Η εσχάτη ημέρα, όχι ένδοξο επιστέγασμα αλλά η τελική εξουθένωση, φέρει το βάρος μιας κούρασης όχι απλώς ανθρώπινης αλλά ιερουργικής, σαν λιβάνι που πνίγει μάλλον παρά ευφραίνει.

Πάνω στην Ιερουσαλήμ αιωρείται η βαριά κόπωση των αιώνων, μια σκόνη από δέρματα θυμάτων και στεναγμούς αργόσυρτων ψαλμών· κι η οσμή της δεν πείθει πια για θυσία, περισσότερο μοιάζει με την αφόρητη οικειότητα της συνήθειας. Μέσα σ’ αυτό το τοπίο της τελετουργικής αφλογιστίας, όπου η πείνα του πνεύματος συγχέεται με τον ιδρώτα του δέρματος, Εκείνος στέκεται. Κι η φωνή του δεν είναι ούτε ψίθυρος απόκρυφος, ούτε ιαχή μανίας· είναι κραυγή, σαν λεπίδα από γυαλί, που διαρρηγνύει την αποχαυνωτική ευλάβεια. «Ἐάν τις διψᾷ ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω». Η πρόσκληση δεν ζητά ευσέβεια, δεν προϋποθέτει πίστη. Στρέφεται προς την ξερή ανάγκη, την άναρθρη κραυγή της σάρκας. Είναι ένα κάλεσμα που προσβάλλει τους ασκημένους στη διαχείριση του Θείου, τους εκπαιδευμένους στη δίαιτα των εντολών, όσους έχουν μεταβολίσει τον Θεό σε επιτρεπόμενη θερμιδική αναλογία.

Και το σχίσμα, σαν φυσική αντίδραση του σώματος, έρχεται ακαριαία· όχι ως φιλολογική ή θεολογική διαφωνία, αλλά σαν σπασμός. Ο όχλος, σώμα ακατέργαστο, διψασμένο, νιώθει κάτι· δεν ξέρει τι είναι, μα η αλήθεια ποτέ δεν προϋποθέτει γνωσιολογία· «Οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης». Οι άλλοι, οι εκπρόσωποι της πιστοποιημένης κατανόησης, κλείνουν το αυτί. Η φωνή του δεν είναι για εκείνους νερό, αλλά ένα ξινισμένο κρασί που απειλεί να διαβρώσει το ατσάλι της εξουσίας τους. Ο λόγος τους, η αντίδρασή τους, δεν έρχεται με απορία αλλά με σιωπηλό πανικό· τείχος η Γραφή, όχι άνοιγμα, «Μὴ γὰρ ἐκ τῆς Γαλιλαίας ὁ Χριστὸς ἔρχεται;». Τοπικισμός ως θεολογικό επιχείρημα, γεωγραφία ως φίμωτρο του Θεού. Ο Χριστός δεν τους χωρά στις προφητείες τους, άρα δεν υπάρχει.

Οι υπηρέτες που είχαν σταλεί επιστρέφουν με μια κουβέντα που δεν χωράει στο οικοδόμημα των αρχόντων· «Οὐδέποτε ἐλάλησεν οὕτως ἄνθρωπος». Δεν φέρνουν αναφορά, φέρνουν ταραχή. Η φωνή του έχει κάτι που διαλύει την κατηγορία του ανθρώπινου. Και οι εξουσιαστές, γυμνοί μπροστά στην ανεπάρκειά τους, απαντούν όπως μόνο η εξουσία ξέρει: με περιφρόνηση· «Μὴ καὶ ὑμεῖς πεπλάνησθε;». Η αμφισβήτηση είναι ασθένεια. Ο όχλος, μη γνώστης, καταδικασμένος: «ἀλλὰ ὁ ὄχλος οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸν νόμον ἐπάρατοί εἰσιν». Η άγνοια γίνεται αμαρτία, η ανάγκη τους, αιτία κατάρας. Ο Νόμος εργαλείο περιχαράκωσης, ο Θεός ένα συμπλήρωμα της σχολαστικής τους επάρκειας.

