Αν ρωτήσει κάποιος μια μεγάλη ομάδα πολιτών τι θεωρεί χρήσιμο κι ωφέλιμο για τον τόπο, από την πολιτική διαδρομή του Αντώνη Σαμαρά, δύσκολα θα λάμβανε απάντηση. Μιλάμε για απόλυτο κενό μνήμης. Ίσως, με μεγάλη πίεση της μνήμης, να απαντούσαν κάποιοι την πρότασή του για να γίνει πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Κωστής Στεφανόπουλος. Που τελικά εξελέγη και έγινε ο δημοφιλέστερος πρόεδρος, έστω και χωρίς αρμοδιότητες εξουσίας.
Η σκέψη αυτή προήλθε μετά τις διαχεόμενες πληροφορίες, ότι ο Αντώνης Σαμαράς θα κάνει κόμμα, αδιαφορώντας για τη ρήση του Μαρξ, που λέει ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα.
Ο Σαμαράς, γόνος ιστορικών και κορυφαίων προσωπικοτήτων του ελληνισμού, γεννήθηκε ως πρίγκιπας σ’ ένα δρόμο στρωμένο μόνο με λουλούδια. Μεγάλωσε δε, θεωρώντας ότι του χρωστάει η Ελλάδα, του χρωστάνε οι Έλληνες κι εκείνος ήταν ο μόνος που με τη λάμψη του θα τους σώσει!
Νεαρό ακόμη, τον πήγαν στον Ευάγγελο Αβέρωφ, που παρακάμπτοντας άλλα στελέχη της νέας γενιάς, τον προώθησε εσωκομματικά και σχεδόν αμέσως στην ζώσα πολιτική. Χωρίς ταπεινότητα, αντιθέτως με μέγιστη έπαρση, δεν δυσκολεύθηκε να περάσει στο στρατόπεδο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και να καταστεί πρωτοπαλίκαρό του. Στη δε κυβέρνησή του, φέρελπις νεαρός, έγινε ο νεότερος υπουργός Εξωτερικών της χώρας.
Κι ύστερα, ως να γύρισε κάποιο «τσιπάκι», ο Σαμαράς έγινε μια προβληματική πολιτική προσωπικότητα, ταυτίστηκε με κύκλους που επιθυμούσαν την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και τελικά έγινε πρωταγωνιστής της. Η «Πολιτική Άνοιξη», το κόμμα που ίδρυσε, αποδείχτηκε θνησιγενές και τελικά ο Αντώνης Σαμαράς οδηγήθηκε στο βαθύ σκοτάδι της ιστορίας. Κι είναι σαφές ότι αυτό το σκοτάδι, του δημιούργησε το βαθύτατο σύνδρομο της αφάνειας.
Ο Σαμαράς λησμονήθηκε από όλους, κυρίως από τους ψηφοφόρους της ΝΔ, που δεν ξέχασαν ποτέ ότι έριξε την κυβέρνηση του κόμματός τους κι εν πολλοίς άλλαξε τον ρου των πολιτικών πραγμάτων στη χώρα. Όμως, έστω κι αν ξεχάστηκε από όλους, τον θυμήθηκε ο Κώστας Καραμανλής
Παρ’ ότι ποτέ οι δυο τους δεν είχαν «χημεία», τον προσκάλεσε πάλι στη ΝΔ. Τον δέχθηκαν, φάνηκαν γενναιόδωροι απέναντί του, τον εξέλεξαν βουλευτή κι ο Καραμανλής τον έκανε επικεφαλής του Πολιτισμού. Εκεί, εντός και πέριξ του Μουσείου της Ακρόπολης, που επί των ημερών του ολοκληρώθηκε κι επανδρώθηκε, η προφορά πολλών ανθρώπων είναι …μεσηνιακή. Κι έκτοτε, οι συμπτώσεις, οι ισορροπίες συμφερόντων και συσχετισμού αντιτιθέμενων φιλοδοξιών, τον έφτασαν στη ηγεσία της ΝΔ!!! Υπερίσχυσε εσωκομματικά της Ντόρας Μπακογιάννη και του Δημήτρη Αβραμόπουλου, ο οποίος στο τέλος τάχθηκε υπέρ του, ίσως κατά ανεξήγητο τρόπο και λόγο!
