Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή την υπόθεση πόντισης του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας -Κύπρου- Ισραήλ, είδαμε κι ακούσαμε έναν Τσίπρα… αξιοθρήνητο. Αφού αρχικά είχε υποπέσει σε ανεπανάληπτη πολιτική γκάφα -μιλώντας για … «καλώδιο τηλεπικοινωνίας» (!!!), έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, κατηγορώντας τη … για εθνική υποχώρηση και αποτυχία στην εξωτερική πολιτική. Υποστήριξε μάλιστα, ότι η χώρα έχει καταστεί ανήμπορη να ασκήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα στην περιοχή και αναγκάζεται να ζητά την άδεια ή τη συναίνεση της Τουρκίας.

Για μια ακόμη φορά, άσκησε πολιτική με ψέματα. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι υπάρχει εθνική υποχώρηση στο ζήτημα. Από πουθενά! Ούτε άδεια ζητήθηκε από την Τουρκία, ούτε τίποτα παρόμοια, ενώ η Ελλάδα απολαμβάνει πρωτοφανή εκτίμηση σε όλα τα διεθνή φόρα. Κι όλα τα στοιχεία δείχνουν, ότι οι μόνες χώρες που εξέδωσαν άδειες ερευνών, είναι η Ελλάδα κι η Κύπρος, ουδεμία άλλη.
Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, ο Τσίπρας, ασκεί πολιτική και κριτική, όχι με βάση την αλήθεια και την πραγματικότητα, αλλά με βάση όσα λένε οι Τούρκοι για εσωτερική τους κατανάλωση. Χωρίς φυσικά να παρουσιάζουν κάποιο χαρτί που να αποδεικνύει ότι η Ελλάδα τους ζήτησε την άδεια… Κι ο Τσίπρας πιστεύει τους Τούρκους κι όχι την κυβέρνηση της πατρίδας του!
Κι αυτό, αποτελεί σαφή στροφή προς πολιτικές πεζοδρομίου κι όχι μετριοπαθή Κεντρώα πολιτική. Εξ ου κι οι Γάλλοι της Publicis, που είχαν αναλάβει την συμβουλευτική κι επικοινωνιακή υποστήριξη του rebranding, δεν ανανέωσαν τη συνεργασία μαζί του.
Πριν από αυτό, ο Τσίπρας υπό το βάρος της δημοσκοπικής στασιμότητας, της αποτυχίας του rebranding που επιχείρησε και της απογοήτευσής του που η Ελλάδα δεν έγινε Γαλλία, πήγε στο Παρίσι για να διαδηλώσει και να δηλώσει αλληλεγγύη του στους Γάλλους διαδηλωτές. Που πολλοί εξ αυτών δημιούργησαν το κύμα λεηλασιών, βανδαλισμών, κλοπών και καταστροφών.
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα: η αδυναμία του να συμφιλιωθεί με την ίδια του την πολιτική διαδρομή και, κυρίως, με την πραγματικότητα. Γιατί ο Τσίπρας και η μετριοφροσύνη δεν υπήρξαν ποτέ έννοιες που να συναντιούνται εύκολα. Η πολιτική του παρουσία χαρακτηρίζεται διαχρονικά από μια υπερβολική αυτοαναφορικότητα, από την πεποίθηση ότι αποτελεί περίπου τον αυτονόητο πρωταγωνιστή της Κεντροαριστεράς και ότι η επιστροφή του στην εξουσία είναι περισσότερο ζήτημα χρόνου παρά πολιτικής αξιολόγησης.
Μόνο που η πολιτική δεν λειτουργεί με όρους προσωπικής επιθυμίας. Κι ασφαλώς δεν αρκεί κάποιος να αυτοπροσδιορίζεται ως Κεντρώος, μετριοπαθής ή ευρωπαϊστής για να πείσει ότι πράγματι εκπροσωπεί αυτές τις αξίες. Το Κέντρο δεν είναι ένας πολιτικός χώρος που μπορεί να καταληφθεί με μια επικοινωνιακή εκστρατεία, ούτε μια δεξαμενή ψηφοφόρων που περιμένει τον Τσίπρα να αποφασίσει πότε θα επιστρέψει. Απαιτεί πολιτική αξιοπιστία, συνέπεια, θεσμική σοβαρότητα, γνώσεις, μέτρο και, επάνω απ’ όλα, εμπιστοσύνη.
Κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά είναι «φίλοι» του Τσίπρα. Αντιθέτως, είναι φίλοι του η πόλωση, ο λαϊκισμός, η ανέξοδη καταγγελία, ο αδικαιολόγητος στόμφος, το ψέμα…
Το πρόβλημα είναι ακόμη βαθύτερο. Ο Τσίπρας κουβαλάει στις πλάτες του μια ολόκληρη κυβερνητική θητεία, με τις αυταπάτες, τις αντιφάσεις, τις επιλογές και τις συνέπειές της. Κουβαλάει το τρίτο αχρείαστο μνημόνιο, τη διαχείριση της οικονομίας, τη θεσμική και πολιτική περιπέτεια εκείνης της περιόδου, αλλά και τη βαθιά διάψευση των προσδοκιών που ο ίδιος καλλιέργησε. Δεν μπορεί να ζητά από την κοινωνία να ξεχάσει όσα συνέβησαν επειδή αποφάσισε να επανεμφανιστεί με διαφορετικό πολιτικό περιτύλιγμα. Ας μη ξεχνάμε ότι τα δημοσκοπικά ποσοστά του κόμματος Τσίπρα, είναι χαμηλότερα από τις χειρότερες εκλογικές επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Κι εδώ βρίσκεται και η ουσία της σημερινής του αδυναμίας. Εμφανίζεται ως άδειο πουκάμισο, επειδή δεν μπορεί να παρουσιάσει ένα πειστικό πολιτικό σχέδιο, μια νέα αντίληψη για τη διακυβέρνηση, μια διαφορετική πρόταση από τον ρεαλισμό του Μητσοτάκη. Είναι ένας πολιτικός χωρίς πολιτικό έρμα, που αναζητά τρόπο για να ξαναγίνει πρωταγωνιστής, χωρίς να έχει κάτι ουσιαστικά καινούργιο να προτείνει.
Και όσο αυτό συμβαίνει, το Κέντρο δεν μπορεί να τον χωρέσει. Όχι επειδή το Κέντρο ανήκει αποκλειστικά στον Μητσοτάκη, αλλά κι επειδή αυτό προϋποθέτει αξιοπιστία και σταθερότητα. Αυτά είναι άγνωστα στον Τσίπρα.
Ασφαλώς, ο Τσίπρας εξακολουθεί να διαθέτει πολιτική αναγνωρισιμότητα κι ένα ακροατήριο που παραμένει πιστό στο πρόσωπό του. Αυτό, όμως, δεν συνιστά από μόνο του πολιτική δυναμική. Η αναγνωρισιμότητα δεν είναι δημοτικότητα, η νοσταλγία δεν είναι πολιτική πρόταση και η προσωπική προβολή δεν ισοδυναμεί με κοινωνική αποδοχή.
Πιο πολύ στηρίζεται από συγκεκριμένα ΜΜΕ ολιγαρχών, παρά από μεγάλες κοινωνικές μάζες κι εκλογική δυναμική που να επιβεβαιώνεται στην κοινωνία.
Και κάπως έτσι, έχει εγκλωβιστεί σ’ έναν φαύλο … Αριστερόφρονα κύκλο, αδυνατώντας να διεισδύσει στο σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας που επιλέγει κυβερνήτες της χώρας…
Τώρα δεν είναι 2015, ο κόσμος γνωρίζει. Κι όσο κι αν ο Τσίπρας προσπαθεί να γεμίσει το πολιτικό του ένδυμα με παλιές δόξες, νέες διακηρύξεις και επικοινωνιακές κατασκευές, το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο. Ένα πουκάμισο αδειανό…
