Κι ανάμεσά τους, με τη συστολή της νύχτας, η φωνή του Νικόδημου. Δεν ομολογεί, δεν μάχεται. Μόνο υπενθυμίζει, με νομικό τακτ και υποδόρια ειρωνεία, πως ακόμα και οι κανόνες τους έχουν όρια: «Μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον ἐὰν μὴ ἀκούσῃ πρῶτον παρ΄ αὐτοῦ καὶ γνῷ τί ποιεῖ;». Όπως παρατηρεί ο Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος,[1] ο Νικόδημος τούς ξεγυμνώνει: αυτοί είναι οι αληθινοί παραβάτες, καταπατούν τον Νόμο τους χωρίς ν’ ακούσουν. Η απάντηση, μια προσβολή χωρίς ντροπή, «Μὴ καὶ σὺ ἐκ τῆς Γαλιλαίας εἶ;». Το επιχείρημα έχει πεθάνει· η ταυτότητα αρκεί για την απόρριψη. Τον καλούν να ερευνήσει, την ώρα που η ίδια η έρευνα έχει υποκατασταθεί από προκαταλήψεις ντυμένες σε θεολογική στολή.

Κι Εκείνος, αποδεσμευμένος από γεωγραφίες, αναιρεί τη στενότητα του χώρου με μια φράση που δεν επιδέχεται σύνορα: «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου». Όχι της Σιών, ούτε των αγίων εορτών, αλλά του κόσμου. Η φράση, όπως σημειώνει ο Στέργιος Σάκκος,[2] αντανακλά την ανάμνηση των μεγάλων λυχνιών της Σκηνοπηγίας που είχαν μόλις σβήσει. Δεν πρόκειται πια για τόπο αλλά για πρόσωπο. Το φως δεν εξηγείται, δεν τεκμηριώνεται· απλώς φωτίζει. «ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ΄ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς». Το φως γίνεται συνθήκη ύπαρξης, η σιωπηλή υπόσχεση όρασης που δεν προσφέρεται στους στατικούς.

Και τότε έρχεται το επιστέγασμα της αμηχανίας τους, το γέλιο του σκοταδιού: «Σὺ περὶ σεαυτοῦ μαρτυρεῖς· ἡ μαρτυρία σου οὐκ ἔστιν ἀληθής» (Ιω. η΄ 13). Ζητούν αποδείξεις από το ίδιο το φως ότι φωτίζει. Η αφασία του πνεύματος, η αυτόματη καχυποψία των νεκρών απέναντι σε κάθε παρουσία που δεν χωρά στο πρωτόκολλό τους.

Έτσι μένει το σχίσμα· άβυσσος ανάμεσα στη δίψα και στον τύπο, στη ροή και στην ανάλυση. Οι διψασμένοι «επάρατοι» μυρίζουν τη βροχή, ενώ οι γνώστες της πρόγνωσης πεθαίνουν από δίψα, σφίγγοντας στα χέρια τον πιο ακριβή χάρτη ξηρασίας. Το φως, αδιάφορο προς τις επάρκειές τους, εξακολουθεί να λάμπει. Και το ύδωρ, δεν θα ξεπηδήσει από την καλώς καταχωρημένη ερμηνεία αλλά από πλευρά ανοιχτή, με αίμα και νερό· για να ποτίσει τη γη που οι γραμματείς είχαν από καιρό κηρύξει άγονο κοιμητήριο.

Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής

—- — — —- —- —- —- —- —- —- —- —- —- —- —- —- —- —- —-

Sunday of Holy Pentecost – Maximos Pafilis, Bishop of Melitene

The ultimate day, no glorious consummation but the final prostration, bears the weight of a weariness not merely human but liturgical, like incense that suffocates rather than delights. Over Jerusalem hovers the heavy fatigue of the ages, a dust of victims’ skins and the sighs of slow-moving psalms; and its odour no longer persuades of sacrifice, it resembles more the insufferable intimacy of habit. Within this landscape of ritualistic flamelessness, where the spirit’s hunger is confounded with the skin’s perspiration, He stands. And His voice is neither an arcane whisper, nor a maniacal cry; it is a shriek, like a blade of glass, which ruptures the stuporous piety. “If any man thirst, let him come unto me, and drink.” The invitation does not ask for piety, it does not presuppose faith. It turns towards the dry necessity, the inarticulate cry of the flesh. It is a summons that offends those practiced in the management of the Divine, those trained in the diet of the commandments, those who have metabolised God into a permissible caloric allowance.