Κι έκτοτε άρχισε η μεγάλη περιπέτεια του εθνικοπατριωτικού λόγου και των αλλοπρόσαλλων πολιτικών. Η χώρα χρεοκοπεί, η κυβέρνηση Παπαδήμου βάζει σε ράγες τη σωτηρία της, τα μνημόνια καθίστανται αναγκαία κι ο Σαμαράς ουσιαστικά μα τη «ροκανίζει» προκειμένου να γίνει εκείνος πρωθυπουργός. Αρχίζει τις αμπελοφιλοσοφίες με τα διάφορα προγράμματα που σοφιζόταν κι ονόμαζε… «Ζάππεια». Ήταν ο πρώτος που δημιούργησε τα αντιμνημονιακά μέτωπα και τα ποτάμια λαϊκισμού. Ήταν ο πρωτεργάτης της δημιουργίας αργότερα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, που κατά τραγική ειρωνεία, έριξε τον ίδιο.
Ταυτοχρόνως, με αυτές τις πολιτικές, στις εκλογές έφερε τη ΝΔ στο 18%, το χαμηλότερο ποσοστό της ιστορίας της. Μα, πάλι οι συγκυρίες, τον έφεραν τη θέση του πρωθυπουργού (!!!) με τη συνεπικουρία του ΠαΣοΚ και του Ε. Βενιζέλου. Τότε, τα «Ζάππεια» πήγαν περίπατο, ξεχάστηκαν σε συρτάρια. Άλλωστε, δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, φληναφήματα ήταν.
Η αλήθεια είναι, ότι η «επιχείρηση» σωτηρία της χώρας που είχε δρομολογηθεί από την κυβέρνηση Παπαδήμου, όντως συνεχίστηκε από τους Σαμαρά- Βενιζέλο.
Και μια πιο μεγάλη αλήθεια είναι, ότι η χώρα είχε φτάσει στην έξοδό της από τα μνημόνια…παρά ένα email, του Χαρδούβελη, αξίας 1 δις! Η χώρα υπέστη άμεσα μέτρα ύψους 12,5 δις από τον Τσίπρα (συν όσα ακολούθησαν) παρά να βγει στο ξέφωτο με μέτρα 1 δις! Τότε, ο σοφός και πανέξυπνος ελληνικός λαός, προτίμησε τον κορυφαίο Αριστερό λαϊκιστή, παρά τον Δεξιό Σαμαρά, που προκαλούσε απέχθεια σε μεγάλα κοινωνικά στρώματα.
Η άνοδος του Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ, όντως είχε και τη στήριξη Σαμαρά. Όχι επειδή το επιθυμούσε ο Μεσσήνιος, αλλά επειδή οι προσωπικές του ισορροπίες ήταν αντίθετες από το κομματικό κατεστημένο της ΝΔ. «Θα ρίξω τους τσιπροκαραμανλήδες», έλεγε παντού.
Τότε λοιπόν, αντί να επαναπαυθεί στις όποιες δάφνες του (πρωθυπουργός είχε γίνει), άρχισε να απαιτεί την παραμονή του στο προσκήνιο και να επιχειρεί να έχει τον Μητσοτάκη, όμηρο των δικών του σκέψεων και θέσεων. Έχασε την πραγματικότητα, διακατεχόμενος από το περιβόητο σύνδρομο της αφάνειας! Συμμάχησε ακόμη και με τον «εχθρό» του Καραμανλή, εναντίον του Μητσοτάκη κι ουσιαστικά της κυβέρνησης. Ο λύκος κι αν εγέρασε, έλεγαν στα κομματικά γραφεία της ΝΔ.
Να πούμε και κάτι ακόμη; Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η διαφωνία κάποιου ή η έκφραση της άποψή του κι άλλο να θεωρείται ότι η μη υιοθέτηση αυτής της άποψης αποτελεί ασέβεια! Κι είναι εντελώς άδικο και παράλογο να κατηγορείται ο Μητσοτάκης ως… εθνοπροδότης κι ενδοτικός στα εθνικά θέματα, επειδή συνομιλεί με την Τουρκία. Δηλαδή, κάνει κάτι που έκανε κι ο Σαμαράς ως πρωθυπουργός….
Ο Σαμαράς κάνει και πάλι αυτό που έκανε μια ζωή. Πορεύεται ως ο μόνος κάτοχος της αλήθειας!! Με εμμονές και «ξεροκεφαλισμό».
Λένε ότι τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Μα στην περίπτωση του Σαμαρά δεν ισχύει αυτό, αφού ούτε τα πρώτα μπορούν να τιμηθούν. Δυστυχώς για εκείνον, γεννήθηκε πρίγκιπας κι αποχωρεί της πολιτικής ως…βάτραχος… Ίσως και κομματάρχης βάτραχος…
