Η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο ρόλο του “νυκτοφύλακα σκύλου” των ανήθικων ελίτ του πλούτου.
Σχετικά με την πρόταση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Μαρινάκη για απομείωση και του υπάρχοντος επιδόματος ανεργίας η Χριστιανική Δημοκρατία εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Παύλος Μαρινάκης, προκειμένου η χώρα να “γλυτώσει λεφτά”, όπως απροκάλυπτα δήλωσε, προτείνει την ουσιαστική κατάργηση του επιδόματος ανεργίας, με την μετατροπή του σε δίπαξ βοήθημα, δύο μηνών. Τα χρήματα που θα “γλυτώσει” η κυβέρνηση από αυτή την περικοπή θα τα δώσει φυσικά σε επιχειρήσεις, ως “επιδότηση εργασίας”, όπως την ονόμασε, επιτείνοντας ακόμη περισσότερο τη διανομή υπέρ του Κεφαλαίου σε βάρος της Εργασίας, στόχο που επί επταετία έχει υπηρετήσει πιστά η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ο κύριος Μαρινάκης ισχυρίζεται ότι οι άνεργοι αυτή τη στιγμή είναι αμελητέα ποσότητα, εφόσον, σύμφωνα με την εκτίμηση της ΕΛΣΤΑΤ, η ανεργία βρίσκεται κάτω από το 8%. Εντούτοις το ποσοστό αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό πλασματικό, αφού σύμφωνα με τον πίνακα εγγεγραμμένων (ως αναζητούντων εργασία) της ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ), οι άνεργοι ανέρχονται αυτή τη στιγμή σε 715.328, εκ των οποίων επιδοτούνται περί τους 150000 (περίπου 20%.) Η ΕΛΣΤΑΤ δεν λαμβάνει υπόψη της τους μακροχρόνια ανέργους άνω των 12 μηνών, ενώ λογίζονται ως «εργαζόμενοι» ακόμα και υποαπασχολούμενοι για μία ώρα την εβδομάδα, κατηγορίες που εκ του νόμου εγγράφονται στον πίνακα της ΔΥΠΑ. Οι μη-επιδοτούμενοι άνεργοι είναι κοντά στις 560000. Αν λάβουμε υπόψη ότι το κυβερνών κόμμα στις προηγούμενες εκλογές έλαβε 1.125.602 ψήφους, οι μη-επιδοτούμενοι άνεργοι αυτή τη στιγμή συνιστούν το 50% των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος.

Οι άνεργοι ασφαλώς δεν είναι αμελητέα ποσότητα, αντιθέτως. Μάλιστα, 560000 συνάνθρωποί μας είναι άγνωστο πώς έχουν καθημερινά τον επιούσιο. Αλλά και ένας ακόμη να ήταν, ασφαλώς θα χρειαζόταν το επίδομα ανεργίας.

Σε ένα από τα σημαντικότερα εγχειρίδια οικονομικής θεωρίας όλων των εποχών, την “Κοινωνία της Αφθονίας”, ο κορυφαίος οικονομολόγος John-Kenneth Galbraith, μεσούσης της χρυσής τριακονταετίας του καπιταλισμού (1958), γράφει πως το επίδομα ανεργίας πρέπει να βρίσκεται στο 80% του κατώτατου μισθού και να χορηγείται επ’ αόριστον, κάτι που τεκμηριώνει τόσο “δεοντολογικά” (ηθικά σωστό) όσο και “συνεπειοκρατικά” (θετικός αντίκτυπος στη σύνολη οικονομία).

Βεβαίως, σε όλες τις ευρωενωσιακές χώρες, οι μεταβιβαστικές πληρωμές είναι πολύ καλύτερες από την Ελλάδα. Η χώρα μας κυβερνάται από τους “μένουμε Ευρώπη”, μόνο που ταιριάζει συχνά, σε δείκτες διαφθοράς και οικονομίας, προς την Αφρική.

Οι απόψεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, που ασφαλώς δεν εκφράζονται εν κενώ, διότι εκπροσωπεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ταιριάζουν περισσότερο προς τον νεοφιλελευθερισμό του Μίλτον Φρήντμαν, του επικεφαλής της Σχολής του Σικάγο, λεγόμενου και “Δόκτορος Σοκ”. Πρόκειται για μια κυβέρνηση κατά τεκμήριο στρατευμένη με φανατισμό προς τις ελίτ και τους διεφθαρμένους ηθικά πλουτοκράτες στα πλαίσια ενός ευνοιοκρατικού νεοφιλελευθερισμού, που πρέπει να απαλλάξει τη χώρα από τη φθοροποιό της παρουσία το συντομότερο.