And the schism, like a natural reaction of the body, comes instantaneously; not as a philological or theological disagreement, but as a spasm. The multitude, an unrefined, thirsty body, feels something; it knows not what it is, but the truth has never presupposed epistemology: “This is in truth the Prophet.” The others, the representatives of certified understanding, close their ears. His voice, for them, is not water, but a soured wine that threatens to corrode the steel of their authority. Their word, their reaction, comes not with enquiry but with a silent panic; Scripture as a wall, not an opening: “For doth the Christ come out of Galilee?” Localism as a theological argument, geography as a muzzle for God. Christ does not fit within their prophecies, therefore He does not exist.

The attendants who had been dispatched return with a phrase that the edifice of the rulers cannot contain: “Never man spake thus.” They do not bring a report, they bring disquiet. His voice possesses something that dissolves the category of the human. And the authorities, naked before their own inadequacy, respond as only authority knows how: with contempt. “Are ye also deceived?” To question is a sickness. The multitude, being ignorant, is condemned: “but this multitude which knoweth not the law are accursed.” Their ignorance becomes sin; their need, the cause of a curse. The Law, a tool of demarcation; God, a supplement to their own scholastic sufficiency.

And amidst them, with the diffidence of the night, the voice of Nicodemus. He does not confess, he does not contend. He only reminds, with legal tact and subterranean irony, that even their own rules have limits: “Doth our law judge the man, except it first hear from him, and know what he doeth?” As Saint John Chrysostom observes,[3] Nicodemus strips them bare: they are the true transgressors, they trample upon their Law without a hearing. The response, a shameless insult: “Art thou also of Galilee?” Argument has perished; identity suffices for refutation. They bid him to investigate, at the very moment when investigation itself has been supplanted by prejudices attired in theological vestments.

And He, unbound by geographies, annuls the narrowness of place with a phrase that admits no borders: “I am the light of the world.” Not of Zion, nor of the holy feasts, but of the world. The phrase, as Stergios Sakkos notes,[4] reflects the memory of the great lamps of the Feast of Tabernacles which had just been extinguished. It is no longer a matter of place but of person. The light is not explained, it is not substantiated; it simply illuminates. “he that followeth me shall not walk in the darkness, but shall have the light of life.” The light becomes a condition of being, the silent promise of a vision not offered to the static.

And then comes the consummation of their bewilderment, the laughter of the darkness: “Thou bearest witness of thyself; thy witness is not true” (John 8:13). They demand proof from the light itself that it gives light. The aphasia of the spirit, the automatic suspicion of the dead towards any presence that does not fit their protocol.

Thus the schism remains; an abyss between thirst and formula, between flux and analysis. The thirsty “accursed” can smell the rain, whilst the masters of prognosis die of thirst, clutching in their hands the most precise map of the drought. The light, indifferent to their proficiencies, continues to shine. And the water, it shall not spring from the well-catalogued interpretation, but from a side opened, with blood and water; to irrigate the earth that the scribes had long since declared a barren cemetery.

Republication is permitted provided that the author’s name, Maximos Pafilis, Bishop of Melitene, is cited.

Maximos Pafilis, Bishop of Melitene

________________________________________

[1] Ιωάννης Χρυσόστομος, Τα Εὑρισκόμενα Πάντα, ἐν Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, επιμ. Jacques-Paul Migne, τ. 59 (Paris: J.-P. Migne, 1862), στ. 288.

[2] Στέργιος Ν. Σάκκος, Ερμηνεία Ευαγγελικών Περικοπών, 3η έκδ. (Θεσσαλονίκη: 1999), 93-94.

[3] John Chrysostom, “Ta Heuriskomena Panta” [The Complete Works], in Patrologiae Cursus Completus: Series Graeca, ed. Jacques-Paul Migne, vol. 59 (Paris: J.-P. Migne, 1862), col. 288.

[4] Stergios N. Sakkos, Ermeneia Euaggelikon Perikopon [Interpretation of Gospel Passages], 3rd ed. (Thessaloniki: 1999), 93-94.

Όλες οι δημοσκοπήσεις της τελευταίας περιόδου δείχνουν την ΝΔ μεσοσταθμικά στο 30% και πάνω εμφανίζοντας άνοδο 2% – 3%. Είναι φανερό, ότι για άλλη μια φορά παρατηρούμε το φαινόμενο της γρήγορης αναπλήρωσης απωλειών της ΝΔ, με τα ποιοτικά στοιχεία να προϊδεάζουν ότι υπάρχουν περιθώρια παραπέρα ανόδου. 

