Ένας 34χρονος κτηνοτρόφος κατήγγειλε στην αστυνομία ότι δυο άγνωστοι δράστες τον χτύπησαν και τον έκλεψαν 100 γίδες.

Συγκεκριμένα ο κτηνοτρόφος δήλωσε στους αστυνομικούς ότι την ώρα που έβοσκε σε αγροτική περιοχή 300 γίδες, τον πλησίασαν δύο άγνωστοι δράστες και τον χτύπησαν με γροθιές οπότε έχασε τις αισθήσεις του. Όταν συνήλθε διαπίστωσε ότι οι δράστες έκλεψαν 100 γίδες. Κατήγγειλε το γεγονός στην αστυνομία και μετά μετέβη στο Γενικό Νοσοκομείο Κιλκίς όπου του παρασχέθηκαν πρώτες βοήθειες κι αποχώρησε. Από την αστυνομία πάντως ερευνάται η βασιμότητα των καταγγελλομένων.

Ο Ιούνιος ήταν ένας δύσκολος μήνας για το Διοικητικό Συμβούλιο του πρώτου πυρηνικού εργοστασίου της Τουρκίας, που βρίσκεται στο Ακούγιου και αποτελεί κοινό τουρκορωσικό σχέδιο. Στις 19 Ιουνίου, οι ρωσικές αρχές συνέλαβαν την Καρίνα Τσουρκάν, στέλεχος της εταιρείας Inter RAO που εδρεύει στη Μόσχα και πρώην μέλος του ΔΣ του Ακούγιου.

Δύο ημέρες αργότερα, ένας τούρκος δημοσιογράφος που χρησιμοποίησε έγγραφα από τα Panama Papers αποκάλυψε μια συμφωνία 15 εκατομμυρίων δολαρίων, με ενδεχόμενη σύγκρουση συμφερόντων, ανάμεσα στον τούρκο μεγιστάνα Μεχμέτ Τζενγκίζ και μια εξωχώρια εταιρεία με έδρα τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους. Ο πρόεδρος της εταιρείας αυτής, ο ρωσο-αζέρος Φουάντ Ακούντοφ, ήταν πρώην πρόεδρος-γενικός διευθυντής του Ακούγου και μέλος του ΔΣ μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018. Ο Τζενγκίζ είχε ενδιαφερθεί πέρυσι να αγοράσει μερίδιο στο Ακούγιου, αλλά οι διαπραγματεύσεις δεν προχώρησαν.

Καθώς η ένταση ανάμεσα στη Ρωσία και τη Δύση ανεβαίνει, προκαλεί ανησυχία η προσέγγιση της Ρωσίας με την Τουρκία. Στις 8 Ιουλίου, ο αμερικανός πρεσβευτής στο ΝΑΤΟ Μπέιλι Χάτσισον δήλωσε ότι η Ρωσία προσπαθεί να «τουμπάρει» την Τουρκία με την πώληση των συστημάτων S-400.

Όσο σημαντικές είναι κι αν είναι αυτές οι διακρατικές συμφωνίες, τείνουν να επισκιάσουν μια πιο αθόρυβη αλλά εξίσου σημαντική εκστρατεία των Ρώσων με σκοπό να «τουμπάρουν» την επιχειρηματική ικανότητα της Τουρκίας. Τα σκάνδαλα γύρω από το ΔΣ του Ακούγιου ρίχνουν φως στις ρωσικές προσπάθειες να ασκηθεί επιρροή στον Ερντογάν και τους συμβούλους του μέσω του ιδιωτικού τομέα.

Θα περίμενε κανείς ότι η κοινή γνώμη της Τουρκίας, που έχει πολεμήσει πολλές φορές με τη Ρωσία τους τελευταίους δύο αιώνες, έχει μια δυσπιστία απέναντι στη Ρωσία και τη ρωσική επιρροή στην πολιτική. Για τον λόγο αυτό, το Κρεμλίνο εργάζεται σκληρά για την αύξηση της επιρροής του, όχι μόνο με προσεκτική προπαγάνδα, αλλά και με συμβόλαια μεταξύ επιχειρήσεων που αναλαμβάνουν εταιρείες όπως η Rosatom, ιδιοκτήτρια του Ακούγιου. Τα αποτελέσματα είναι ήδη εμφανή: μια δημοσκόπηση του 2017 έδειξε ότι πάνω από το 70% των τούρκων πολιτών τάσσονται υπέρ μιας πολιτικής και οικονομικής συμμαχίας με τη Ρωσία.

