Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, σε μια συνάντησή του με στενούς του φίλους, ο τότε πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης είχε αναρωτηθεί φωναχτά πώς γίνεται στις εκλογές των διαφόρων συνδικάτων του δημοσίου να βγαίνουν πρώτες δυνάμεις που πρόσκεινταν στην Αριστερά και το ΠαΣοΚ και δημιουργούσαν προσκόμματα στην κυβέρνησή του με συνεχείς απεργίες και μάλιστα για ψύλλου πήδημα. Πότε για συμπαράσταση στο λαό της Χιλής, πότε ενάντια στους Αμερικάνους, πότε για να φύγουν οι βάσεις, πότε για να μη φύγουμε από το ΝΑΤΟ ή την ΕΟΚ.
Τότε, ένας από τους φίλους του, γνωστός για την αθυροστομία του είχε απαντήσει:
«Επειδή είστε ηλίθιοι(άλλη λέξη χρησιμοποίησε), κουτοπόνηροι και διορίζετε Αριστερούς μη τυχόν και σας ψηφίσουν»!
Πράγματι! Παρ’ ότι ο δημόσιος τομέας ήταν μικρός (παρά τούτο ήταν και τότε δύσκαμπτος, αντιπαραγωγικός, διεφθαρμένος και κοστοβόρος) και οι προσλήψεις γίνονταν με το σταγονόμετρο, η συντριπτική πλειοψηφία όσων διάβαιναν τις πόρτες του δημοσίου ήταν Αριστεροί. Βλέπετε, στη Νέα Δημοκρατία είχαν (και σωστά) τον φόβο μη τυχόν κατηγορηθούν ότι διορίζουν «δικούς» τους. Διόριζαν, λοιπόν, πολιτικούς «αντιπάλους». Κι εκείνοι, μόλις κάθονταν στην καρέκλα της μονιμότητας κι εξασφάλιζαν την εφ’ όρου ζωής διαβίωση, σήκωναν το δικό τους μπαϊράκι.
Το «επάγγελμα» εκτοξεύθηκε στα ύψη μόλις ανέλαβε την εξουσία το ΠαΣοΚ και κατέστησε δημοσίους υπαλλήλους τους μισούς Έλληνες, με τις αθρόες προσλήψεις «πρασινοφρουρών» αλλά και τη μονιμοποίηση όλων των υπαλλήλων των προβληματικών εταιρειών που κρατικοποιήθηκαν.
Η προκοπή για τους «Αριστερούς» ήταν πια εξασφαλισμένη και η ώρα για την … επανάσταση σήμαινε. Είδαμε Αριστερούς εξ επαγγέλματος να διοικούν συνδικάτα, να ανεβοκατεβάζουν διακόπτες της ΔΕΗ στερώντας το φως από την κοινωνία. Είδαμε Αριστερούς εξ επαγγέλματος να μπαινοβγαίνουν στα υπουργεία και να εξασφαλίζουν πρωτοφανή δικαιώματα (μέχρι και επίδομα προσέλευσης στην εργασία ή επίδομα πλυσίματος χεριών), είδαμε αεροπλάνα της τότε Ολυμπιακής Αεροπορίας) να καθηλώνονται επειδή κάποιος στραβοκοίταξε έναν επαγγελματία Αριστερό συνδικαλιστή.
Όλοι αυτοί οι επαγγελματίες διέθεταν το μέγιστο …ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς!!!
Οι σπουδές ήταν απλές: Έμπαιναν σ’ ένα Αριστερό κίνημα, πολεμούσαν με τη γροθιά υψωμένη τον ιμπεριαλισμό, συμμετείχαν σε πορείες κι απεργίες ανεμίζοντας κόκκινες, ροζ και πράσινες σημαίες , ξεσηκώνοντας τους αδικημένους. Ε, μετά, χωρούσαν παντού. Σε δημόσιες υπηρεσίες, σε δημόσιους οργανισμούς που διαθέτουν ευρώπουλα της επάρατης Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε Πανεπιστήμια κι αλλαχού στο δημόσιο και ζούσαν ζωή χαρισάμενη.
Πώς τα θυμήθηκα όλα αυτά;
Από την Αντωνοπούλου και τον Ζουράρι.
Η πρώτη, αφού έμεινε χωρίς επίδομα ενοικίου λίγους μήνες, βολεύτηκε από την κυβέρνηση με τον υπερπολυτελή διορισμό της στον ΟΟΣΑ στο Παρίσι, με μισθό 10 χιλιάδων ευρώ!
Ο δεύτερος, αφού εκδιώχθηκε από την κυβέρνηση επειδή χυδαιολογούσε κατά ποδοσφαιρικών ομάδων, αποκαταστάθηκε ως … αντιπρόεδρος της Βουλής!
Τουτέστιν, άνθρωποι που κρίθηκαν ακατάλληλοι να βρίσκονται στην κυβέρνηση για ηθικούς λόγους, εντός ολίγων μηνών επιβραβεύονται με άλλες αξιοζήλευτες θέσεις.
Είπαμε: Είναι επικερδές επάγγελμα να είσαι Αριστερός στην Ελλάδα…