Μιλάμε ασφαλώς πάντα με την εικόνα της στιγμής και μη μπορώντας να προβλέψουμε τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει κάποιο απρόοπτο γεγονός  , μια αιφνιδιαστική αρνητική εξέλιξη. Ας σταθούμε σ΄ αυτό το σημείο: Βρισκόμαστε στα μέσα της θητείας και μάλιστα στα μέσα της δεύτερης θητείας μιας Κυβέρνησης και το κυβερνόν κόμμα πατάει γερά στο 30% – 31% και βρίσκεται σε απόσταση 14%-16% από το δεύτερο. Πρόκειται  για πρωτόγνωρο γεγονός στην Μεταπολίτευση.

Που οφείλεται αυτή η ανάκαμψη, η δυναμική come back που εμφανίζει η ΝΔ; Πολλοί σπεύδουν να πουν ότι οφείλεται στην αντιπολίτευση που συνεχίζει να είναι αδύναμη, κατακερματισμένη, αμήχανη.

Έχει μια βάση αυτός ο ισχυρισμός.  Στα κόμματα της πέραν της ΝΔ Δεξιάς το άθροισμα των κομμάτων έχει μειωθεί κατά 3%-4% , ο ΣΥΡΙΖΑ πέφτει ενώ η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν ξεπερνά το 1.2%-1.3% , το ΠΑΣΟΚ μετά από μήνες πτώσης παρουσιάζει μια μικρή άνοδο 0.5% περίπου ευρισκόμενο στο 13.5%-14% ενώ τον Νοέμβριο ήταν στο 19%-20% και τον Ιανουάριο στο 16.5%-17.5%. Αυτά υπάρχουν και είναι θέμα του κάθε κόμματος ξεχωριστά να δει πως θα αντιμετωπίσει τα προβλήματά του και να βρει « συνταγές ανάκαμψης». Νομίζω ότι η παραπάνω ανάγνωση είναι βαθιά λαθεμένη , χωρίς να μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι δεν παίζει ρόλο και η δυναμική, η ποιότητα της αντιπολίτευσης, το αν διαθέτει αφήγημα, πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Πάντα παίζει ρόλο ο αντίπαλος.

Δεν μπορεί πάντως να μηδενίζεται ότι κοινωνικές, ιδεολογικές και πολιτικές ομάδες, κατηγορίες πολιτών κάτι βλέπουν προς τον Κ. Μητσοτάκη. Δεν μπορεί να τα έχει κάνει όλα λάθος, η Ελλάδα να καταστρέφεται από το «καθεστώς» του και να υπάρχει αυτή η αποδοχή. Τι είναι αυτό;

Η δυνατότητα καλύτερης ανάγνωσης της πραγματικότητας που διαμορφώνεται, η ικανότητα να παρεμβαίνει σε θέματα «χειρουργικά» αλλά και να ανοίγει την ατζέντα των δράσεων, των πρωτοβουλιών. Είναι γεγονός, ότι η δεύτερη τετραετία δεν κυλούσε ικανοποιητικά, ενώ είχαν γίνει λάθη, έχασε  χρόνο, έχασε δυνάμεις και από το Κέντρο και από τα δεξιά της και αυτό φάνηκε στις Ευρωεκλογές. Όταν άρχισε να προσγειώνεται και να προσπαθεί να σταθεί, ακολούθησε το εκρηκτικό τρίμηνο για τα Τέμπη όπου ακούστηκαν τα πάντα, επιδιώχθηκε η παραίτηση της Κυβέρνησης, ανασύρθηκαν σενάρια «εν κινήσει αλλαγής του Κ. Μητσοτάκη».

Τώρα όλα αυτά φαίνεται να ανήκουν στο παρελθόν.

