμήλια

Αυτή η αναφορά στην πολιτιστική διπλωματία είναι η καταλληλότερη γέφυρα για το επόμενο ζήτημα.Τη συμφωνία Ελλάδας – Βουλγαρίας, που ανακοινώθηκε με περισσή επικοινωνία και υλοποιήθηκε τάχιστα, χωρίς προηγούμενη ενημέρωση ή κύρωση από τη Βουλή, με πολύ σοβαρές συνέπειες, που θα αναλύσουμε.Ένα κείμενο που παραμένει μυστικό και αδημοσίευτο ως σήμερα. Γιατί;

Ακριβώς λόγω της σοβαρότητας του ζητήματος, είναι απολύτως αναγκαίο, κ. Υπουργέ, να προσέλθετε στην αρμόδια Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, να δώσετε στη δημοσιότητα το «Μνημόνιο Κατανόησης» και να παράσχετε κάθε αναγκαία ενημέρωση και εξήγηση για τα μέχρι σήμερα πεπραγμένα -όπως ζητήσαμε ήδη από χθες επισήμως με γραπτό αίτημά μας προς τον πρόεδρο της επιτροπής.

Μέχρι τότε, ορισμένα σημεία είναι κρίσιμο να επισημανθούν:

Πρώτο σημείο. Τα αντικείμενα που αποτελούν πεδίο της συμφωνίας είναιαρπαγέντα πολιτιστικά αγαθά.Δεν μεταφέρθηκαν στη Σόφια για να φυλαχθούν ή να εκτεθούν εκεί. Αποτελούν αντικείμενο λεηλασίας, κατά τη διάρκεια τωνΠαγκοσμίων Πολέμων -τμήμα μόνο των πολιτιστικών θησαυρών που κλάπηκε.

Η δε ανταλλαγή ανόμοιων αγαθών δημιουργεί σοβαρά ζητήματα. Πώς μπορεί να μπαίνει στην ίδια διαπραγμάτευση αφ’ ενός ένα ανασκαφικό εύρημα με κλαπέντα κατά τη διάρκεια πολέμου αντικείμενα;

Δεύτερο σημείο. Δεν πρέπει να υπάρχει αμοιβαιότητα εδώ.Μιλάμε για την ανάγκη οριστικής αποκατάστασης, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Δεν είναι θέμα διαπραγμάτευσης, ως καλύτερης λύσης έναντι των δικαστικών διεκδικήσεων, όπως είπε προχθές η Υπουργός στην επιτροπή. Εδώ μιλάμε για αρπαγέντα αντικείμενα, που γνωρίζαμε πού ανήκαν πριν κλαπούν, σε Δράμα, Σέρρες, Ξάνθη, Καβάλα και αλλού.Που έχουν καταγραφεί από αρχαιολογικές και ιστορικές έρευνες και μελέτες, ελληνικών πανεπιστημίων, δημοσιευμένες. Ιδίως τα χειρόγραφα, που έχουν σπάνια, ανεκτίμητη αξία.

Εδώ, λοιπόν, ισχύει, πέραν της Συνθήκης του Νεϊγύ του 1919, που ανμαγνωρίζει τις απαράγραπτες αξιώσεις της χώρας μας, τόσο η Σύμβαση της Χάγης του 1954όσο και οι σχετικές συνθήκες της UNESCO.Η ίδια βάση, δηλαδή, που επικαλούμαστε τόσο για τις λεηλατημένες κατά τον Β΄ ΠαγκόσμιοΠόλεμο αρχαιότητες της χώρας όσο όμως και για τα πολιτιστικά αγαθά της κατεχόμενης από την Τουρκία Κύπρου.