Το ελληνικό Σύνταγμα (άρ. 22) ορίζει “κοινωνικό δικαίωμα στην εργασία” και όχι πρωτο-κεφαλαιοκρατικό “φιλελεύθερο δικαίωμα στην εργασία”. Η οργανωμένη κοινωνία και όχι ο κάθε εργοδότης οφείλει να δρα ώστε να παρέχει απασχόληση σε κάθε πολίτη και η αποτυχία της αντιστοιχεί στην ελάχιστη αποζημίωση ενός επιδόματος ανεργίας προς τον άνθρωπο που “θέλει εργάζεσθαι”, κατά τη γνωστή ευαγγελική έκφραση που αργότερα “δανείστηκε” και το Σοβιετικό Σύνταγμα.

Η Ελλάδα έχει γίνει μια ατέλειωτη γαλέρα και παράδεισος όχι κάποιων τίμιων επιχειρηματιών που επιθυμούν να προσφέρουν στο σύνολο έθνος, αλλά αρπακτικών με την κυβέρνηση Μητσοτάκη στο ρόλο του “νυκτοφύλακα σκύλου” των ανήθικων ελίτ του πλούτου. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή ανέδειξε τη χώρα μας πρόσφατα πρώτη σε ποσοστά ψυχικής φθοράς και προβλημάτων που προέρχονται από τη βιοποριστική δουλειά. Η χώρα μας είναι πρώτη με ποσοστό 49% με τον μέσο όρο της Ε.Ε. στο 29%.

Η Χριστιανική Δημοκρατία, στα πλαίσια του κρατήσαντος αστικού συστήματος, προτάσσει σθεναρά την προστασία του αδυνάτου, του ελαχίστου αδελφού. Σύμφωνα με την περίφημη ομιλία του Γρηγορίου Νύσσης για την πολιτική της αγίας Πλακίλλας, η πολιτική υπέρ των ελάχιστων αδελφών είναι αυτή που οδηγεί στη Βασιλεία του Θεού αυτούς που την ασκούν. Σε μια δημοκρατία, έστω και αντιπροσωπευτική, την ασκούμε όλοι και ο άνεργος συνάνθρωπός μας είναι ασφαλώς ένας από αυτούς τον οποίο οφείλουμε να προστατεύσουμε, σε αντίθεση με το νεοφιλελεύθερο παράδειγμα, που τον απαξιώνει προγραμματικά και συστηματικά.

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής για τις δηλώσεις Χ. Θεοχάρη στο Action24

Ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Χάρης Θεοχάρης, σε ένα νέο κρεσέντο αλαζονείας, -από αυτά που πιάνουν συχνά τα στελέχη της κυβέρνησης-, χαρακτήρισε τα κόμματα πλην της Νέας Δημοκρατίας, ως «κόμματα των κακομοίρηδων».

Για το κυβερνητικό στέλεχος είναι …«κακομοίρηδες» οι Έλληνες πολίτες που κάνουν άλλη πολιτική επιλογή στην κάλπη. Προφανώς, ο κ. Θεοχάρης ξεχνά ότι στο όνομα και των …«κακομοίρηδων» ασκεί τα  καθήκοντα του και απολαμβάνει τα υπουργικά του προνόμια.

Προσβάλλουν και διαιρούν συνειδητά την ελληνική κοινωνία.

Συμπληρώνονται σήμερα 37 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη από τους αδίστακτους τρομοκράτες της «17 Νοέμβρη».

Ο Παύλος Μπακογιάννης υπηρέτησε με συνέπεια τη Δημοκρατία, την εθνική συμφιλίωση και την υπέρβαση των διχασμών που για δεκαετίες σημάδεψαν την πολιτική ζωή της χώρας. Πίστευε στη δύναμη του διαλόγου και σε μια Ελλάδα που προχωρά μπροστά, αφήνοντας πίσω της τις διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Μας έδειξε ότι τα δημοκρατικά ιδεώδη, η συνεννόηση και η μετριοπάθεια οδηγούν σε ένα καλύτερο μέλλον ενότητας και προόδου.

Τριάντα επτά χρόνια μετά, η μνήμη του παραμένει ζωντανή και το παράδειγμά του επίκαιρο. Η ίδια η πραγματικότητα μας υπενθύμισε πρόσφατα, με τον πιο οδυνηρό τρόπο, πόσο επιτακτική παραμένει η ανάγκη για καθολική απόρριψη της τρομοκρατίας, της βίας και του μισαλλόδοξου λόγου.

Στη Νέα Δημοκρατία τιμούμε τη μνήμη του Παύλου Μπακογιάννη.

Οι ιδέες και η πολιτική του παρακαταθήκη είναι παρούσες και εξακολουθούν να μας εμπνέουν.