Η οργή καταλάγιασε, νέα πορίσματα όπως του Ε.Μ.Π άλλαξαν το κλίμα. Ο ένας στους τέσσερις πολίτες δήλωναν στην έρευνα της OPINION POLL για το ACTION 24 ότι τα νέα στοιχεία τους οδήγησαν να αλλάξουν άποψη για όσα είχαν πιστέψει για τα Τέμπη, το 53% δείχνει κουρασμένο από την άνευ ορίων αντιπολιτευτική τακτική της αντιπολίτευσης και την όλη αντιπαράθεση και μάλιστα θεωρεί ότι αυτού του είδους η αντιπαράθεση δεν βοηθάει την αποκάλυψη της αλήθειας, ενώ το 90% παίρνει θέση ότι πρέπει πια να επιταχυνθούν οι διαδικασίες για να γίνει άμεσα η δίκη, γιατί μόνο έτσι θα φανεί η αλήθεια και θα τιμωρηθούν οι ένοχοι. Την ίδια ώρα είναι ίσως η πρώτη φορά κατά την δεύτερη τετραετία που η Κυβέρνηση δείχνει να έχει σχέδιο με αρχή , μέση και τέλος, μεγαλύτερη αποφασιστικότητα στην αντιμετώπιση των προβλημάτων , καλά στοχευμένες παρεμβάσεις στοχεύοντας και στον χώρο του Κέντρου και στα δεξιά της. Υπάρχουν τα μέτρα που έχει ανακοινώσει και δείχνουν να βρίσκουν διακομματική ικανοποίηση. Σύμφωνα με την έρευνα της OPINION POLL  η αύξηση των μισθών των ενστόλων βρίσκει αποδοχή από το 67.2%, η επιστροφή ενός ενοικίου κάθε Νοέμβριο από το 60%, η οικονομική στήριξη με 250 ευρώ των συνταξιούχων κάθε Νοέμβριο από το 60.2%, τα μέτρα ενίσχυσης της ασφάλειας των σιδηροδρόμων από το 56.9% κ.λ.π  Ταυτόχρονα όμως δείχνει  να βελτιώνει την μεταρρυθμιστική της εικόνα ανοίγοντας την ατζέντα της Συνταγματικής Αναθεώρησης ρίχνοντας το γάντι στην Αντιπολίτευση. Η πρότασή της για άρση της μονιμότητας υιοθετείται από το 76.2%, η αξιολόγηση όλων των δημοσίων υπαλλήλων από το 88% , τα διάφορα μέτρα για την τάξη από το 75% στα Α.Ε.Ι ( έρευνα MARC).

Απέναντι σ’ αυτή την τακτική της Κυβέρνησης η Αντιπολίτευση δείχνει αμήχανη, αρθρώνει ένα μηδενιστικό λόγο για την χώρα που δεν περνάει, αναζητεί  ήττες για την Κυβέρνηση.

Αποφεύγει δε να πάρει με σαφήνεια θέση για τα θέματα που τίθενται, ιδιαίτερα αυτά που αφορούν σε μεταρρυθμίσεις ή επαναλαμβάνει ένα πολιτικό λόγο ασαφή π[ου δημιουργεί  επικοινωνιακό θόρυβο. Δεν απέχει η τακτική της από την «τακτική Τσίπρα » μετά την ήττα του το 2019, που θα πρέπει να προβληματίσει όμως, ότι οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ από το 32% στο 17% , στην παραίτησή του και στις αλλεπάλληλες διασπάσεις που τον έχουν φτάσει στο 5.5%-6%.

Ο Ζαχαρίας Ζούπης  είναι Διευθυντής ερευνών της Opinion Poll

Να μιλήσουμε λίγο για  ιστορικά δεδομένα σήμερα και δη για την ημέτερη Αριστερά, το Ισραήλ και τους Παλαιστίνιους.

Όπως συμβαίνει όπου ανακατευτεί η Αριστερά κι είναι διαστρεβλωμένη η ιστορία, το ίδιο συμβαίνει και με το Ισραήλ που σήμερα μισεί.

Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Γιατί Αριστεροί διαφόρων τάσεων έχουν φτάσει στο σημείο να αιτιολογούν και δικαιολογούν μια τρομοκρατική οργάνωση, όπως η Χαμάς; Γιατί έχουν φτάσει στο σημείο κάποιοι να προπηλακίζουν Ισραηλινούς τουρίστες στην Αθήνα;

Ας τα πούμε λοιπόν, έτσι όπως δεν θέλουν να τα λένε οι εκφάνσεις της Αριστεράς.