Αυτή η στρεβλή ανταλλακτική λογική που φαίνεται να ακολουθήθηκε στην ελληνοβουλγαρική συμφωνία, δημιουργεί σοβαρές ανησυχίες, αν προβληθεί στο επίπεδο των ιστορικών αξιώσεων της χώρας για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα. Πρέπει να μάθουμε πού βρισκόμαστε εκεί, ποιοι διαπραγματεύονται και τι; 

Τρίτο σημείο. Είναι κρίσιμο να διευκρινιστεί σε τι συνίσταται η «αμοιβαία κατάθεση». Τι σημαίνει αυτός ο όρος; Διότι από τις ανακοινώσεις και τα δελτία Τύπου και τις δηλώσεις, κυρίως από τη Βουλγαρία, αυτό προκύπτει. Δεν αποδόθηκαν, δεν επέστρεψαν, δεν επαναπατρίστηκαν, όπως έσπευσε να πει ο κ. Πρωθυπουργός, τα κειμήλια, απλώς παραχωρήθηκαν προσωρινά; Τι ισχύει με την κυριότητα; Πρέπει σε νομικό επίπεδο, να είμαστε σαφείς για να μην καταλείπονται περιθώρια παρερμηνειών και σε άλλες κρίσιμες υποθέσεις, όπως τα γλυπτά του Παρθενώνα.

Τέταρτο σημείο. Πρέπει να είναι αποσαφηνισμένο αν για την εξαγωγή και παράδοση των λειψάνων, που είναι αναμφίβολα κινητά μνημεία, επειδή είναι ανασκαφικά ευρήματα, τηρήθηκαν οι όροι και οι νόμιμες προϋποθέσεις του Κώδικα Αρχαιολογίας.

Τα ερωτήματα, κ. Υπουργέ, είναι πολλά, πολύ σοβαρά και δυστυχώς αναπάντητα. Πρέπει να απαντηθούν τεκμηριωμένα και με στοιχεία. Θεωρούμε, επομένως, απολύτως αναγκαίο να δοθεί στη δημοσιότητα το Μνημόνιο και όλοι οι όροι αυτού και να υπάρξει ειδική συζήτηση στη Βουλή, με όρους διαφάνειας και λογοδοσίας. Καμία αμοιβαία κατανόηση ή αμοιβαία κατάθεση δεν μπορεί να είναι ισχυρότερη από το εθνικό συμφέρον και την ιστορική αλήθεια.

«Η ΕΕ έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα και η δικαιοδοσία όλων των κρατών μελών πρέπει να γίνονται σεβαστά με απόλυτο σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας»

Ο Μανώλης Κ. Κεφαλογιάννης ως πρόεδρος της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας είχε απευθύνει ερώτηση προς την Ύπατη Εκπρόσωπο της ΕΕ Κάγια Κάλας σχετικά με την παράνομη ανακήρυξη «θαλάσσιων πάρκων» από την Τουρκία τα οποία εκτείνονται σε περιοχές πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων και παραβιάζουν τα ελληνικά και ευρωπαϊκά κυριαρχικά δικαιώματα αφού περιλαμβάνουν περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, και χωρικών υδάτων και ζητούσε τη λήψη μέτρων κατά της Τουρκίας.

Η Ύπατη Εκπρόσωπος στην απάντησή της αναφέρει:

«Η ΕΕ έχει επανειλημμένα τονίσει ότι η κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα και η δικαιοδοσία όλων των κρατών μελών πρέπει να γίνονται σεβαστά με απόλυτο σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

Στο πλαίσιο αυτό η ΕΕ έχει επανειλημμένα καλέσει την Τουρκία να επιδεικνύει αυτοσυγκράτηση, να απέχει από κάθε μονομερή ενέργεια ικανή να οξύνει τις εντάσεις και να τάσσεται κατηγορηματικά υπέρ των σχέσεων καλής γειτονίας, των διεθνών συμφωνιών και της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών.

Η αποχή από μονομερείς ενέργειες που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών μελών αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη διασφάλιση ενός σταθερού και ασφαλούς περιβάλλοντος στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι επίσης απαραίτητη για την ανάπτυξη μιας συνεργατικής και αμοιβαία επωφελούς σχέσης μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας.