Το Ακούγιου είναι ένα από τα μεγαλοπρεπή προγράμματα στα οποία επενδύει ο Ερντογάν, καθώς θα καλύπτει το 10% των ενεργειακών αναγκών της χώρας. Στο πλαίσιο της συμφωνίας, η Rosatom ανέλαβε τη χρηματοδότηση του Ακούγιου έναντι του 51% της ιδιοκτησίας του. Οι επικριτές του προγράμματος θεωρούν ότι η Τουρκία θα έπρεπε να περιορίσει την ενεργειακή της εξάρτηση από τη Ρωσία: ήδη η τελευταία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου και ο τρίτος κατά σειρά προμηθευτής πετρελαίου.

Η ευαισθησία του προγράμματος αυτού προϋποθέτει χωρίς αμφιβολία την έγκριση της Ρωσίας για τους διορισμούς στο ΔΣ. Η Μόσχα ήθελε εκεί ανθρώπους που αντιλαμβάνονται τις πολιτικές επιπτώσεις του οικονομικού προγράμματος. Όσο προχωρεί η υπόθεση κατασκοπείας εναντίον της Τσουρκάν, οι λεπτομέρειες ρίχνουν φως στα κίνητρα της Ρωσίας για τον διορισμό της στο ΔΣ. Η περίπτωσή της δείχνει ότι στον κόσμο της ενέργειας, τα επιχειρηματικά στελέχη μπορούν να λειτουργούν ως αντιπρόσωποι των διπλωματών και να εμπλέκονται σε δραστηριότητες που οι τελευταίοι προσπαθούν να αποφύγουν.

Η Καρίνα Τσουρκάν είχε σχέσεις με την Dubossarskaya GES, έναν ενεργειακό όμιλο της Υπερδνειστερίας, η οποία αποσχίστηκε από τον Μόλδοβα το 1992 και από τότε παραμένει ντε φάκτο ανεξάρτητη υπό ρωσικό έλεγχο. Η ρωσική εταιρεία ηλεκτρισμού Inter RAO αγόρασε την Dubossarskaya GES το 2005 και προσέλαβε την Τσουρκάν, η οποία ανέβηκε τα σκαλιά της ιεραρχίας προτού απολυθεί εννιά ημέρες μετά τη σύλληψή της.

Εκτός από τον Μόλδοβα, η Τσουρκάν είχε σχέσεις με την Κριμαία και με τη Δημοκρατία του Ντονμπάς, την οποία το Κρεμλίνο έχει ανακηρύξει στην ανατολική Ουκρανία. Στην Κριμαία και το Ντονμπάς, όπως και στην Υπερδνειστερία, η παροχή ηλεκτρισμού είναι ένα αποτελεσματικό όπλο και οι αυτονομιστές μπορούν να κρατούν τους μολδαβούς και ουκρανούς κατοίκους ως ομήρους τον χειμώνα με το πάτημα ενός κουμπιού. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που το ΝΑΤΟ και η ρουμανική αντικατασκοπεία ενδιαφέρονταν για τις πληροφορίες που διέθετε.

Η Τσουρκάν αντικαταστάθηκε στο ΔΣ του Ακούγιου από έμπιστο του Ερντογάν, τον Χασάν Κουνεϊντ Ζαπσού, ο οποίος χρησιμεύει ως ενδιάμεσος μεταξύ Πούτιν και Ερντογάν. Το ίδιο συμβαίνει με τον Μεχμέτ Τζενγκίζ. Το Κρεμλίνο κατάφερε έτσι και να αυξήσει την ενεργειακή εξάρτηση της Τουρκίας από τη Ρωσία και να βάλει στο τσεπάκι του έμπιστους του Ερντογάν. Και τώρα που οι ΗΠΑ επιβάλλουν κυρώσεις εναντίον της Άγκυρας, αυτή η σχέση είναι πιο σημαντική από ποτέ.

(*) Ο Αϊκάν Ερντεμίρ είναι πρώην μέλος του τουρκικού κοινοβουλίου και senior fellow στο Foundation for Defense of Democracies

(Προέλευση: National Interest) -- ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η συσσωρευμένη ευρωπαϊκή εμπειρία υποστηρίζει ότι το τέλος των μνημονίων δημιουργεί ανάταση στην Οικονομία. Το είδαμε στην Ιρλανδία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Κύπρο. Μα εκεί δούλεψαν, έβαλαν την ουρά στα σκέλια, μεταρρυθμίστηκαν, άλλαξαν τα περισσότερα που δημιουργούσαν προσκόμματα στην οικονομίας τους, έπιασαν τόπο οι θυσίες των λαών τους.  Όπου, εκτός των άλλων κερδών τους, φάνηκε και από τη συμμετοχή τους στις τεράστιες «πίτες» των ευρωπαϊκών επενδύσεων.