Προσέξτε: Μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου, η Σοβιετική Ένωση κι ο Στάλιν πρωτοστάτησαν στην ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Τους έστειλαν όπλα μέσω Τσεχοσλοβακίας με διαταγή Στάλιν, ενώ χιλιάδες Εβραίοι από τη Σοβιετική Ένωση και τις χώρες επιρροής της, παρακινήθηκαν κι ουσιαστικά διατάχθηκαν, να πάνε να πολεμήσουν στο Ισραήλ! κι εν συνεχεία να εγκατασταθούν εκεί. Είναι σαφές ότι το κράτος του Ισραήλ ΔΕΝ θα είχε επιβιώσει αν δεν υπήρχαν ο Στάλιν κι η Σοβιετική Ένωση.  Κι είναι χαρακτηριστικό ότι τότε, ουδείς κομμουνιστής ή Αριστερός στη χώρα μας, εξέφραζε το παραμικρό εναντίον του Ισραήλ. Αυτά έγιναν πριν σχεδόν 70 χρόνια. Ιστορικά όμως, είναι σαν να ήταν χθες…

Όμως, όπως έγινε με τη συμμαχία Χίτλερ – Στάλιν, που ουδένα κομμουνιστή ενοχλούσε μέχρι που ο πρώτος επιτέθηκε στη Σοβιετική Ένωση, έτσι έγινε και με το Ισραήλ. Όταν οι Ισραηλινοί άλλαξαν στρατόπεδο επειδή ήταν σαφές ότι το μέλλον του κόσμου βρισκόταν στη Δύση, οι απανταχού … σύντροφοι εξεμάνησαν κι έγιναν από συνοδοιπόροι, εχθροί του Ισραήλ. Τόσο απλό και τόσο αληθινό.

Οι σημερινοί Κομμουνιστές κι Αριστεροί της χώρας λοιπόν, εξακολουθούν να ομνύουν σε φαντάσματα. Χωρίς μάλιστα να θέτουν μπροστά από τα σκέψη τους τα συμφέροντα της Ελλάδας. Κι όποιος δεν το αντιλαμβάνεται θα πρέπει να τσαλαβουτήσει στην πρόσφατη ιστορία της περιοχής μας.

Όσα κάνουν κι όσα ζητούν οι κομμουνιστές κι οι Αριστεροί να γίνουν εναντίον του Ισραήλ, εξυπηρετούν ΜΟΝΟ την Τουρκία. Ξεκάθαρα.

Βρισκόμαστε σε μια περιοχή που «βράζει». Η Τουρκία των δεκάδων εκατομμυρίων γιγαντώνεται, έχει ακόμη και ισχυρή πολεμική βιομηχανία, την ώρα που εμείς ασχολούμαστε με την.. .εσχάτη προδοσία του Μητσοτάκη στα … Τέμπη, την επαναφορά του  14^ου μισθού και τη διαιτησία στα παιγνίδια του μπάσκετ.

Γύρω μας, όμως, ο κόσμος παρουσιάζει απίστευτη κινητικότητα. Ανατολικά έχουμε έναν αυταρχικό ημιδικτάτορα, ενώ το ίδιο συμβαίνει και στα βορειοδυτικά μας σύνορα. Ταυτοχρόνως, οι αδελφοί μουσουλμάνοι παίζουν μπάλα στην Αίγυπτο (μονή Σινά), ενώ και στη Λιβύη οι κατσαπλιάδες κοιτούν στα μάτια τον Ερντογάν. Χώρια η σαφής διείσδυση του Πούτιν στην περιοχή μας (και στη χώρα μας), άλλου ενός δικτάτορα που έχει υφαρπάξει έδαφος από άλλη χώρα, μέσω πολέμου!

Ποιος είναι λοιπόν ο μοναδικός μας σύμμαχος; ΜΟΝΟ το Ισραήλ!

Ε λοιπόν, οι Κομμουνιστές κι οι Αριστεροί, ζητούν από τον Μητσοτάκη να διακόψει κάθε σχέση μαζί του! Φτάνουν στο σημείο να ζητούν να διακοπούν ακόμη κι οι σχέσεις μεταξύ επιχειρηματιών!!!

Τι λένε λοιπόν οι Κομμουνιστές κι οι Αριστεροί; Ότι για ανθρωπιστικούς λόγους αναφορικά με το τι συμβαίνει στη Γάζα, πρέπει να βάλουμε τέλος στις σχέσεις με το Ισραήλ. Διαπράττει γενοκτονία, λένε, χρησιμοποιώντας για μια ακόμη φορά μια βαρύγδουπες και στομφώδεις φράσεις. Ταυτοχρόνως χρησιμοποιούν τα παραποιημένα στοιχεία της Χαμάς κι όχι του ΟΗΕ για το τι συμβαίνει εκεί, ενώ ηθελημένα λησμονούν ότι οι πρώτοι που έδιωξαν τους Άραβες από την περιοχή ήταν οι … Σοβιετικοί!!