Η ΕΕ θα εξακολουθήσει να εγείρει, στους κατάλληλους πολιτικούς και διπλωματικούς διαύλους, ζητήματα που προκαλούν ανησυχία, να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ΕΕ και των κρατών μελών της και να διαφυλάσσει την περιφερειακή σταθερότητα.»

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ είναι ένα σοβαρό, θεσμικό κόμμα που δίνει την μάχη για την ποιότητα της Δημοκρατίας, την εύρυθμη λειτουργία της και το ηθικό της πρόσημο χωρίς εκπτώσεις και, την ίδια στιγμή, χωρίς άγονες «ιδιοκτησιακές» αντιλήψεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ εναντιώνεται σε κάθε αντικοινοβουλευτικό αφήγημα, σε κάθε λογική ότι τα προβλήματα της κοινωνίας μπορούν να λύνονται έξω από το Κοινοβούλιο, σε μέλλοντα χρόνο ή μέσα από μικρές και μεγάλες συνθηκολογήσεις με το νέο μεταμνημονιακό κατεστημένο του αθέμιτου νεοφιλελεύθερου υπερπλουτισμού, οι οποίοι de facto κυβερνούν την Ελλάδα εξωθεσμικά και επηρεάζουν αρνητικά την αξιοπιστία της σχέσης πολιτών-πολιτικού συστήματος.

Στο 5ο Συνέδριο του κόμματος, το 2025 αποφασίστηκε ότι οι διαιρέσεις ανήκουν στο παρελθόν και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ οφείλει να ανασυνθέσει τον χώρο της Αριστεράς και της κεντροαριστεράς, συνομιλώντας με όλες και όλους όσους αποχώρησαν εξαιτίας πολιτικών διαφωνιών και απέκτησαν άλλη κομματική ένταξη. Αυτό μας δεσμεύει ως το επόμενο Συνέδριο.

Από τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2026, παρατηρήθηκε ένα νέο κύμα αποχωρήσεων από το κόμμα και «ανεξαρτητοποιήσεων» νέου τύπου, όπου παρατηρούμε -για πρώτη φορά- να αποχωρούν βουλευτές/τριες χωρίς νέα κομματική ένταξη και χωρίς να παραδίδουν (οι περισσότεροι-ες από αυτούς) την έδρα τους στο κόμμα, όπως είχαν δεσμευτεί με την υπογραφή τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ έδωσε εύλογο χρονικό περιθώριο τριών μηνών, προκειμένου να αναστοχαστούν την στάση τους και να επιστρέψουν ή να παραδώσουν την έδρα τους – όπως προς τιμή τους έκαναν άλλοι βουλευτές – ή να αποκτήσουν νέα κομματική ένταξη.

Δυστυχώς, αποδείχθηκε ότι τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Είναι φυσιολογικό, ένα θεσμικό κόμμα να μην αιφνιδιάζει. Για αυτό τον λόγο, την Τετάρτη 7/10/26, κατά την διάρκεια του καθιερωμένου briefing των διαπιστευμένων Συντακτών ανακοινώθηκε μια τελευταία «ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ» έως την Τετάρτη 14/10/26.

Αγνοήθηκε από τους βουλευτές και τις βουλεύτριες, οι οποίοι επιμένουν να διακρατούν μια έδρα που δεν τους ανήκει και αυτό, πια, παρακωλύει την λειτουργία της ίδιας της Δημοκρατίας. Δεν είναι, πλέον, ανεκτό για την Αριστερά των αγώνων και του ήθους, να υποφέρει συνολικά η κοινοβουλευτική λειτουργία. επειδή ορισμένες πολιτικές συναλλαγές δεν έχουν διεκπεραιωθεί.