Με αυτό ως δεδομένο προκύπτει το ερώτημα: Εμείς πού πάμε; Όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ έχει αιχμαλωτίσει την ελληνική οικονομία με αντιαναπτυξιακά πρωτογενή πλεονάσματα και στέρηση πρωτοβουλιών μέχρι το 20160; Πού πάμε όταν δεν έχουμε αλλάξει τον κρατικίστικο ρόλο –παρέμβαση του κράτους στην οικονομία; Πού πάμε όταν δεν έχουμε προχωρήσει σε αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που θα ελευθερώνουν τις επενδύσεις και δεν θα τις καθιστούν έρμαια κάθε πικραμένου γραφειοκράτη ή …προστάτη (νταβατζή) του περιβάλλοντος; Πού πάμε όταν ζουν και βασιλεύουν τα δίκτυα συντήρησης πελατειακών σχέσεων; Πού πάμε με τον συγκεκριμένο δύσκαμπτο, αναποτελεσματικό και διεφθαρμένο δημόσιο τομέα; Πού πάμε με τόση και τέτοια πολυνομία και γραφειοκρατία; Πού πάμε όταν τα δημόσια έργα, οι ενεργειακές ή άλλες υποδομές, οι εξοπλισμοί, η παραγωγή, τα συστήματα Υγείας και Παιδείας, βρίσκονται στα χέρια των εκάστοτε ημετέρων; Πού πάμε όταν οι συνδικαλιστές εξακολουθούν κι ασκούν πολιτική για την προστασία δήθεν κεκτημένων τους, που εν πολλοίς στηρίζονται στη δική μας αφαίμαξη; Πού πάμε όταν αδυνατούμε να πατάξουμε, εδώ και δεκαετίες, το λαθρεμπόριο καυσίμων κι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ δημιούργησε…32 επιτροπές για να το πατάξει κι ετοιμάζει πάλι νέα μέτρα; Πού πάμε, όταν είναι ξεκάθαρο ότικυρίαρχη πολιτική κουλτούρα αποτελεί η ελεγχόμενη κρατικίστικη οικονομία, η διαπλοκή και το μοίρασμα της πίτας σε κρατικοδίαιτους –ημέτερους ή μη- επιχειρηματίες; Πού πάμε όταν είναι ηλίου φαεινότερο ότι η μεγάλη μερίδα των Ελλήνων πολιτικών και της κοινωνίας αντιμάχονται τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις; Ακόμη κι αυτές που έχουν υπογράψει στα 113 προαπαιτούμενα και στα 30 εργαλεία του ΟΟΣΑ; Πού πάμε όταν δεν έχουμε ξεριζώσει κυκλώματα σε ΔΕΚΟ και λοιπές κρατικές επιχειρήσεις που δεν προσφέρουν τίποτα αλλά πίνουν το αίμα των φορολογουμένων και συντηρούν τις ασθένειες της οικονομίας μας; Πού πάμε;

Σε λίγες ημέρες ο Τσίπρας θα μας γεμίσει και πάλι παραμύθια, ίσως και φιέστες.

Μα δεν θα πει κουβέντα για τα παραπάνω. Δεν θα πει κουβέντα για τις καταγεγραμμένες και υπογεγραμμένες μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν.

Ούτως ή άλλως δεν προλαβαίνει πια να τις κάνει.

Κι εδώ έρχεται ο ρόλος της Νέας Δημοκρατίας κι ένα ερώτημα: Μπορεί να τις κάνει εκείνη; Μπορεί εκείνη να προχωρήσει σε βαθιές τομές;

Συμπαθάτε με, μα με τη σημερινή σύνθεση της κοινοβουλευτικής ομάδας, έχω εξαιρετικές αμφιβολίες. Αφού οι περισσότεροι αποτελούν σαρξ εκ σαρκός του κρατισμού και των πελατειακών σχέσεων.

Από την άλλη πλευρά, είναι παρήγορο ότι αυτής ηγείται ένας σύγχρονος πολιτικός με ευρωπαϊκή κουλτούρα και σαφείς μεταρρυθμιστικές θέσεις.

Όμως, για να τις επιβάλλει, πρέπει πρωτίστως να έχει μια νέα κοινοβουλευτική ομάδα, απαλλαγμένη από αγκυλώσεις, δεσμεύσεις κι εξαρτήσεις.

Άρα, για να μη λέμε πάλι σε λίγο καιρό «πού πάμε;», η μπάλα είναι στα δικά μας πόδια…