Οι ημέτεροι …σύντροφοι λοιπόν, με όσα κάνουν και λένε, εξυπηρετούν την Τουρκία. Ξεκάθαρα! Μισούν το Ισραήλ επειδή δεν θέλησε να γίνει δορυφόρος της Μόσχας…. Θεωρούν ότι πούλησε τη μαμά Σοβιετία.

Πρέπει να πούμε κι αυτό, που καταδεικνύει το μέγεθος της ανοησίας: Τι ζητάει η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ; Ένα κράτος, από το…ποτάμι μέχρι τη θάλασσα!!! Δηλαδή, ένα κράτος, αυτό της τρομοκρατικής Χαμάς!!!

Έτσι λοιπόν είναι τα δεδομένα. Κάποιος πρέπει να πει στους συντρόφους, ότι πατρίδα μας είναι η Ελλάδα! Κι όχι ο …διεθνισμός κι άλλες παρόμοιες ανοησίες περί ειρήνης. Η ειρήνη δεν είναι a la carte.  Ούτε την ιστορία μπορούν να παραποιούν πια, ούτε να γίνονται ζευγάρι με την υποκρισία, ούτε να τάσσονται εναντίον της χώρας. Ούτε να εμφανίζονται μέσα στην ελληνική βουλή με παλαιστινιακές μαντήλες…

Το συμφέρον της πατρίδας είναι ξεκάθαρο, είναι η συμμαχία με το Ισραήλ και δη σε κάθε επίπεδο. Αν νοιάζονται για το…ποιοι πρόδωσαν τον σοσιαλισμό κάποτε, τότε «παίζουν μπάλα» με τους αυταρχικούς της περιοχής μας και δη με τον Ερντογάν.

Κάτι τελευταίο: Αρκετά πια η τακτική κομμουνιστών κι άλλων συντρόφων με την κεφίγια που φορούν και κυκλοφορούν, ακόμη και μέσα στη Βουλή ή στο βήμα της… Αποτελεί μνημείο πολιτική ανοησίας, πολύ περισσότερο αν αναλογιστούμε τα δεδομένα που προαναφέραμε…

ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ 8/6/2025

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: «Έλεγχος στις «κοπάνες» και στις υπερωρίες Ψηφιακή κάρτα και στο Δημόσιο»

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: «ΕΛΑΦΡΥΝΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΕΩΣ 50.000€ Δραστική μείωση στη φορολογία εισοδήματος»

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: «Το Δημόσιο φέρνει άμεσα 12.000 σπίτια»

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Τα τείχη του Καΐρου και οι νάρκες της Βεγγάζης – Πρόσωπα της αθέατης Ελλάδας»

Documento: «ΑΕΡΟΠΛΑΝΙΚΗ ΚΟΜΠΙΝΑ ΜΕ ΚΑΛΥΨΗ ΑΠΟ ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥΣ ΤΟΥ ΟΠΕΚΕΠΕ Δήλωναν χωράφι το αεροδρόμιο Αγρινίου για τις επιδοτήσεις»

EΣΤΙΑ: «Προσευχή Καρόλου για την Μονή Σινά»

ΤΟ ΒΗΜΑ: «ΓΙΑΤΙ ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΠΑ Πογκρόμ στην Αμερική Κλειστές πόρτες στην Ελλάδα»

ΜΠΑΜ στο ρεπορτάζ: «ΑΣΦΥΞΙΑ ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΧΕΡΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΔΙΚΟΧΑΜΕΝΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ! ΠΟΙΟΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΟ ΟΞΥΓΟΝΟ του Παναγιωτάκη;»

KONTRANEWS: «Θρίλερ με τις κινήσεις 12 δυσαρεστημένων γαλάζιων βουλευτών Ετοιμάζουν αντάρτικο κατά Μητσοτάκη στην ψηφοφορία για Προανακριτική»

ΤΟ ΠΑΡΟΝ: «Καθημερινό φαινόμενο τα κρούσματα διαφθοράς ΟΣΜΗ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ σκεπάζει τη χώρα»

Ο ΛΟΓΟΣ: «ΣΥΝΑΤΝΗΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ – ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ Αναζητώντας την προσέγγιση – Την ερχόμενη εβδομάδα η τροπολογία για την επιστροφή ενοικίου – Αρχίζει η διανομή φαρμάκων κατ’ οίκον από τον ΕΟΠΥΥ»

Η ΑΥΓΗ: «Ο Σωκράτης Φάμελλος στην ΑΥΓΗ της Κυριακής Κυβερνητική πρόταση από το Συνέδριο»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «Η ΑΛΗΘΕΙΑ για το τέρας της ακρίβειας»

Μια γευστική δημιουργία, που κρύβει μυστικά της θαλασσινής κουζίνας του Αγίου Όρους. Οι μοναχοί χρησιμοποιούν το κρεμμυδόζουμο για να νοστιμίσουν το φαγητό τους.