Οι βουλευτές και βουλεύτριες που επέλεξαν αυτόν τον δρόμο υπονομεύουν, όχι μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, αλλά και κάθε επόμενο κόμμα που θα τους υποδεχθεί. Από σήμερα, κάθε κόμμα που θα εντάξει ως υποψηφίους/ες βουλευτές και βουλεύτριες στα ψηφοδέλτιά του θα κουβαλά το στίγμα της σύμπραξης με το μη ηθικό. Οι πολίτες έχουν βγάλει, ήδη, τα συμπεράσματά τους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ προχωρά καθαρά, σταθερά και Αριστερά στην έντιμη πορεία του, δεσμευμένος στον στόχο για μια έντιμη πολιτική πραγματικότητα που δεν θα αποδομεί την αξιοπιστία του κοινοβουλευτισμού και των κομμάτων.

Συγκεκριμένες δεσμεύσεις και χρονοδιαγράμματα για τη δημογραφική στήριξη της περιφέρειας ζήτησε από την Υπουργό Δόμνα Μιχαηλίδου ο Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης και Τομεάρχης του ΠΑΣΟΚ για το Δημογραφικό.

Στη Βουλή έφερε εκ νέου το οξύ δημογραφικό πρόβλημα της χώρας ο Καθηγητής Μιχάλης Χουρδάκης, Βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης με το ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής, κατά τη συζήτηση Επίκαιρης Ερώτησής του προς την Υπουργό Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου.

Με στοχευμένη παρέμβαση, ο κ. Χουρδάκης μετέφερε τη συζήτηση από τις γενικές κυβερνητικές εξαγγελίες στην πραγματική εφαρμογή της δημογραφικής πολιτικής, ζητώντας σαφείς απαντήσεις για τα μέτρα, τη χρηματοδότηση και τα χρονοδιαγράμματα στις περιοχές που αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή συρρίκνωση.

Επικαλούμενος στοιχεία του Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών, επισήμανε ότι οι γεννήσεις στην Ελλάδα μειώθηκαν κατά 42% την περίοδο 2009 – 2024. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις Σέρρες, στο Κιλκίς και στα Γρεβενά, υπογραμμίζοντας ότι η δημογραφική κρίση δεν πλήττει όλες τις περιοχές με την ίδια ένταση. Ο Βουλευτής ανέδειξε την καθυστέρηση στην περιφερειακή εξειδίκευση του Εθνικού Σχεδίου Δράσης 2025 – 2035, για την οποία η Κυβέρνηση είχε θέσει ως χρονικό ορίζοντα τις αρχές του 2026.

«Δεν ζητώ να μου παρουσιάσετε ξανά το Εθνικό Σχέδιο. Ζητώ να μας πείτε ποιο μέτρο εφαρμόζεται σήμερα, σε ποια περιοχή, με ποια χρηματοδότηση και με ποιο αποτέλεσμα», τόνισε, θέτοντας την Υπουργό ενώπιον συγκεκριμένων ερωτημάτων. Παράλληλα, ζήτησε τη δέσμευση της Κυβέρνησης για ένα διαφοροποιημένο πακέτο παρεμβάσεων στις πλέον επιβαρυμένες περιοχές, με αντικειμενικά κριτήρια, σαφείς προθεσμίες και μετρήσιμους στόχους. Στο επίκεντρο έθεσε την προσιτή στέγαση, την αξιοπρεπή εργασία, τη στήριξη των οικογενειών, την πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες και τη δημιουργία πραγματικών προοπτικών παραμονής και επιστροφής των νέων στην περιφέρεια.

«Η δημογραφική πολιτική κρίνεται από το πού και πότε εφαρμόζεται, όχι από το πόσο καλά ανακοινώνεται», ήταν το κεντρικό μήνυμα της παρέμβασής του. Ο κ. Χουρδάκης κατέστησε σαφές ότι η αντιμετώπιση του Δημογραφικού απαιτεί στοχευμένες πολιτικές, συνέπεια στην υλοποίηση και ουσιαστική λογοδοσία, επιμένοντας ότι οι περιοχές που δοκιμάζονται περισσότερο δεν μπορούν να περιμένουν επ’ αόριστον την εφαρμογή των κυβερνητικών σχεδιασμών.

Δείτε την Πρωτολογία και τη Δευτερολογία του Καθηγητή Μιχάλη Χουρδάκη.