Το ελαιόλαδο που θα σοτάρουν τα ψάρια έχει μέσα και πιπέρι.

Ένα ακόμα μυστικό είναι όταν βράζουν το ψάρι, κρεμούν μέσα στην κατσαρόλα ένα τούλι με κουκούτσι από λεμόνι. Το άρωμα ξεχειλίζει και η γεύση είναι απίθανη.  

 Μακαρονάδα με ψάρι 

 Από τον Άγγελο Γκαλή, ψαροταβέρνα Porto Marina, Πόρτο Κουφό Χαλκιδικής

 Υλικά για 4 άτομα

 1.200 – 1.500 γρ. στύρα, σκορπίνα, ξιφία, βακαλάο, φιλεταρισμένο ή κομμένο στη μέση

500 γρ. λιγκουίνι

500 γρ. ξερά κρεμμύδια, κομμένα στα 4

Μισό λεμόνι, το χυμό και το ξύσμα

2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένες

1 μικρή πιπεριά Φλώρινας κέρατο ψιλοκομμένο

1 μικρή πράσινη πιπεριά, ψιλοκομμένη

1 ποτήρι λευκό κρασί, ασύρτικο ή μοσχοφίλερο

1 κ.σ. βούτυρο

Αλάτι

Φρεσκοτριμμένο πιπέρι

 Τρόπος παρασκευής

 Πρώτα ετοιμάζουμε το κρεμμυδόζουμο, το αγιορείτικο μυστικό νοστιμιάς.

 Βράζουμε τα κρεμμύδια μέχρι να μαλακώσουν περίπου για 45 λεπτά. Τα βάζουμε στο μπλέντερ και τα λιώνουμε.

Τα περνάμε από τη σίτα και κρατάμε το ζουμί τους.

 Καθαρίζουμε το ψάρι και το κόβουμε οριζόντια σε δύο κομμάτια, αφήνοντας το μεγάλο κόκκαλο της μέσης για να νοστιμίσει το φαγητό.

 Σε βαθύ τηγάνι ή ταβά τσιγαρίζουμε σε ελαιόλαδο με πιπέρι, το ψάρι για 5 λεπτά, γυρίζοντάς το και από τις δύο μεριές.

 Προσθέτουμε τις πιπεριές και τις αφήνουμε 2 λεπτά και ρίχνουμε και το σκόρδο.

 Τα αφήνουμε για λίγο να πάρουν μια βράση και «σβήνουμε» με το κρασί.

 Αφήνουμε να εξατμιστεί το αλκοόλ και προσθέτουμε το κρεμμυδόζουμο.

 Προσθέτουμε 2 ποτήρια νερό και στην άκρη κρεμάμε μέσα σε τούλι 1 κ.γ. κουκούτσια από λεμόνι, για να γίνει ακόμα πιο νόστιμο το φαγητό μας.

 Ρίχνουμε λίγο αλάτι και λίγο πιπέρι και αφήνουμε να βράσει το ψάρι για 35 λεπτά, με ανοιχτό το καπάκι και η φωτιά να είναι μέτρια προς δυνατή.

 Αν χρειαστεί συμπληρώνουμε λίγο ζεστό νερό ακόμα.

Μόλις ετοιμαστεί το ψάρι αφαιρούμε το κεντρικό κόκκαλο.

 Βράζουμε τα λιγκουίνι για 5-6 λεπτά για να είναι al dente.

 Με την πιρούνα βγάζουμε τα λιγκουίνι και τα βάζουμε απευθείας στην κατσαρόλα με το ψάρι.

 Ανακινούμε το τηγάνι και προσθέτουμε λίγο βούτυρο.

 Ανακατεύουμε μέχρι να πάρουν μια βράση και αν θέλουμε πασπαλίζουμε με μαϊντανό.

 Σερβίρουμε τα μακαρόνια σε πιατέλα και από πάνω βάζουμε το ψάρι και πασπαλίζουμε με φρεσκοτριμμένο πιπέρι.